[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 111 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.111 - โรงเรียนที่สอง, สู้ปีศาจ


"ถนนหายไปแล้ว.... กลับกันไหม?"

"นั่นสิ, ดีกว่าเนอะ ถึงรอต่อไป ปีศาจอื่นก็คงไม่มา"

อัลมากับรูรี่ตัดสินใจกลับเมืองหลวง

แล้วทั้งสอง ถึงสังเกตเห็นว่า

"เอ๋? ปีศาจ, อย่างงายดาย..... แล้วทำวงเวทด้วยตัวเอง... เอ๋?"

ลิเลีย ค้างไปแล้ว

รูรี่โบกมือใส่หน้า, แต่ไม่มีการตอบสนอง

 “....เอาไงดี?"

"เราอยู่ในป่าที่มีมอน.....คิดว่าพากลับไปด้วยกันจะดีกว่านะ"

ว่าแล้ว รูรี่ก็จิ้มๆลิเลีย

ลิเลียถึงคืนสติขึ้นมาได้

"...หะ! ขอโทษ! แบบว่าเว่อร์เกินจริง.....จะ จะทำหน้าที่คนประสานงานนะ, ขอโทษด้วย!"

ลิเลียว่าแล้วก็วิ่งออกไปเลย

"เป็นคนประสานงานนี่งานหนักจังเนอะ...."

"ก็ต้องวิ่งห้อไปมาพาข้อมูลนี่นะ--!?"

รูรี่ซี่งกำลังตอบอัลมา เกิดตกใจจนหยุดพูดต่อ

อัลมาเอง ก็หยุดเหมือนรูรี่ แล้วถามขึ้น

ไม่สิ แทนที่จะเรียกว่าคำถาม เรียกว่ายืนยันกันจะดีกว่า

"ใช่รึเปล่า?"

อืม พลังเวทขนาดใหญ่.... ที่เมืองหลวงสินะ!?"

"คิดว่างั้น"

สองสาวรู้สึกถึงคลื่นพลังเวทจากทิศทางเมืองหลวง

หากเป็นพลังจากบาเรีย ก็คงไม่เป็นไร, แต่สัญชาตญาณอัลมากับรูรี่ที่อยู่ใกล้ชิดมาติอัสมาตลอด แถมสู้กับปีศาจหลายครั้งแล้ว บ่งบอกว่าเป็นพลังเวทของปีศาจ

"ดูเหมือนเรารีบกลับไปจะดีกว่านะ"

"นั่นสิ! รีบกัน!"

แล้ว, ทั้งสองก็เริ่มวิ่งไปเมืองหลวง 

 

 



 

ซักพัก

รูรี่กับอัลมากลับโรงเรียน แล้วก็ตรงสู่ดันเจี้ยนเลย

แน่นอนว่าไปหามาติอัส

“มาติคุง!"

"ทำได้ดีมาก ทั้งคู่ ดูท่าจะไปได้สวยนะ"

"อืม! แต่, จากนั้น มีพลังเวท, คลื่นพลังเวทขนาดใหญ่......"

"อ้อ เหมือนมันจะใช้วิธีสุดท้ายกัน”

มาติอัสตอบอัลมา

"....วิธีสุดท้าย?"

"ใช่ เป็นเวทที่เดินทางไกลด้วยการสังเวยชีวิตปีศาจ.....ก็นะ, ปีศาจมันไม่รู้จักการเสียสละเพื่อส่วนรวมหรอก คงรุมรังแกเอาตัวอ่อนแอสุดมาเป็นเครื่องสังเวย” 

เวทเคลื่อนย้ายนั่น ไม่จำเป็นต้องอาศัยความยินยอมของผู้ถูกสังเวย

ดังนั้น, เลยเกิดเรื่องแบบนั้นได้

"พ-เพื่อนพ้องตัวเอง..."

"ก็เป็นปีศาจจริงๆนี่นะ.... แล้วพวกฉัน ทำไงดีคะ....."

รูรี่ถามวิธีรับมือ แม้จะตกใจอยู่

ดูเหมือน รูรี่จะชินกับการคิดแบบคนสู้รบแล้ว

"อย่างที่เห็น, ชั้นยังละมือจากสิ่งนี้ไม่ได้—ช่วยถ่วงเวลาหน่อย ใช้เวทนี่เพื่อบรรจุลงธนู, ชั้นบอกโรงเรียนกับอาณาจักรเรื่องสถานการณ์แล้ว จะได้รับความร่วมมือ"

มาติอัสวาดวงเวทลงบนพื้น, วงเวทซึ่งมีความซับซ้อนเป็นสองเท่าของเวทใดๆที่รูรี่เคยทำมา

ยิ่งกว่านั้น คราวนี้ไม่ใช่ไปยิงสอยปีศาจที่อยู่ระหว่างเดินทาง แต่เป็นการสู้ซึ่งๆหน้า

หากเป็นรูรี่กับอัลมาเมื่อก่อน, คงพูดทันทีว่าไม่ไหวหรอก

ทว่า—สิ่งที่ทั้งสองตอบ

"เข้าใจแล้ว!"

"รับทราบ!"

มาติอัสพยักหน้าให้

อัลมากับรูรี่ออกจากดันเจี้ยนโดยไว




เมื่อสองสาวขึ้นมาพื้นดิน, ก็เห็นนักเรียนกับครู ถืออาวุธที่ถนัดกันพร้อม

ช่วงเดียวกันนี้ ก็มีครูวิ่งมาจากนอกโรงเรียน มาทางรูรี่กับอัลมา พร้อมด้วยกล่องขนาดใหญ่

"ใช้นี่เลย!"

ครูเอากล่องที่เต็มไปด้วยหินเวทมาส่ง แล้วก็ไป

เหมือนจะเตรียมไว้อย่างรีบๆ, เพราะกล่องเต็มไปด้วยรอยขูดขีด กับหินเวทบางอันยังมีป้ายราคาติดอยู่

แต่ว่า คุณภาพดีนัก

"ขอบคุณมากค่ะ! .....อัลมา, ใช้นี่จนกว่าฉันจะบรรจุลูกธนูเสร็จนะ!"

"อื้อ!"

รูรี่ส่งลูกธนูซึ่งเหลือจากตอนยิงปีศาจที่เดินทางให้ไป แล้วก็เริ่มทำการบรรจุ

ไม่นาน—ปีศาจก็ปรากฏตัวเหนือฟ้า

 

ปีศาจที่ปรากฏตัว เหมือนจะรู้ว่ากำลังมีการทำบาเรีย และมุ่งตรงไปยังโรงเรียนที่สอง

ระหว่างนั้น มันก็เตรียมจะยิงเวทซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความพินาศด้วยน้ำมือปีศาจ, 【ฝนกระสุนเพลิง】炎弾の豪雨

"ครู! มันมาแล้ว!"

"ทั้งหมด, ตั้งขบวนต้านนภา! ศัตรูมาเพียงตัวเดียว! 【ฝนกระสุนเพลิง】 จะมาแล้ว!" 

"""""ทราบ!"""""

นักเรียนตั้งขบวนกันตามที่ครูสั่ง

【ฝนกระสุนเพลิง】ถูกยิงลงมาตรงกลาง

ก็อย่างชื่อ, 【ฝนกระสุนเพลิง】 เป็นเวทที่ยิงกระสุนไฟลงมานับไม่ถ้วน

เป็นเวทที่ต้องใช้เวลาร่ายแม้จะเป็นปีศาจก็ตาม, แต่พลังยิงนั้นรุนแรงนัก

ถึงขนาดว่ากันว่าไม่มีมนุษย์ใดที่รอดไปได้จากการถูกยิง

"ฟุฮะฮะฮะฮะ! ตายตายตายตายยยย!"

ปีศาจโยนเวทลงมาใส่เหล่านักเรียนพลางหัวเราะ

รวมฝูงชนเป็นกลุ่มก้อนมาสู้กับ【ฝนกระสุนเพลิง】เช่นนี้ เป็นความโง่เง่าสิ้นดี

รังแต่จะทำให้คนตายมากขึ้น 

--มันควรจะเป็นเช่นนั้น

ทว่า, สีหน้าของปีศาจ ค่อยๆเปลี่ยนเป็นความมึนงง

เนื่องจากไม่มีวี่แววของเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ควรจะได้ยินเมื่อใช้【ฝนกระสุนเพลิง】

"....หาาาาา?"

ปีศาจมองเอ๋อๆ เมื่อควันดำหลังจากการยิง【ฝนกระสุนเพลิง】 ค่อยๆจางลง

เวลาเดียวกัน, ก็ได้ยินเสียงจากสนามโรงเรียน

แต่ว่า, ไม่ใช่เสียงกรีดร้องแบบที่ปีศาจคาดหมายว่าจะได้ยิน

"น-นึกว่าจะม่องเท่งซะแล้ว...."

"เรากัน 【ฝนกระสุนเพลิง】ได้จริงๆด้วย...."

"ป-เป็นเวทบาเรียที่มาติอัสทำพิเศษเชียวนะ ก-ก็ต้องกันได้สิ--"

"เหอะ, ขาแกสั่นไปหมดแล้วนา"

ที่ออกมาจากควัน กับเสียงน่าอนาถ—เป็นนักเรียนซึ่งไม่มีรอยขีดข่วน

ปีศาจอึ้งไปเมื่อเห็น

"...หะ?"

เมื่อดูชัดๆ, จะเห็นว่านักเรียนตราไร้ค่าทางนี้ทางนั้น ตั้งบาเรียกัน

แต่ว่า, เวทของเด็กพวกนั้น ไม่น่าจะกัน【ฝนกระสุนเพลิง】ได้

เหล่านักเรียนเริ่มโต้กลับปีศาจ ซึ่งกระบวนความคิดเกิดชะงักไปซักพัก

นักเรียนตราสามัญกับตราน้อยนิด ยิงเวทกันออกมาใส่ปีศาจอย่างพร้อมเพรียง โดยมีนักเรียนตราไร้ค่าคอยปกป้อง

แต่ว่า, การโจมตีไปไม่ถึง

ระยะทางนั้นห่างเกินไป

มีเพียงลูกธนูอัลมาที่ไปถึงปีศาจ, แต่ผิวหนังของปีศาจก็สะท้อนออกได้ ไม่ทิ้งแม้แต่รอยขีดข่วน

"ข-แข็งงั้นเชียว.....? รูรี่ ลูกธนูเป็นไงมั่ง?"

"...รออีกหน่อย"

รูรี่ตั้งสมาธิกับหินเวทโดยแทบจะไม่ย้ายไปที่มุมสนามโรงเรียนซึ่งใกล้ชิดการต่อสู้

หินซึ่งบรรจุไม่สำเร็จและมีรอยแตกจำนวนมาก วางทิ้งอยู่ใกล้ๆรูรี่

"รูรี่, ไหวไหม?"

เธอทำพลาดมาสิบครั้งแล้ว

เห็นเช่นนั้น อัลมาจึงถามอย่างเป็นห่วง

แต่ว่า.... รูรี่ไม่กลุ้มใจ แม้ว่าจะตั้งใจทำเต็มที่แล้ว

มาติอัสซึ่งเข้าใจศักยภาพของรูรี่ ดียิ่งกว่าเจ้าตัวรู้จักตัวเอง ได้เตรียมหินเวทไว้มากซะขนาดนี้

ก็คือ คิดไว้แล้ว ว่าเธอจะต้องทำพลาดหลายต่อหลายครั้ง

ยังไงก็ตาม, เธอเข้าใกล้ความสำเร็จขึ้นทีละน้อย

มาติอัสให้วงเวทนี้กับรูรี่ เพราะคาดว่าเธอจะทำสำเร็จได้ในท้ายที่สุด หลังจากผ่านความผิดพลาดซ้ำๆ

รูรี่เชื่อเช่นนั้น และทำการบรรจุต่อไป

--แล้ว, พอครั้งที่ 21

หินบรรจุเวทก็ไม่แตก

"...ได้แล้ว"

เธอส่งลูกธนูให้อัลมาเมื่อว่างั้น

หินเวทที่ใส่ในลูกธนู ได้มีการสลักวงเวทสุดซับซ้อนอย่างที่ไม่เคยมีใครอื่นเห็นมาก่อน




NEKOPOST.NET