[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 137 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.137 - ปราชญ์เทพ, ถูกเรียก


"...สภาพระเบียบบ้านเมืองดูไม่ค่อยจะดีแฮะ...."

"นั่นสิ ก็ไม่ได้เลวร้ายนักหรอก แต่ประมาทไม่ได้เลย"

ระเบียบความสงบของบ้านเมืองที่สูญเสียไป เป็นผลจากการบังคับให้นักผจญภัยเข้าดันเจี้ยน

ก็นะ, มีคนน้อย ระเบียบบ้านเมืองก็แย่ลง

แล้ว ไอ้เจ้าเมืองนั้น ก็เป็นผู้มีส่วนต้องรับผิดชอบด้วย

"ก็จริงนะ, เมืองหลวงดูจะบรรยากาศสดใสกว่าเยอะ!"

เราคุยกันพลางไปที่กิลด์

เหมือนว่าต้องได้รับอนุญาตจากกิลด์ก่อน จึงจะเข้าดันเจี้ยนได้

เห็นจากที่เขียนในโปสเตอร์แถวนี้อ่ะนะ

 

 

 

 

"ใ-ใหญ่จัง..."

"ไม่ได้เป็นเมืองดันเจี้ยนแต่ชื่อนะเนี่ย..."

ไม่กี่นาทีต่อมา

เรามาถึงกิลด์ซึ่งใหญ่กว่ากิลด์ใดๆในเมืองหลวง

แต่ว่า มีผู้คนไม่มากตามขนาดกิลด์

นักผจญภัยซึ่งปกติอยู่แถบนี้ คงโดนส่งไปลงดันเจี้ยนหมดตามคำสั่งเจ้าเมือง

"ขอโทษที อยากขอใบอนุญาตให้ลงดันเจี้ยนหน่อย"

ชั้นไปเคาน์เตอร์ใกล้ๆ แล้วบอกธุระทันที

ทำให้ พนักงานกิลด์อึ้งไป

"ใบอนุญาต... แน่ใจเหรอ? ไม่เสียใจแน่นะ?"

พนักงานตอบมาเงี้ย

พูดซะยังกับใบอนญาตเป็นไอเทมต้องสาปเลย

"...ได้ใบอนุญาตแล้วมีผลเสียด้วยรึ? หรือว่ามันแค่แพง?"

"ก็แพงหรอก, แต่... ใบอนุญาตให้ลงดันเจี้ยน ไม่ได้ออกโดยกิลด์ แต่มาจากเจ้าเมือง, ผู้ถือต้องมีภาระเข้าร่วมเควสกำจัดแบบพิเศษที่เจ้าเมืองตั้งขึ้น"

....อ้อ

บังคับกันผ่านใบอนุญาตเลยรึ

เรื่องทอยลูกเต๋า คงแค่เป็นการจัดจำนวนคนนั่นล่ะ

"เควสกำจัดมันอันตรายงั้นเชียวรึ?"

"อันตรายรึเปล่า... ขึ้นกับเควสด้วย, มีภาระหน้าที่ต้องเข้าร่วม แต่ปกติก็เดือนละครั้ง, แล้วอัตราการตายก็ลดลงเหลือไม่กี่เปอร์เซ็นต์ ด้วยการร่วมมือกันของนักผจญภัยระดับสูง, แต่ถึงจะบอกว่าไม่กี่เปอร์เซ็นต์ นับเป็นจำนวนคนก็เยอะ, โดยเฉพาะที่ยังเด็กๆอยู่...."

อ้อ

อัตราการตายต่ำ แม้ว่าจะรวมฝูงชนมาปาร์ตี้มั่วๆกันรึ

...แต่ก็นะ, ถึงจะว่างั้น ก็ไม่มีอะไรประกันว่าในอนาคตจะยังปลอดภัย

สามารถท้าทายดันเจี้ยนกันด้วยฝูงชน โดยป้องกันไม่ให้ใครตาย ก็นับว่าเป็นปาฏิหารย์แล้ว

แต่สำหรับเรา, แค่ปกป้องตัวพวกเราเองก็พอ จึงไม่ต้องห่วงส่วนนี้มาก

ชั้นมีใบอนุญาตให้เข้าดันเจี้ยนจากราชาแล้ว แต่ขอตามกระบวนการโดยที่ไม่ดึงดูดความสนใจของพวกน่ารำคาญจะดีกว่า

"ไม่รังเกียจหรอก....แล้วทั้งสามคนล่ะ?"

ชั้นถามรูรี่ พลางยื่นกิลด์การ์ดส่งไป

สังหรณ์ใจว่ามีคำตอบชัดแล้ว, แต่ต้องถามไว้ก่อน

"ฉันด้วยค่ะ!"

"ถ้ามาติคุงไป ผมก็ไปด้วย!"

"ฉันด้วย!"

"โทษทีนะ ไว้คุยเรื่องใบอนุญาตทีหลัง มีเรื่องฉุกเฉิน!"

พนักงานกิลด์เริ่มขยับอย่างเร่งรีบ

ตัดสินใจถูกแล้ว

ตอบสนองโดยไว ในสถานการณ์ฉุกเฉิน อาจช่วยรักษาชีวิตไว้ได้

การค้างเรื่องอื่นที่สำคัญน้อยกว่าไป เป็นกฎที่ละเมิดมิได้

"เรามีเควสฉุกเฉิน! เกณฑ์คนที่ใช้เวทฟื้นฟูได้มาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้!"

น่านไง, ออกมาเป็นเควสรึ

"ใช้เวทฟื้นฟูไม่ได้แฮะ... แล้วมาติคุงล่ะ?"

"ใช้ได้สิ รูรี่ก็ใช้ได้ด้วยนะ"

"ฉ-ฉันเหรอ!? ชีวิตนี้ไม่เคยใช้เวทฟื้นฟูมาก่อนเลยนะคะ...."

รูรี่ที่ถูกเรียกชื่อ งงไป

แต่ว่า, รูรี่สามารถใช้เวทฟื้นฟูได้ แม้จะไม่มีความรู้ด้านเวทฟื้นฟูก็ตาม

"สลักวงเวทนี่ได้สินะ?"

"ง-งี้นี่เอง.... ให้สลักลงหินเวทแบบชั่วคราวสินะ! เข้าใจแล้ว!"

ชั้นวาดวงเวทลงกระดาษที่เอาออกมาจากเวทเก็บของ

การเข้าถึงเวทที่ไม่คุ้นเคยได้ ตราบเท่าที่มีหินเวท เป็นข้อได้เปรียบของเวทบรรจุ

แต่ว่านะ, ความเร็วจะต่ำกว่าเวทแบบปกติ กับต้องก่อรูปเวทขึ้น

"ทุกคนที่ใช้เวทฟื้นฟูได้, ช่วยมารวมกันทางนี้!"

พนักงานกิลด์ตะโกน เมื่อเราปรึกษากันเสร็จพอดี

ทว่า, มีคนตอบสนองคำเรียกไม่มาก

...เอาล่ะ ทีนี้จะเป็นไงต่อเนี่ย




NEKOPOST.NET