[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 10 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.10 - ปราชญ์เทพ, รู้ถึงค่าของตราที่ 1


สอบรึ....

ยิ่งกว่านั้น, ไม่ใช่แค่ผ่าน แต่ต้องได้ทุน

"อืม...."

ยุ่งยากจัง, ชั้นไม่ค่อยถนัดวิชาประวัติศาสตร์ซะด้วยสิ ใช้ความรู้จากอดีตมาช่วยก็ไม่ได้

การสอบเกี่ยวกับเวทมนต์คงผ่านได้อยู่ ถึงจะไม่ถนัดคณิตวงเวท, แต่ข้อสอบมีให้เด็กราวๆ 10 ขวบทำ คงจะไม่ยาก

ภาษาของประเทศก็ได้อยู่ ถึงตอนนี้จะอ่านไม่ออก แต่อีกสองปีก็คงอ่านได้่

....คิดๆแล้ว, ปัญหาคือวิชาประวัติศาสตร์

"เรามีหนังสือประวัติศาสตร์ไหม?"

"ประวัติศาสตร์....? ก็มีอยู่, แต่เอาไปทำไมล่ะ?"

"ก็, สอบวิชาประวัติศาสตร์--"

"ไม่มีของแบบนั้นในการสอบเข้าโรงเรียนราชที่2 หรอกนะ"

โอ้! แจ่ม!

"งั้นสอบอะไรล่ะ?"

"มีความรู้ในห้องเรียนแน่ล่ะ....แต่ไม่ได้สลักสำคัญ ที่สำคัญคือภาคปฏิบัติ"

"ภาคปฏิบัติ?"

เวทมนต์หรืออะไรรึเปล่า

"ใช่ ภาคปฏิบัติ, มาติเน้นแต่วิชาดาบก็ได้, สอนเวทมนต์กับเรื่องในห้องให้ไม่ได้หรอก แต่ถ้ามีแค่ดาบก็สบายแล้ว"

ไม่ค่อยจะดูเป็นการสอบเลยนะ

แล้วได้คะแนนสูงแค่วิชาเดียว ก็คงจะไม่ผ่านอยู่ดี

"แล้วแค่นั้นจะสอบติดเหรอ?"

"ใช่ ออกจะซับซ้อนอยู่, แต่ชั้นเคยทำมาแล้ว อยากให้สอนเคล็ดลับไหม?"

"อื้ม"

"สอบวิชาดาบ เป็นการซ้อมสู้กับคนทดสอบ อัดมันซะ นั่นล่ะขั้นแรก"

"อื๋ม?"

ชักน่าสงสัย, อัดคนคุมสอบ แล้วจะไม่วุ่นวายรึ?

ที่สำคัญ, นี่คัสโตลพ่อเรา เป็นชนชั้นสูงแน่รึ พฤติกรรมป่าเถื่อนชอบกล

"เอาล่ะๆ, รอก่อน ยังไม่จบ ทีนี้ล่ะจุดสำคัญ, พออัดคนทดสอบ ก็จะมีคนที่แข็งแกร่งกว่าออกมา"

งี้นี่เอง ต้องเจรจากับคนแข็งแกร่ง เพื่อให้ยอมรับว่าเรามีพลังพอสินะ--

"อัดมันโลด"

ผิดไปหน่อย

เจรจาภาษาไจแอนท์(ใช้กำลังเข้าว่า)นั่นเอง

"นี่ล่ะเคล็ดลับ, คะแนนเต็มในการสอบคือ 50, สอบวิชาดาบเต็ม 10 แต่ชั้นได้ 30 เลย, รวมทั้งหมดได้ 35 คะแนน เลยสอบผ่านมา"

เป็น 『เคล็ดลับ』 ที่ออกจะผิดไปหน่อยรึเปล่า

แถมได้แค่ 5 คะแนนรวมกันจากวิชาอื่นเรอะ

....เอาเหอะ ชั้นใช้เวทได้อยู่

วิชาในห้องเรียนก็คงทำคะแนนได้บ้าง, รวมๆกันแล้ว คงเอาทุนการศึกษาได้อยู่.....รึเปล่า?

ไม่รู้ว่าเคล็ดลับแบบของพ่อ จะใช้ได้อยู่รึเปล่าในทุกวันนี้, แต่ถ้าเหมือนจะสอบตกวิชาอื่นๆ ลองซะหน่อยก็ดี ท่าทางน่าสนุกด้วย

"พ่อ ไม่คิดว่าเอาทุนเป็นเงื่อนไขที่ยากไปเหรอ?"

พี่เรคฟังแล้วก็ถาม

"งั้นรึ? ชั้นว่าพออายุ 12 มาติก็ทำได้ง่ายๆนะ"

"นั่นก็เห็นด้วยหรอก, แต่ไม่เห็นจำเป็นต้องเอาทุน...."

"อ้อ นั่นไม่ใช่เพราะเป็นมาติ เป็นปัญหาบ้านเราน่ะ"

"ปัญหาบ้านเรา?"

"เราไม่มีเงิน"

อืม....

ก็พอจะรู้อยู่

อย่างน้อยที่สุด, เราก็ไม่ได้รวย

"แต่เมื่อก่อนพ่อก็หาเงินได้เยอะนี่...."

"เป็นอัศวินรายได้ไม่ดีอย่างที่คิดนะ, ต่างกับนักผจญภัย ถึงจะเก็บเงินได้อยู่ แต่นี่หมดไปกับการบริหารเขตแดนแล้ว"

"พ่อ...."

โหว

ไม่พูดเรื่องสถานการณ์การเงินบ้านเรา, ดูท่าระบบนักผจญภัยจะยังมีอยู่ในโลกปัจจุบัน

สำหรับตอนนี้ ก็ตัดสินเส้นทางในอนาคตได้

"หรือก็คือ, ให้เอาทุน ถ้าไม่ได้ ก็หาเงินเรียนเองสินะ?"

"ประมาณนั้น สมกับเป็นมาติ, เข้าใจอะไรได้ดี.... เอ๋? มาติเฉลียวฉลาดขนาดนี้เสมอเลยรึ?"

"เห็นฉลาดมาตั้งแต่เด็กแล้ว แต่ผมไม่นึกว่าจะขนาดนี้นะ"

เอาล่ะ ชั้นต้องหาค่าเรียนเอง เพื่อเตรียมอนาคต

....ปัญหาคือ ทำยังไง

แถบนี้ไม่เห็นมอนเลย จึงเก็บหินเวทไม่ได้

ขายขนสัตว์กับเนื้อก็ได้หรอก แต่ร้านรับซื้อไม่ได้ตั้งอยู่ในเขตเมืองนี้ซะด้วย (เรียกว่าเป็นหมู่บ้าน จะถูกต้องกว่าเมืองนะ)

ถึงอยากไปเมืองใหญ่ๆเพื่อขาย แต่ชั้นในตอนนี้ก็ใช้เวทวาร์ปไม่ได้

แล้วก็ไม่ใช่ว่าใช้เวทเก็บของไม่ได้ แต่เวทนั่นจะลดค่าพลังเวทสูงสุด ขึ้นกับอัตราส่วนบรรจุที่ใช้ไป, ถ้าเก็บของเบาๆอย่างหินเวท ก็ไม่เป็นไร แต่มันไม่เหมาะจะเก็บของอย่างเนื้อหนังสัตว์นานๆ

....ทำที่ใส่ของไว้ดีไหม

ตราบเท่าที่ใช้ไม้ได้ดี ก็ควบคุมได้ในระดับนึงโดยไม่ต้องมีเครื่องมือเวท, จะขนทุกอย่างที่เจอ เอาไปขายเมื่อไปสอบ

"ก็ตามนั้นล่ะ"

หลังคุยกับเรค พ่อก็เปิดปากอีกที

"ได้เวลาฝึกเพื่อจะได้ไปอัดคนทดสอบกับแล้ว"

แล้ว การฝึกก็เริ่มขึ้น

มีการฝึกทุกวันตอนเช้า จนถึงวันที่ชั้นจะออกไปจากเขต

 

 


กลางวัน

อย่างที่ตัดสินใจเมื่อเช้า, ก่อนออกล่า ชั้นตัดต้นไม้ทำเป็นที่เก็บของสำหรับใส่ของ

จากได้ที่ยินเมื่อกลางวัน, ดูท่าตัดต้นไม้แถวนี้ไปก็ไม่มีปัญหา

"เอาล่ะ คุณภาพไม้......อืม ซับซ้อนแฮะ"

เพราะไม่ได้มีการบริหารจัดการ ป่าเลยเป็นไปตามธรรมชาติ

ไม่ได้ดี หรือแย่

เอาเหอะ, ก็พอแล้วล่ะ

ชั้นเผาต้นไม้ด้วยเวทไฟ แล้วทำแผ่นกระดานอัด

รวมมันด้วยเวท สร้างกล่องใหญ่

ทำขึ้นมาแล้ว, แต่

"....แย่แฮะ"

เป็นครั้งแรก ที่เห็นค่าของตราที่ 1 ซึ่งมีในอดีตชาติขึ้นมา

ตราที่1 เหมาะกับเวทสายผลิตของ

ใช้เวทออกมาทั้งๆที่รู้, ผลลัพธ์ก็ออกมาแย่

ส่วนที่ประกอบกัน ไม่สมานเท่าเทียม, พลังเวทที่ใส่ไปก็น้อย

กล่องนี่ไม่มีปัญหาหากใช้แค่เก็บของ แต่ถ้าจะทำเครื่องสวมใส่อย่างจริงจัง คงต้องพึ่งตราที่ 1

คิดแล้ว ชั้นก็ล่าสัตว์กับเอาขนและเนื้อกลับบ้าน

ตอนนั้นเอง--

"วันนี้ก็เจอนกชนต้นไม้อีกแล้วล่ะ"

"แล้วมันก็ถูกชำแหละลอกหนังเองด้วยรึ?"

"คงชนต้นไม้ในทำมุมเหมาะเจาะล่ะมั้ง"

"ไม่คิดว่าแก้ตัวได้มั่วไปหน่อยเหรอ?"

"....ก็นั่นสินะ"

"รู้ว่าแข็งแกร่ง ออกไปล่าสัตว์ก็ไม่บ่นหรอก, เอากลับมาได้เลย ถ้ามีมากเกินไป ก็ขายให้ชาวหมู่บ้าน หาค่าเรียนได้"

เท่านี้ ก็ได้รับอนุญาตจากครอบครัวให้ออกล่าได้

ดังนั้น ชั้นเลยฝึกฝนไปได้อย่างราบลื่น

ผ่านไปหลายปีนับแต่ความทรงจำชาติก่อนปะทุขึ้นมา

ก็มีมอนปรากฏขึ้นที่ป่าของหมู่บ้าน




NEKOPOST.NET