NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.139 - ปราชญ์เทพ, กลายเป็นคนนำ


"ห...หายแล้ว!? แผลขนาดนั้น!? แน่ใจเรอะ!?"

"แน่ใจสุดๆ!"

ขณะฟัง ชั้นก็ทำการห้ามเลือดของคนที่สอง แล้วไปรักษารายต่อไป

การห้ามเลือด ต้องทำโดยไว

"ห-ไหน ขอดู!"

นักเวทฟื้นฟู แห่ตามก้นชั้นมา

แล้วก็ดูชั้นรักษาจากใกล้ๆ โดยไม่พูดอะไรกัน

พวกเอ็งน่าจะเอาเวลาไปรักษาคนไข้อื่นมากกว่านะ....

ขณะคิด ชั้นก็หยุดเลือดคนไข้ด้วยเวทมนต์ และปิดปากแผลด้วยด้ายเวท

จากนั้น ก็จบงานด้วยการใช้เวทรักษา แล้วไปต่อคนไข้รายถัดไป

ทั้งหมดนี่ ใช้เวลาแค่ 30 วินาที

ใช้เวทรักษาเลยแต่แรกก็ได้อยู่หรอก แต่จะกินพลังเวทมากเกิน

เอ้า รายต่อไป

"ส-สุดยอด...."

"ไม่เคยเห็นการรักษาที่ไวเช่นนี้มาก่อน...."

"ห้ามเลือดด้วยเวทมนต์งั้นรึ? ไม่เคยรู้เลยว่ามีเวทแบบนี้ด้วย...."

นักเวทฟื้นฟูต่างตกใจกับการรักษาของชั้น

....คิดว่าตอนนี้คงเชื่อฟังกันแล้วมั้ง

ลองซักนิด

"อย่ายืนเหม่อ มาช่วยกันสิ, อย่างที่เห็น เรามีคนรักษาไม่พอ"

"ข-เข้าใจแล้ว! เราแค่รักษาคนไข้ไปตามลำดับป้ายสินะ!"

ผู้นำนักเวทฟื้นฟูพยักหน้าเอาตามชั้น

นักเวทฟื้นฟูอื่นก็ร่วมมือด้วย เมื่อเห็นผู้นำโอนอ่อน

"อัลมา, เบอร์ 23 เสร็จแล้ว! รายต่อไป!"

"รับทราบ!"

"เบอร์ 27 ทำเองไม่ได้! ร่วมมือกับคนอื่นด้วย!"

"อื้อ!"

ชั้นใช้ 【ตรวจจับการไหว】 ระหว่างรักษาคนไข้ เพื่อสั่งการพลางวัดอาการคนไข้ กับพลังเวทที่เหลือของคนรักษา

คนไข้ส่วนมาก หมดสติไป เราจึงไม่มีชื่อเรียก, ใช้เบอร์บนป้ายไม้เป็นตัวเรียกแทน

สมกับเป็นนักเวทฟื้นฟูซึ่งอยู่ในเมืองมาจนถึงบัดนี้, พอจะใช้การได้มากกว่าที่เห็นในตอนแรก

--แล้ว ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

"รักษาคนสุดท้ายเสร็จแล้ว!"

อัลมาประกาศ ว่ารักษาครบแล้ว

สำหรับตอนนี้ ก็ไม่มีใครตายล่ะนะ

ท้ายที่สุด, ก็มีแต่เราสี่คน ที่ทำงานรักษาไปจนถึงที่สุด

นักเวทฟื้นฟูของเมืองนี้  พลังเวทหมด จนเปลี่ยนหน้าที่มาเป็นพยาบาลผู้ป่วยแทน

ก็นะ, ถึงจะหมดแรงข้าวต้มกันไปตอนเหลือคนไข้อีก 20 คนก็เหอะ, แต่ก็เป็นการช่วยเหลือให้เรารักษาชีวิตคนไข้ไว้ได้ทั้งหมด

"ช่วยได้หมดทุกคนจริงๆด้วย... ถึงตัวจะเป็นเด็ก, แต่นี่เป็นนักรักษาสุดโด่งดังสินะ?"

ผู้นำนักเวทฟื้นฟู มาคุยกับชั้นเมื่อทุกอย่างเสร็จ

อย่าว่าแต่โด่งดังเลย, จำนวนคนที่ชั้นรักษาให้ในชาติก่อน น้อยจนเอามือนับได้

แม้จะมีช่วงเวลาที่ชั้น ทำการรักษามอนหลังจากอัดมัน เพื่อปล่อยกลับเข้าป่า หวังว่าวันหลังจะเก่งขึ้น, แต่ก็ไม่ใช่วิธีเป็นที่นิยมหรอก

"เปล่า, ไม่เคยเป็นคนรักษามาก่อน"

"แน่ใจเหรอว่านี่ครั้งแรก!?"

"ก็, เป็นนักผจญภัยอ่ะนะ ผ่านอะไรมาเยอะ"

ดูเหมือน ประเทศนี้จะมีธรรมเนียมไม่ยุ่มย่ามกับอดีตของนักผจญภัย

ถ้าชั้นอ้างแบบนี้ คงจะไม่ซักต่อ

"จะเยอะแค่ไหนก็พิลึกอยู่ดีนั่นล่ะ.... ขนาดคำสั่งที่ออกมา ยังเหมือนกับรู้ดีว่าทุกคนทำได้แค่ไหน...."

"ก็, ประสบการณ์อ่ะนะ...จะว่าไป, ขอถามอะไรซักนิดสิ"

ชั้นจ้องนักเวทฟื้นฟู

"ถามว่า?"

"ได้ยินว่าเจ้าเมืองคนก่อนเสียไป... ลือกันว่าเพราะโรคหายาก...."

แน่นอนว่าโกหกส่วนหลังขึ้นมา

ไม่รู้หรอกว่าเจ้าเมืองคนก่อนตายยังไง

ที่แกล้งทำเป็นสนใจเรื่องโรค ก็เพื่อหลบการถูกสงสัย

แต่ว่า มีเหตุผลที่ถามเรื่องนี้อยู่

จากที่ได้ยินมา เจ้าเมืองคนก่อนเป็นคนที่พอจะใช้ได้

ดูจากโครงสร้างพื้นฐานของเมือง ที่ออกมาดี,  แม้ว่าสภาพจะแย่ลงด้วยฝีมือเจ้าเมืองคนปัจจุบัน 

เลยไม่อยากเชื่อ ว่าเจ้าเมืองคนก่อนจะตั้งคนห่วยๆเช่นนี้ ขึ้นเป็นผู้สืบทอด

แต่ว่า, ถ้าหากตั้งคนไม่ทันก็ว่าไปอย่าง

--เช่น ตายแบบฉุกละหุก

"เป็นข่าวลือที่ไม่มีมูล, เจ้าเมืองคนก่อน ตายเพราะบาดแผลจากมอน, ถ้าเป็นนาย คงจะรักษาได้ แต่เราประทังชีวิตไว้สัปดาห์นึงก็เต็มที่แล้ว"

อืม บาดแผลธรรมดารึ

มอนบางชนิดก็มีพิษไง

แม้จะไม่ใช่พิษ, แต่ระดับของนักเวทฟื้นฟูที่นี่ คงไม่มีใครรักษาแผลที่ร้ายแรงเกินไปได้แน่

ขณะคิดเช่นนั้น นักเวทฟื้นฟูก็พูดต่อเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

"อ้อ มีเรื่องแปลกอย่างนึง....มีอาการเสียความสามารถในการพูดไปด้วย, เพราะงั้น ท่านเจ้าเมืองถึงทิ้งคำสั่งเสียไว้ไม่ได้"

...อ้อ

แบบนี้เองรึ




NEKOPOST.NET