NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.112 - โรงเรียนที่สอง, พิชิตปีศาจ


"อะไรวะ, ไอ้พวกเด็กเปรต......ตายๆไปเซ่!"

ปีศาจที่อยู่บนฟ้า ยิงเวทลงใส่สนาม อย่างมีสีหน้าโมโห

การโจมตีของปีศาจ ไม่ถึงนักเรียนเลยซักนิด

รูปขบวนของเหล่านักเรียน ไม่มีช่องโหว่

การโจมตีของนักเรียน ก็ไปไม่ถึงปีศาจเช่นกัน

ทว่า, ต่างกับปีศาจ ตรงที่ฝ่ายนักเรียน ยังทำการโจมตีไปแม้จะรู้ว่าไม่โดนแน่ๆก็ตาม

นั่นก็เพื่อเบี่ยงความสนใจของปีศาจออกจากอัลมากับรูรี่

"พลาดไม่ได้แล้วสินะเนี่ย...."

อัลมาเล็งธนูไปที่ปีศาจซึ่งห่างจากนักเรียนขึ้นไป

แล้วก็ปล่อยลูกธนูหลังจากหยุดหายใจนิดหน่อย

"หืม?"

ปีศาจเห็นลูกธนูที่อัลมายิง แล้วก็รู้ตัวว่าเป็นสิ่งที่จะทำให้บาดเจ็บได้ ต่างกับที่แล้วๆมา

ปีศาจขยับช้าๆพลางสร้างเวท, เพื่อจะหลบลูกธนู

แต่ว่า ลูกธนูเปลี่ยนทิศเหมือนกับไล่ตามปีศาจได้

ปีศาจตัดสินใจว่าไม่มีทางเลือกแล้ว, จึงยกเลิกการสร้างเวท สยายปีกแล้วก็เร่งความเร็ว

แต่ลูกธนูยังพยายามไล่ตามปีศาจไป, แม้ในที่สุด จะตามไม่ทัน แล้วคลาดกันก็ตาม

"อะไรวะ ไอ้ลูกธนูนั่น--หะ!? .....อ๊ากกกก!"

คำถามสงสัยของปีศาจ กลายเป็นเสียงเจ็บปวดกลางครัน

ลูกธนูที่หลบไปได้แล้ว มันยังวกกลับมาแทงหลังอีก

"ไม่รู้เลยว่า【เอนชานต์นำวิถี】เลี้ยวได้ถึงขนาดนั้น........"

รูรี่ชมอัลมาเมื่อเห็นลูกธนูขยับได้แบบนั้น

แต่ว่า, อัลมาที่ยิงลูกธนู ก็ดูงงเช่นกัน

"ผมนำวิถีไปจนครึ่งทางหรอก.....แต่ตอนท้ายไม่รู้ขยับได้ไงนะ? ไม่คิดเหมือนกันว่าลูกธนูจะเลี้ยวแบบนั้นได้"

"ไม่ใช่อัลมาเป็นคนนำวิถีเหรอ? แปลว่า, ก็..... มาติคุงสุดยอดอีกแล้ว....."

รูรี่อุบเมื่อดูกระดาษที่มีวงเวทวาด

แม้รูรี่จะเรียนวิธีทำวงเวทมา, แต่ก็ไม่นึกไม่ฝัน ว่าจะมีการบรรจุเวท แบบให้ไล่ตามการบินความเร็วสูง เข้าทะลวงการป้องกันของปีศาจด้วย

"ก็มาติคุงคือมาติคุงนี่นะ, แต่ผมว่ามีรูรี่คนดียวที่ทำบรรจุแบบนี้ได้ล่ะ! ดูที่มันแทงปีศาจสิ!"

อัลมาชี้ปีศาจที่ตกลงมา

ลูกธนูปักกลางหลัง – หรือพูดให้ถูก, คือสองปีกมัน โดนเย็บติดกันเลย

ต่อให้เป็นปีศาจ โดนยังงี้ ก็บินต่อไม่ได้

แล้วปีศาจที่ตกลงมา—

"ร่วงลงมาแล้ว! ปรับกระบวน!"

"""""โอ้!"""""

เหล่านักเรียนที่ได้แต่กันการโจมตีปีศาจมาจนถึงบัดนี้

เข้าล้อมปีศาจในระยะห่างๆ แล้วรุมยิงเวท

คราวนี้โดนแล้ว

เวทโจมตีจากนักเรียนคนเดียว จะไม่ได้ผลต่อปีศาจ

แต่ว่า, ถ้าเวทเดียวกัน รุมยิงหลายๆบึ้ม ก็อีกเรื่อง

เวทโจมตีซึ่งถล่มอย่างไม่มีจังหวะพัก ทำให้เกิดผลผสาน, กัดกร่อนความอดทนของปีศาจ

อัลมาเอง ก็ยิงลูกธนูเน้นพลังเข้าไปด้วย

บินอีกไม่ได้, ปีศาจได้แต่สวนกลับด้วยเวทโจมตี แต่เวทก็โดนบาเรียของนักเรียนตราไร้ค่ากันไว้หมด

แล้วพอปีศาจจะย่นระยะเข้ามาฟันนักเรียน, อัลมาก็ยิงลูกธนูใส่เวทรบกวน หยุดมันไว้

วงล้อมของเหล่านักเรียน เลยรักษาสภาพไว้ได้โดยไม่พังทลาย

แล้วเวทโจมตีก็ยิงไปเรื่อยๆ—

"สำเร็จแล้ว!"

ปีศาจตายซะที

ทุกคนยืนยันการตายของปีศาจด้วยเวทมนต์ ก่อนจะสลายวงล้อม

"ชนะแล้ว! พิชิตปีศาจได้แล้ว!"

"ไม่อยากเชื่อเลย, แค่นักเรียน ก็พิชิตปีศาจได้....."

"ต้องรีบไปรายงานหลายๆที่!"

นักเรียนกับครูต่างดีใจกัน

มาใช้จังหวะนี้โยนอัลมากับรูรี่ขึ้นฟ้าเพื่อฉลอง

หลายคนก็วิ่งออกจากโรงเรียน ไปรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นต่อเมืองหลวง ด้วยท่าทางผสมระหว่างความเหนื่อยล้ากับความปิติ

"ฉัน จะไปบอกมาติคุงค่ะ!"

"ผมด้วย!"

รูรี่กับอัลมาวิ่งไปดันเจี้ยน เพื่อบอกมาติอัสเรื่องชัยชนะ

--ท่ามกลางบรรยากาศแห่งชัยชนะ มีเสียงคุยกัน

จากท้องฟ้าที่ปีศาจซึ่งถูกจัดการไปเมื่อกี้ออกมา, ท้องฟ้าซึ่งควรจะว่างเปล่า

"อ้าว? เบลเรียส ออกไปก่อน จนโดนจัดการไปแล้ว"   ベルリアス

"นั่นสิ, ก็บอกไปแล้วแท้ๆ ว่าเดี๋ยวก็มีบุฟเฟต์ฆ่าเต็มคราบแล้ว, ให้รอเตรียมขบวนกันก่อน"

"น่าๆ, อย่าพูดงั้นเลย เพราะยังงั้น เราก็เลยมีเหยื่อให้ฆ่าได้เยอะขึ้นไง? ดูสิ เหยื่อที่กำลังปลื้มกับชัยชนะด้วยหน้าตาโง่ๆ”

จากอากาศ – เป็นเสียงของปีศาจ

แล้วก็ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสอง

--14

คือจำนวนของปีศาจ ที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าของเมืองหลวง

แต่ไม่มีใครในเมืองหลวง ที่ใจเย็นพอมานั่งนับจำนวนทีละตัวหรอก

"โกหกน่า....."

"มากมายเลย...."

"เราไม่มีทางชนะได้แล้ว...."

แค่กำจัดปีศาจตัวเดียว ก็จำเป็นต้องก่อสงครามเต็มขั้น

แต่นี่ 14 ตัว

ยิ่งกว่านั้น, เหล่านักเรียนต่างพลังเวทหมด จากการต่อสู้เมื่อกี้

เป็นสถานการณ์สิ้นหวัง ไม่ว่าจะดูยังไง

นักเรียนซึ่งหมดใจสู้, ไม่มีใครถืออาวุธพร้อมเลย

ไม่มีแม้แต่ความคิดว่าจะหนี

"งั้น, ก็ไป--อ่ะ?"

ในสถานการณ์แบบนี้, ปีศาจที่จะยิงเวทถล่มเหล่านักเรียนซึ่งไร้การป้องกัน—จู่ๆก็หยุด

ไม่สิ, พุดให้ถูก คือโดนหยุดไว้

เพราะปีศาจตัวนั้น โดนตัดเป็นสองซีก ด้วยดาบที่ผลุบขึ้นมากลางอากาศ

ปีศาจที่โดนฟัน ตายและร่วงลงพื้นโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะกรีดร้อง

"....หา?"

ปีศาจอื่นมองหน้างงกัน จากภาพไม่สมจริงที่เกิดขึ้นต่อหน้า

เหมือนอยากจะพูดกันว่ามีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้น

แต่ว่า, ไม่ผิดพลาดหรอก

เพื่อแสดงให้เห็นว่าเป็นความจริง, ดาบก็ออกมาอีก --แล้วหัวปีศาจอีกตัวก็ร่วงลงไป

"อุ-อุหว๊าาาาาาาาาา!"

เสียงออกมาได้ เมื่อเห็นความจริงว่าปีศาจตายไปเป็นตัวที่สอง

ปีศาจซึ่งถูกความกลัวครอบงำ เหวี่ยงดาบไปรอบๆอย่างมั่วซั่ว

เปล่าประโยชน์

ปีศาจที่กรีดร้อง กลายเป็นเหยื่อของดาบที่ออกมาจากอากาศ ภายใน 5 วินาที

ไม่มีใครเห็นตัวผู้ใช้ดาบ

แต่ว่า, นักเรียนที่เห็นสถานการณ์ปัจจุบัน ต่างรู้กัน ว่าใครเป็นตัวการ

--เพราะคนที่ทำเรื่องแบบนี้ได้ มีคนเดียวในเมืองหลวง

"...สิบสี่เหรอ เยอะกว่าที่คาดแฮะ”




NEKOPOST.NET