[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu ตอนที่ 57 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.57 - คุยกับซากศพ - ช่วงหลัง -


ตอนที่ 57: คุยกับซากศพ - ช่วงหลัง -

 

เอาล่ะ มาดูกันว่าโทโมเอะจะเจรจากับลิชนี่ยังไง?

 

“ ขอบคุณ เจ้ากะโหลกตรงนั้นน่ะ ไม่สิ ข้าควรเรียกว่าลิชสินะ เจ้าอยากจะรู้เกี่ยวกับพวกกรันท์ใช่ไหม? นั่นหมายความว่าแกรู้เกี่ยวกับพวกต่างโลกสินะ ” (โทโมเอะ)

 

!?

 

อะไรนะ? เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ!?

 

“ !!? ” (ลิช)

 

ลิชออกอาการกระวนกระวายทันทีที่ได้ยินคำว่าพวกต่างโลก หมายความว่าพวกนั้นเหมือนผมเรอะ

 

“ โอ้โฮ~ โป๊เช๊ะเลยสินะ แกไม่ใช่คนแรกที่พูดเกี่ยวกับกรันท์อยู่แล้วนี่นะ พวกกรันท์มีทั้งหมดสองแบบด้วยกัน พวกแรกเลยคือพวกผู้กล้าที่เต็มไปด้วยพลัง พวกนั้นคือพวกที่ได้รับการยอมรับโดยเทพธิดาและพวกสปิริตและถูกทำให้เกิดใหม่เป็นคนของพวกเขา ” (โทโมเอะ)

<ตรงนี้น่าจะหมายถึงกลายเป็นทหารของเทพธิดาแบบพวกผู้กล้าอีก2คนมั้งคับ>

 

นั่นหมายความว่าถ้าเกิดได้รับการยอมรับโดยเทพธิดาและสปิริตชั้นสูง คนๆนั้นก็จะกลายเป็นเผ่ากรันท์ไปสินะ ผมไม่เคยรู้จักไอ้คำว่ากรันท์มาก่อนเลย ดังนั้นผมก็คงไม่มีทางคำตอบถามของเขาได้

 

แต่ถ้างั้น พวกต่างโลกอื่นๆ...

 

หลังจากที่โทโมเอะมองไปที่ใบหน้ากระวนกระวายของลิช จนสาแก่ใจแล้ว เธอก็พูดต่อจากที่ค้างไว้

 

“ แล้วอีกพวกก็คือ พวกคนที่รู้ว่าโลกนี้ไม่ใช่โลกที่มีอยู่เพียงโลกเดียว ประเด็นก็คือข้าไม่รู้จะเรียกพวกนี้ว่าอะไร มีผู้คนมากมายเดินทางมายังโลกใบนี้ในอดีต และผู้คนหลายคนที่ไม่ควรรู้ว่ามีโลกอื่นๆอยู่ บ้างก็จบลงตรงที่เดินทางไปยังโลกอื่นๆนั้นเสียเอง ” (โทโมเอะ)

 

“ !! ”

 

ลิชตนนั้นมองโทโมเอะอย่างกับจะกินเลือดเนื้อเธอ ทำเอาผมอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาสามารถฆ่าคนด้วยแววตาได้ไหมนะ ดวงตานั้นจดจ้องไปอย่างรุนแรงเทียบไม่ได้กับที่ผ่านมาเลย

 

“ นายอาจจะกำลังคิดว่า กรันท์ คือเผ่าที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าฮิวแมน มีพลังที่จะเดินทางไปยังต่างโลกได้ ” (โทโมเอะ)

 

“ ชะ..ใช่! ถ้าเกิดว่าข้ากลายเป็นกรันท์ ข้าก็จะสามารถเดินทางไปยังต่างโลกได้ เดินทางไปยังโลกที่ข้าต้องการได้ใช่ไหม! ” (ลิช)

 

คำพูดของลิชเริ่มจะหลุดจากความสุขุม เพียงชั่วหายใจนึง เขาระเบิดคำถามใส่โทโมเอะ แต่กระนั้นเธอก็ไม่ได้ออกอาการอะไรแม้แต่น้อย

 

ผมเข้าใจว่ามันไม่มีช่องว่างในการคุยนี้ให้ผมแทรกเลย แต่ว่าผมได้ยินคำพูดที่ผมไม่อาจจะปัดตกไปได้

 

เดินทางไปยังโลกต่างๆ ไปยังโลกที่ต้องการ...

 

นั่น...หมายความว่าผมจะสามารถเดินทางกลับไปยังโลกเก่าที่ผมยอมแพ้ที่จะกลับไปแล้ว ได้อย่างงั้นเหรอ โลกที่ครอบครัวของผม และเพื่อนๆของผมอยู่ที่นั่น

 

“ ผิดแล้ว ” (โทโมเอะ)

 

โทโมเอะ เธอรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง ตอนนี้ตัวผมเองก็สงสัยไม่ต่างจากลิชตนนั้น ผมอยากรู้เรื่องนี้!

 

“ ทะ..ท่านพูดว่าไงนะ ” (ลิช)

 

“ แกได้ทำการค้นคว้าจากหนังสือมากมาย และบันทึกต่างๆ ข้าไม่รู้หรอกนะว่าแกอยู่มานานแค่ไหน และไม่รู้ว่าแกฝังความคิดพวกนั้นลงไปในหัวตัวเองมากเท่าไหร่ มันยากเกินกว่าที่ข้าจะจินตนาการได้ และหลังจากนั้น แกก็ได้ข้อสรุปเกี่ยวกับพวกกรันท์ออกมาแบบนั้น ”

 

“ ?? ”

 

“ ก็เหมือนที่ข้าพูดไปเมื่อกี้นี่ล่ะนะ กรันท์คือผู้ถูกเลือกโดยเทพธิดา ผู้ที่ติดตามเธอ ผู้ที่จุติใหม่ และผู้ที่เดินทางไปยังโลกอื่นๆ ไม่สิ ผู้คนที่เดินทางไปตามรอยแยกของโลกต่างหาก ”

 

“ ??? ”

 

“ ไม่เข้าใจรึไง? สั้นๆคือ การดำรงอยู่ของกรันท์น่ะถูกเข้าใจใหม่แบบผิดๆ ไอ้คำที่บอกว่าเหนือกว่า ยอดกว่าน่ะ ไม่ใช่หมายถึงเผ่า หรือพลังในการเดินทางข้ามโลกหรอกนะ ” (โทโมเอะ)

 

“ ห๋าาา!? ” (ลิช)

 

“ ตอนที่พวกนั้นยังมีร่างกายอยู่ เจ้าพวกนั้นพบรอยแยกมิติในอดีตและเริ่มค้นคว้ากันเอง และบางกลุ่มของพวกนั้นได้ลองเข้าไปยังรอยแยก และได้พบกับรอยแยกมิติมากมายราวกับมองเข้าไปในกล้องสลับลาย* และเดินทางกลับมายังโลกนี้ หลังจากพวกนั้นกลับมาก็ได้เปลี่ยนตัวเองเป็นพวกกรันท์ ข้าไม่รู้หรอกนะว่าพวกนั้นไปเจออะไรมา แต่พวกนั้นทิ้งหนังสือบันทึกไว้บางส่วนโดยไม่ได้บอกรายละเอียดที่ถูกต้อง หลังจากนั้นก็ตายไปอย่างไวกว่าปกติ ” (โทโมเอะ)

<*เป็นกระบอกที่ข้างในมีลายและกระจกหันหน้าเข้าหากันครับ ทำให้มองเห็นเป็นรูปชวนตาลาย ลองเอาไปค้นในกุเกิ้ลดูนะ>

 

“ แล้วเกิดอะไรขึ้นกับพวกที่ไมได้เดินทางกลับมาล่ะ? ” (ลิช)

 

คำพูดของลิชค่อยๆเล็ดรอดออกมา ผมไม่รู้ว่าตัวเค้าอยากรู้รึไม่อยากรู้กันแน่

 

“ ถ้าพวกเขาสามารถเดินทางไปยังโลกอื่นได้ ถ้างั้นพวกเขาก็จะมีชีวิตอยู่ในฐานะกรันท์ สำหรับคนที่ตายในระหว่างเดินทาง ร่างกายของพวกเขาก็จะแตกกระจายเป็นชิ้นๆ ถ้าพวกนั้นเดินทางไปยังโลกอื่นสำเร็จ มันก็เป็นไปได้ที่ว่าเทพธิดาจะรู้จักเทพจากโลกนั้น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับคนที่เดินทางข้ามโลกแล้ว นอกจากเทพแล้วก็ไม่มีใครที่จะรู้ มันอาจจะมีข้อยกเว้นบ้าง แต่ว่ามันก็ไม่ใช่สิ่งที่นายกำลังทำอยู่แน่นอน ” (โทโมเอะ)

 

“ …..ไม่จริง ” (ลิช)

 

“ ผู้คนมักจะเลือกมองในสิ่งที่ตัวเองอยากจะมองล่ะนะ พวกนั้นเห็นเศษที่กระจดกระจายของข้อมูลต่างๆ ก็เอามาเชื่อมกันในแบบที่ตัวเองอยากจะเชื่อและคิดกันไปเอง มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะโทษใครคนใดคนนึงได้ รวมทั้งเรื่องที่นายเดาเอาเรื่องกรันท์ด้วย ” (โทโมเอะ)

 

“ ข้อ….ยกเว้น….ใช่ แล้วข้อยกเว้นที่ว่าล่ะ สถานการณ์แบบไหนถึงทำให้เกิดข้อยกเว้นกัน? ” (ลิช)

 

“ …. ” (โทโมเอะ)

 

แม้ว่าคำพูดของโทโมเอะจะหยุดลงแต่ว่าตัวเธอไม่ได้โกรธหรือโมโหเลย  เธอน่าจะรู้สึกเห็นอกเห็นใจและน่าจะเดาได้แล้วว่าเขาจะต้องถามเรื่องนี้

 

“ ได้โปรดตอบข้าเถอะ ข้าขอร้อง ” (ลิช)

 

“ มีทางเดียวที่ข้ารู้คือการได้รับการอนุญาตจากเทพธิดาน่ะ ถ้าเกิดเทพธิดาเป็นผู้เปิดประตูนอกเหนือจากการเป็นกรันท์ก่อน ก็มีโอกาสสูงที่ว่าฮิวแมนจะเดินทางไปยังโลกอื่นได้ในฐานฮิวแมน แน่นอนแม้ว่าข้าจะบอกว่าโอกาสสูง แต่ว่ามันก็ต่ำกว่า1เปอร์เซ็นนะ ”  (โทโมเอะ)

 

บอกว่าโอกาสสูง แต่บอกว่าน้อยกว่า หนึ่งเปอร์เซ็นเนี่ยนะ มันแทบจะไม่ต่างจากฆ่าตัวตายเลยนะนั่น

 

หลังจากฟังมาถึงตรงนี้แล้ว ผมก็เข้าใจว่าการที่ลิชที่ไม่มีวันตายอยากเป็นกรันท์ ไม่ได้หมายความว่าเขาทิ้งความเป็นมนุษย์ไป

 

“ หมายความว่าสิ่งที่…….สิ่งที่ข้าพยายามทำมัน…. ” (ลิช)

 

ดวงตาของเขาจ้องไปยังโต๊ะราวกับว่าจะจมลงไป ผมรู้สึกถึงความสับสนผ่านทางดวงตาของเค้าที่ค่อยๆขาดแรงจูงใจในการอยู่ต่อ

 

“ ข้าไม่รู้หรอกนะว่า เจ้าต้องการจะทำอะไร เพราะถ้าเจ้าไม่อยากเล่า ข้าก็จะไม่ถาม ” (โทโมเอะ)

 

“ ... ”

 

“ แต่เจ้ารู้ไหม ว่าเจ้าน่ะโชคดีไม่ต่างจากมิโอะที่อยู่ตรงนั้นเลยล่ะนะ ” (โทโมเอะ)

 

มิโอะที่ไม่รู้เหตุผลที่เธอถูกเอ่ยชื่อขึ้นมาได้หันไปมองยังโทโมเอะ

 

พูดอะไรของเธอเนี่ยโทโมเอะ  อย่าลืมว่าเธอเป็นคนที่ทำให้การแสวงหาหนทางของหมอนี่จบลงอย่างสิ้นหวังนะ

 

“ มิโอะเองก็ไม่ต่างจากนาย ตัวตนที่แต่เดิมไม่มีทางถูกเติมเต็ม แต่คนที่อยู่ตรงหน้านายคือใครกัน? ” (โทโมเอะ)

 

“ ท่านมาโคโตะใช่ไหม? ” (ลิช)

 

“ ใช่แล้วล่ะ นายท่านของข้า ท่านมาโคโตะไงล่ะ เจ้าคิดว่าข้าเป็นใคร ฮิวแมนงั้นเรอะ? ” (โทโมเอะ)

 

“ ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว ไม่มีทางที่ฮิวแมนที่มีความรู้มากมายขนาดนี้จะยังมีชีวิตอยู่ ” (ลิช)

 

คำพูดของลิชบ่งบอกว่าคนพวกนั้นสามารถหายไปได้ทุกเมื่อ

 

“ ถ้างั้นแล้วเจ้าคือว่าข้าเป็นใคร ” (โทโมเอะ)

 

“ จากที่ข้าคำนวนโดยตัดความเป็นไปไม่ได้ออกบางทีเจ้าอาจจะเป็น….เทพธิดา? ไม่ก็สปิริตชั้นสูง? รึไม่ก็มังกรชั้นสูง? ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าจะไปรู้ได้ยังไง ทำไมท่านถึงได้มีร่างกายเหมือนฮิวแมนและมาปรากฎที่นี่ ” (ลิช)

 

หมอนี่สุดยอดไปเลย เพียงแค่สังเกตโทโมเอะและสรุปจากข้อมูลต่างๆจากสิ่งที่เธอพูด หนึ่งในคำตอบที่เขาพูดออกมาจากการคาดคะเนมีคำตอบที่ถูกอยู่ด้วย

 

ในฐานะที่เป็นอดีตนักเรียน ผมชอบอะไรแบบนี้

 

“ เอางี้ ถ้าแกเป็นลิช แกอาจจะตอบได้ ลองทายดูจากพลังเวทย์ของข้าสิ ไอ้เรื่องการคิดวิเคราะห์น่ะ เป็นสิ่งที่แกชอบไม่ใช่รึไง ” (โทโมเอะ)

 

ผมรู้สึกได้ถึงท่าทางพร้อมสู้ของโทโมเอะและพลังเวทย์ที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง

 

ลิชมองด้วยท่าทีประหลาดใจ และในระหว่างนั้น ดวงตาของเขาเปิดกว้างขึ้น มันเป็นไปได้เหรอที่จะหาว่าคนๆนี้เป็นเผ่าอะไรจากการตรวจสอบพลังเวทย์น่ะ?

 

“ มังกร...แถมยังมีพลังมากอีกด้วย...อย่าบอกนะว่า... ” (ลิช)

 

“ ยอดเยี่ยมมาก ข้าคือเซ็น ในตอนนี้ชื่อของข้าคือโทโมเอะนะ ” (โทโมเอะ)

 

“ ซะ-เซ็น!? มังกรแห่งม่านหมอก มังกรไร้พ่ายตนนั้นรึ!? ” (ลิช)

 

เฮ้ เฮ้ หมอนี่ทายถูกด้วย นอกจากนี้เขายังรู้จักกับเซ็นอีกต่างหาก

 

ไม่รู้ว่าความรู้ของลิชตนนี้ยอดเยี่ยม หรือว่าชื่อเสียงของเซ็นดังไปทั่วกันแน่นะ?

 

ในตอนแรกผมไม่คิดว่าเธอจะมีคนรู้จักมากมายนัก แต่ลิชตนนี้เคยเป็นฮิวแมนมาก่อนนั่นเป็นเหตุผลที่เขารู้จักสินะ

 

“ รู้ด้วยสินะ ใช่ เซ็นตนนั้นนั่นแหละ ” (โทโมเอะ)

 

“ ไม่มีทาง ทำไมมังกรชั้นสูงถึงกลายเป็นผู้ติดตามแถมยังมาอยู่ที่นี่อีก ” (ลิช)

 

“ ข้าแค่เปลี่ยนแปลงความเชื่อของตัวเองเท่านั้นเอง ข้าได้เจอคนที่คุ้มค่าที่จะทำงานภายใต้เขามากกว่าเทพธิดานั่น สิ่งที่ข้าบอกเจ้าไป ข้าคิดว่ามันควรจะมีในหนังสือ แต่มันไม่มีทางมีได้ ถ้าเกิดมีใครรู้ว่าสามารถเดินทางไปยังโลกอีกได้ มันจะกลายเป็นความวุ่นวายครั้งใหญ่เลยล่ะ คนที่รู้เรื่องนี้ก็คือพวกที่ข้าบอกเจ้าไปเมื่อกี้(กรันท์) เรื่องนี้เป็นเรื่องต้องห้ามโอเคนะ เจ้าจะต้องถูกตามล่าอย่างแน่นอนถ้าเกิดบอกใครไป ”

 

“ แล้วทำไมท่านถึงได้บอกข้า ” (ลิช)

 

“ มันง่ายมาก ข้าน่ะสนใจเจ้าไงล่ะ ” (โทโมเอะ)

 

สนใจ แบบแอบชอบอะไรงี้เหรอ? ไม่ ไม่มีทางหรอก เธอไม่มีทางหมายถึงแบบนั้นแน่ เพราะเรื่องนั้นสินะ เพราะหมอนี่สามารถปลุกพลังที่หลับไหลของพวกยักษ์ป่าได้สินะ

 

เธอยอมรับความสามารถของลิช เป็นไปได้ว่าเธอวางแผนที่จะปลุกพลังในอดีตของพวกอ๊อค [Orc] หรือพวก ลิซาร์ด [Lizard] ด้วยสินะ

 

“ สนใจ? ” (ลิช)

 

“ ใช่แล้วล่ะ เจ้า ลิชที่น่าสงสารที่ลืมเลือนนามของตนเองไปแล้ว... ” (โทโมเอะ)

 

ด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมด้วยความพอใจ โทโมเอะค่อยๆพูดราวกับให้เขาตั้งใจฟังให้ชัดเจน

 

“ จนกลายเป็นผู้ติดตามของนายน้อยซะ ” (โทโมเอะ)

 

และนั่น คือสิ่งที่เธอพูดออกมา...




NEKOPOST.NET