[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 20 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.20 - ปราชญ์เทพ, สร้างดาบเวท


"ช-ใช้เวลาแค่ 5 วินาทีเองนี่? ใช้ทริคแบบไหนกัน? หรือว่าเตรียมดาบเวทไว้ก่อนแล้วแอบสลับของ?"

หลังเช็คดาบที่บรรจุเวท, อัลมาก็ถาม

พูดอะไรเนี่ย....

"ก็บรรจุไปตามปกตินะ?"

"ไม่เรียกว่า 'ปกติ' หรอก รับรองเลย"

"ไม่อ่ะ, ก็ปกตินี่ ..... คิดว่างั้นไหม เจ้าของร้าน?"

ดาบเวทที่ขายในร้านนี้ ข้ามขั้นตอนปรับสภาพในการบรรจุไปด้วย, ดังนั้นคงใช้แค่ 2 วินาทีก็ใส่เวทเสร็จ ขึ้นกับชนิดด้วย

ยังงี้น่าจะเรียกว่าช้ามากกว่า, เรียกว่าเร็วมันออกจะ--

"เห็นด้วยกับคุณหนูเลย, ไม่อยากเชื่อ....แต่ดาบถูกบรรจุเวทแล้วจริงๆ, ชั้นทำดาบขึ้นมาเอง จึงไม่ผิดแน่ ไม่ใช่ถูกสลับไปด้วย, สรุปได้อย่างเดียวว่า...."

"ว่า?"

อัลมาถาม, แล้วเจ้าของร้านก็ตอบจริงจัง

"เจ้าหนุ่ม, มาทำสัญญาเป็นผู้บรรจุเวทกันดีไหม?"   魔法付与師

"ไม่เอา!"

ชั้นตอบทันควัน, อุตส่าห์เกิดใหม่ จนมีตราเหมาะกับการต่อสู้แล้ว ใครมันจะกลับไปทำงานบรรจุเวทกันเล่า

ของยังงั้น ไปถามหาตราที่ 1 เหอะ

"งั้นวันนี้ช่วยหน่อยเถอะ! บรรจุดาบชั้น! แน่นอนจะจ่ายให้อย่างงาม! 300 เหรียญทองต่อดาบอันนึงเป็นไง!"

แต่เจ้าของร้านก็ยังตื๊อไม่เลิก

ชั้นแค่มาซื้อดาบนะ ทำไมกลายเป็นงี้ไปได้

"เดี๋ยวสิ, ก็จริงที่มันเร็ว แต่ 300 เหรียญทองไม่เยอะไปหน่อยเหรอ? การบรรจุที่ค่าจ้างราคาเดียวกับตัวดาบเวท แบบนี้ก็ไม่กำไรเลยสิ?"

อัลมาเองก็เชื่อยากเหมือนกัน

"ปกติก็ยังงั้นหรอก, แต่.... การบรรจุดาบนี่ มีบางอย่างต่างกับปกติ, คุณหนู อยากลองดาบไหม?"

"ขอลองหน่อยค่ะ!"

ไปตามกระแสเรื่อง, เราไปยังหลังร้านเพื่อลองดาบใหม่

ของที่ลองคือเศษไม้, เธอจับดาบตั้งตรง พร้อมจะฟาดดิ่งลงมา, แบบนี้ตัดขาดชัวร์

กลับกันอีก เป็นห่วงของทดลองเอา ว่ามันบอบบางเกิน...

"เอาล่ะนะ!"

รูรี่ฟันดาบลงมาอย่างแรงเมื่อพูด

เดี๋ยวดิ, ขืนใช้แรงขนาดนั้นกับท่อนไม้--

"หะ?"

ฝุบ, ท่อนไม้กลายเป็นสองซีกพร้อมเสียง, และดาบก็จมลงพื้นโดยยังมีแรงฟัน

ดาบถูกพื้นและปักจมลงไปเลย

 

"ค-ความคมนี่มันอะไรกัน...."

"เดี๋ยวสิ, จะแปลกไปแล้ว...."

ทั้งสองคนแปลกใจกับผลลัพธ์

ส่วนสาวที่ถือดาบก็อึ้งไปแล้ว

"....เอ๋....? ไม่รู้สึกถึงแรงต้านเลย, ดาบเลยฟันลงถึงพื้น.... อ่ะ, ดาบ!"

รูรี่ดึงดาบขึ้นจากพื้น เพื่อดูสภาพดาบ

"ดาบคงบิ่นถ้าใช้แบบนี้.... รึเปล่า!"

"กลับกัน, ดูเหมือนจะเป็นพื้นหินที่ขาดนะ...."

อัลมาหยิบหินที่พื้นมาดู

"500 เหรียญทอง, ไม่สิ 1000! ช่วยบรรจุเวททีเถอะ, แค่อันเดียวก็พอ!"

"นี่บรรจุอะไรลงไปคะเนี่ย!?"

"ตัดหินได้นี่ไม่แปลกไปหน่อยรึ!?"

จู่ๆ ชั้นก็โดนทั้งสามคนรุม โดยไม่มีโอกาสตอบเลย

ชั้นแค่มาซื้อดาบนะ, ทำไมกลายเป็นงี้ไปได้หว่า

"ใจเย็นก่อน! อย่ารุมสิ! ก่อนอื่น ชั้นแค่บรรจุเวท【ฟันเหล็ก】 กับ 【แข็งขึ้น】 เอง, ก็ไม่แปลกที่ดาบจะตัดหินได้ด้วยเวทสองอย่างนี้นี่นา"

"แปลกสิ! บรรจุหลายเวทนี่มันของระดับสมบัติแห่งชาติไม่ใช่เหรอคะ! แล้วจะให้ตอบแทนการบรรจุแบบนี้...."

รูรี่ตัวสั่นใหญ่เชียว

ไอ้เนี่ยนะ, สมบัติแห่งชาติ? จะพิลึกไปแล้ว

ถ้าดาบที่ทำ 5 วินาทีเสร็จด้วยตราที่ 4 ถือเป็นสมบัติแห่งชาติ, งั้นโลกนี้คงเต็มไปด้วยสมบัติแห่งชาติแล้วล่ะ

"ใจเย็นก่อนสิ, ไม่มีทางที่มันจะเป็นสมบัติแห่งชาติหรอกน่า กะอีแค่บรรจุสองเวทเองนะ? คนบรรจุเวทคงหัวเราะเอา...."

"มาติคุง, นี่จริงจังป่ะเนี่ย?"

อัลมาขัดจังหวะอธิบายของชั้นด้วยหน้าเคร่ง, แน่นอน ว่าชั้นจริงจัง

"ใช่สิ, การบรรจุจากตรานี่ไม่ค่อยดีนัก, ถ้าคนบรรจุเวทที่มีตราที่ 1.....หมายถึง ตรารุ่งโรจน์ ก็น่าจะบรรจุเวทได้ 10 หรือ 20 อย่างนี่?"

ดูจากรูปแบบพลังเวทรูรี่, ท่าทางจะเป็นตราที่ 1 ซึ่งตราบเท่าที่ฝึกฝนอย่างถูกต้อง ระดับแค่นี้ ไม่กี่ปีก็คงทำได้

บรรจุ 10 เวท คงทำได้ใน 30 ปี, 20 เวท คงได้ใน 200 ปี

"ไม่มีทางอ่ะค่ะ"

"เจ้าหนุ่มนี่ไม่ไหวแล้วล่ะ, ใครก็ได้พาไปสถานบำบัดที...."

"10 หรือ 20 สินะ, เสพนิทานปรำปรามากไปแล้ว...."

ทำไม, เหตุใดจึงตอบสนองกันเช่นนั้นเล่า

หรือว่านี่จะเป็นผลมาจากการใช้ระบบแบบคำร่ายเวทเช่นกัน? เพราะไอ้แบบนั้น เลยทำให้โลกนี้ยึดถือกะอีแค่บรรจุสองเวทเป็นสมบัติชาติแล้ว?

นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ, สงสัยจะเป็นความมุ่งร้ายของผู้หนึ่งผู้ใดแล้วกระมัง

ตอนนี้ ชั้นจะไม่แปลกใจเลย หากมีคนบอกว่ามีปีศาจร้ายมาแทรกแซงประเทศ ทำให้เวทมนต์เกิดความล้าหลัง

"เอาล่ะ เข้าใจแล้วว่าสอนสามัญสำนึกให้กับเจ้าหนุ่มไม่ได้, เรามาคุยเรื่องที่มันมีประโยชน์มากกว่านี้เถอะ"

เจ้าของร้านเลิกวุ่นวายแล้ว, สมกับเป็นเจ้าของร้าน เป็นผู้ใหญ่พึ่งพาได้--

"เพราะงั้น, ขอร้อง ให้ช่วยบรรจุเวท, รางวัลเอาสมบัติที่ชั้นมีทั้งหมดไปเลย......"

รึเปล่า, กลับไปสู่จุดเริ่มต้นซะได้, มีแต่จำนวนเงินที่เสนอให้มากขึ้น

เห้อ

ตามใจเหอะ




 

ท้ายที่สุด, การบรรจุเวทก็มีค่าจ้าง 1000 เหรียญทอง และชั้นทำแค่ดาบอันเดียว

เงินที่หามาจนบัดนี้อย่างไม่มีเป้าหมาย ก็ถูกกองไว้ในเวทเก็บของ, เอาเหอะ เงินมันไม่ได้หนักมาก ถึงจะเพิ่มพูนขึ้นอย่างไร้แก่นสาร ก็คงไม่มีปัญหา

แรกสุดก็ไม่ได้คิดจะเรียกเงินขนาดนั้นจากเจ้าของร้านด้วย, แต่พอนึกถึงราคาดาบเวทในร้าน ก็เลยจัดซะ

ตาต่อตา, หน้าเลือดต่อหน้าเลือด

ชั้นจะลองหาผู้ใช้ตราที่ 1 ที่มีความตั้งใจ เพื่อสอนศาสตร์แห่งการบรรจุเวทให้ด้วย

ถ้าเป็นโลกปัจจุบัน, ดูเหมือนคงต้องปั้นช่างขึ้นมาเอง ถึงจะหาอาวุธดีๆได้แฮะ

หลังสิ้นจากธุระ (?) ระหว่างกาล, ในที่สุด ก็มาถึงวันสอบ




NEKOPOST.NET