NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.15 - ปราชญ์เทพ, ระหว่างเดินทาง


ชั้นฝึกๆพลังเวทกับร่างกายไป จนอายุ 12

ได้ช่วงเวลาเหมาะที่โรงเรียนราชที่ 2 จะเปิดสอบแล้วด้วย

คัสโตลพ่อเรา ออกจะค้านๆที่คู่ซ้อมมือต้องจากไป แต่พี่เรคช่วยเกลี้ยกล่อมจนชั้นได้รับอนุญาตให้ออกไปสอบได้ซักที

และวันนี้ เป็นวันออกเดินทาง

"มาติ, อยู่ที่นี่จะดีกว่านะ...."

"พ่อ มาพูดอะไรตอนนี้อีกล่ะ...., ให้มาติอยู่ในเขตนี้ จะเป็นการเสียเปล่าต่อทั้งโลกนะ รู้มั้ย? นั่นถือว่าเป็นขบถต่อท่านรอยต้า เทพแห่งวิชาดาบเลย"       ロイター

แหม, ก็เว่อร์ไป

อ้อ, รอยต้าที่ว่า คือชื่อของเทพองค์นึง ที่คนโลกนี้ศรัทธา

เป็นชื่อเดียวกับเจ้าคนบ้าวิชาดาบซึ่งเป็นคนรู้จักชั้นในชาติก่อน, เลยจำได้ง่ายดี

"ก็เข้าใจหรอก, แต่คู่ซ้อมของชั้น....."

"ก็มีผมอยู่ไม่ใช่เหรอ"

"เรคก็เก่งอยู่หรอก, แต่เป็นแค่นักสู้มีพลัง! ซ้อมกับมาติที่มีเทคนิคดี มันคนละเกรดกัน!"

พอเรคเรียนเวทเสริมพลังและการควบคุมพลังเวทที่สอนไป, พลังก็เหนือกว่าพ่อแล้ว

แต่พ่อยังมีวิชาดาบที่เหนือกว่า จึงมีอัตราชนะแค่ราว 30%

"แน่ใจรึว่าไม่ต้องการคนคุ้มกัน?"

คามิราแม่เราถาม

คราวนี้, ชั้นจะเดินทางไปเมืองหลวง ด้วยกันกับคนเร่ขายซึ่งแวะมาหมู่บ้าน

หากเป็นลูกคนโตของชนชั้นสูงผู้ยิ่งใหญ่, ทำแบบนี้คงมีปัญหาเรื่องเกียรติยศ....

โชคดี (?) ที่ชั้นเป็นลูกคนที่สามของชนชั้นสูงจนๆ, แถมยังเป็นตราไร้ค่า

ดูจากหลักเกณฑ์การเลือกหัวหน้าตระกูลคนต่อไปแล้ว ก็เข้าใจได้ง่ายๆเลยว่าประเทศนี้ดูถูกตราที่ 4 อย่างแรง (ปัจจุบัน เรียกว่าตราไร้ค่า)

เพราะชั้น, ชั้นเลยมีอิสระในระดับนึง, เย้ ตราไร้ค่าจงเจริญ!

"คนคุ้มกันมีแต่จะเกะกะมาติเอา"

"แต่ถ้ามอนแบบตอนนั้นโผล่ออกมา--"

""ก็โดนอัดเละสิ""

พ่อกับเรคประสานเสียงตอบกัน

มอนแบบตอนนั้นรึ, หมีสินะ.... หมีนั่นถูกชั้นเชือดไป, ทั้งสองคนรู้เรื่องนี้อยู่

เอาจริงๆแล้ว มอนระดับนั้น ชั้นหลับตาก็ยังจัดการได้

"งั้นก็ไม่บ่นแล้ว, แต่.... ระวังตัวด้วยนะ"

"อื้อ จะระวัง"

ชั้นตอบ แล้วก็ขึ้นรถม้าคนเร่ขาย

"นายน้อย, ไม่ลืมอะไรนะ?"

"พร้อมแล้ว ของเอาติดตัวมีนิดเดียว"

สัมภาระชั้น มีแค่ดาบ หินเวท แล้วก็กระเป๋าหนังใส่ตังค์, ยิ่งกว่านั้น หินเวทยังใส่ในเวทเก็บของ ดังนั้นสัมภาระจริงๆ จึงมีแค่ดาบ

คนเร่ขายมีขนอาหารแล้ว ส่วนสิ่งที่ชั้นสั่งสมไว้อย่างหนังสัตว์ รวมทั้งวัตถุดิบจากมอนที่จัดการ ก็ถูกขายเปลี่ยนเป็นเงินหมดแล้ว

รวมทั้งหมดเป็น 125 ทอง กับ 7 เงิน ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามากหรือน้อย

"งั้นออกเดินทางกัน! ก็อย่างที่เห็น เราไม่มีคนคุ้มกัน ดังนั้นถ้าเห็นศัตรูก็ช่วยบอก จะดีมากเลย"

"อืม ไว้ใจได้เลย"

"พึ่งพาได้จังนะ ได้ยินว่านายน้อยแข็งแรงด้วย, ฝากด้วยแล้วกัน!"

คนเร่ขายพูดด้วยเสียงแบบไม่คาดหวัง, สายตาสอดส่องระวังรอบๆ

ดูท่าจะไม่ได้เชื่อเรื่องพลังของชั้นที่พ่อและพี่บอกแฮะ

เอาเหอะ ก็ไม่แปลก, กลับกันอีก คนเร่ขายซึ่งเชื่อคนอื่นที่ว่า "เด็ก 12 นี่แข็งแกร่งนะเออ!" แล้วฝากให้จัดการศัตรูสิ ที่น่าห่วง

 


เดินทางมาได้ครึ่งวัน, ชั้นก็เจอปฏิกิริยาพลังเวทศัตรู

ถึงคนเร่ขายจะไม่ได้คาดหวังอะไร แต่ก็ขอให้ชั้นบอกเมื่อเจอศัตรู เลยน่าจะบอกหน่อย

"ข้างหน้าไป 3 กิโลเมตร มีมอน"

"มอน....? ฮะฮะฮะ ไกลขนาดนั้นจะไปรู้ได้ไง, ว่าแต่เป็นมอนแบบไหนล่ะ?"

มีคลื่นรบกวนแค่นิดหน่อยจากพลังเวทรอบๆ เลยตรวจไปไกลๆได้ง่าย

เพราะงั้นถึงตรวจสภาพพลังเวทที่ห่างออกไปได้ดี

"ขนาดการตอบสนองใหญ่กว่ามอนตอนนั้นหน่อย แต่ร่างกายก็ใหญ่ ราว 4 เมตร"

บรรยากาศต่างกับมอนตอนนั้น คิดว่าคงเป็นเสือสงครามขนาด 4 เมตร

เสือสงคราม หรือก็คือ เสือสองเท้า

"อะฮะฮะ มอนอสูรรึ, เล่าได้ตลกดีนะ"

คนเร่ขายขับรถม้าตรงต่อไป

แล้ว

"....หะ? เป็นไปไม่ได้.... มอนอสูรจริงๆรึ?"

เราไปเจอมอนอย่างจังๆ

อืม สูงราว 4.5 เมตร, กะขนาดผิดไปหน่อย.....แต่เป็นเสือสงครามจริงๆ

เสือสงครามกำลังกินร่างกวางที่ตายแล้ว

"ไม่รู้ว่าอสูรรึเปล่าหรอก แต่เสือสงครามแน่ๆล่ะ"

"ทำไมไม่บอกก่อนเล่า!"

"เอ่อ, ก็บอกไปแล้วนิ...."

ชั้นบอกอย่างชัดเจนแล้ว และเอ็งก็ตอบด้วยนี่

"ห-หนีกันเถอะ! ดีที่มันสนกวางอยู่, คงจะไม่รู้ตัว ถ้าเราถอยกลับ...."

ไม่อ่ะ, มันรู้ตัวแล้ว มอนมันไม่ได้ตรวจจับแบบห่วยๆนะ

เราคงน่าอร่อยกว่ากวาง แต่ที่มันยังไม่สน เพราะเราไม่ได้เป็นเป้าสำคัญ แต่ถ้าเราขยับเขยื้อนเหมือนจะหนี....

"อุหวาาา! มันรู้ตัวแล้ว!"

ก็แบบนี้ไง

ร่างกวางที่ตายแล้วไม่หนีไปไหน มันเลยสนสิ่งที่จะหนีก่อน, เสือสงครามหันมา และวิ่งเข้าหาเรา

น่าเสียดาย เสือสงครามคิดว่าเราเป็นเหยื่อ, แต่ความเป็นจริงนั้นต่างกัน มันนั่นล่ะที่เป็นเหยื่อ

"เราต้องรีบหนี.... ไปทางนั้นทำไมล่ะเห้ย!"

คนเร่ขายตะโกนเมื่อเห็นชั้นพุ่งเข้าหาเสือสงคราม

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา, เพื่อแลกกับพลังอันรุนแรง ตราที่ 4 เลยมีระยะที่สั้น จึงสู้โดยไม่ประชิดตัวก่อนไม่ได้

ชั้นรวมพลังเวทพลางวิ่งเข้าใส่, แล้วเอาพลังเวทเคลือบดาบ

ใช้เสริมพลังกาย, 【อัดเวท】 และ 【ฟันเหล็ก】 斬鉄 , ตอนนี้ชั้นใช้เวทได้สามอย่างพร้อมกัน เนื่องจากควบคุมพลังเวทได้ดีขึ้นแล้ว

【ฟันเหล็ก】 เป็นเวทที่เพิ่มความคมและแข็งของดาบ

มันด้อยกว่า【อัดเวท】 เมื่อเทียบกันตรงๆ, แต่หากใช้กับเวทบัพวิชาดาบอื่นๆ จะแสดงพลังออกมาได้สูงมาก

เสือสงครามสะบัดกรงเล็บคมใส่เมื่อชั้นเข้าประชิดระยะ, มันมีพลังพอจะฆ่าชั้นตอนนี้ได้ในทีเดียว หากโดนแค่เฉียดฉิว

แต่ถ้าไม่โดนก็ไร้ความหมาย, การเคลื่อนไหวเสือสงครามอ่านได้อย่างง่ายดาย

"ศัตรุเป็นอสูร---นะ!"

แพ้ชนะตัดสินในพริบตา

ชั้นหลบกรงเล็บแล้วเข้าหา แทงดาบเสริมด้วยเวทเข้าที่หัวใจมัน

"เอาล่ะ, กำจัดเสร็จสิ้น!"

เสือสงครามค่อยๆล้มลง

"โกหกน่า, มอนระดับอสูรถูกกำจัดในพริบตา...."

คนเร่ขายได้แต่อึ้ง




NEKOPOST.NET