[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu ตอนที่ 43 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.43 - สมัครเข้ากิลด์อีกครั้ง


" เอาหล่ะ เท่านี้ชื่อของบริษัทคุซึโนฮะได้ถูกลงทะเบียนเรียบร้อยแล้วค่ะ ตัวแทนบริษัทคือท่านไรโดะ สมาชิกของบริษัทคือท่านโทโมเอะและท่านมิโอะ.. ถ้าท่านต้องการจะแก้ไขข้อมูลการสมัคร ได้โปรดให้ท่านไรโดะมารายงานที่กิลด์นะคะ ในกรณีของการจ้างบุคลากร ท่านไม่จำเป็นต้องแจ้งให้พวกเราทราบค่ะ แต่ถ้าหากบุคลการมีจำนวนมากขึ้น ท่านอาจจำเป็นต้องแจ้งให้เราทราบ และถ้าหากมีข้อสงสัยใดๆให้มาถามเราได้เสมอ และท่านควรอ่านหนังสือเล่มนี้ซึ่งอธิบายถึงระดับของทะเบียนให้ละเอียดด้วยค่ะ "

ผมรับแผ่นกิลด์การ์ดโลหะสีน้ำเงินมาพร้อมกับผู้ติดตามทั้งสอง ในที่สุดผมก็สร้างบริษัทของตัวเองได้สำเร็จ

หนังสือที่พวกเขามอบให้ผมมันบางมาก แต่ตัวอักษรกลับเขียนติดกันจนอ่านแถบไม่ออก.. ผมรู้ว่ากระดาษมันมีค่า แต่แบบนี้มันก็ออกจะเกินไปหน่อย

พวกเขาถามว่าบริษัทของพวกเราจะทำธุรกิจอะไร ผมตอบพวกเขาไปว่า 'ยังไม่ทราบครับ' และจะกลับมารายงานกิลด์อีกครั้งเมื่อตัดสินใจได้แล้ว

จริงๆผมตัดสินใจไว้แล้วว่าจะทำธุรกิจเกี่ยวกับยา แต่อย่างอื่นยังไม่มั่นใจนัก

ต้องมารายงานกิลด์บ่อยๆนี่มันก็ดีเหมือนกัน เพราะจะได้ไม่ต้องเสียเวลาแวะมาถามข้อมูลต่างๆ มันเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว

ผมควรจะไปขอคำปรึกษาจากคุณเรมแบรนดท์ด้วยสินะ?

หลังจากกินอาหารเที่ยงเสร็จ พวกเราตามหาโรงแรมซื้อคุณโทอาใช้เป็นฐาน และส่งข้อความไปบอกเธอว่าพวกเรากำลังจะไปที่กิลด์นักผจญภัย

ในใจผมรู้สึกกังวล เพราะพวกเราพึ่งจะเล่นงานแรงเกอร์ระดับท๊อปของเมืองนี้มา แต่สุดท้ายมันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ถึงแม้ว่าคุณเรมแบรนดท์จะฆ่าคนวางคำสาปไปแล้ว ภารกิจก็ยังไม่หายไป ผมเองก็รับมันมาเหมือนกัน

ผมรู้สึกได้ว่าเครือข่ายของกิลด์นั้นน่ากลัวมาก ดังนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะไม่รู้ว่าเบื้องหลังเกิดอะไรขึ้นบ้าง

และการที่ผมไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกเขานี่แหละ ทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจ ผมควรจะเช็คข้อมูลพวกนักผจญภัยจากหนังสือแนะนำดู

ความประทับใจแรกหลังจากเจอกับไลม์คุง ผมมองว่าเขาเป็นวายร้ายตัวฉกาจ หลังจากนั้นผมพิสูจน์แล้วว่าเขามีนิสัยไม่ต่างจากพวกนักเลงข้างถนน แต่เขากลับไม่กล่าวหาหรือใส่ร้ายอะไรพวกเราให้เพื่อนหรือสมาชิกกิลด์ทราบแม้แต่น้อย

ทุกๆอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี จนพวกเราเดินทางมาถึงหน้าเคาเตอร์ต้อนรับอย่างปลอดภัย

ทางกิลด์มอบรางวัลให้พวกเราอย่างงาม (แต่ในมุมมองของผม มันก็ไม่เยอะเท่าไหร่)... แล้วที่นีก็ถึงวินาทีประวัติศาสตร์ซึ่งทุกคนยกเว้นผมต่างรอคอย

รู้สึกได้เลยว่าอีกเดี๋ยวเสียงฮือฮาจากรางวัลที่ผมได้รับ จะกลายเป็นเพียงแค่ภาพในอดีต

เพราะถึงเวลาสมัครเข้ากิลด์ของโทโมเอะและมิโอะแล้ว

ผมรู้สึกกังวลเล็กน้อยต่อรอยยิ้มอย่างมีเลศนัยของโทโมเอะ.. ไม่น้อยสิ.. ผมโคตรกังวลเลยต่างหาก

อันดับแรก ผมเช็คเลเวลของตัวเองก่อน แต่ก็เป็นอย่างที่คิด เลเวล 1.. ผมเริ่มคิดแล้วว่ามันเป็นคำสาปจากเทพธิดาหรืออะไรซึ่งใกล้เคียงกัน

โทโมเอะรั้งมิโอะไว้และขอสมัครก่อนเป็นคนแรก.. ยังไงผมก็ไม่สนใจอยู่แล้วว่าใครจะสมัครก่อน ดังนั้นให้โทโมเอะก่อนก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร

นับว่าเป็นเรื่องดีที่มีคนอยู่ไม่มาก แต่อีกไม่นานพวกเราคงจะมีชื่อเสียงโด่งดังแน่ๆ

อยู่ดีๆก็ขอกระดาษวัดค่าซึ่งสูงถึงเลเวล 1600 พนักงานหน้าเคาเตอร์ก็เลยไม่ทันได้ตั้งตัว รอบๆข้างเริ่มมีเสียงฮือฮา.. มันคือปฏิกิริยาที่ผมคาดไว้ก่อนแล้ว~

" ท่านโทโมเอะ เลเวล 1340... "

" อะไรน้าาาา?! "

คนที่ร้องออกมาก็คือผมเอง ตอนแรกผมไม่คิดจะร้องออกมาหรอก แต่สุดท้ายก็ร้องจนได้

ทำไมเลเวลถึงเพิ่มขึ้นหล่ะ? แล้วทำไมเธอถึงต้องทำหน้าช็อคพร้อมๆกับหน้าผิดหวังด้วย?

อย่าบอกนะว่าในช่วงเวลาว่างของเธอ เธอแอบไปล่าพวกมาโมโนะมาน่ะ? ที่บอกว่าไปฝึกวิถีซามูไรมันก็แค่ขออ้างสินะ?

ไม่นานนักก็เกิดปรากฎการณ์ไทยมุงขึ้นทันที โดยมีพวกเราเป็นศูนย์กลาง

" บะ-บะ-บะ-บ้าน่าาา! ข้าฟันทิ้งไปตั้งเยอะเลยนะ! เลเวลข้าต้องสูงกว่า 1500 ไม่ใช่เหรอ?! " (โทโมเอะ)

" เอ่อ..คือว่า อย่าเขย่าได้ไหมคะ?! "

โทโมเอะเขย่าร่างของพี่สาวหน้าเคาเตอร์.. เลเวล 1500.. เธอพูดถึงมิโอะสินะ?

[ โทโมเอะ พอได้แล้ว ]

" อ่ะ! อยู่ดีๆข้าก็คุมสติไม่อยู่.. ข้าขออภัย นายน้อย " (โทโมเอะ)

เฮ้อ~ ตอนนี้ใบหน้าของคุณพี่สาวซีดเต็มทน เธอคงจะคิดว่าตัวเองต้องตายแน่ๆจากแรงบีบมหาศาลของโทโมเอะ จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่หายกลัว

[ มิโอะ ไปทำให้เรื่องมันจบที ]

" ค้า~ ♪ "

" ฮึ่ยๆๆๆๆๆๆ " (โทโมเอะ)

บางทีเธออาจจะเข้าใจความหมายรอยยิ้มอย่างมีเลซนัยของโทโมเอ มิโอะรับคำสั่งผมอย่างร่าเริงและหลิวตาไปมองโทโมเอะเล็กน้อย.. โทโมเอะ ต่อให้เธอยกกำปั้นซึ่งกำลังสั่นอยู่ขึ้นมา มันก็แก้ไขอะไรไม่ได้หรอกนะ

กระดาษเลเวล 1600 ถูกย้อมไปด้วยสีแดง

" ทะ-ท่านมิโอะ เลเวล 1500 ค่ะ.. "

พี่สาวอ่านอย่างรวดเร็วและหมดสติไป น่าสมเพชจริงๆ แต่ทำได้ดีมากเลยครับ

ดูเหมือนว่ามิโอะจะมีเลเวลไม่ต่างไปจากเดิม.. พูดให้ถูกก็คือ ผมใช้ให้เธอสู้ไปตั้งหลายครั้งในแดนแห้งแล้งแต่แค่ 1 เลเวลก็ยังไม่เพิ่มเลยเนี่ยนะ? แล้วโทโมเอะไปทำอีท่าไหนถึงเพิ่มมา 20 เลเวลได้?

เธอทิ้งซากศพกองเป็นผู้เขาไว้ในแดนแห้งแล้งเหรอไง? ผมควรจะเดินทางไปเก็บวัตถุดิบดีไหม? ไม่สิ ตอนนี้มันคงกลายเป็นอาหารอันโอชะของมาโมโนะตัวอื่นๆไปหมดแล้ว

ที่เหลืออยู่ก็คงมีแต่กระดูกและเขี้ยว.. ไว้ผมค่อยให้เธอสารภาพทีหลัง แล้วบอกให้คุณกิ้งก่าและคุณออร์คเดินทางไปสำรวจ ผมไม่จำเป็นต้องไปเองหรอก เพราะถ้าไปด้วยตัวเอง ผมอาจจะสูญเสียสติซึ่งเหลือน้อยเต็มทนไปจนหมดเลยก็ได้ จริงไหม?

มีพนักงานคนอื่นมาทำหน้าที่แทนพี่สาวคนเดิม และด้วยเหตุนี้ นักผจญภัยซึ่งมีเลเวลกากที่สุดและสูงที่สุดจึงถือกำเนิดขึ้นอีกครั้ง

คุณโทอาและสมาชิกปาร์ตี้รีบเดินเข้ามาและแลกเปลี่ยนข้อมูลติดตามกับบัตรนักผจญภัยแผ่นใหม่ทันที รวมถึงถูกสายตารอบข้างจ้องมองด้วยความอิจฉาริษยา

ความรู้สึกมันคงไม่ต่างจากการได้แอดเพื่อนกับผู้เล่นที่โด่งดังใน MMO สินะ

... มันต่างกันตรงที่มีชีวิตเป็นเดิมพัน.. ก็ไม่เชิงหรอก เพราะพวกเธอเคยผ่านสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่ามาเยอะแล้ว

" พอมาคิดดูแล้ว.. พวกเราไม่ต้องสมัครเข้ากิลด์ผู้ประกอบการเหรอคะท่านนายน้อย? " (มิโอะ)

เสียงนั้นคือมิโอะ ไม่มีความจำเป็นที่สมาชิกทุกคนในบริษัทต้องลงสมัคร แต่ว่า..

[ ไว้รอดูอนาคตก่อนละกัน ตอนนี้ยังไม่จำเป็น ]

ดูเหมือนบทสนทนาเมื่อกี้นี้จะทำให้คุณโทอาและคนอื่นๆตกใจมากกว่าเดิม

" คะ-คุณไรโดะ คุณ... สอบ 'ทำบัตรใหม่' เสร็จภายในหนึ่งวันเหรอคะ? "

จริงด้วยสิ ผมบอกพวกเขาไปว่าผมทำหายนี่นา คุณโทอาพูดขึ้นมา ผมก็เลยจำได้.. เกือบไปแล้วไง คราวหลังต้องปิดปากพวกเขาให้มิดกว่านี้

[ ครับ พอไม่มีมันแล้วลำบากมากเลย ผมก็เลยสอบรับบัตรใหม่จนเสร็จเมื่อวาน.. นี่ครับ ]

ผมโชว์การ์ดสีน้ำเงินให้พวกเขาดู

" โอ้~ คุณผ่านข้อสอบโคตรยากภายในหนึ่งวันจริงรึเนี่ย! แต่ก็ไม่แปลกหรอก คุณเหนือมหนุษย์ซะขนาดนี้ ]

คุณดวอร์ฟพระนักรบมองมาที่ผม ราวกับว่ากำลังมองตัวประหลาดอยู่

[ อะฮ่าๆๆ ผมวางแผนจะใช้เมืองนี้เป็นสาขาหลักของบริษัทน่ะ ขอฝากตัวด้วยนะครับ ]

" จะไปอุดหนุนนะ "

" จะมีของหวานไหมคะ~? " (รินอน)

คุณเอล์ฟพยักหน้ารัวๆด้วยเหตุผลบางอย่าง ส่วนรินอนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นร้านขายขนม ตอนนี้ผมไม่คิดจะขายพวกของใช้ในชีวิตประจำวันหรือจิปาถะอื่นๆ แต่ผมจะขายผลผลิตจากอะโซระและยารักษา สักพักเพิ่มอุปกรณ์ของพวกดวอร์ฟเข้าไปด้วยก็ไม่เลว แต่ในเมื่อพวกเขาเป็นช่างเหล็กแหกคอก แถมยังเป็นพวกไม่ชอบสุงสิงกับใคร ดังนั้นถ้าผมขออนุญาตพวกเขาแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง มันอาจจะให้ผลตรงข้ามได้

" อืม.. คุณไรโดะ จะให้ท่านมิโอะและท่านโทโมเอะทำอะไรต่อเหรอคะ? " (โทอา)

เสียงของคุณโทอา.. ทำอะไรต่อเหรอ?

อ๋อ เธอน่าจะพูดถึงการรับภารกิจและการตั้งปาร์ตี้สินะ แต่ผมมีเรื่องอื่นที่สำคัญให้พวกเขาทำกองเป็นภูเขามากกว่าจะให้พวกเขาไปเพิ่มแรงค์ของตัวเอง

[ ทั้ง 2 คนลงทะเบียนในฐานะสมาชิกของบริษัทเหมือนกันนะครับ ดังนั้นผมเลยจะให้พวกเธอหาทำเลที่เหมาะแก่การเปิดกิจการ ต้อนรับลูกค้า อื่นๆอีกเยอะแยะเลยหล่ะ ]

ตอนนี้สิ่งที่ควรทำคือการหากำไรให้มากที่สุด ก็โลกนี้มันขายของผ่านเน็ตไม่ได้นี่นา ดังนั้นการรวบรวมข้อมูล รวมถึงการต้อนรับลูกค้า มีคนช่วยยิ่งเยอะก็ยิ่งดี

" หาาา? จะ-จะให้ท่านทั้งสองไปทำหน้าที่ค้นหาและต้อนรับเนี่ยนะคะ?! "

[ ครับ ต่อให้เลเวลมากแค่ไหนก็เถอะ ยังไงพวกเขาก็ยังเป็นผู้ติดตามของผม แถมตอนนี้บริษัทยังเล็กมาก แม้แต่พนักงานสักคนก็ยังไม่มี ดังนั้นมันเป็นเรื่องที่ชัดเจนอยู่แล้ว ]

" มะ-ไม่ๆๆ! คุณไรโดะ ฉันคิดว่าให้พวกท่านทั้งสองรับภารกิจแล้วทำชื่อเสียงให้โด่งดังจะดีกว่านะคะ... " (โทอา)

คุณโทอาบอกว่า มันใช้เป็นการโฆษณาได้ดี หรืออะไรทำนองนั้น

แต่ถ้าทำแบบนั้นจริงๆ ผมคิดว่าพวกเธอจะถูกใช้หาผลประโยชน์มากกว่า หรือจริงๆแล้วพวกเขาอยากเป็นลูกศิษย์ของพวกเธอกันแน่นะ?

ในอนาคตผมกะจะให้พวกคุณโทอาสอนมารยาทในการเป็นนักผจญภัยให้อยู่แล้ว

ก่อนอื่น ผมควรจะเคลียร์ข้อสงสัยทั้งหมดที่พวกเขามี จากนั้นก็หลอกถามพวกเขาให้สิ่งที่ผมอยากรู้ แล้วแก้ไขมันให้หมด!

[ อะฮ่าๆ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอก เพราะผมไม่ได้หวังให้พวกเขาเคลื่อนไหวในฐานะนักผจญภัยอยู่แล้ว ] *ยิ้ม*

'บะ-บ้าน่า!' หรือ 'เป็นไปไม่ได้!' คือสิ่งที่พวกเขาพูดพร้อมจ้องหน้าผม คนอื่นที่อยู่รอบๆเองก็อาศัยจังหวะเขามารุมด่าผมเช่นกัน

แต่โทโมเอะและมิโอะแสดงความไม่พอใจออกมาเพียงครั้งเดียว พวกเขาก็เงียบกันหมด.. ง่ายจริงๆ

[ เอาหล่ะ โทโมเอะ มิโอะ ไปกันเถอะ ไปทำนามบัตร หาสำนักงาน แล้วก็แนะนำตัว อนาคตคงจะยุ่งกันน่าดูเลยนะ ]

" ด้วยความยินดี! " (โทโมเอะ)

" ค้า♪ " (มิโอะ)

" พี่ชายดูมีความสุขจังเลยคะ~ " (รินอน)

รอผมก่อนเถอะคนบนโลกนี้ ในนามของบริษัทคุซึโนฮะ ผมจะมอบความสุขให้พวกท่านด้วยยาของผม!

ต้องไม่ลืมโลโก้ด้วย!

เหมือนอย่างที่รินอนพูด

ตอนนี้ผมกำลังมีความสุขที่สุดเลย!!




NEKOPOST.NET