NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.38 - อีลิกเซอร์มันต้องต้มด้วยเหรอ?


บริษัทเรมแบรนดท์ใหญ่โตกว่าที่ผมคิดมาก

ครั้งล่าสุดที่ผมไป มันเป็นเพียงแค่สาขาย่อยเท่านั้น แต่มันใหญ่ซะจนผมคิดว่าเป็นทั้งร้านและที่พักของพนักงาน

วันนี้พวกเราจะไปผสมยาอีลิกเซอร์ โดยมีชายหนุ่มผู้เรียบร้อยทำหน้าที่ในตำแหน่งของเขา ซึ่งก็คือนักเล่นแร่แปรธาตุ

ผมเดินทางไปยังบริษัทเรมแบรนดท์โดยไม่เร่งรีบ แต่ว่า...

อยู่ดีๆกำหนดการณ์ก็ถูกรวบรัดมาซะอย่างนั้น

พวกเขาอยากจะผสมยาให้เสร็จโดยเร็วแล้วให้ผู้ป่วยกินทันที

แต่เพราะกำหนดการณ์เปลี่ยนกระทันหัน พวกเขาก็เลยกระวนกระวายกัน

นักเล่นแร่แปรธาตุในโลกนี้ จะโยนขวดยาหลายชนิดลงไปผสมในหม้อขนาดใหญ่ เสร็จแล้วก็รอต้มเป็นระยะเวลานานพอสมควร

ผมไม่กล้าพูดหรอกว่า นักเล่นแร่แปรธาตุในโลกนี้ มันเหมือนแม่มดไม่มีผิด

คุณเรมแบรนดท์จะอนุญาตให้นักผจญภัยสองคนอย่างพวกเรา ได้เห็นภรรยาและลูกสาวทั้งสองคนที่กำลังป่วยหนักอยู่จริงๆเหรอ?

ผมไม่รู้หรอกว่าโลกนี้มีกลไกลหมุนเวียนยังไง

แต่สามัญสำนึกของผมบอกว่า พวกผู้หญิงไม่น่าจะชอบให้ชายแปลกหน้ามาเห็นตัวเองในสภาพที่แม้แต่แต่งหน้าก็ยังทำไม่ได้

มันจะไม่มีปัญหาภายหลังจริงๆเหรอ? แต่คนที่เป็นทั้งสามีและคุณพ่ออย่างคุณเรมแบรนดท์อนุญาตพวกเราแล้ว ดังนั้นก็คงไม่มีปัญหาอะไร

อืม~

อย่างไรก็ดี ถ้าผมใช้ผู้ติดตามทั้งสองของผมเป็นมาตรฐาน โลกใบนี้ก็คงปราศจากความกังวลทั้งปวง

พวกพ่อค้ามักจะเป็นคนประเภทมีเหตุผลอยู่เสมอ.. ผมกลัวก็จริง แต่ตอนนี้ควรจะเชื่อในการตัดสินใจของเขา

" คุณโรโดะครับ มันเป็นความผิดของผมก็จริง ที่โดดไปเข้าเรื่องอีลิกเซอร์โดยไม่ได้ถามถึงสถานการณ์แม้แต่น้อย.. แต่อย่างน้อยบอกผมหน่อยก็ดีครับ ว่าเจ้าของภารกิจคือบริษัทเรมแบรนดท์! "

ชายหนุ่มผู้เรียบร้อยกำลังคุยกับผมด้วยสีหน้าเป็นกังวลอยู่ในห้องรับรอง

หลังจากได้ยินคำว่าอีลิกเซอร์ เขาก็ตอบตกลงในทันที.. ดังนั้นคนที่ไม่ถามข้อมูลให้ดีอย่างเขานั้นแหละที่ผิด! จะมาโทษผมอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้นะ!

แต่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบริษัทเรมแบรนดท์จะมีชื่อเสียงเพียงนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังร่ำรวยมากอีกต่างหาก

นอกจากจะมีชื่อเสียงแล้ว ยังเป็นบริษัทที่ใหญ่โตมากอีกด้วย.. แย่ชะมัด ถ้าผมรู้ว่าเขาแต่งตัวกันยังไง ผมก็คงจะเตรียมชุดที่ดูดีกว่านี้มา

ผมควรจะขอให้พวกดวอร์ฟซ่อมชุดซึ่งอยู่ในขั้นตอนทดลองนั่นให้เสร็จ.. จะให้ผมใส่ชุดตัวเดิมทุกงานทุกเวลาก็คงจะไม่เหมาะสม

ตอนนี้พวกเรากำลังรออยู่ในห้องรับรอง ซึ่งกว้างกว่าห้องในโรงแรมของผมเยอะ นั่งอยู่บนโซฟาที่เพียงได้สัมผัสก็เหมือนจะจมลงไป

น้ำดื่มที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างหน้า ส่งกลิ่นหอมหวานราวกับไซรัป

ตัวผมซึ่งปกติจะใช้ทักษะตรวจจับสิ่งต่างๆรอบๆตัว ตอนนี้ผมเลือกที่จะไม่ใช้มัน พูดให้ถูกก็คือ ผมจะไม่ใช่มันตอนอยู่ในตัวอาคารเด็ดขาด

ถ้าอยู่นอกอาคาร ผมจะให้ความสนใจต่อบ้านและผู้คนรอบๆเสมอ แต่ข้างใน ต่อให้ผมตรวจหาสิ่งแปลกปลอมใดๆก็เถอะ มันก็ไม่ต่างกับไปรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของผู้อื่น

นี่อาจจะเป็นเพียงคำแก้ตัว แต่ผมเติบโตมาในโลกที่เข้มงวดในเรื่องความเป็นส่วนตัวมาก ด้วยเหตุนั้นผมจึงพยายามกลั้นใจไม่ใช้มัน

ยิ่งไปกว่านั้น ในอาคารแห่งนี้ยังมีภรรยาและลูกสาวทั้งสองคนของเธอ นอนอยู่ในสภาพที่ป่วยหนัก

ผมจะต้องรู้สึกแย่มากแน่ๆ ถ้าไปแอบดูหรือแอบฟังบทสนทนาของพวกเธอ

[ เป็นครั้งแรกที่ผมเดินทางมาที่ซึเงะ ผมก็เลยไม่รู้จักบริษัทเรมแบรนดท์ ]

" ... ฮ่า~ จริงด้วยสิ ขอโทษทีครับ.. ในเมืองซึเงะ มันเป็นชื่อที่ยิ่งใหญ่มาก.. ยิ่งใหญ่ถึงขั้นที่ว่า ถ้าผมโดนเขาจ้องผมก็สั่นไปทั้งตัวแล้วครับ "

[ นั้นสินะ.. นายจะรู้สึกกังวลมันก็ไม่แปลกหรอก ]

" ใช่เลยครับ! ยิ่งกว่านั้นภารกิจยังเป็นการผลิตยาอีลิกเซอร์แอมบรอเซียอีกต่างหาก! แม้ว่าขั้นตอนการผลิตจะถูกเตรียมไว้หมดแล้ว ใจของผมมันก็ยังไม่สงบลงเลยสักนิด.. "

ถ้ามันล้มเหลวจะต้องถูกลงโทษรึเปล่านะ? ไม่หรอกมั้ง ในกรณีทั่วไปมันไม่น่าจะมีบทลงโทษใดๆ

เขาเป็นพ่อค้านะไม่ใช่มาเฟีย? แถมคนถามยังดูเหมือนนักสู้มากกว่าพ่อค้าอีก ชุดเองก็ไม่เหมาะกับเขาเลยสักนิด

... เดี๋ยวก่อนนะ.. เขาจะดูดีมากเลยไม่ใช่เหรอ ถ้าหากสวมชุดนักสู้? เพราะร่างกายเขาดูกำยำเหมาะกับพวกนักกีฬามาก

[ ไม่เป็นไรหรอกน่า เขาก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าคนเลเวล 80 สร้างมันได้ง่ายๆน่ะ ]

" ยาอีลิกเซอร์แอมบรอเซีย ผมได้ยินมาว่ามันเป็นยาชั้นสูงซึ่งสร้างมาจากการสกัดเกสรของต้นคันบานะแอมบรอเซีย มันมีวิธีสร้างและผลลัพธ์เป็นยังไงกันแน่นะ? "
[*秘薬アンブローシア、古くは神花アンブロシアから採れた蜜を主原料にされた万能系の解毒薬と聞いていますが。一体どういうもので精製方法はどのタイプになるのか]

ตอนนี้เขากำลังบ่นพึมพำกับตัวเอง และจมดิ่งสู่โลกส่วนตัวไปเรียบร้อย.. เขาบ่นสลับไปมาว่า 'ไม่ใช่แบบนี้แน่ๆ แบบนี้ก็ไม่ใช่..'

ผมฟังเขาบ่นจนแทบจะหมดความอดทน ผมอยากบอกเขามากเลยว่า 'ไม่เป็นไรหรอกน่า'... ให้ตายเถอะ

คุณเรมแบรนดท์กับพ่อบ้านของเขายังไม่มา

พวกเขาจะปล่อยให้พวกเรารอในคฤหาสถ์นี่ไปอีกนานแค่ไหนนะ?

น้ำที่ผมดื่มไปแล้วครึ่งแก้ว (ซึ่งน่าจะเป็นน้ำชา) และเริ่มที่จะเย็นลง คุณเมดก็เดิมเข้ามาสลับแก้วใหม่อย่างเชี่ยวชาญ

พวกเขายืนยันเลเวลและอาชีพของชายหนุ่มด้วยกิลด์การ์ดเรียบร้อย ดังนั้นไม่น่าจะปัญหาอะไร แต่ว่า...

อืม? ว่าแต่ชายหนุ่มซึ่งกำลังนั่งหน้าถอดสีคนนี้ชื่ออะไรนะ?

ผมพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก ส่วนสมาชิกปาร์ตี้คนอื่นๆของเขา ผมยังพอจะจำ... ไม่สิ ขอโทษด้วยนะครับ ผมจำชื่อไม่ได้เลยสักคน

" ขอโทษที่ให้รอนะครับ "

หลังจากได้ยินเสียงเปิดประตู พวกเราก็หันไปหาต้นตอของเสียง

ผู้ที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคุณเรมแบรนดท์และคุณพ่อบ้าน

ในที่สุด...

" ตอนนี้เตรียมทุกอย่างเสร็จแล้ว พวกเราเลยมาเชิญพวกคุณไป.. ห้องที่ใช้ผสมยาอยู่ในชั้นใต้ดิน ผมจะนำทางไปครับ "

" ถ้าผมจำไม่ผิด คุณไรโดะจะยืนดูด้วยใช่ไหมครับ? ถ้าอย่างนั้นไปพร้อมกับคุณฮาซารุได้เลยครับ " (เรมแบรนดท์)

[ คุณเรมแบรนดท์ไม่มาด้วยเหรอครับ? ]

" ผมจะไปหาภรรยาและลูกๆของผมก่อน แล้วถ้าอิลิกเซียร์สร้างเสร็จเมื่อไหร่ ผมจะเป็นคนไปนำทางมาที่ห้องเองครับ ไว้ค่อยเจอกันตอนนั้นละกัน " (เรมแบรนดท์)

ดูเหมือนเขาต้องการจะอยู่เคียงข้างครอบครัวของเขาซึ่งกำลังจะได้รับการรักษา

แน่นอนว่าการมีพ่อบ้านที่คุณสามารถไว้วางใจได้ เลือกที่จะอยู่เคียงข้างครอบครัวแทนการยืนดูวิธีผสมยาซึ่งต่อให้พยายามก็ไม่มีวันเข้าใจย่อมเป็นทางเลือกที่ดีกว่าอยู่แล้ว และยังทำให้ครอบครัวของเขารู้สึกเป็นสุขอีกด้วย

[ เข้าใจแล้วครับ ไว้ค่อยเจอกันอีกทีตอนนั้นละกัน ]

ตัวผมรู้สึกสนใจการเล่นแร่แปรธาตุอยู่แล้ว แค่ได้ยืนมองคนสร้างร่ายมนตร์แล้วเสกมันขึ้นมาก็ถือว่าเป็นบุญตา

แต่ว่า..

ผมจ้องไปยังชายหนุ่มซึ่งยังคงหน้าถอดสีอยู่และกำลังเดินตามคุณพ่อบ้านไป

เขามีชื่อว่า ฮาซารุ สินะ...

ตัวผมซึ่งกำลังทำตัวหยาบคายต่อชายหนุ่มผ่านทางความคิด และชายหนุ่มซึ่งยังคงหน้าถอดสี พวกเราสองคนกำลังเดินตามคุณพ่อบ้านไปยังชั้นใต้ดิน.. 




NEKOPOST.NET