[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu ตอนที่ 37 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.37 - เธอก็ด้วยเหรอมิโอะ


ผมทำเป็นลืมไปแล้วก็จริง แต่ผมก็ยังมีสถานะเป็นเจ้านายของพวกเธออยู่

จะไปอะโซระก็ดีอยู่หรอก แต่ในเมื่อมีโอกาส ลองเรียกโทโมเอะและมิโอะมานั่งกินมื้อเย็นด้วยกันก่อนดีกว่า

ใช่.. ทำไมตัวผมถึงต้องเดินทางไปหาพวกเธอเพื่อฟังคำรายงานตลอดเวลาด้วย? คนที่ต้องเดินทางมารายงานผม ควรจะเป็นพวกเธอมากกว่าไม่ใช่เหรอ! ในโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าโทรจิตอยู่ และมันเป็นทักษะที่ไม่สร้างความรบกวนต่อผู้รับสารเลยแม้แต่น้อย แถมโทโมเอะและมิโอะก็ยังใช้มันเป็นอีกต่างหาก!

เอาหล่ะ พวกเธอทั้งสองคน...

ในตอนที่ผมตั้งใจจะเปิดใช้โทรจิตอยู่นั่นเอง...

( นายน้อย! นายน้อย! ปลอดภัยดีไหม?! )

ผมได้ยินเสียงของตัวสร้างปัญหาซึ่งผมไม่ได้ยินมาซะนาน

เธอติดต่อมาหาผมในช่วงเวลาอันเหมาะเจาะซึ่งเหมือนกับว่ามีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น

( สบายดีๆ เกิดอะไรขึ้นเหรอ~? ) (มาโกโตะ)

( น้ำเสียงเบื่อหน่ายนั่นมันอะไรกัน?! ) (โทโมเอะ)

( เอ๋~? ถ้าได้ยินเสียงของใครสักคนที่ผมไม่ได้ยินมานาน แถมคนๆนั้นยังตะโกนเรียกผมสะดังว่าปลอดภัยดีไหม จะให้ผมทำยังไงหล่ะ~... ผมยุ่งอยู่ก็จริง แต่มีเรื่องอะไรเหรอ? ) (มาโกโตะ)

ผมส่งผ่านความไม่พอใจทั้งหมดที่มีให้เธอ

จริงๆเลย สำหรับเธอที่โยนงานของตัวเองทิ้งไปให้พวกออร์คจัดการแล้วหายตัวไปเฉยๆโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แถมยังทำตัวหยิ่งแบบนี้อีก!

( ฮึๆ.. เรื่องนั้น ข้าทำให้แน่ใจแล้วว่าจะได้ผลสรุปก่อนส่งข่าวให้ท่าน มันสำเร็จด้วยดีเลยน้า! เพราะแบบนั้นแหละ 
ข้าเลยต้องการเวลาน่ะนายน้อย! ) (โทโมเอะ)

จะจริงเหรอ~ 

เธอเป็นคนประเภทยอมอดข้าวอดน้ำเพื่อเดินทางไปซื้อเกมส์ออกใหม่เลยนี่นา.. ต่อให้บอกผมจากปากของตัวเองว่า พยายามอย่างเต็มที่แล้วก็เถอะ จะให้ผมเชื่อได้ยังไง

เธอมันพวกประเภทชอบพูดว่า 'ข้าทำอาหารเป็นน้า' ด้วยใบหน้าใสซื่อตลอดเวลา

( แล้ว? มีเหตุด่วนอะไรจะคุยกับผมงั้นเหรอ? ) (มาโกโตะ)

( คือว่า ข้าอยากให้ท่านกลับมาที่อะโซระโดยเร็วที่สุด! มิโอะกำลังเจอปัญหาหนักเลย! ) (โทโมเอะ)

มิโอะ?

.... จริงด้วยสิ มิโอะไม่ได้ติดต่อผมมานานมากแล้วนี่นา หลังจากผมแยกทางกับเธอครั้งล่าสุด

ในสถานการณ์แบบนี้ ปกติเธอมักจะติดต่อมาหาผมทุกๆ 30 นาทีผ่านโทรจิต เพียงเพื่อหาเรื่องพูดคุยด้วยเสมอ

อย่าบอกนะว่า...

พลังเวทย์ของผมที่ถูกเก็บไว้ในตัวเธอมันสลายหายไปหมด ตอนนี้เธอก็เลยอาละวาด?!

( อย่าบอกนะว่าเธอกลับไปเป็นแมงมุม แล้วเริ่มอาละวาดน่ะ?! ) (มาโกโตะ)

( มันไม่ใช่สถานการณ์สิ้นคิดแบบนั้น! ตรงข้ามเลยต่างหาก! นายน้อยมาดูด้วยตัวเองเถอะ! ถ้าหากมีใครสักคนที่จัดการกับเรื่องนี้ได้ คนคนนั้นก็ต้องเป็นนายน้อยคนเดียวเท่านั้น! ) (โทโมเอะ)

สถานการณ์ที่เลวร้ายกว่านั้นอีกเหรอ?! ที่บอกว่าตรงข้าม หมายความว่ายังไงกัน?!

อ๋า~ บ้าจริง!

ขณะที่ความคิดกำลังแตกกระเจิงไปด้วยอารมณ์ต่างๆนาๆ ผมรีบเดินเข้าไปในตอก แล้วเช็คว่ามีคนอยู่ใกล้ๆหรือไม่ เสร็จแล้วก็เรียกประตูหมอกออกมา

ถ้าหากความจำของผมถูกต้อง มิโอะน่าจะอยู่ที่โรงเก็บวัสดุ

เพราะผมขอให้เธอไปจัดระเบียบที่นั่นเองนี่นา

" คุณโทโมเอะ! ต่อเร็วสิ ต่อเร็วเข้า! "

" มิโอะ วันนี้พอแค่นี้เถอะ โอเคไหม? ดูสิ ข้างนอกมันมืดแล้วเห็นไหม? ตอนนี้ได้เวลาที่เธอต้องไปเจอนายน้อยแล้วไม่ใช่เหรอ? " (โทโมเอะ)

" ถ้าอย่างนั้นขอต่ออีกหน่อยจนกว่าเขาจะกลับมาก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ! " (มิโอะ)

" เอ๋? เธอคิดว่าข้าทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วกัน?! วันนี้พอแล้ว พอแล้ว! " (โทโมเอะ)

" ....เอ เอ จริงเหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นฉันจะกรีดแผ่นคริสตัลปริศนานี่ให้เป็นรอยเลย โอเคไหมค่ะ? " (มิโอะ)

มิโอะหยิบแผ่นโปร่งใสซึ่งมีขนาดเท่ากระดาษ A4 ออกมา เธอพูดพร้อมกับขยับพัดสันเหล็กอย่างช้าๆ

โทโมเอะอุทานออกมาว่า "หวาาา!" และคำอุทานอื่นๆซึ่งจับใจความไม่ได้อีกมากมาย พร้อมกับดิ้นไปมาด้วยความทุกข์ทรมาน

" เธอ! มิโอะ! นั่นมันแผ่นหนังที่ข้าผ่านความยากลำบากมามากมายเพื่อลบนอยส์ออกเลยนะ ตอนที่สองของ มิโตะโคมอน โทไคโดะ! " (โทโมเอะ)

" ก็ฉันอยากดูต่อนี่ค๊า~ อยากดู~ ตอนต่อไปจริงๆนะค๊า~ " (มิโอะ)

" อะ-อะ-โอ้! ระ-รอเดี๋ยว! อย่าเพิ่งใจร้อน! ถ้าเธอทำแบบนั้น ข้าจะไม่ร่วมมือกับเธออีกแล้วนะ! เธอต้องการแบบนั้นเหรอ?! " (โทโมเอะ)

" ไม่มีทางค่ะ! ถ้าหากเธอทำแบบนั้น.. ฉัน.. ฉันจะช็อคถึงขั้นควบคุมสติไม่อยู่ แล้วเผลอกินทุกคนที่นี่เลยนะคะ! " (มิโอะ)

" อะ-อะ-อะ-อะไรน้าาา?! " (โทโมเอะ)

.... เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น?

ดูเหมือนมิโอะกำลังงอแงด้วยเหตุผลบางอย่างอยู่ ส่วนโทโมเอะก็พยายามจะหยุดเธอ?

ที่นี่คือสถานที่ที่โทโมเอะใช้ในการจัดเก็บความทรงจำของผม เธอบอกว่าแบบนั้น

ถ้าให้เทียบก็คงคล้ายๆกับหอสมุดหรือไม่ก็ห้องดาต้านั้นแหละ

ในสถานที่แบบนี้ ตัวท๊อป 2 คนแห่งอะโซระ กำลังโต้เถียงกันราวกับเด็กแย่งขนม

แถมเธอยังบอกอีกว่า ลบนอยซ์ออกจากแผ่นหนังเหรอ? เธอเป็นนักตัดต่อวิดิโอเหรอไง?

ผมสงสัยจริงๆว่าแผ่นหนังนั่น ถูกตัดมาจากส่วนไหนในความทรงจำของผม

ยังไงก็เถอะ ถ้าไอ่แผ่นสี่เหลี่ยมนั่นสามารถจุหนังมิโตะโคมอนได้ทั้งเรื่อง ปริมาณความจุของมันคงจะทำให้คนในยุคโมเดิร์นตกใจได้เลยทีเดียว.. แสดงว่านั่นคือสุดยอดคริสตัลในตำนานสินะ? มันมีค่าเทียบเท่าเฮอคิเมอร์ไดมอนด์รึเปล่านะ?  <https://en.wikipedia.org/wiki/Herkimer_diamond>

ไม่ ไม่ ไม่!

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาชื่นชม

แถวนี้ไม่มีคนอื่นอยู่เลยเหรอไง?

โอ้! น่าตกใจจริงๆ คุณอาร์เกะอยู่แถวนี้ด้วย

" เฮ้! เกิดอะไรขึ้นที่นี่กัน? " (มาโกโตะ)

" ท่านนายน้อย พวกเรา ในสถานที่ที่พวกเราเคยเจอท่านนายน้อย กำลังจัดเก็บ รวบรวม และจำแนก ด้วยกันกับท่านมิโอะ "

โฮ้? ภาษาพูดของเขาดีขึ้นมากเลยแฮะ ยอดเยี่ยมจริงๆ! เรียนรู้ภาษากลางได้ไวขนาดนี้

ตัวผมที่พยายามอย่างหนักเพื่อที่จะเรียนรู้กลับพลาดไม่เป็นท่า รู้สึกเคืองใจจริงๆ

" แล้วไงต่อ? " (มาโกโตะ)

" ระหว่างนั้นท่านโทโมเอะก็กลับมา และเริ่มทำบางสิ่งบางอย่างซึ่งเรียกว่าการชื่นชม "

ชื่นชม? หมายถึงดูละครเหรอ?

เฮ้ย โทโมเอะ! ไม่ใช่ว่าเธอดองงานไว้เป็นกองหรอกเหรอ?

ขอร้องเถอะ! ตัวเธอเป็นถึงผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดในอะโซระ ได้โปรดทำตัวให้เหมาะ..!

" แล้วท่านมิโอะก็เข้าร่วมด้วย.. "

เฮ้ยยยย! มิโอะก็ด้วยเรอะ?!

" แต่หลังจากดุด่าท่านโทโมเอะ ไม่นานเธอก็กลับไปทำงาน "

โฮ้? เป็นแบบอย่างที่ดีจริงๆ.. แล้วสถานการณ์ในตอนนี้มันหมายความยังไงกัน?

" ท่านมิโอะไปจัดระเบียบข้อมูลที่อยู่ตรงนั้น "

อืม.. ถ้าจำไม่ผิด โทโมเอะบอกว่าความทรงจำตรงนั้นเป็นส่วนสัพเพเหระสินะ?

ผมพูดมาหลายครั้งแล้วก็จริง แต่ทักษะของเธอมันสะดวกดีจริงๆ เธอส่องความทรงจำของคนที่เธอเจอได้ เสร็จแล้วก็เก็บมันไว้ พร้อมกับนำมันมาดูใหม่ในภายหลังได้ โดยไม่มีผลกระทบใดๆต่อความทรงจำของเจ้าของเดิมเลยแม้แต่น้อย

ดูเหมือนว่าจะอ่านความนึกคิดของเจ้าของความทรงจำในช่วงนั้นๆไม่ได้ แต่การที่เธอสามารถจัดเก็บความทรงจำที่เคยพบเจอมา ก็ถือได้ว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

ถ้าหากใช้ให้ถูกวิธี มันจะต้องเป็นพลังที่แข็งแกร่งกว่าพลังที่ท่านสึคุโยมิมอบให้ผมอย่างแน่นอน

ฮ่าส์~ คุณอาร์เกะอธิบายเหตุการณ์ได้ยาวจริงๆ เขาใช้ความรู้เรื่องภาษาเพียงน้อยนิดและพยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะคุยกับผมอย่างสุภาพ มันสร้างความประทับใจให้ผมก็จริงนะ แต่ว่า...

เมื่อไหร่จะเข้าประเด็นหลักเนี่ย?

" จากนั้น ก็กลายมาเป็นแบบนี้ "

เอ๋ออออ?!

เขาไม่ได้พูดตกหล่นใจความสำคัญหรอกเหรอ?!

" ท่านมิโอะเริ่มทำตัวกระด้าง เสร็จแล้วก็ดึงท่านโทโมเอะไปตรงนั้น เรื่องก็เลยกลายเป็นแบบนี้ "

ผมไม่เข้าใจที่เขาพูดเลย..

ผมพูดขอบคุณพวกเขา เสร็จแล้วก็เดินไปหาผู้ติดตาม 'ผู้ซื่อสัตย์' ของผม

ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ทางที่ดีที่สุดก็คือถามจากตัวต้นปัญหาเลยสินะ

" โทโมเอะ ผมมาแล้ว เกิดอะไรขึ้น? " (มาโกโตะ)

น้ำเสียงเชิงรำคาญหลุดออกมาจากปากของผม ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา.. ขนาดตัวผมยังตกใจในน้ำเสียงของตัวเองเลย

" อะ-โอ้! นายน้อย! ในที่สุดท่านก็มาสักที! ได้โปรดหยุดยัยโง่นี่ที! "

" ไม่ค่ะ ท่านนายน้อย! สำหรับคุณโทโมเอะที่สามารถมีเวลาอันแสนสุขแบบนี้ได้เพียงคนเดียว แบบนี้เขาเรียกว่าลำเอียงรึเปล่าค่ะ?! " (มิโอะ)

" พูดอะไรของเธอเนี่ย?! นี่มันก็แค่ความสนุกเล็กๆที่นายน้อยอนุญาตให้ข้าเท่านั้นเองน้า! " (โทโมเอะ)

โทโมเอะคนเดียว? อนุญาต?

เฮ้ๆ อย่าบอกนะว่า...

นอกจากโทโมเอะแล้ว ตอนนี้มิโอะเองก็ถูกอำนาจละครย้อนยุคครอบงำเข้าแล้วเรอะ!

อืม?.. แต่ถ้ามิโอะใช้แผ่นวิดิโอะมิโตะโคมอนเป็นเครื่องต่อรอง สาเหตุก็คงเป็นเรื่องอื่น

แต่จากที่ฟังพวกเขาพูดดูแล้ว มันเกี่ยวข้องกับความทรงจำของผมไม่ใช่เหรอ?

" ใจเย็นกันก่อน! " (มาโกโตะ)

ผมตะคอกออกไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

สาวน้อยที่กำลังโต(แค่ภายนอก) ไม่ควรจะมาทะเลาะกันเป็นเด็กแบบนี้นะ!

ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมผมต้องมาทำหน้าที่เป็นคนไกล่เกลี่ยด้วยเนี่ย?!

ห้องเก็บดาต้าเงียบลง

" อะแฮ่ม! ใจเย็นลงกันแล้วใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นมิโอะ ก่อนอื่น ส่งมันคืนให้โทโมเอะก่อน " (มาโกโตะ)

" ... ค่ะ.. ขอโทษจริงๆค่ะ " (มิโอะ)

" โอเค ค่อยดีขึ้นมาหน่อย " (โทโมเอะ)

โทโมเอะแสดงใบหน้าอิ่มเอิบแล้วกอดแผ่นมิโตะโคมอนไว้แน่น

" แล้วก็โทโมเอะ อธิบายให้ผมฟังทีว่าเกิดอะไรขึ้น โดยเฉพาะสาเหตุที่ผมจำเป็นต้องมาหยุดพวกเธอไม่ให้ทะเลาะกัน " (มาโกโตะ)

" อืม.. คือว่า พอข้ากลับมาช่วงบ่าย พวกมิโอะก็อยู่ที่นี่แล้ว.. " (โทโมเอะ)

" ก่อนอื่นเลย มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ? ทำไมคนที่ผมสั่งให้ไปจัดการอะไรหลายๆอย่าง ถึงมาที่นี่ก่อนเป็นอันดับแรก โดยที่ไม่ส่งรายงานอะไรเลยให้ผมแม้แต่อย่างเดียว? เธอต้องไปหาผมก่อนไม่ใช่เหรอ? " (มาโกโตะ)

" อะ-อืม... ข้าอยากจะตรวจสอบอะไรบางอย่างก่อนน่ะ.. " (โทโมเอะ)

" มาดูละครเนี่ยนะ? " (มาโกโตะ)

" อ๊ากก! ท่านฉลาดแค่ไหนกันเนี่ย! " (โทโมเอะ)

คุณโทโมเอะทำเสียงโอดครวนแล้วก็ดิ้นไปมา

แสดงว่าเธอกำลังจะบอกว่า 'ขอพักผ่อนก่อนส่งรายงานน้า~' งั้นเหรอ?

ทำไมรอบๆตัวผมถึงมีแต่พวกชอบทำอะไรตามอำเภอใจแบบนี้นะ? ให้ตายเถอะ

" ถ้าอย่างนั้น ทำไมมิโอะ..... หือ? นี่มันอะไร? " (มาโกโตะ)

ตาของผมเหลือบไปเห็นวิดิโอที่ชวนให้นึกถึงความหลัง

ถ้าหากผมจำไม่ผิด มันเป็นรายการที่ออกอากาศทุกๆเช้า

Suupah Hirou Taimu! <Super hero time!>

มันเป็นรายการที่จะมีคนสวมชุดและใส่หน้ากากขบวนการเรนเจอร์โผล่มา

ช่วงนั้นมีเวลาออกอากาศละครย้อนยุคด้วยเรอะ?

ถ้ามีออกอากาศจริงๆ รายการไหนกันที่เปิดดูได้ตั้งแต่ช่วงเช้าตรู่?

" นายน้อย! นั่นแหละคือสาเหตุ! " (โทโมเอะ)

" โทโมเอะ? ใบหน้าหมดอาลัยตายอยากนั่นมันอะไรกัน? " (มาโกโตะ)

" มิโอะเธอ.. เธอใช้งานข้าราวกับว่าข้าเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้า! " (โทโมเอะ)

มิโอะล้มตัวลงไปนอนกองกับพื้น พร้อมกับร้องไห้ดัง *โฮ โฮ โฮ*

อะ-อะไรนะ? เครื่องใช้ไฟฟ้า? คุณโทโมเอะครับ คุณอยากทำตัวให้ทันสมัยมากแค่ไหนกัน?!

ไม่สิเดี๋ยวก่อน เรื่องนั้นไว้ทีหลัง

ด้วยสีหน้าและท่าทางของเธอ แสดงว่าเธอไม่ได้พูดโกหก

และมิโอะกำลังแกล้งยิ้ม ราวกับเด็กที่เล่นซนแล้วพยายามจะปิดบังความผิดของตัวเอง

" ท่านนายน้อย ฉันได้ยินว่าท่านมอบสิทธิในการชมละครย้อนยุคให้โทโมเอะ.. ถ้าพูดถึงคุณโทโมเอะแล้วหล่ะก็ เห็นได้ชัดว่าเธอชอบทำงานที่ได้รับมอบหมายตามใจตัวเองโดยไม่สนวิธี แล้วสุดท้ายก็ลงเอยด้วยการหมกมุ่นอยู่กับการตัดต่อวิดิโอค่ะ " (มิโอะ)

เธอกลับมาโดยไม่ได้ติดต่อใครเลย เพราะเธอมัวแต่ตัดต่อวิดิโออยู่เนี่ยนะ? เธอเป็นโอตาคุประเภทไหนกัน?

" เป็นปัญหาจริงๆด้วยสิ " (มาโกโตะ)

" แต่ว่า! ด้วยเสน่ห์ของวิดีโอเหล่านี้ ฉันพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงได้เป็นแบบนั้นค่ะ " (มิโอะ)

ผมรู้สึกถึงอะไรทะแม่งๆ~ 

" ในฐานะผู้ติดตาม นี่เป็นครั้งแรกค่ะ! ที่ฉันอยากจะขออะไรบางอย่างจากท่านนายน้อย! ได้โปรดยินยอมให้ฉันได้ดูวิดิโอด้วยเถอะค่ะ! " (มิโอะ)

เธอดูมันก่อนขออนุญาตผมอีกไม่ใช่เหรอ?

เข้าใจหล่ะ ผมโดนเธอเล่นเข้าให้ซะแล้ว... นี่คือสาเหตุที่เธอพยายามต่อรองกับโทโมเอะ

ผมเป็นคนทำให้โทโมเอะ เข้ามาส่องดูความทรงจำบางส่วนของผมไม่ได้

... เป็นสาเหตุที่โทโมเอะสามารถดูความทรงจำที่ผมไม่ได้ 'ห้าม' ได้ แถมเธอยังเรียบเรียงมันได้โดยไม่ต้องใช้คอมพิวเตอร์แม้แต่น้อย เก่งจริงๆ

ส่วนมิโอะเผอิญไปเห็นรายการทีวีในชีวิตประจำวันของผมเข้า แล้วดันชอบซะอย่างนั้น

มิโอะ..

ผมเป็นคนขอให้เธอจัดการกับเอกสารและคำร้องเรียนนะ เพราะเธออ่านภาษาพวกนั้นออก

แม้ว่าเธอจะอ่านตัวอักษรภาษาญี่ปุ่นไม่ออกก็เถอะ แต่ในเมื่อเธอเข้าใจถึงวิธีการสื่อสารด้วยเสียง ผมเลยคิดว่าเธอน่าจะจัดการกับเอกสารพวกนี้ได้ แต่ว่า...

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

" ละครย้อนยุคเหรอ? ผมไม่ว่าอะไรหรอก " (มาโกโตะ)

" ไม่ใช่ค่ะ! ฉันไม่สนใจของพรรค์นั้นหรอก! " (มิโอะ)

" เธอ! มิโอะ! หมายความว่ายังไงกัน 'ของพรรค์นั้น'? เธอหยาบคายเกินไปแล้ว! มันคือแก่นแท้ของวัฒนธรรมคนญี่ปุ่นเลยนะ! " (โทโมเอะ)

อะไรนะ? มิโอะไม่ได้ชอบละครย้อนยุคหรอกเหรอ? ส่วนเรื่องที่โทโมเอะบ่นก็ช่างมันก่อน.. คนญี่ปุ่นงั้นเหรอ? จริงๆผมพยายามจะเก็บมันเป็นความลับนะ รู้ไหม? แต่ในเมื่อความทรงจำของผมถูกอ่านแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องรู้อยู่ดี ตอนนี้ผมพยายามจะหลีกเลี่ยงสิ่งนั้น ด้วยการบอกคนอื่นว่าตัวเองมาจากประเทศอันห่างไกล

ตอนนี้คนที่เห็นความทรงจำของผมมีแค่มิโอะ พวกอาร์เกะ แล้วก็โทโมเอะ

สิ่งที่มิโอะชอบงั้นเหรอ?...

นี่มัน... อนิเมะ?

เฮ้ย.. เฮ้ยเฮ้ยเฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย!

เธอจะดู..นี่... เอาจริงเรอะ?!

" มิโอะ เธออยากดูเรื่องนี้เหรอ? " (มาโกโตะ)

มันเป็นซีรี่ย์ที่มีความยาวไม่ได้น้อยไปกว่าหนังของโทโมเอะเลย

" ค่ะ! ได้โปรดอนุญาตให้ฉันได้ดูมันนะคะ! " (มิโอะ)

ตอนนี้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง! แต่เดี๋ยวก่อนนะ เธอไปตัดเอาอนิเมะเรื่องนี้มาจากไหนกัน? ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าผมมีซีรี่ย์นี้อยู่ในคอลเลคชั่น

จำได้แล้ว.. หมอนั่นเอง! เพื่อนที่อยู่ในชมรมยิงธนู เมื่อช่วงฤดูร้อนปีที่แล้วมันบังคับให้ผมดู! เป็นการทรมานชัดๆ! มันคือการแข่งขันความอดทัน ซึ่งเปรียบเสมือนกับการถูกขังอยู่ในห้องโสตที่เปิดแอร์เย็นๆ!

ยะ-ยิ่งนึกมากเท่าไหร่ ความทรงจำอันขมขื่นก็หวนมามากขึ้นเท่านั้น ผมควรจะแก้แค้นหมอนั่นเมื่อมีโอกาสแท้ๆ.. แต่การที่เด็กมัธยมธรรมดา มีเงินซื้อซีรี่ย์ทั้งชุดได้แบบนี้มัน.. ให้ตายเถอะ ก็ผมมันไม่มีเงินนี่นา ไอ่พวกเด็กรวย!

" ... เข้าใจแล้ว.. โทโมเอะ เปิดให้มิโอะดูทีนะ ผมเหนื่อยมากเลยตอนนี้ ขอไปนอนพักก่อน " (มาโกโตะ)

" นะ-นายน้อย?! ไม่เป็นไรจริงๆเหรอ? ถ้าเป็นแบบนี้ เวลาพักผ่อนดูละครของข้าก็ลด-! " (โทโมเอะ)

" ขอบคุณมากเลยค่ะ ท่านนายน้อย!! " (มิโอะ)

" อืม~ มันเรียกว่าอนิเมะ มันคือภาพวาดที่สามารถเคลื่อนไหวได้.. อย่าเอาไปเหมารวมกับของจริงละกัน~ แล้วก็โทโมเอะ รายงาน~ " (มาโกโตะ)

นอกจากรายงานแล้ว ยังมีอีกเรื่องที่ผมอยากจะพูด

ผมจะกลายมาเป็นพ่อค้าเต็มตัวแล้วนะ รู้ไหม? แน่นอนว่าพวกเธอทั้งสองคนจะมาเป็นผู้ติดตามของผม ทำหน้าที่เหมือนพนักงาน

ยังไงก็ตาม ผู้ติดตามคนแรกคือซามูไร ไม่ก็โจรป่า หรืออะไรก็ตามที่เธอคิดว่าเธอเป็น และเธอยังเป็นโอตาคุละครย้อนยุคอีกต่างหาก.. ส่วนอีกคนเป็นคนที่ไม่มีประสบการณ์ด้านสังคม แถมตอนนี้ยังติดอนิเมะอีกต่างหาก

อนาคตมันมืดมนเหลือเกิน..

ผมจะให้โทโมเอะส่งรายงานที่ห้องอื่น.. พอผมตักเตือนถึงการหายตัวไปดื้อๆของเธอเสร็จ ผมก็เหนื่อยเต็มทน ทั้งด้านร่างกายและจิตใจ

มันอาจจะกลายเป็นปัญหา ถ้าพวกเขาไม่เจอผมอยู่ในโรงแรม ผมก็เลยฝืนสังขารตัวเอง เดินกลับไปยังห้องนอนในโรงแรม.. ตอนนี้มันกลายเป็นกลางคืนแล้ว จริงๆมันดึกมากแล้วด้วยซ้ำ

กลางคืนทำให้เมืองนั้นเงียบลงอย่างรวดเร็ว

ไม่มีใครเลย ที่ใช้เวลายามค่ำคืนสร้างความรำคาญให้แก่บุคคลอื่น

เมืองนี้ต้อนรับความเงียบสงัดยามค่ำคืนได้เร็วอย่างน่าประหลาดใจ แม้ว่าตอนนี้จะเป็นช่วง 9-10 ทุ่มก็ตามที บรรยากาศกลับกลายเป็นช่วงกลางดึกไปซะแล้ว

มีแผงลอยมากมายตั้งเรียงรายอยู่ข้างๆโรงแรม พวกเขาเปิดไฟทิ้งไว้ แต่ก็ค่อยๆดับหายไปทีละดวง.. ในเมืองที่ใหญ่โตกว่านี้ อาจจะมีสถานบันเทิงที่เปิดตลอดทั้งคืนอยู่ก็ได้

" เหนื่อยเหลือเกิน~ " (มาโกโตะ)

ผมเปิดกระจกออกไปข้างนอก แล้วเริ่มเพ้ออยู่กับตัวเอง

เก้าอี้ที่ผมกำลังนั่งอยู่ โยกเยกไปมาทั้งหน้าและหลัง

บรรยากาศมันสงบอย่างบอกไม่ถูก มันกำลังช่วยเยียวยาหัวใจที่อ่อนแรงของผม

วันนี้ช่างเป็นวันที่เหนื่อยสำหรับผม

นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ผมเหนื่อยถึงขั้นนี้ เหนื่อยทั้งจิตใจและร่างกาย

ผมหันไปมองภายในห้อง

มีเตียงอยู่สองเตียงและโซฟาขนาดใหญ่

ปกติแล้ว หนึ่งในผู้ติดตามของผมจะต้องสลับกันนอนบนโซฟา แต่ตอนนี้พวกเธอกำลังกรนและนอนหลับอย่างสบายอยู่บนเตียงทั้งสองตัว

~ เหตุการณ์ในอดีต  ~

" ข้าไม่ว่าอะไรหรอกนะ ถ้าท่านอยากจะนอนกับพวกเรา " (โทโมเอะ)

" *พยักหน้า*! " (มิโอะ)

----

ให้ตายผมก็ไม่ไปนอน!

วันนี้เป็นวันที่ยาวสำหรับผมมาก ผมควรจะไปนอนสินะ.. มันเป็นสิ่งที่ชัดเจนอยู่แล้ว เพราะผมควรจะเป็นเด็กหนุ่มวัยมัธยมที่ร่าเริงและแข็งแรง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ผมกลับไม่มีความรู้สึกทางเพศต่อสองคนนั้นเลย อาจจะเป็นเพราะผมเคยเห็นรูปร่างเดิมของพวกเธอ.. หรือไม่ก็เพราะพวกเธอเหมือนเด็กมีปัญหามากกว่าผู้ใหญ่

ผมควรจะให้ค่ำคืนผ่านพ้นไปด้วยการออกไปเดินข้างนอก.. เดินผ่านความมืดมิดยามค่ำคืน มองหาพระจันทร์ลางๆบนฟากฟ้า สดชื่นจริงๆเลย.. พอมองแบบนี้แล้ว ทำใหนึกถึงท่านสึคุโยมิขึ้นมา แถมยังนึกถึงยัยแมลงนั่นด้วย ความสดชื่นก็เลยหักล้างกันไปซะอย่างนั้น

ยัยเทพธิดานั่น ดูเหมือนว่าจะเคยพูดคุยกับท่านสึคุโยมิมาก่อน บางทีเธออาจจะเป็นเทพซึ่งเกี่ยวข้องกับดวงจันทร์รึเปล่านะ? ไม่มีทาง ผมไม่อยากให้ยัยนั่นไปปกครองดวงจันทร์แม้แต่น้อย ผมภาวนาว่าสิ่งที่ผมคิดจะไม่ใช่ความจริง

ผมติดต่อไปหาชายหนุ่มคนนั้นแล้ว พรุ่งนี้พวกเราจะเจอกันที่หน้าทางเข้ากิลด์นักผจญภัย

'จะได้สร้างหนึ่งในยาอิลิกเซอร์ แอมบรอเซีย!' คือสิ่งที่เขาพูดอย่างหลงใหลและยินดี

ส่วนสมาชิกคนอื่นๆ ดูเหมือนอยากจะพักผ่อนในวันพรุ่งนี้

'เมืองนี้สงบเงียบมาก ในเมื่อพวกเราจะมาอาศัยอยู่ที่เมืองนี้ พวกเราก็เลยจะไปหาโรงแรมราคาถูกและน่าอยู่' คือสิ่งที่พวกเขาบอกกับผม

พวกเราจะอยู่ที่เมืองนี้ไปอีกนานเลย ดังนั้นพวกเราควรจะเช่าบ้านอยู่ดีไหมนะ? ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากได้บ้านหลังที่มีรูปทรงเหมือนกับอพาร์ทเม้น

เพราะผมอยากจะเป็นพ่อค้า ผมก็เลยจำเป็นต้องมีรถขนสินค้า รวมไปถึงโรงเก็บของ จะได้สามารถเก็บสินค้าไว้ชั่วคราวได้

สิ่งที่ผมจะทำก็วางแผนไว้แล้ว ดังนั้นวันพรุ่งนี้และวันพรุ่งนี้ของพรุ่งนี้จะต้องเป็นวันที่ผมยุ่งวุ่นวายมากแน่ๆ

ผมรู้ตัวดีว่า กว่าตัวเองจะได้พักผ่อนก็คงอีกนาน

ไอลมเย็นๆของฤดูใบไม้ผลิ ค่อยๆห้อมล้อมร่างกายของผมอย่างแผ่วเบา ถึงผมจะไม่รู้ว่าที่โลกนี้ฤดูใบไม้ผลิหรือไม่ก็ตาม สัมผัสที่ผมรู้สึกได้ ก็ยังคงเป็นกลิ่นอายของฤดูใบผลิอยู่ดี

" เรากำลังคิดว่า เราควรจะมีจิตที่แน่วแน่กว่านี้ แต่ว่า.. " (มาโกโตะ)

มันเป็นวิธีการพูดที่คัดแย้งกับตัวผมตามปกติ แต่ผมไม่อยากจะรู้สึกสิ้นหวัง ผมก็เลยพยายามจะหลีกเลี่ยงหัวข้อนั้น

" เรากำลังเหนื่อย เพราะผู้ติดตามทั้งสองคนของเราดันมีงานอดิเรกพรรค์นั้น.. เราไม่ชอบมันเลย " (มาโกโตะ)

ท้ายที่สุด ร่างกายของผมก็สั่นเล็กน้อยต่อสายลมฤดูใบไม้ผลิยามค่ำคืน ผมกระซิบเบาๆเพื่อหนีออกจากโลกแห่งความจริง และจมดิ่งสู่ห้วงแห่งความคิด

คิดถึงผู้ติดตามสีน้ำเงินซึ่งมีงานอดิเรกเป็นการใช้ดาบ และผู้ติดตามสีดำซึ่งพึ่งจะทำความรู้จักกับงานอดิเรกใหม่.. และตัวผมซึ่งตกเป็นเหยื่อของผู้ติดตามทั้งสองคน

หลับเถอะ หลับเถอะนะ..




NEKOPOST.NET