NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.17 - ปราชญ์เทพ, เสร็จการเดินทางอันสงบสุข


ดูเหมือนคำขอของชั้นจะไม่ได้รับการตอบสนอง

การเดินทางหนึ่งอาทิตย์ จบลงอย่างสงบสุข เมื่อมาถึงเมืองหลวง

"....เป็นการเดินทางที่สงบสุขจริงๆ"

"เจอกับมอนอสูรนี่สงบสุขตรงไหนกัน!"

"ก็แค่วันแรกน่า, แถมแค่ตัวเดียวเอง"

"ตัวเดียวก็เป็นหายนะแล้วนะ? นี่ถ้าปรากฏแบบนี้บ่อยๆ ประเทศนี้ล่มสลายไปแล้วนา?"

ก็เว่อร์ไป, ถ้ามอนระดับนั้นพังประเทศได้ โลกนี้คงไม่เหลือประเทศแล้วล่ะ

ถ้ามีพ่อเรา, คัสโตลซักสองหรือสามคน ก็พอที่จะจัดการมอนระดับนั้นได้แล้ว

"จะว่าไป, เอาร่างมอนไปที่ไหนล่ะ?"

ชั้นอยากจะขาย แต่ไม่รู้จักแหล่งรับซื้อ

"นั่นสินะ, ปกติคงเอาไปกิลด์ แต่เด็กอายุ 12 ก็ลงทะเบียนไม่ได้.....ถ้าไม่รังเกียจ ให้ชั้นรับซื้อไว้ไหม? จ่ายให้ได้ 150 เหรียญทองนะ"

"แน่ใจเหรอ?"

นึกว่าราคา 100 เหรียญทอง โดยเทียบเอากับมอนที่ชั้นจัดการในเขต

"แน่ใจสุดๆ, นี่ก็กำไรมากพอแล้ว"

"งั้นก็ช่วยหน่อย"

ถึงจะต่อราคาลงอีกหน่อย ชั้นก็ไม่รังเกียจหรอกนะ

คนจัดการกับแบกมาคือชั้น แต่คนเร่ขายเป็นผู้บอกมูลค่า

ถึงชั้นจะแค่ไม่รู้ราคาตลาดก็เหอะนะ

จะว่าไป วิธีการพูดของชั้น ค่อยๆกลับเป็นคนเดิม ตั้งแต่เริ่มเดินทาง

เพราะไม่ได้อยู่ในเขตแล้ว เลยไม่ต้องพูดจาแบบนั้นอีก

 

 


หลังจากส่งศพมอนและรับเงิน, ก็จากกับคนเร่ขาย ไปหาช่างตีเหล็กในเมือง

การสอบอย่างนึง มีให้เอาอาวุธของตัวเองไปด้วย

ดาบที่มีในตอนนี้ เป็นดาบสำหรับฝึก, จึงไม่เหมาะกับการต่อสู้

ไม่รู้หรอกว่าต้องเตรียมตัวมากแค่ไหน แต่เตรียมไว้ก่อนไม่เสียหาย

ชั้นไม่ได้ตรวจสอบชื่อเสียงของช่างตีเหล็กที่นี่มาก่อน, แต่ที่นี่เป็นเมืองหลวง คงแข่งขันกันสูงจนร้านห่วยๆไม่น่าอยู่รอดได้

แค่เดินสุ่มๆหาร้านตีเหล็ก ก็คงหาของดีได้หรอก

....เป็นช่วงเวลาที่คิดแบบนี้

"....หืมม?"

แล้วก็ต้องอุบเมื่อเดินเข้าร้านตีเหล็กแบบสุ่มๆ

คุณภาพห่วยมาก, ดาบที่วางเรียงกันในร้านนั้น จริงอยู่ว่าดีกว่าของที่ชั้นมี แต่ก็ยังเป็นที่น่ากังขาถึงคุณภาพ

ยิ่งกว่านั้น ยังไม่มีการบรรจุเวทอะไรลงไปด้วย

หากเป็นดาบที่ทำโดยเด็กฝึกหัด ก็พอเข้าใจได้อยู่

แต่เพราะชั้นเป็นเจ้าของตราสำหรับผลิตของในอดีตชาติ จึงทำการตีดาบมานับไม่ถ้วนแล้ว

ดังนั้นเลยมองออก ว่าเป็นดาบที่ทำขึ้นหลังจากเป็นช่างตีเหล็กมานานนมแล้ว

ราคาราว 5-10 เหรียญทอง, ดูจากค่าของเงินที่คนเร่ขายบอก นับว่าไม่ถูกเลย, ไม่น่าเชื่อว่ายังค้าขายอยู่รอดได้ในเมืองหลวง

ชั้นยอมแพ้กับร้านนี้ แล้วไปร้านต่อไป, ถ้าต้องใช้ดาบแบบนั้น ขอตีดาบใช้เองดีกว่า

แต่ร้านต่อไป และร้านต่อๆไปอีก ต่างก็เหมือนกัน

ดูเหมือน จะไม่ใช่แค่เวทมนต์ ที่เกิดความถดถอยนะ

ถ้าร้านต่อไปอีกไม่ไหว ก็ยอมแพ้ แล้วทำดาบเองดีกว่า

ขณะที่คิด ก็เจอกับร้านเล็กๆดูเก่าแก่

ป้ายร้านเองก็เล็ก จนปกติคงไม่เห็นว่าเป็นร้านช่างตีเหล็ก

แต่ว่า สำหรับตอนนี้ หาเจอได้ง่ายๆ

"ขอร้องล่ะ! การสอบมีพรุ่งนี้! ถ้าไม่มีดาบ, รูรี่จะ....."

ได้ยินเสียงขอร้องสิ้นหวังมาจากในร้าน

ถึงเจ้าของเสียงจะเรียกตัวเองว่า 『ผม』 แต่ฟังจากเสียง น่าจะเป็นผู้หญิง

"ก็อยากจะทำขึ้นหรอก--แต่ดาบเวทมันไม่เหมือนดาบธรรมดา, ไม่ใช่สิ่งที่แค่คนเดียวก็ทำขึ้นมาได้ เข้าใจทีเถอะ"

"ก็ช่วยทำอะไรซักอย่างสิ!"

อีกเสียงที่โต้ตอบ เป็นเสียงแบบลำบากใจ (คงเป็นเจ้าของร้าน)

...ได้กลิ่นปัญหาเลย, รีบยอมแพ้แล้วไปตีดาบเองดีกว่า

ชั้นเดินผ่านร้านขณะคิด, แต่ก็เห็นว่าดาบที่ตั้งโชว์ มันเตะตา

มีคุณภาพดีแฮะ, ดาบร้านแรกเทียบไม่ติดเลย

ชั้นในตอนนี้คงทำไม่ได้ หากไม่มีของ

....ปล่อยผ่านไปไม่ได้

ชั้นเข้าร้านช่างตีเหล็ก เพื่อหาอาวุธที่ดีพอ




NEKOPOST.NET