NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.2 - ปราชญ์เทพ, สังเวชพี่ชาย


ก่อนอื่น ชั้นใช้เวท【ตรวจจับการไหว】 受動探知 เพื่อเตรียมการฝึกตน

ก็อย่างชื่อ มันเป็นเวทใช้ตรวจจับพลังเวทซึ่งปล่อยออกมาจากเครื่องมือเวทหรือสัตว์, เป็นเวทใช้ตรวจสอบสิ่งรอบข้าง

ถึงบางอย่างจะตรวจจับด้วยเวทไม่ได้ แต่นี่ก็เป็นเวทตรวจสอบที่ใช้กันมากที่สุดแบบนึง เพราะศัตรูจะไม่รับรู้ถึงเวท และไม่กินพลังเวทเลย

อย่างไรก็ตาม มันเป็นเวทที่ยากจะเชี่ยวชาญ หากต้องการเพิ่มความแม่นยำและระยะตรวจจับ

นี่เป็นเวทจำเป็น หากอยากเข้าป่า เพราะร่างชั้นในตอนนี้ ตายเอาได้ง่ายๆ

ถึงจะเรียกได้ว่าเป็นศาสตร์มากกว่าเวท เพราะไม่กินพลังเวทก็เหอะนะ

ชั้นใช้งานได้ทันที ไม่มีปัญหากับร่างกาย เพราะว่าวิชานี้ไม่กินพลังเวท

อย่างไรก็ดี เนื่องจากการควบคุมพลังเวทได้ตกต่ำลงไปเยอะ เลยมีปฏิกิริยารบกวน และระยะตรวจจับก็สั้นลงเยอะ

ตัวชั้นในสมัยก่อน สามารถตรวจจับได้ในรัศมีหลายร้อยกิโลเมตร, แต่ตอนนี้ ตรวจได้แค่ระยะกิโลเมตรเดียว

เอาเถอะ ได้เท่านี้ก็พอจะหลีกเลี่ยงอันตรายได้อยู่ สำหรับสภาพตอนนี้ 

เพราะว่าไม่รู้สึกถึงตัวตนสัตว์แข็งแกร่ง หรือมอนเลย

"มาติอัส! จะออกไปทำไมวะ!"

มีคนตะโกนหยุดชั้นซึ่งกำลังจะเดินไปป่าที่อยู่ห่างหลายร้อยเมตรจากบ้าน

จากเสียงก็รู้เลย ว่าเป็นบิฟเกล ลูกชายคนรอง

ดูเหมือน มันจะไม่ชอบให้ชั้นออกไปข้างนอก

"ออกไปไม่ได้รึไง?"

ชั้นตอบโดยไม่หยุดเดิน, กลับกัน เร่งฝีเท้าขึ้นอีก

จากความทรงจำในชาตินี้ บ่งบอกชัดเจนว่าอย่าไปยุ่งจะดีกว่า

 "ก็ไม่ได้สิวะ!"

บิฟเกลหน้าแดงโมโหตอบ, เดี๋ยวเส้นเลือดในสมองก็แตกหรอก แต่แหม แตกๆไปก็ดีเหมือนกัน

"ทำไมล่ะ?"

ชั้นถาม พลางเร่งฝีเท้าขึ้นอีก

ระหว่างนี้ก็ลองใช้เวทบัพพลังกายด้วย

แค่บัพนิดๆ แต่เพียงพอจะให้เดินเร็วขึ้นแล้ว

"เพราะแกมันเป็นตัวเสื่อมเสียของบ้านเรา! พอข้าสืบทอดตระกูลแล้ว จะไล่ไอ้ตราไร้ค่าแบบแกออกไปทันทีเลย!"

『ตราไร้ค่า』 อีกแล้วรึ

ถึงจะพล่ามคำที่ไม่รู้จักออกมา ชั้นก็ไม่รู้จะตอบยังไงอยู่ดี

อย่างนึงที่รู้ คือคนอื่นนอกจากบิฟเกล ไม่ได้ทำต่อชั้นเหมือนเป็นคนไร้ค่า, แล้วก็ไม่มีใครห้ามไม่ให้ออกไปข้างนอกด้วย

ชั้นเคยได้ยินแผนการปรับปรุงนิสัยบิฟเกลหลายครั้งอยู่......แต่ดูจากสภาพตอนนี้ คงไปไม่สวยสินะ

"『ตราไร้ค่า』 คืออะไรรึ?"

"แค่นี้ก็ไม่รู้เรอะ น่าอับอายจริง ไอ้ตราไร้ค่า!"

ด่าเด็ก6ขวบไปแล้วจะได้อะไร....

อ้อ บิฟเกลนั้น อายุ 14ปี, ซึ่งก็อย่างที่เห็น อายุ 14 ปีแล้ว แต่ยังสะใจกับการอวดตัวใส่เด็ก6ขวบ แสดงให้เห็นเลยว่ามันมีจริตวิกล

อีแบบนี้ พี่แกยังคิดว่าจะได้สืบทอดตระกูลอีกรึไง, ต่อให้ไม่นับความโง่เง่า ก็ยังมีสถานะเป็นแค่ลูกคนรองนะเออ?

"งั้นข้าผู้มีตรารุ่งโรจน์จะสอนให้ ดูที่แขนซ้ายแกสิ!"   栄光紋

จะบอกสินะ งั้นฟังหน่อยก็ได้

คิดแล้วชั้นก็ดูตราที่แขน, อื้ม ตราที่4

"แล้วไง?"

"นั่นล่ะตราไร้ค่า, เป็นสัญลักษณ์ของขยะซึ่งใช้เวทมนต์แทบจะไม่ได้! และนี่ คือตราอันเป็นสัญลักษณ์ของผู้ถูกเลือกโดยเทพแห่งเวทมนต์, ตรารุ่งโรจน์ไงล่ะ!"

บิฟเกลว่าแล้วก็ยกแขนซ้ายตัวเองขึ้นโชว์

....อุหวาา น่าอนาถ, รู้จักอายมั่งป่ะเนี่ย หยุดเถ้อ

ถ้าชั้นเป็นตัวเสื่อมเสียของวงศ์ตระกูล แกมันก็ตัวเสื่อมทรามของมนุษยชาติเลยล่ะ, ไม่สิ เป็นความน่าอับอายของสิ่งมีชีวิตเลย

แย่เป็นที่สุด การเกิดมาเป็นเผ่าพันธ์ุเดียวกับเจ้านี่ ทำให้ชั้นอยากตายแล้วฟ่ะ, เกิดใหม่อีกทีดีไหมหว่า?

ชั้นมองแขนบิฟเกลพลางอดทนอาการปวดหัว

ดูจากแขน ที่ทำการอวดตรา

ซึ่งแค่เห็นแวบเดียว ก็รู้แล้ว

--ตราที่1, ถูกเผงแน่นอน เพราะมันเป็นตราที่ชั้นดูจนเบื่อมาหลายร้อยปีในอดีตชาติ

ชั้นมองบิฟเกลอย่างสังเวช

เอาล่ะ เข้าใจแล้ว, เจ้าหมอนี่มันนิสัยบิดเบี้ยว เพราะจมปลักกับความสิ้นหวังที่ได้ตราแบบที่ 1 สินะ, น่าสงสารจริงๆ




NEKOPOST.NET