NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.59 - สิ่งที่ไม่สามารถฟื้นคืนมาได้


Ch. 59: สิ่งที่ไม่สามารถฟื้นคืนมาได้

ร่องรอยของพลังเวทย์ขนาดมหึมาพัดมาที่นี่ ราวกันลมกระโชกรุนแรง นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ไม่ เป็นไปไม่ได้ นี่คือ ....

มาโคโตะ : พลังเวทย์….ของฉัน?

ใช่แล้ว สิ่งที่ฉันรู้สึกผ่านผิวหนังนี่คือพลังเวทย์ของฉัน เหมือนเมื่อตอนมาที่โลกนี้ครั้งแรก

โทโมเอะ : นายน้อย ข้าต้องขอโทษจริงๆ สำหรับความสะเพร่าของข้า

ฉันพิงตัวตรงหน้าต่างและไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ก็ได้ยินเสียงของโทโมะเอะ แต่เสียงเหมือนเธอจะเจ็บปวดมาก

เมื่อหันกลับไปก็เห็นโทโมะเอะนั่งทรุดตัวอยู่และมีเลือดไหลออกจากริมปากข้างหนึ่งของเธอ ทั้งมิโอและลิชมองไปที่โทโมเอะด้วยสีหน้าไม่สบายใจ

ศัตรูโจมตีงั้นหรอ? แต่ในแบบสถานการณ์นี้เกิดกับโทโมเอะคนเดียว?

ตอนนี้ในอะโซระนอกเหนือจากพวกเราก็มีนักผจญภัยอยู่ไม่เยอะมากและก็ไอ้งั่งทั้งสาม รวมทั้งยักษ์ป่าด้วย ฉันไม่คิดว่าพวกนั้นจะสามารถทำให้โทโมเอะบาดเจ็บได้

มาโคโตะ : โทโมเอะ! เกิดอะไรขึ้น!?

โทโมเอะ : อุ๊ก....สามคนนั้น

หลังจากพูดออกมา โทโมเอะก็สลบไป แต่เลือดยังคงไหลไม่หยุด

คุ.. มันเกิดอะไรกันขึ้นกับรอบๆตัวพวกเรากันแน่?

ฉันใช้ [ซาไค] กระจายไปรอบๆ ถึงแม้จะไม่สามารถใช้ครอบคลุมทั้งเมือง แต่ฉันจะทำมันเพราะเป็นทางที่จะได้รับรู้สถานการณ์ตอนนี้ได้แม่นยำมากขึ้น แต่แล้ว.... ฉันก็ตกใจ

รอบๆนี้เต็มไปด้วยเศษส่วนที่ดูเหมือนจะเป็นพลังเวทย์ของฉัน แต่ยังหาสาเหตุไม่ได้ว่าทำไมถึงเกิดเหตุการ์แบบนี้

ฉันหยุดใช้ [ค้นหา] และเริ่มเก็บข้อมูลจากภูมิประเทศและผู้คน ฉันเปลี่ยนใช้ [ค้นหา] เพื่อจะเจาะจงวัตถุและขยายขอบเขตของ [ซาไค] อีกครั้ง

สิ่งที่ผิดปกติ......เจอแล้ว!

ที่ไหนซักแห่งตรงซอยด้านข้างที่ฉันใช้เป็นเส้นทางเชื่อมต่อมาที่อโซระ

รอบ ๆ ที่ตรงนั้นมีรอยขนาดใหญ่ดูเหมือนกับปล่องภูเขาไฟ

นี่เป็นสาเหตุของแสงเมื้อกีงั้นหรอ?!

ฉันเห็นรูปทรงอะไรซักอย่างตรงบริเวณนั้น ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถขยับได้ ฉันต้องรีบไปตรงนั้น!

มาโคโตะ :  มิโอะ เธออยู่ดูแลโทโมเอะตรงนี้นะ ส่วนลิชนายมากับฉัน!

ฉันรีบออกจากห้องโดยไม่รอคำตอบ

ตอนนี้อาวุธที่ให้พวกดวาฟสร้างยังไม่เสร็จ ฉันเลยหยิบมาแค่มีดพิธิการที่ได้มาจากพวกออร์ค

โธ่เว้ย ถ้าฉันสามารถบินได้ในเวลาแบบนี้นะ! ทำไมฉันถึงใช้ธาตุลมไม่ได้กัน?!

ถ้าเข้าใจไม่ผิด “สามคนนั้น” ที่โทโมเอะพูดถึง.... สาม......อย่าบอกนะว่าเป็นไองั้งสามคนนั้นจริงๆงั้นหรอ?  แต่ว่ามีคนคอยดูพวกมันอยู่  สิ่งที่พวกมันทำก็น่าจะรู้ได้นี่

 (ท่านมาโคโตะครับ)

เสียงของลิช ผ่านทางการสื่อสารทางความคิดงั้นหรอ? เมื่อมองไปข้าง ๆ ก็ไม่เห็นเขาอยู่ แต่ฉันยังคงรีบไปด้วยเส้นทางที่สั้นที่สุดพร้อมทั้งตอบเขาโดยไม่ลดความเร็วลง

มาโคโตะ : มีอะไรเรอะ?

ลิช : (ผมต้องขอโทษด้วยครับ ตอนนี้ยังไม่ชินกับร่างกายเลยยังวิ่งได้ไม่ค่อยดีนัก)

นายเป็นตาแก่เรอะ?! อ่อ ใช่ เขาเคยเป็นกระดูกมาก่อน งั้นลอยหรือทำอะไรแบบนั้นไม่ได้แล้ว?  เลยมีทางเลือกเดียวคือต้องวิ่งตามมา?

มาโคโตะ : (นายบินมาไม่ได้งั้นหรอ?)

ลิช : ( แน่นอนครับ แต่ที่ๆท่านมาโคโตะมุ่งหน้าไป ดูเหมือนว่าจะมีคนเจ็บอยู่ ถ้าเป็นไปได้ผมต้องการจะใช้เวทย์รักษาครับ)

มาโคโตะ : (เวทย์รักษา?! ลิช นายใช้เวทย์ฟื้นฟูได้ด้วยหรอ)

ล้อกันเล่นรึเปล่า? อันเดทโลกไหนเนี่ยสามารถใช้เวทย์ฟิ้นฟูได้?!

สมกับเป็นยัยเทพธิดานั้น ตั้งกฏบ้าๆขึ้นมาให้กับโลกนี้

ไม่ดีเลยจริงๆ แค่คิดว่าเธอเกี่ยวข้องกับเรื่องแบบนี้ได้แต่ยอมรับด้วยการถอนหายใจออกมา

ฉันควรจะถามลิชให้เรียบร้อยเรื่องที่อันเดทหลังจากแก้ปัญหาทุกอย่างแล้ว แต่ตอนนี้เขามีร่างกายที่มีเลือดเนื้อแล้ว ฉันคงอคติไปเองละนะว่าจากสภาพตัวเขาก่อนหน้านี้จะมีเวทย์ฟื้นฟู

ลิช : (.....ใช่ครับ ผมสามารถใช้มันได้ อันที่จริงแล้วมันเป็นความสามารถพิเศษของผมครับ)

นายบอกว่าเป็นความสามารถพิเศษของนาย?

มุมมองเรื่องอันเดทของฉันมันถูกทำลายไปย่อยยับอย่างสมบูรณ์  และเขายังพูดยืนยันอย่างชัดเจนอีกด้วย

มาโคโตะ: (... ถ้านายใช้ได้จากที่นายอยู่ตอนนี้ นายสามารถรักษาจากตรงนั้นได้ไหม?)

ลิช  : (ผมได้ยินคำสั่งของท่านชัดเจนแล้วครับ)

จริง ๆ แล้วยังไม่ค่อยเข้าใจและยอมรับละนะ แต่ปัญหาสำคัญอยู่อีกที่หนึ่ง ใช่แล้วสำหรับเขาไม่ต้องรีบมาหาฉันก็ได้เพราะว่าเขายังสามารถทำบางอย่างที่เขาทำได้อยู่

ฉันตัดการสื่อสารทางความคิดทิ้งหลังจากถามเขาให้ใช้เวทมนตร์ฟื้นฟู

ถึงแม้พลังกายจะเพิ่มขึ้น แต่ในตึกแบบนี้ ฉันไปได้ไม่เร็วมากเมื่อเทียบกับตอนอยู่ข้างนอก

ขณะที่รู้สึกท้อแท้กับความชักช้าของฉัน แต่ก็ยังไปต่อโดยไม่ลดความเร็วลง และในที่สุดก็มาถึงจุดเกิดเหตุ

ฉันจดจ่อกับการรีบมุ่งไปที่เกิดเหตุมาก และได้ยินเสียงลอยเข้ามา เป็นเสียงร้องครวญครางของความเจ็บปวด, เสียงสะอึกสะอื้น, เสียงร้องไห้ ดังขึ้นไปทั่ว

เศษซากของทางเดินหินที่ถูกทำลายราวกับถูกขุดออกอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นร่องเหมือนถูกตักและกระเด็นไปมีจำนวนไม่น้อย

ที่ตรงนั้น มีออร์คและดวาฟบาดเจ็บอยู่ นี่เป็นครั้งแรกของเมืองนี้ถูกย้อมไปด้วยสีแห่งความรุนแรง

อ่า...

นี่มัน.....เกิดบ้าอะไรกันขึ้น?

ดูแล้วเหมือนบางอย่างได้ระเบิดขึ้น  จะเรียกว่าปล่องภูเขาไฟก็เกินไปหน่อย แต่หินที่ใช้ปูทางเท้ากระจายไปทั่วอย่างรุนแรง แรงขนาดที่สามารถจะตัดต้นไม้ได้ จากสภาพที่เห็นนี้ทำให้นึกถึงอาวุธบางอย่างมากกว่า

แต่ที่ติดใจมากที่สุดคือ....พลังเวทย์ของฉัน

ตรงนี้มีความหนาแน่นมากที่สุด นั้นหมายความว่าที่นี่เป็นจุดศูนย์กลางของกรระเบิด

พลังเวทย์อีกอันที่รับรู้จากตรงนี้เป็นเวทมนตร์ของลิช

เกิดแสงสีเหลืองและอบอุ่นขึ้น เป็นแสงแห่งการรักษาได้ห่อหุ้มรอบๆตัวผู้บาดเจ็บ

ฉันใช้ [ซาไค]เพื่อขยายขอบเขตการรักษาเท่าที่จะสามารถยืนยันได้ด้วยสายตา

ในตอนนี้ยังคงทำอะไรไม่ได้ หากยังไม่มีใครสามารถอธิบายมาได้

ฉันต้องทำอะไรซักอย่างเกี่ยวกับสถานการณ์นี้แม้ว่าจะไม่มีใครซักคนสามารถเข้ามาช่วยได้

และเมื่อมองไปรอบ ๆ เพื่อที่จะพยายามทำความเข้าใจกับเหตุการณ์แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี ฉันก็ได้เห็นอะไรบางอย่าง

อะไรบางอย่างที่ดูคล้ายกับดักแด้

มันอยู่ใกล้ๆกับจุดที่เกิดการระเบิด

!!!

อย่าบอกนะว่า...!

ฉันรีบวิ่งไปตรงนั้น นี่มัน....ไม่ใช่ดักแด้!

มาโคโตะ : ไม่..มี......ทาง

ท่อนบนถูกเผา, แขนหายไปทั้งสองข้าง, ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวและรอยตัด ส่วนขาฉีกขาดออกจากตัว และมันดูคล้ายดักแด้ที่ถูกตัดออกจากเส้นด้ายของมัน

แต่นี่.....ไม่...เขาคือ....!

มาโคโตะ : .....อาร์เค่

เขาเป็นคนที่มีพลังมากพอดู อะไรทำให้เขากลายเป็นแบบนี้?

ไม่ นั้นมันยังไม่ใช่ ยังไม่หมดหวัง!

เขาหายใจ เขายังหายใจอยู่?!

ฉันรีบวิ่งไปข้างๆเขาโดยไม่รู้สึกรังเกียจ ฉันเพ่งไปที่ปากและอกของเขาเพื่อตรวจสอบลมหายใจว่าเขายังหายใจอยู่

ร่างกายที่เย็นยะเยือกราวกับไร้ซึ่งอุณหภูมิใด ๆ ฉันรู้สึกเหมือนสมัยยังเป็นเด็กที่เห็นแมวจรจัดถูกรถชน

ไม่นีทาง นี่เขา....ตาย...แล้ว......งั้นหรอ?

หัวฉันขาวโพลนไปหมดเลย ถึงจะเคยคิดว่าต่อให้คนไม่รู้จักตายไปก็ไม่รู้สึกอะไรเหมือนกับตอนสู้กับเผ่าปีศาจและพวกสัตว์ปีศาจทั้งหลาย ๆ

จิตใจฉันขาวโพลนไปหมด ไม่รู้ว่าต้องทำไรต่อไป ฉันสามารถบอกได้เพียงอย่างเดียวว่าร่างกายของฉันสั่นไปหมด

ลิช : (ท่านมาโคโตะ! ตรงที่ท่านอยู่ คน ๆ นั้นบาดเจ็บหนักมาก ส่วนอีกคนพ้นขีดอันตรายไปแล้ว ดั้งนั้นผมจะรักษาคนที่บาดเจ็บหนักก่อน รบกวนขอความร่วมมือจากท่านมาโคโตะด้วยครับ!)

ก่อนที่ฉันจะคิดอะไรออกมาได้ ....

เสียงเรียกของลิชทำให้ฉันได้สติกลับคืนมา

?!!!

เขายังไม่ตาย?!

บางอย่างที่ฉันช่วยได้ ....

นั้นคือ [ซาไค] ไม่มีอะไรนอกจาก [ซาไค]

…ถ้าฉันสามารถใช้เวทย์ฟื้นฟูได้ละก็มันจะกลายเป็นอีกเรื่องนึงเลย

ทำไมฉัน ”ไม่สามารถ” ใช้วงเวทย์รักษาได้

ถึงแม้ว่าจะเข้าใจทั้งบทร่ายและส่วนประกอบทั้งหมด ก็ยังไม่สามารถทำให้มันแสดงพลังออกมาได้ด้วยเหตุผลบางอย่าง

ไม่สามารใช้คุณสมบัติที่ฉันต้องการมากที่สุดได้ นั้นมันไร้เหตุผลสิ้นดี?!

โธ่เว้ย ! ฉันจะทำได้ไหมโดยไม่ใช้เวทมนตร์?

...ทั้งหมดนั้นมันไม่สำคัญหรอกถ้ามันมีไม่พอ ฉันต้องทำมัน!

ฉันสร้าง [ซาไค] รอบ ๆ ตัวของอาเค่ เพื่อเพิ่มความสามารถในการรักษา

ลิชปล่อยแสงมาห่อหุ้มรอบตัวอาเค่

แต่ว่าไม่มีปฎิกิริยาตอบสนองกลับมา

นี่ยังไม่พองั้นเรอะ? เพราะว่าฉันใช้เวทย์รักษาไม่ได้?

มาโคโตะ : ( ลิช เพิ่มพลังขึ้นมาอีกได้ไหม?  ฉันยังไม่รู้สึกว่าเขาอาการดีขึ้นเลย!)

ลิช : ( สำหรับตอนนี้ผมรักษาคนอื่นอยู่!  แต่มันจะไม่เป็นอะไรหรอครับ ที่จะทิ้งการรักษาคนอื่น เพื่อที่จะตั้งสมาธิรักษากับเขาคนเดียว?)

มาโคโตะ : (ไม่อณุญาต ทำการรักษาแบบนั้นไปเรื่อย ๆ เมื่อนายคิดว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว ให้มาตั้งสมาธิรักษาอาร์เค่)

ลิช : (ท่านมาโคโตะ! ผมกำลังรีบไปที่นั้นให้เร็วที่สุด ดั้งนั้นได้โปรดช่วยรักษาเขาต่อไปเรื่อย ๆ ด้วยครับ)

รักษางั้นเรอะ ลิช ที่ฉันทำอยู่นี่มันไม่ใช่เวทมนตร์หรอก ฉันไม่สามารถใช้เวทมนตร์ที่มีคุณสมบัติในการรักษาได้ ลิช ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะยื้อไว้ได้แค่ไหน แต่ฉันเพิ่มผลของการรักษาของมันได้ถ้าใช้คู่กับเวทย์.... ถ้าฉันใช้ได้นะ

……

คู่?

ใช่แล้ว ซาไค เพิ่มเสริมแกร่งและรักษา, เสริมแกร่งและค้นหา ฉันสามารถใช้ [ซาไค] ให้เกิดผลสองอย่างได้  ต้องความสามารถของทั้งสองแบบแตกต่างกันถึงจะแสดงผลงั้นหรอ?

มันอาจจะเป็น.....?

ฉันตั้งสมาธิของ[ซาไค]ที่หุ่มหุ้มรอบตัวอาร์เค่และฉัน

ฉันใส่การรักษากับการรักษาเข้าด้วยกัน จะแสดงผลกันฉันหรือ....

 [ซาไค] นั้นแตกต่างจากเวทมนตร์ ฉันบอกไม่ได้หรอกว่ามันแสดงผลได้ดีขึ้นหรือเปล่า เมื่อฉันมองไปที่เป้าหมายแต่ว่าไม่มีใครใกล้ๆ ฉันเลยบอกไม่ได้ว่ามันสำเร็จหรือว่าล้มเหลว

แม้ว่าฉันจะทำเหมือนตอนเพิ่มความแข็งแกร่งและรักษาเข้าด้วยกัน ตอนนี้ฉันนึกภาพของพื้นผิว  เพ่งความสนใจในการใช้การักษากับการรักษาเข้าด้วยกัน

มาโคโตะ : รอยแตก ..... กำลังสมานตัว!!

มันได้ผล! คิดไว้ไม่ผิดเลย !

รอยแตกจำนวนมากบนตัวเขากำลังสมานตัวจากนั้นก็หายไป!

ใช่! ใช่แล้ว!

ส่วนล่างและขาที่ถูกตัดออกก็กำลังเชื่อมเข้าด้วยกัน

แขนขวาที่ขาดไปตั้งแต่หัวไหล่และแขนซ้ายที่หายไปตั้งแต่ข้อศอกลงมากำลังงอกออกมา แม้ว่ามันจะไม่ค่อยน่าดูเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ไม่สนอะไรอีกแล้ว ฉันโคตรมีความสุขเลย

ฉันรักษาเขาได้!

ตอนนี้เหลือแค่ให้ได้สติกลับคืนมาก็คงจะไม่เป็นอะไรแล้ว

ผิวสีพื้นดินตาปกติที่ฉันไม่รู้สึกถึงพลังชีวิตกำลังกลับมาเป็นปกติ เขาเริ่มหายใจอีกครั้ง แขนของเขาเริ่มขยับราวกับเป็นตะคริว

มาโคโตะ : นายไม่เป็นไรใช่ไหม?! เข้าใจที่ฉันพูดรึเปล่า ?!

หนังตาเขาขยับและเปิดออก เขาได้สติกลับมาแล้ว ?! มันไปได้สวย...

“อุ...อา....”

มาโคโตะ : ไม่ต้องฝืนพูด! แค่พยักหน้าและส่ายหัวก็ได้!

ดูเหมือนว่าอาร์เค่จะเข้าใจที่ฉันพูด เขาลังเลเล็กน้อยจากคำพูดของฉัน ก่อนที่จะพยักหน้า

ในตอนนั้นฉันรู้สึกหมดแรงและโล่งอกมาก

ฉันดีใจมาก... จริงๆนะ

ฉันยืนยันรอบ ๆ ตัวฉันอีกครั้ง

ความหนาแน่นของเวทมนตร์ของฉันที่ยังเหลืออยู่ เป็นอุปสรรคในการรวบรวมข้อมูลและทำความเข้าใจสถานการณ์

แต่ฉันไม่ได้ใช้ [ซาไค] แต่ใช้ตามองไปรอบๆ เพื่อทำความเข้าใจได้ว่าตอนนี้สถานการณ์ค่อย ๆควบคุมได้อย่างช้าๆ

หลังจากนั้นลองถามเรื่องที่เกิดขึ้นกับคนที่ตั้งสติได้แล้ว

บางทีอาจจะเกี่ยวกับประตูที่ฉันใช้เข้ามาที่นี่?

ฉันไม่คิดว่ามันจะบังเอิญไปซะทีเดียว

นั้นคือสิ่งที่ฉันรู้สึก เนื่องจากยังไม่ปะติดปะต่อกันเท่าไหร่ ฉันจึงคาดการตำแหน่งที่แน่นอนไม่ได้ และเมื่อมองไปรอบๆทางที่ฉันเข้ามา

มันดูไม่มีอะไรป็นพิเศษ

ไม่ใช่แค่ว่ามันอยู่ใกล้กับที่เกิดการระเบิดครั้งนี้นะ หรือฉันคิดมากไปหรือเปล่า?

อะไรนะ?

มีอะไรบางอย่างตรงนั้น

อาร์เค่ก็พ้นขีดอันตรายแล้ว ฉันเลยเดินเข้าไปดู “อะไรบางอย่าง” และหยิบมันขึ้นมา

ชิ้นส่วนเครื่องประดับ?

มันดูเหมือนกับโซ่เลย แต่....มันใช่สิ่งที่อยู่แถวนี่

จะลองกระจายการค้นหาดูดีไหมนะ? แต่พลังเวทมนตร์หนาแน่นนี้เป็นอุปสรรคกับฉันด้วย....

ไม่ ก็เหมือนกับตอนที่ใช้กับการรักษานะแหละ ลองใช้ค้นหากับค้นหาเข้าด้วยกันดู?

พลังเวทมนตร์ของฉันมันรบกวนไม่ให้ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตรงนี้.....

ฉันใช้พลังค้นหากับค้นหา ฉันพยายามหาใช้มันราวกับฉีกเยื่อหุ้มบางๆของบางอย่างออก

ฉันรู้สึกว่าฉันทำได้นะ ม่านหมอกที่คอยรบกวนฉันหายไปแล้ว

ที่เคยอยู่ตรงนั้นคือ...อาร์เค่, ออร์ค, ลิซาร์ด.... และ โทโมเอะจิ๋ว ก็อยู่ด้วย?

ใกล้ๆกับ อาร์เค่มีเศษเสี้ยวพลังเวทย์ของออร์คอยู่ด้วย

งั้น...สองคนนั้นไปไหนแล้ว?

แม้จะพยายามยืนยันด้วยตาของตัวเองแล้ว ก็ยังหาสองคนนั้นไม่เจอตรงที่ ๆ ฉันรู้สึกได้เล็กน้อยถึงพลังเวทย์ของพวกเขา

อยู่ๆ ก็นึกถึงอาการบาดเจ็ดที่โทโมเอะได้รับ

ถ้าร่างที่เธอสร้างขึ้นมาได้รับบาดเจ็บสาหัส เธอก็ยังไร้บาดแผลใด ๆ

นั้นหมายความว่า มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่กับร่างแบ่งภาคของเธอ

และก็พลังเวทย์อีกแห่งที่พบเป็นของออร์ค .....

สิ่งที่เลวร้ายที่สุดเข้ามาในความคิดของฉัน

ชิ้นส่วนนี่คืออะไร....

ฉันส่ายหัวเพื่อสลัดภาพร้ายๆในหัวฉันออกและเริ่มสำรวจต่อ

สาม แน่นอนว่าตรงนั้นมีพลังเวทย์ที่แตกต่างกันอยู่สามอัน ถ้ามีสามอัน หรือว่าจะเป็นไองั่งสามคนนั้นที่โทโมเอะพูดถึง?

ใช่แน่ๆ ดูจากร่องรอยที่สัมผัสได้ต้องเป็น มหนุษย์

แต่พวกมันทำอะไรอันตรายแบบนี้ได้ไง?  แม้ในซิเกะจะมีเส้นทางไม่มากที่คนทั่วไปจะรู้ได้?

ฉันตามรอยพลังเวทมนตร์ของสามอันนั้นไป

ร่องรอยของสองในสามคนนั้นหายไปราวกับแตกละเอียด ส่วนอีกคนบิดเบี้ยวแปลก ๆ

พลังเวทย์แตกละเอียดหายไปเป็นของร่างแบ่งภาคโทโมเอะที่ฉันรู้สึกได้เมื่อกี้

สัญชาตญาญของฉันบอกว่ามีบางอย่างแปลกๆ ถ้าเป็นตอนนี้ฉันอาจจะสามารถทำอะไรได้แตกต่างจากลิช แม้ว่าผลของ [ซาไค] สองแบบจะซ้อนกันอยู่  หรือว่ามันอาจจะ........มีเหตุผลอื่น?

ไม่ดีแน่ อันดับแรกต้องตามรอยพลังเวทมนตร์ที่เหลืออยู่ก่อน

ฉันรู้สึกว่าเคยเห็นรอยบิดเบี้ยวแบบนี้ที่ไหนมาก่อน มันดูเหมือนตอนที่โทโมเอะสร้างประตูหมอก

ตอนที่ฉันกลับมาก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ไม่ต้องสงสัยเลย มันต้องเป็นร่องรอยที่เหลืออยู่ของประตูหมอกแน่ๆ

พวกเขาบอกว่าทิ้งไว้ซักพักมันจะหายไปเอง แต่ดูเหมือนว่าจะมีเหลืออยู่บางนิดหน่อย

ที่ด้านนั้นมีพลังเวทย์ของมหนุษย์อยู่ .....แปลก....นี่มันแปลกแน่นอน

ลิช: ท่านมาโกโตะ ขอโทษที่มาช้าครับ ดูเหมือนว่าท่านจะช่วยชีวิตคนที่บาดเจ็บหนักได้แล้วนะครับ

มาโคโตะ : ลิช นายอยู่ดูแลตรงนี้ต่อ

ลิช : เอ๋ ท่านมาโคโตะ?

ฉันสั่งลิชที่รีบวิ่งมาหาฉันไว้เล็กน้อย ก่อนที่จะเปิดประตูหมอกอีกครั้งจากรอยบิดเบี้ยวที่เหลืออยู่

ในขณะที่รู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจ


 

(TN note1: ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน นี่เป็นผลงานแรกที่หัดแปล ติชมได้ตามสะดวกครับ )

(TN note2: แปลจากEngมาบางส่วนงงๆเลยมีดำน้ำไปบ้าง)

 




NEKOPOST.NET