NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.144 - ปราชญ์เทพ, ยอมแพ้


"รูรี่, ลูกต่อไป!"

"อื้อ!"

อัลมายิงลูกธนูที่บรรจุขึ้นไปเรื่อยๆ, ใส่มอนนก

แต่ว่า ลูกธนูไม่มีพลังเลย

"คิช่าาาาาา!"

มอนนกที่ไม่เสียหาย พุ่งมาทางพวกรูรี่

แต่ว่า อัลมาก็ไม่หยุดโจมตี

ยังยิงลูกธนูออกไปอีก พลางพร้อมหลบทุกเมื่อ

รูรี่เองก็บรรจุลูกธนูต่อไป

แทนที่จะสร้างลูกธนูไว้ก่อน, ทำระหว่างต่อสู้ดุเดือด จะลดน้ำหนักที่ต้องแบกของผู้ทำลูกธนู กับทำของได้อย่างมีคุณภาพคงตัว

ดังนั้น นอกจากลูกธนูทำก่อนซึ่งใส่ในเวทเก็บของ สำหรับโจมตีครั้งแรกแล้ว, ควรจะพกวัตถุดิบติดตัวเสมอ

ส่วนการโจมตีจากมอนก็--

"โซ่ย!"

โดนหอกในมืออิริสกันไว้

พื้นหยั่งได้รับการเสริมด้วยเวทรูรี่ไว้ก่อนแล้ว จึงไม่ถล่มง่ายๆ

"กี้!?"

มอนตั้งท่าใหม่ ทั้งที่ยังงง จากการโดนอิริสซึ่งตัวเล็กกว่าเยอะดีดกลับ

แล้วมันก็ได้รับบาดเจ็บหน่อยๆซะด้วย, นี่หากอิริสใช้หอกได้ดีกว่านี้ มันคงเสียขาไปข้างนึงแล้ว

... แต่ก็นะ, อิริสเพิ่งเริ่มชินกับร่างมนุษย์เอง

อัลมายิงธนูต่อไป โดยอิริสซื้อเวลา

...ทำได้ไม่เลวนะเนี่ย

เวทสกัดการบิน น่าจะออกผลในไม่ช้าแล้ว

ขณะที่ชั้นคิด, เวทก็ออกผลเลย

มอนนกไม่อาจรักษาความสูงไว้ได้ แม้ว่าจะกระพือปีกแค่ไหน

เป็นสัญญาณว่าตาอิริสแล้ว

"ลุยล่ะนะ!"

"อื้อ!"

"อืม!"

พออิริสประกาศ, อัลมากับรูรี่ก็ถอยจากแนวหน้า และซ่อนหลังจุดกำบัง โผล่ออกมาแต่หน้า

จะได้เลี่ยงไม่ให้โดนลูกหลง กับช่วยสนับสนุนอิริสหากมีอะไรเกิดขึ้น

...แต่ว่า, เป็นความกังวลที่เสียเปล่า

"โซ่ย!"

อิริสแทงหอกใส่ร่างมอนด้วยเสียงตะโกน

"กวาาาาาาาา!"

หอกขนาดหมุด ปักเข้าลึกใส่มอนเหมือนไม่มีแรงต้านทาน

ปกติ ต้องดึงออกมาทันที เพื่อไม่ให้มันปักค้างอยู่ข้างใน, แต่.... ไม่มีความหมายกับพลังของอิริส

อิริสเหวี่ยงหอกไปกับมอนที่ถูกปักอยู่ด้วยสองมือ และเขวี้ยงมันใส่กำแพง

เป็นศูนย์กลางการหมุนเหวี่ยง ทำให้อิริสเองก็ตัวปลิวไปชนกับกำแพงอีกฟากด้วย, อย่างเร็วยิ่งกว่าที่มอนชนผนังอีก

"อาอู้ว! ....เอ้ย์!"

แต่ว่า, อิริสแทบจะไม่เสียหาย

จากนั้น, อิริสก็มาแทงหัวใจมอน เป็นอันจบการต่อสู้

พูดตามตรง เรียกว่าแทงพลาดไปจากหัวใจมอนหน่อย, แต่พลังหอกอิริส ระเบิดส่วนรอบๆที่แทงด้วย ดังนั้นเลยไม่เป็นปัญหา

จุดน่าเสียดายอย่างนึง คือวัตถุดิบมอนส่วนมากเละหมดเลย.....

แต่วัตถุดิบมอนระดับแค่นี้ เราหาได้ทุกเวลาอยู่แล้ว เมื่อต้องการ, จึงไม่เป็นไร

อย่างน้อยๆ ชั้นก็เก็บส่วนที่ดูใช้ได้ไว้เถอะ

"ทั้งสามจัดการได้โดยไม่มีชั้นแล้วนะ"

"แทนที่จะเรียกว่าทั้งสาม ส่วนมากเป็นอิริสซังหรอก..."

"อืม เราสองคนแค่ทำให้มาตกลงพื้น..."

อัลมาชี้ซากส่วนอันน่าอนาถของมอน

"ไม่หรอก, ฉันคนเดียวโจมตีมันไม่ได้, ก็จะไม่สำเร็จ! ...มาติอัสซัง, ทำหอกนี้ให้ยาวอีกหน่อยได้ไหม?"

อิริสถามชั้น

แต่ว่า น่าเสียดาย ที่ยาวกว่านี้ไม่ได้แล้ว

"นี่คือยาวสุดเท่าที่เป็นไปได้ตอนนี้แล้ว หอกยาวจะใช้ยาก, เหวี่ยงก็ลำบาก แล้วจะหนัก จนกลายเป็นโดนเหวี่ยงแทน"

"ก็จริง... เมื่อกี้ตัวฉันโดนเหวี่ยงชนกำแพงตอนโยนมอนด้วย... เจ็บนิดหน่อยเลย..."

อิริสดูทางแคบๆด้วยสายตาอับอาย

ท่าทางจะไม่ได้เจ็บอะไรที่ไหนเป็นพิเศษ, แต่ก็นะ ตัวเหวี่ยงด้วยความเร็วมากพอที่จะใช้ผลิตเนื้อมนุษย์บดสำเร็จรูปเนี่ย

สำหรับอิริส จบลงแค่ 『เจ็บนิดหน่อย』 เท่านั้น

"พอชินกับหอกแล้ว ยาวเท่านั้นก็ทำอะไรได้หลายอย่าง, วิธีสู้อิริสตอนนี้ยังพึ่งแรงถึกมากเกินไป.... แล้วก็, คิดว่ารูปแบบต่อสู้ของอัลมากับรูรี่ดีอยู่แล้ว, เวลาอยู่กับอิริส ให้อิริสเป็นตัวโจมตีหลัก ช่วยสร้างสถานการณ์ให้เข้าไปโจมตีศัตรูได้นี่ล่ะ"

ในความเป็นจริง ก็มีวิธีให้แสดงพลังกันเองแบบเต็มๆออกมาอยู่

ไว้จะสอนให้ทีหลัง เพื่อการป้องกันตัวยามที่สองสาวไม่ได้อยู่กับชั้นหรืออิริส

แต่พลังของนักธนู จะเติบโตไวขึ้น ถ้าให้ทดลองลูกธนูหลายๆอย่างในฐานะตัวสนับสนุนไปก่อนในช่วงแรก

รูปแบบที่เน้นการยิงธนูพลังสูง มันใช้ยากไง

--เราลงดันเจี้ยนลึกลงไปอีก

น่าเสียดาย ที่เราไม่เจอมอนซึ่งตามหา

อย่าว่าแต่หาเจอ, ร่องรอยอะไรก็ไม่มีซักนิด

ตัวที่ห่วยน้อยสุด ก็คือตัวที่สามสาวสู้นั่นล่ะ... แต่ตัวอ่อนแอพรรณนั้น ไม่มีความจำเป็นใดๆต้องตั้งปาร์ตี้ฝูงชนรุมกำจัด

"หืมม์... หายไปแล้วรึ?"

"หายไป.... จู่ๆมอนหายไปเองได้ด้วยเหรอ?"

"ก็ไม่ปกติ แต่บางทีก็เกิดได้....วันนี้เรากลับกันดีกว่า"

มาถึงชั้นนึง เราก็คุยกันแล้วตัดสินใจออกจากดันเจี้ยน

กลับมาถึงทางออกอย่างปลอดภัย

เอาล่ะ.... เอาของที่ได้มาวันนี้ไปขายกิลด์ดีกว่า




NEKOPOST.NET