[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 120 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.120 - ปราชญ์เทพ, ช่วยการล่าถอย


"สำเร็จแล้ว... สินะ?"

เมื่อต่อสู้ไปซักพัก

มอนระลอกแรกก็โดนกำจัดหมด

เพราะมอนมันอ่อนแอ เลยไม่มีใครบาดเจ็บ

นักเรียนยังเหลือพลังเวทอีกครึ่งนึง

"เห้ย, อะไรน่ะ!?"

ซักพักหลังจบการเก็บตกมอน

นักเรียนตรงหน้าชั้น ก็ชี้ไปที่จุดมอนปะทุ และตะโกนออกมา

มอนหมูป่าออกมาจากจุดที่มอนออกตอนแรก

"อ...อสูร?"

"ห-ใหญ่มาก!"

ระลอกแรก ออกมาเป็นมอนอ่อนแอ ทั้งที่จำนวนรวมพลังเวทไม่เปลี่ยนไป

แปลว่า ระลอกที่สอง ต้องเก่งขึ้น

ส่วนนี้มันถูกผลกระทบจากพลังเวทโดยรอบ, จึงบอกยากว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ถ้าชั้นอยู่ใกล้ๆสายมังกร ก่อนการต่อสู้ ก็คงพยากรณ์ได้หรอก, แต่ชั้นต้องมาอยู่แถวๆจุดมอนเกิดไง

ดังนั้น จากนี้ จะเกิดยังไงขึ้น ก็ไม่รู้

สิ่งนึงที่แน่นอน, คือมอนระลอกที่สอง ระดับห่างชั้นกับมอนระลอกแรกเยอะ

มีออกมา 5 ตัว, แต่คงเก่งกว่าฝูงทั้งหมดของมอนระลอกแรก

"ใจเย็น! สถานการณ์ไม่ได้เปลี่ยนไป! มอนแค่ออกมาช้าหน่อยเท่านั้น! ทุกคนตั้งสติ แล้วโจมตีมัน!"

เมย์ราดขยายเสียงด้วยเวท และสั่งกลุ่ม

นักเรียนยิงเวทใส่มอนอย่างใจเย็นตามคำสั่ง, แต่—

"หะ... ไม่เป็นไรเลย!"

"โกหกน่า...."

"มอนนั่นมันบ้าอะไรเนี่ย!"

เวทของนักเรียน ไม่ก่อให้เกิดแม้แต่รอยขีดข่วน ต่อมอนซึ่งเพิ่งออกมาใหม่

ทั้งที่มอนระลอกแรก ยิงอย่างมากสองทีกำจัดได้แล้วแท้ๆ

--ไม่เพียงแค่นั้น

"ย-ยังเพิ่มขึ้นอีก!"

แน่นอน, มอนระลอกที่สอง ไม่จบลงแค่ห้าตัว

มอนผุดออกมาจากดินเรื่อยๆ

"ร-เราถอย! ถอยกลับเมืองหลวง!”

เห็นเช่นนั้น เมย์ราดจึงสั่งถอนทัพทันที

ดูเหมือนการฝึกฝนผู้นำ จะออกผลแล้ว

ผู้นำที่ตัดสินใจให้ไวในสถานการณ์แบบนี้ไม่ได้ จะนำมาสู่ความพินาศของกลุ่ม

ดูเหมือนจะเสียความใจเย็นไปหน่อย จากการที่เสียงขยายโดยเวทออกจะสั่นๆ, แต่เสียงยังดังพอถึงทุกกลุ่มคน จึงพอให้ผ่านได้

"ร-รับทราบ!"

"หหหหหหหหหหหหนี!"

นักเรียนที่เหมือนอยากจะเผ่นก่อนได้รับคำสั่งอีก ก็โกยแนบทันทีที่เมย์ราดพูด

วิ่งเต็มความเร็วกันสู่เมืองหลวง

"รูรี่กับอัลมา, ทั้งสองคนสู้จากในบาเรีย จนกว่าจะเกิดอะไรขึ้น, อิริส คอยปกป้องทั้งสองคนด้วย"

"อื้อ!"

ชั้นออกจากบาเรียที่ตั้งไว้ก่อนหน้านี้

มอนส่วนมาก ยังไม่ได้เริ่มโจมตี

แต่มอนที่ออกมาช่วงแรก โมโหจากการโดนนักเรียนโจมตี และพุ่งไปใส่

เป็นหมูป่า เลยไม่ช้า

แบบนี้ คงไล่ตามได้ทันแหงๆ

คำสั่งล่าถอย คงสมบูรณ์แบบ หากว่าสั่งให้นักเรียนทำสิ่งกีดขวางโดยเวทดินด้วย......แต่ก็อย่าคาดหวังมากกับคนที่เป็นผู้นำครั้งแรกในการต่อสู้จริงเลย, เอาเป็นว่าช่วยซักนิดแล้วกัน

ชั้นใช้เวทเสริมพลังกาย เตะบาเรียที่ขา เพิ่มแรงพุ่งจากศูนย์สู่เต็มความเร็ว

วิ่งใส่หมูป่า และเหวี่ยงดาบ

หัวมอนหลุดออกมาโดยไร้เสียง

ตัวมอนตกลงโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองตายแล้ว

ชั้นโดดขึ้นฟ้าขณะเหล่มองมอนหมูป่า, เตะบาเรียบนอากาศ แล้วพุ่งตัวลง ฆ่ามอนตัวที่สองกับสามไปด้วยกัน

เตะอากาศอีกที แล้วดิ่งลงใส่มอนที่เหลือ เพื่อกำจัดพวกเศษเหลือๆ

--นี่คือการสู้เป็นกลุ่ม สำหรับตราไร้ค่า

พอมีพลังถึงระดับนึงแล้ว สำหรับตราไร้ค่า พื้นดินก็ไม่มีความหมายนัก

ก็พื้นดินมันมีระดับความแข็ง ต่อให้ทนแค่ไหน ถ้าเตะแบบจริงๆ ก็บุ๋ม

บาเรียสิ ถึงจะเป็นที่หยั่งเท้าอันพึ่งพาได้

ข้อได้เปรียบสุดของการสู้ในรูปแบบนี้ คืออัตราการเสียพลังเวท

มีประสิทธิภาพมาก เนื่องจากแค่ใช้เวทโจมตีบนดาบ เป็นจำนวนน้อย

ถ้าไม่งั้น ชั้นคงไม่เอาแผนสู้มอนระลอกสองด้วยพวกเราเท่านั้นหรอก

เพราะจำนวนมอนที่เราจะสู้จากนี้ มันไม่ใช่นิดๆเลย




NEKOPOST.NET