[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 160 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.160 - ปราชญ์เทพ, บอกแผน


"...ดี, ไปได้สวย"

หลังจากอิริสยิงเวท

ภายในบาเรีย ก็โหมกระหน่ำ ด้วยสีแดง

ไม่ใช่แค่ระยะที่อิริสยิงเวท, แต่ทั่วทั้งบาเรีย กลายเป็นเตาอบ

"เอ๋!? เวทฉันแรงยังงั้นเชียวรึ!?"

"เปล่า, ถ้าเป็นร่างมังกรคงใช่, แต่พลังยิงในร่างนั้นก็ไม่ได้แรงนักหรอก, เป็นเพราะผงกับเชื้อเพลิงกำลังลุกไหม้"

"...ผง!? ไม่ใช่ดินระเบิด แต่เป็นผงเหรอ!?"

"ใช่ ถ้ามีผงอนุภาคเล็กฟุ้งกระจายอย่างพอเหมาะ ก็จะระเบิดยังงั้นล่ะ"

ชาติก่อน เรียกกันว่าระเบิดฝุ่น

กระจายแป้งให้มีจำนวนพอดีในอากาศ มันยากกว่าที่คิด, แต่เพราะชั้นฝึกทำแล้วในชาติก่อน จึงทำได้

กลับกัน, การควบคุมเวทระยะประชิดด้วยตราไร้ค่า สามารถทำได้ง่ายๆซะอีก, จึงกระจายผงแป้งในมือสู่อากาศได้โดยง่าย

คิดว่าตราแบบอื่น คงทำให้เผาไหม้มากเช่นนี้ได้ยากอยู่

"...เอาล่ะ, น่าจะได้เวลาดับแล้ว”

เหตุผลที่เตรียมบาเรียนี้ ไม่ใช่แค่กักกันไฟไว้ภายใน

การปิดอากาศไว้ข้างใน, จะทำให้ไฟดับได้ไว หลังจากมีการระเบิดด้วย

เราเลยจะได้ทราบสถานการณ์กันไวๆ

"อ่ะ... บางตัวยังรอด..."

อิริสอุบเมื่อเห็นภายในบาเรีย หลังจากไฟดับ

มีรอดอยู่จริงๆด้วย.....แต่ตัวที่ยังสู้ไหว ก็มีไม่มาก

"ชั้นจะไปเก็บกวาดตัวยุ่งยาก! อัลมาก็ด้วย ยิงมอนตัวที่มันดูสู้ไหวอยู่ด้วยธนูซะ!"

"รับทราบ!"

หลังจากบอกทั้งสามคน, ชั้นก็เข้าไปในบาเรีย และฆ่าแต่มอนที่มันยังสู้ไหวอยู่

งานเสร็จได้ในเวลาไม่ถึง 10 นาที

"เอาล่ะ, ส่วนลูกกระจ๊อกใกล้ตายที่เหลือ แม้แต่นักผจญภัยค่าเฉลี่ย ก็จัดการได้ง่ายๆแล้ว”

"มอนมากขนาดนี้แต่ยังบอกได้อีก......สายตาฉัน มองยังไง มอนพวกนี้ก็ดูเหมือนๆกันไปหมดนะคะ..."

"ผมด้วย, จัดการไปบ้างหรอก, แต่ถ้าไม่ดูให้ชัดๆ ก็ไม่รู้..."

...อ้อ

ก็จริง ที่ประสบการณ์เป็นสิ่งจำเป็น ในการแยกแยะสภาพของมอน

พอชินแล้ว ก็จะบอกสภาพของมอนตัวที่ยังสู้ไหวได้ทันที จากความกระหายเลือดของมัน

"พวกเธอสู้ไปเรื่อยๆก็จะเข้าใจเองล่ะ"

หยุดพูด—แล้วก็ใช้เวทติดต่อทางจิตใจ

ถ้ารอบข้างได้ยินที่พูดกันต่อจากนี้ จะยุ่งยากเอาไง

ชั้นไม่รู้สึกถึงเวทของปีศาจแถวๆนี้หรอก, แต่จะไม่แปลกเลย หากแถวนี้มีเวทสกัดกั้นอะไร

『เอาล่ะ... ต่อจากนี้คือของจริงแล้ว』

『.....จะไปสู้กับปีศาจสินะ』

『ผมด้วย, จะพยายาม!』

พวกรูรี่ดูตึงเครียด

แต่ว่า, เพราะมีประสบการณ์ต่อสู้จนถึงบัดนี้ จึงไม่ได้ตัวแข็งจากความกลัวแม้จะตึงเครียด

การให้มีประสบการณ์ต่อสู้จริงหลายครั้งเช่นนี้ เป็นคำตอบที่ถูกต้องจริงๆ

และต่างจากเมื่อก่อน, แผนคราวนี้ มีรูรี่เป็นตัวสำคัญ

『เอาล่ะ, ไปในดันเจี้ยนกัน! ชั้นจะปกปิดตัวพวกเราด้วยเวท, มารวมกันทางนี้!』

『『『อื้อ!』』』

พอเราอยู่ที่เดียวกัน, ชั้นก็ใช้เวทปกปิด เพื่อปิดบังร่างเรา

แล้วก็วิ่งไปดันเจี้ยน

『จะอธิบายแผนขณะเคลื่อนตัว! ฟังให้ดีนะ!』

รูรี่, อิริส และอัลมา ต่างดูตึงๆกัน—ชั้นก็บอกแผนคราวนี้ไป

『เราแบ่งเป็นสองกลุ่ม! กลุ่มนึงลงไปชั้นที่ปีศาจอยู่, อีกกลุ่มไปขัดขวางสายมังกรในดันเจี้ยนเพื่อรบกวนเวทของปีศาจ!』

ได้ยินแล้ว, รูรี่ก็คิดซักนิด.....แล้วก็ตะโกนกลับทางเวทติดต่อ

『ด-เดี๋ยวสิ! แบ่งสองกลุ่มเหรอ, คือมาติคุงจะไปคนเดียวใช่มั้ย!?』

...ถูกต้อง

จนถึงบัดนี้, รูรี่เป็นตัวสนับสนุนอยู่ใกล้ชั้นเสมอ เมื่อเรามีการต่อสู้ทางเวทมนต์

แต่คราวนี้ทำไม่ได้แล้ว

เพื่อจะควบคุมสายมังกรให้ดี, ต้องจดจ่อสมาธิ และอยู่ในที่ๆเดียว, แต่แบบนั้นก็จะไม่มีใครสู้กับปีศาจ หากชั้นไปควบคุมสายมังกร

แต่ว่า—ชั้นสอนวิธีการจัดการกับสายมังกรให้รูรี่แล้วไง

ทุกอย่างจึงเป็นไปได้... เอาเถอะ, อย่างน้อยการก่อกวนงานของปีศาจฝ่ายศัตรู ก็เป็นไปได้มาก หากว่ารูรี่แสดงความสามารถออกมาเต็มที่

『ใช่....ขอฝากทุกอย่างที่เกี่ยวกับสายมังกรให้รูรี่ จนกว่าชั้นจะจัดการปีศาจได้, อัลมากับอิริส ทั้งคู่ช่วยเฝ้าระวังที』

『ข...เข้าใจแล้ว!』

『ฉัน, จะพยายามปกป้องรูรี่ซังเต็มที่!!』

『จะไม่ให้แม้แต่หนูเข้าใกล้รูรี่เลย!』

รูรี่ไม่ได้คัดค้านแผนการชั้น

ส่วนอิริสกับอัลมาก็ดูจะกระตือรือร้นกับภารกิจ

--คุยๆกัน แล้วก็มาถึงหน้าดันเจี้ยน

『เอาล่ะ, ลุยกัน!』




NEKOPOST.NET