NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.146 - ปราชญ์เทพ, ทดสอบดู


"ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ, จริงอยู่ ที่มอนมันดูใช้ได้สุด ไปจนถึงชั้น 18, แต่ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรนะ...."

"เอิ่ม... การที่มันเก่งสุดเมื่อนับไปจนถึงชั้น 18 ก็แปลกเกินพอแล้ว...นี่จัดการมันได้ด้วยคนแค่สี่คนรึ?"

"ชั้นไม่ได้เข้าร่วมด้วย เลยสามคน"

"เหลือเชื่อ... พวกแกเป็นสัตว์ประหลาดรึเปล่าเนี่ย.... แล้ว, มาติอัส, ตอนนั้นทำอะไรอยู่รึ?"

หัวหน้าสาขาถามชั้น

คงรู้ชื่อชั้นมาจากบัตรกิลด์

"ก็ไม่ได้ทำอะไร แค่ยืนดู”

"...ทำไมไม่เข้าไปช่วยล่ะ?"

"สามคนพอแล้ว ถ้าดูอันตรายชั้นถึงเข้าไปช่วย"

หัวหน้าสาขาเอาปากกามาจดเขียนบางอย่างเมื่อได้ยิน

ชั้นไม่เห็นการเขียนจากจุดนี้.... แต่เดาเนื้อหาได้จากการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อ

กระดาษจดลับๆ ว่า, 『หากรายงานเชื่อถือได้, ที่เป็นสัตว์ประหลาด คืออัลมา รูรี่ กับอิริส, ส่วนมาติอัสที่เป็นคนนำ ไม่ได้ร่วมด้วยเพราะเป็นคนฮีล』

ท่าทางจะเข้าใจผิดว่าชั้นเป็นตัวฮีล

แล้วหัวหน้าสาขาก็ยิ้ม

"เข้าใจเรื่องแล้ว....หรือจะเรียกว่าไม่เข้าใจอะไรเลยดีกว่า, แต่เอาเป็นว่ารับฟังไว้แล้ว, ยังไงก็ตาม เรายินดีที่มอนถูกสังหารลงไปได้ เราจะรับซื้อวัตถุดิบไว้เลย, แต่เรื่องรางวัลจากการกำจัด ต้องรอหน่อย มันใช้เวลารายงานไปถึงเจ้าเมือง แล้วรางวัลจึงจะถูกจ่ายมา, ไม่มีปัญหาสินะ?"

"ไม่มีปัญหา"

เราไม่ได้จัดการมอนเพราะรับเควสไว้ แต่ดูเหมือนเค้าจะให้รางวัลเราอยู่ดี

แต่, เป็นรางวัลที่มาจากเจ้าเมือง เลยอย่าคาดหวังมากดีกว่า

ดังนั้น, เราเลยขายวัตถุดิบได้อย่างปลอดภัย (?)

 

 

 

 

หลังจากนั้น, เราก็กินอาหารตามร้านข้างทาง, แล้วกลับโรงแรม

...ขากลับ

เวทตรวจจับชั้น พบตัวตนน่าสงสัย

โดนสะกดรอยรึ?

เพื่อยืนยัน, ชั้นจงใจเข้าตรอกที่ปกติเราไม่ต้องผ่าน

"เห? โรงแรมเราทางนี้เหรอ?"

อัลมาถามชั้นที่จู่ๆเปลี่ยนเส้นทาง

ชั้นตอบแบบไม่ให้ดูน่าสงสัย

"ใช่ เส้นทางนี้สั้นกว่า"

ว่าแล้วชั้นก็ตั้งใจตรวจจับไป

ดูเหมือนทั้งสองกลุ่มจะแอบตามมา ไม่ผิดแน่

มีคนน่าสงสัยสองกลุ่ม

ทั้งสองกลุ่ม ต่างพยายามซ่อนตัวตน

....แต่สะกดรอยได้ห่วยชะมัด, เดินในที่เปิดซึ่งมีคนเยอะ จะทำให้ดูน่าสงสัยน้อยลงกว่านี้นะ

ชั้นใช้เวทติดต่อสื่อสารกัน

『ทั้งสาม, ฟังอย่างใจเย็นนะ』

『...มีอะไรเหรอ?』

『เกี่ยวกับที่จู่ๆก็เปลี่ยนเส้นทางรึเปล่า?』

ทั้งสามคนแปลกใจที่จู่ๆโดนติดต่อไป แต่ก็ตอบอย่างใจเย็น

และอัลมาก็ถูกเผง

『เราโดนสะกดรอย มากันสองกลุ่มเลย』

『สองกลุ่ม?』

『ใช่, ฝ่ายนึง.......ไม่ผิดแน่, ลูกน้องของเจ้าเมือง ท่าทางจะดูไม่เป็นมิตรด้วย, มีเครื่องมือเครื่องไม้สำหรับจับคนมาเต็มที่เลย』

『...ไม่เห็นก็รู้ได้เหรอเนี่ย?』

『ใช่, พอชินแล้ว ก็รู้เครื่องมือของศัตรูได้จากการตรวจจับการไหว, ยิ่งถ้าถือเครื่องมือเวทมา จะยิ่งง่าย』

『เอ่อ, คิดว่าไม่ง่ายเลยนะ...』

『แต่ไหนแต่ไร, ถึงรู้ว่ามีปฏิกิริยามนุษย์, แต่ก็ไม่รู้ว่าติดตามเรามารึเปล่า....』

ของงี้มันขึ้นกับประสบการณ์ด้วย

อัลมากับรูรี่คงทำยังงี้ได้โดยไม่ต้องตั้งสมาธิ ถ้าฝึกฝนอีกหน่อย

ส่วนอิริส.... ช่างเหอะ

มนุษย์แต่ละคนต่างก็มีสิ่งที่ตนถนัดล่ะนะ, ถึงอิริสจะเป็นมังกรก็ตาม

『แล้ว, อีกกลุ่ม, ไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่.... จำนวนไม่มาก, ดูท่าจะไม่ได้มุ่งร้ายด้วย เลยคิดจะติดต่อกับกลุ่มนี้หน่อย』

『...เผชิญหน้ากับคนที่สะกดรอย? ไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ...』

『เราแค่สนองกลับถ้ามันจะทำอันตรายก็พอแล้ว, ยิ่งกว่านั้น เราเป็นฝ่ายเลือกช่วงเวลาที่จะเจอหน้ามันด้วย...ถ้าให้อีกฝ่ายเลือกเวลาสิ จะอันตรายยิ่งกว่า』

ว่าแล้ว ชั้นก็ใช้เวทพรางตัว

เท่านี้พวกสะกดรอย ก็คลาดสายจากเราแล้ว

ต่อไปก็...

『ตอนนี้ล่ะ! ตามมาแบบระวังเสียงฝีเท้าด้วย!!』

『『『อื้อ!』』』

ชั้นแค่ออกไปหาเป้าหมาย โดยมีสามคนตามมา

แล้วเราก็มา... ยังเส้นทางที่กลุ่มซึ่งไม่ใช่พวกเจ้าเมืองเลือกใช้

มาถึงนี่แล้ว, ยกเลิกเวทพรางตัว เดี๋ยวก็เจอหน้ากันได้แล้วล่ะ

จากนั้นก็....

『หยุดตรงนี้ ทำหมือนเราแค่เดินเป็นปกติ』

『『『อื้อ!』』』

ชั้นเลิกเวทพรางตัวเมื่อได้รับคำตอบ

เราคงดูเหมือนเดินกันเป็นปกติ จากมุมมองฝ่ายโน้น

คนที่มองการพรางตัวออกได้ คงไม่สะกดรอยห่วยๆแบบนี้หรอก

เอาล่ะ, จะมาแบบไหน

ถ้ามาโจมตี, ชั้นจะนับเป็นศัตรู....

"...เข้าใจว่าเป็นมาติอัสซังใช่ไหม?"

อย่างที่คิด, ฝ่ายนั้นออกตัวมาคุยกับเรา

ดูท่า....จะไม่ใช่ศัตรูนะ




NEKOPOST.NET