[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu ตอนที่ 49 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.49 - ดอกไม้ในแดนรกร้าง และ ดอกไม้ในเมือง


ดอกแอมบรอเซีย เติบโตขึ้นในเขตรกร้าง

ผมก็เลยบอกให้มิโอะและคนอีกจำนวนหนึ่งค้นหามัน.. เวลาผ่านไปหลายวัน ในที่สุดพวกเขาก็ค้นพบมัน

พวกเราพยายามไม่ไปรบกวนถิ่นอาศัยของพวกมันมาก ผมนำมันกลับมาจำนวนหนึ่ง พอผมถามว่าใครเป็นคนดูแลดอกพวกนี้ เธอก็ชี้ไปยังต้นไม้

" ฉันถามเด็กพวกนี้ไปค่ะ พวกเราคุยกันว่ามันจะมีปัญหาเรื่องการกลายพันธุ์รึเปล่า " (มิโอะ)

เด็กพวกนี้?

โลกนี้พวกพืชมันพูดได้ด้วยเหรอ? อือ.. ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย

" มิโอะพูดกับพวกพืชได้ด้วยงั้นรึ? เล่นแร่แปรธาตุ การรักษา เธอมีความสามารถหลายด้านจริงๆเลยนะ " (มาโกโตะ)

มันน่าเหลือเชื่อมากซะจนผมหลงคิดว่าเธอเป็นกล่องต๊กกะใจ

" แม้ว่าฉันจะบอกว่าสามารถพูดคุยกับพวกเขาได้ แต่ฉันก็ไม่สามารถสื่อสารได้เต็มที่หรอกค่ะ พวกเราแค่แลกเปลี่ยนเจตนาของกันและกันเท่านั้น "

" แล้วเป็นยังไงบ้าง? มันจะปลูกที่นี่ได้ไหม? " (มาโกโตะ)

" คงต้องรอดูเวลาค่ะ ถ้าหากไม่สำเร็จ พวกเราก็จะนำพวกเขากลับไปยังถิ่นอาศัยเดิม แล้วให้คุณโทโมเอะสร้างบาเรียป้องกันพวกเขาไว้ "

ถ้าหากพวกมหนุษย์มาเจอเข้า พวกเขาอาจจะถอนพวกมันออกหมด จนสูญพันธุ์ในที่สุด คือสิ่งที่เธอพูดเสริมขึ้นมา

ผมเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะโตขึ้น มิโอะ! ผมดีใจมากจริงๆนะเนี่ย!

" ยังไงก็ตาม ท่านนายน้อย ยังมีปัญหาอยู่อีกเรื่องหนึ่งค่ะ.. อือ.. จริงๆมันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรหรอก เป็นเรื่องไร้สาระนิดหน่อย " (มิโอะ) 

" ปัญหา? " (มาโกโตะ)

แต่เท่าที่ผมมองดู ทุกๆอย่างก็กำลังดำเนินไปได้อย่างราบรื่นนี่นา

" อาจจะเป็นเพียงการอ้างตัวเฉยๆ แต่มีคนคอยปกปักษ์รักษาดอกแอมบรอเซียอยู่ค่ะ.. ครั้งนี้ พวกเรานำดอกมาโดยไม่ได้บอกพวกเขา ฉันเลยคิดว่าครั้งต่อไปควรจะอธิบายให้เขาฟังค่ะ ไม่อย่างนั้นอาจเกิดปัญหาขึ้นภายหลังได้ " (มิโอะ)

" ... คนคอยปกป้อง? " (มาโกโตะ)

นั้นสินะ.. ถ้าเป็นแบบนั้น พวกเขาจะตามหาคนที่ขโมยดอกไม้ไปอย่างแน่นอน เพราะถ้ามองในมุมมองของพวกเขา มันมีโอกาสที่จะทำให้คนทั่วทั้งซึเงะรับรู้ตำแหน่งของแอมบรอเซีย

ถ้าไม่เจรจาให้ดี มันอาจจะกลายเป็นสงครามระหว่างคนป่าเหล่านั้นและอะโซระ

ไม่ดีแน่

" ค่ะ ดูจากร่องรอยที่พวกเขาทิ้งไว้ ฉันคิดว่าพวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์แฟรี่ค่ะ มีนิสัยจริงจังและหัวรั้นซะจนไม่ฟังคำอธิบายของอีกฝ่าย ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะยอมฟังพวกเราไหม แม้ว่าพวกเราจะพยายามอธิบายอย่างสุดความสามารถแล้ว " (มิโอะ)

" แต่ในเมื่อพวกเราได้รับอนุญาตจากตัวดอกไม้เอง มันก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรไม่ใช่เหรอ? " (มิโอะ)

" ไม่ค่ะ เหมือนที่ฉันบอกไปตอนแรก พวกเขาคือคนที่ 'อ้างตัว' ว่าปกปักษ์รักษา เพราะดูเหมือนพวกเขาจะสื่อสารกับเด็กน้อยพวกนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ พวกเขาก็แค่มองหาพวกพืชพันธุ์ที่สำคัญเพื่อปกป้องมันเท่านั้น ฉันคิดว่าเป็นแบบนั้นค่ะ " (มิโอะ)

.... อย่างที่คิดเลย การสื่อสารกับพวกพืชจะต้องเป็นทักษะที่หาได้ยากมากแน่ๆ แต่เผ่าแฟรี่มันคือชื่อของเผ่าพันธุ์ที่น่าจะสามารถพูดคุยกับพวกพืชได้ไม่ใช่เหรอ? ดูเหมือนผมจะเข้าใจผิดไปเอง

ตามหาพืชที่ใกล้จะศูนย์พันธุ์ หลังจากนั้นพวกเราก็จะคอยปกป้องและดูแลพวกมัน พวกเราได้รับอนุญาต และยิ่งไปกว่านั้น พวกเราเข้าใจเจตนาของกันและกัน

แฟรี่.. แฟรี่งั้นเหรอ? พิกซี่.. นางไม้.. ถ้าเธอบอกว่าพวกเขามีนิสัยจริงจังและหัวรั้น พวกเขาอาจจะเป็นพวกน็อคเกอร์*ด้วยก็ได้ ถ้าหากเป็นนางไม้จริงๆ รูปลักษณ์ของพวกเธอก็จะกลายเป็นตัวเลือกหมายเลขหนึ่งในกลุ่มของเผ่าพันธุ์ที่ผมอยากจะพิชิตเลย
[*ผมไม่รู้ว่า knocker คืออะไรครับ ]

คนในเมืองซึเงะมีหน้าตาที่สวยเกินไป น่าปลวกๆแบบผมก็เลยทำอะไรไม่ได้~ ผมมันเป็นคนที่ไม่มีอะไรเลยนี่นา ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าหากไม่นับพวกผู้ประกอบการ คนที่เป็นนักผจญภัยนี่แหละคือปัญหา เพราะตั้งแต่คอลงไปจนถึงต้นขา เรือนร่างของพวกเธอไม่ได้ปกปิดให้มิดชิดแต่อย่างใด จนบางครั้งผมเผลอหันไปมองอีกรอบด้วยซ้ำ

มันงดงามสะจนงานโชว์ศิลปะอันยิ่งใหญ่ต้องชิดซ้าย การแต่งคอสเพลย์ที่จะทำให้คุณถึงกับอ้าปากค้าง สำหรับผู้หญิงแล้วมันเป็นพิษต่อสายตาผม แต่สำหรับผู้ชาย มันทำให้ผมอยากจะอ้วก.. แต่ไม่ว่าจะเพศไหนก็ตาม คุณก็คงอดสงสัยไม่ได้ว่าสติของพวกเขายังดีอยู่รึเปล่า

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ผมเจอผู้หญิงซึ่งร่างท่อนบนแถบจะไม่สวมใส่เสื้อผ้าใดๆเลย มีแค่ผ้าผืนเล็กๆปกปิดบริเวณหน้าอกของเธอเท่านั้น แต่ท่อนร่างกลับสวมใส่ชุดซึ่งเหมือนกับผู้หญิงชาวอาระเบีย.. มันควรจะสลับกันสิ~! นี่มันมุขตลกอะไรกัน

ผมเจอทั้งคนที่มีหูสัตว์กระดิกได้ รวมถึงเผ่าพันธุ์เอล์ฟซึ่งมีร่างกายอันผอมบาง และยังมีเผ่าพันธุ์อื่นๆที่เติมเต็มรสนิยมของมนุษย์ทุกคนบนโลกใบนี้ เดินไปมาอยู่เต็มไปหมด แม้แต่สาวสวยสุดแสนธรรมดาก็เดินในที่สาธารณะด้วยเครื่องแต่งกายอันลึกซึ้ง

ยิ่ง-ไป-กว่า-นั้น!

เพราะเลเวลอันสูงส่งของผู้ติดตามทั้งสองของผม (ผมมั่นใจเลยว่านี้คือเหตุผล) ช่วงนี้ก็เลยมีผู้หญิงมากหน้าหลายตามาอ่อยผม!

เมื่อผมกลับไปที่อะโซระ ถ้าตัดโทโมเอะออกไป มิโอะนั้นจ้องมาที่ผมด้วยใบหน้าอันเร้าร้อน (ผมไม่ได้คิดไปเองแน่) และมีบางครั้งที่เธอเข้ามาในห้องของผมโดยไม่ได้รับอนุญาต.. ให้ตายสิ ผมเหนื่อยเต็มทน เหนื่อยมากจริงๆ มันค่อนข้างเป็นเรื่องที่สำคัญผมก็เลยบ่นถึงมัน.. เฮ้อ.. ผมไม่แคร์อีกแล้ว ผมเหนื่อยจนไม่อยากจะสนใจมันอีกแล้ว

หลังจากถูกขังอยู่ในประสบการณ์สยองขวัญ ซึ่งเรียกว่าการสารภาพรักและการก้าวข้ามวัยเด็กในรวดเดียว ตอนนี้ผมเลยหมดไฟจนกลายเป็นนักปราชญ์ไปแล้ว

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมเดินผ่านถนนเรดไรท์ซึ่งเป็นแหล่งรวมของซ่อง

มันเป็นข้อผิดพลาด.. ผมไม่อยากจะนึกถึงมันอีกแล้ว

อยู่ดีๆโทโมเอะและมิโอะก็ลากผมกลับ เสร็จแล้วก็ถามกันยกใหญ่ว่าผมอยากจะเลือกใคร ตอนที่พวกเธอเริ่มเปลื้องผ้าออก ผมพยายามหนีออกไปอย่างเงียบๆ แต่ก็ถูกหยุดด้วยหมอกสีชมพูซึ่งน่าจะให้ผลร้ายแก่ร่างกายของผม รวมถึงใยแมงมุมเหนียวๆ

ถึงแม้ว่าผมอยากจะก้าวข้ามวัยเด็กมากแค่ไหนก็ตาม การจะมีอะไรสักอย่างกับคนสองคนซึ่งเปรียบเสมือนญาติของผม การจะมีความสัมพันธ์แบบนั้น ผมคิดว่ามันละเมิดกฎต้องห้ามเลยด้วยซ้ำ ผมใกล้ชิดกับโทโมเอะและมิโอะ พวกเธอสร้างปัญหาให้ผมเยอะ จนผมคิดได้เพียงว่าพวกเธอเป็นแค่น้องสาวเจ้าปัญหาเท่านั้น

แม้ว่าพวกเธอจะเป็นทั้งเพื่อนและผู้ติดตาม ยังไงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราก็เปรียบเสมือนครอบครัวอยู่ดี

ส่วนพวกคนรู้จัก ผมมีคุณโทอาซึ่งหน้าตาและนิสัยเหมือนรุ่นน้องของผมเป๊ะ รู้แค่นั้นก็ทำให้ท้องผมปั่นป่วนไปหมดแล้ว ถ้าหากผมสูญเสียสติจนเข้าลวนลามผู้หญิงคนใดคนหนึ่งที่อยู่ตรงหน้า ผมจะไม่มีวันทำแบบนั้นกับคุณโทอาเด็ดขาด

และถ้าหากมีผู้หญิงซึ่งหน้าตาเหมือนฮิงะชิโผล่มาอีกคน ผมจะสั่งให้สร้างกระโจมในอะโซระ แล้วผมก็จะกลายเป็นฮิคิโคโมริ*อย่างสมบูรณ์
[*โรคเก็บตัว]

ตอนนี้ยังไม่มีใครที่ผมรู้สึกอยากจะมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งด้วยเลยสักคน มันทำให้ผมเจ็บปวดหัวใจจริงๆ.. มันคงเป็นอีกกรณีหนึ่ง ถ้าโทโมเอะและมิโอะแยกตัวออกจากผมแล้วเคลื่อนไหวด้วยความคิดของตัวเอง

โอ้ ขอจบเรื่องสถานการณ์ซึ่งเกี่ยวข้องกับเพศไว้ก่อนละกัน.. ดูเหมือนผมจะต้องไปทักทายเผ่าแฟรี่ซึ่งทำหน้าที่ดูแลแอมบรอเซียอยู่ใช่ไหม? เข้าใจแล้ว

" อืม.. ยังไงพวกเขาก็ไม่ใช่คนเลวซะหน่อย แต่ยังไงพวกเราก็ควรจะไปเจรจากับพวกเขาอยู่ดี " (มาโกโตะ)

" จะไม่เดือดร้อนนายน้อยเหรอคะ? " (มิโอะ)

" ไม่เป็นไรหรอก " (มาโกโตะ)

" อย่าเลยค่ะ~ ปล่อยให้ฉันจัดการเถอะ (บางทีฉันควรจะตามหาพวกมันแล้วจับกินให้หมด ทำให้ท่านนายน้อยต้องเสียเวลาได้มากถึงเพียงนี้ จะเป็นเกียรติเกินไปแล้ว) " (มิโอะ)

หา? เมื่อกี้นี้ ผมเผลอได้ยินใครสักคนกำลังวางแผนอันชั่วร้ายในใจรึเปล่า? ไม่สิ ผมอ่านใจคนอื่นไม่ได้หรอก แล้วเมื่อกี้มันคืออะไรกัน?

ต้องใช่แน่ๆ.. ลางสังหรกำลังบอกผมว่าถ้าปล่อยให้มิโอะไปจัดการ จะเกิดเรื่องอันเลวร้ายขึ้นไม่ผิดแน่

" มิโอะ นานๆทีไปเดินเที่ยวด้วยกันบ้างก็ดีเหมือนกันใช่ไหม? " (มาโกโตะ)

" ไปด้วยกัน?! " (มิโอะ)

" ใช่ๆ ไปด้วยกัน " (มาโกโตะ)

" ค่ะ ไปแน่นอนค่ะ! เที่ยวด้วยกัน*..! " (มิโอะ)
[* คนแปลอังกฤษบอกว่าไม่เข้าใจตรงนี้ - いかいでか ]

เผ่าแฟรี่งั้นรึ? รูปร่างจะเป็นแบบไหนกันนะ?

... คงจะดีไม่น้อย ถ้าพวกเขามีรูปร่างที่ใหญ่และมีลักษณะนิสัยคล้ายกับเมด เป็นอาเนะซามะ(พี่สาว)ด้วยยิ่งดี

ผู้ติดตามของผมมีแต่พวกรักอิสระนี่นา

ถ้าหากเธอเป็นประเภทอาเนะซามะ ผมก็จะอ้าแขนต้อนรับเธออย่างดี

ไม่สิ.. ยังมีสิ่งที่สำคัญกว่านั้น

... ในโอกาสแบบนี้ ผู้ติดตามคนต่อไปเป็นประเภทอาเนะซามะด้วยก็ดีเหมือนกัน

ไม่ใช่คนแบบโทโมเอะและมิโอะซึ่งรักและนับถือผม แต่เป็นคนที่ตรงกันข้ามกับพวกเธอทั้งสองโดยสิ้นเชิง ผมปราถนาอย่างแรงกล้าว่าสักวันนี้จะได้เจอคนแบบนั้น




NEKOPOST.NET