[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 12 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.12 - ปราชญ์เทพ, เกิดความคิดดีๆ


บิฟเกลบังคับประชากรที่น่าสงสารให้ติดตามไป และกำลังเดินอย่างอวดๆเข้าป่า โดยมีชาวบ้านแรงดีสุดนำ และชาวบ้านที่เหลืออยู่รอบๆ

พี่เรคเดินอยู่หลังสุด

สงสัยคงเอามาเป็นหลักประกันกรณีทำไม่สำเร็จ จะได้ผลักความรับผิดชอบล่ะสิ

ชั้นติดตามห่างออกมา 20 เมตร

นับว่าใกล้สำหรับการสะกดรอย แต่ชั้นมีเวทเตรียมอยู่อย่างพร้อมมูล ตราบเท่าที่อีกฝ่ายไม่ใช้เวทสวนกลับ

เป้าหมายก็แน่นอน, ลอบสังหารบิฟเกล--เอ้ย หมายถึงปกป้องคนอื่นนอกจากบิฟเกลน่ะ

เพียงแต่ หากผลลัพธ์ บิฟเกลบังเอิญตายไป ก็ไม่เกี่ยวกับชั้น, มันทำตัวเองไง

"แล้วมอนมันอยู่ไหน?"

บิฟเกลถามคนอื่น

"อยู่ลึกเข้าไปในป่า"

"ลึกเข้าไป, หมายถึง.... ตรงไหนวะ?"

นี่ออกเดินสำรวจป่าโดยไม่รู้อะไรเลยรึ....

"เราไม่รู้ว่ามันอยู่แถวไหน มันถูกพบเห็นนานแล้ว คงจะย้ายไปที่อื่น...."

"ชิ, ไร้ประโยชน์จริง --เอาเหอะ เดินๆไปก็เจอเองล่ะ ไปกัน!"

เป็นแผนที่บัดซบมาก!

คิดว่าเดินหาโปเกมอนรึไงกัน, ป่ามันกว้างนะเฟ้ย บิฟเกล

หาเดินมั่วๆ อาจใช้เวลาเป็นอาทิตย์โดยไม่พบมอน หากว่าโชคไม่ดี

นี่ชั้นต้องตามไปอีกนานแค่ไหน..... คือสิ่งที่คิดขณะตามไป

--สองชั่วโมงต่อมา

"ท่านบิฟเกล เราแยกย้ายเป็นกลุ่มดีไหม"

มีคนนึงเสนอขึ้นมา, เพราะว่าไม่เจอวี่แววมอนเลย

ทำได้ดีมาก ชาวบ้านเอ๋ย!

....ทว่า

"แกบ้าเรอะ! ทำงั้นได้ไง!"

บิฟเกลค้าน

"ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับข้า จะทำไงวะ!"

ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับบิฟเกล......เอ่อ, ก็จัดเลี้ยงฉลอง?

อีแบบนี้ ทำให้ผู้คนไม่กล้าขัด เลยไม่มีความคืบหน้า

"ช่างเหอะน่า, สัญชาติญาณข้าจะบอกเอง! ไปทางนั้นต่อ! ไปเซ่!"

สุดท้ายก็เดินดุ่มสุ่มเดาสินะ

แต่ไอ้สัญชาติญาณที่ว่า มันดันตรงเผงซะด้วยสิ

ไม่รู้ว่าบังเอิญรึเปล่า, แต่ที่ๆบิฟเกลกับคนอื่นเดินไป เป็นทางเดียวกับที่มอนไป

มาใกล้ขึ้นอีก, ชั้นเลยรับรู้ชนิดมอน

คงเป็นหมีหรือเสือ, สัตว์สี่ขาที่กลายเป็นมอน

สำหรับมอนนับว่ามีร่างเล็ก, แต่ไม่ได้หมายความว่าจะอ่อนแอ

กลับกันอีก หากปฏิกิริยาเวทมีมาก ยิ่งร่างเล็ก ก็ยิ่งมีความหนาแน่นเวทมาก, แปลว่าแข็งแกร่ง

ดูจากขนาดเวท, เรามีกรณีเลวร้ายที่สุด แม้แต่คัสโตลพ่อเรา ก็ไม่แน่ว่าจะชนะรึเปล่า

หลายนาทีผ่านไป, หน่วยปราบปราม ก็มาถึงมอน

จะเข้ามาถึงระยะการมองของมอนใน 10 วินาที

ชั้นทิ้งระยะห่างจากหน่วยปราบปราม เมื่อเห็นว่าใกล้เข้าแล้ว

ปัญหาคือตรงนี้ล่ะ

เพราะบิฟเกลรวบรวมคนมา, คนพวกนั้นคงต้องไปปะทะมอนก่อน

ชั้นสามารถป้องกันการเกิดเหยื่อได้ หากช่วยจัดการมอนโดยไว, แต่บิฟเกลมันก็จะได้ใจ คงพูดว่า "มันแย่งเหยื่อที่ข้าก็จัดการเองได้" ซึ่งจะยิ่งยุ่งยากไปกว่าเดิม

แต่จะปล่อยให้ชาวบ้านที่ไม่เกี่ยวข้อง กลายเป็นเหยื่อก็ไม่ได้

ที่สิ่งควรทำ คือตอนนี้ดูสถานการณ์ก่อน

แล้วสถานการณ์ก็เปลี่ยนไป

ในทางที่สะดวกต่อชั้นสุดๆ

"นี่คือเหยื่อข้า! พวกแกอย่าสอด!"

พอบิฟเกลเห็นมอน ก็ก้าวออกไปโดยไม่สนคนคุ้มกัน, แล้วเอ็งจะรวบรวมคนมาทำไมฟะ

แน่นอน วุ่นวายกันแบบนี้ มอนก็รู้ตัว

มอนหมีซึ่งค่อยๆหันมา และเริ่มวิ่งใส่บิฟเกล

เผชิญกับมอน, บิฟเกลแทงดาบออกไป แล้วตะโกนบ้าอะไรไม่รู้

"พลังเพลิงซึ่งสถิตย์ในร่างกาย, จงออกมาเป็นศรแทงศัตรู!"

พลังเวทของบิฟเกลตอบสนองคำพูด แล้วก็ 'ป๊อบ', มีลูกธนูไฟออกมากับเสียงเล็กๆ พุ่งสู่หมี

หมีวิ่งตรงเข้าหาบิฟเกล โดยไม่คิดจะหลบศรไฟ

พอศรไฟถูกตาหมีตรงๆ.....ก็หายไป

หมีนั้น ไม่เกิดความเสียหายแต่อย่างใด

นั่นคือ.... เวทรึ? แต่มันหยาบมาก, หรือจะเรียกว่าห่วยก็ไม่ผิด

ต่อให้มีความต้านทานเวทแค่ไหน แต่ถ้าโดนที่จุดอ่อนอย่างดวงตา ไม่มีทางที่จะไม่บาดเจ็บเลย

พลังมันแย่ แถมอัตราการแปลงสภาพพลังก็ห่วยแตก, พลังเวทที่ถูกถ่ายไปที่มือนั้นน้อยมาก, แต่มันควรจะแสดงพลังออกมาได้สูงกว่านั้นหลายเท่านะ

แต่ไหนแต่ไร ไอ้คำเพ้อพล่ามที่ฟุ้งออกมานั่นอะไรกัน?

"หะ...."

"เวทตรารุ่งโรจน์ของท่านบิฟเกล.... ไม่ได้ผล!?"

"มันไม่ใช่มอนธรรมดา! มันเป็นอสูร!"

หน่วยปราบปรามต่างอึ้งกับสิ่งที่เห็น

เหมือนว่าในมุมมองพวกนั้น, การที่เวท(?)ของบิฟเกลไม่ได้ผล จะเป็นวันโลกแตกแล้ว ถึงได้แตกตื่นวิ่งหนีกันไป

บิฟเกลดูจะแปลกใจมากที่สุด, แล้วก็โดนกรงเล็บหมีเหวี่ยงใส่เมื่อขยับไม่ออก จนกระเด็นไปหลายเมตร

ในบรรดาคนที่แตกตื่น มีเพียงคนเดียวซึ่งตัดสินใจได้ถูกต้อง, พี่เรคเข้ากันกรงเล็บด้วยดาบ

"เราจะถอย! ผมจะถ่วงมันไว้! ทุกคนรีบหนี!"

แต่พลังนั้นแตกต่างกันเกินไป

ดาบพี่เรคถูกดันไปในพริบตา, แบบนี้ทนได้ไม่ถึง 3 วินาทีแน่

....แต่ 3 วินาทีก็เหลือเฟือแล้วอ่ะนะ

ชั้นใช้เวทยั่วยุ 【บังคับตรวจจับ】 強制探知 ก่อนที่พี่เรคจะโดนดันไป

ถึงแต่ละชนิดจะต่างกัน แต่โดยส่วนมาก มอนมัก【ตรวจจับการไหว】  受動探知 ได้โดยอัตโนมัติ

【บังคับตรวจจับ】 เป็นเวทที่ถ่ายพลังใส่มอนให้พลังเวทของตัวเองดูใหญ่ในสายตามอน

หากอ่อนเกินไป มันจะไม่สน, หากแกร่งเกินไป มันจะหนี, จึงลำบากที่จะปรับให้พอเหมาะ--แต่ดูท่าจะสำเร็จดี

หลังจากชั้นใช้  【บังคับตรวจจับ】, มอนหมีก็ละมือจากเรค และวิ่งมาเต็มที่ทางนี้

"มาติ, ทำไมถึงมาอยู่นี่! รีบหนีไป!"

ไม่สนเรคที่ตะโกน, ชั้นปั้นพลังเวท

ราว 4 วินาทีก่อนมอนจะมาถึง, มีเวลาเหลือเฟือ

ชั้นกางทั้งสองมือแล้วรวบรวมพลังเวทในร่าง

กำหนดเส้นทางพลังเวท แล้วก็เปลี่ยนแรงกดดัน

จากนั้นก็ปัดแขนมอนออกด้วยวิชาต่อสู้ แล้วอัดมันเมื่อเราสวนกัน

อย่างที่คาด ยังไม่พอที่จะพิชิตมอน, แต่--การเคลื่อนไหวชะงักลง, ซึ่งเพียงพอแล้ว

ชั้นชักดาบที่เอามาจากบ้าน แล้วตัดหัวมันในดาบเดียว ด้วยการเสริมพลังกายและ 【อัดเวท】

"มาติ! ที่นี่ปล่อยให้ผม.... เอ๋?"

เรคซึ่งไล่ตามมอนมา ทำหน้าเหวอเมื่อเห็นร่างมอนล้มลง

ตอนนี้เอง ชั้นก็รู้สึกถึงสถานการณ์ตอนนี้ขึ้นมา

มีร่มไม้บังอยู่, ผู้คนที่มาปราบปรามก็ไม่เห็นอะไรนอกจากเรค, แล้วก็ไม่รู้ว่ามอนถูกฆ่าแล้ว

ดูจากสภาพที่แตกตื่น คงไม่มีใครสน หากว่ามีละครแปลกๆซะหน่อย

หรือก็คือ....โอกาสสินะ

โยนผลงานโลด!




NEKOPOST.NET