[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu ตอนที่ 36 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.36 - การศึกษาภาคบังคับนี่มันดีจริงๆ


" ทำได้แล้ว~ ผมทำได้แล้ว~♪ "

พระจันทร์กำลังลอยขึ้นเหนือน่านฟ้า

ตอนนี้ผมกำลังเดินทางไปยังกิลด์ของผู้ประกอบการ พร้อมๆกับกระเป๋าบางส่วนจากที่พักซึ่งถูกใส่ไว้ในกล่อง

สอบข้อเขียน ผ่านฉลุย~♪ 

สำหรับตัวผมซึ่งเรียนผ่านการศึกษาภาคบังคับ*ที่ญี่ปุ่นมา ขอสอบพรรค์นี้มันง่ายยิ่งกว่าง่ายซะอีก 
[*ผมไม่รู้ว่าแปลเป็น 'การศึกษาภาคบังคับ' จะถูกรึเปล่านะครับ (mandatory education) มันคือการฝึกปฏิบัติในญี่ปุ่น ซึ่งจะสอนในเรื่องของความรับผิดชอบของมนุษย์ ]

มีบางส่วนที่จำเป็นต้องใช้ความจำนิดหน่อย แต่ผมก็จำเนื้อหาได้ทั้งหมดก่อนที่จะเริ่มสอบซะอีก

แล้วยังมีบางส่วนที่ให้คุณแก้ปัญหาตัวเลข จะเรียกมันว่าคณิตศาสตร์ก็น่าอายเกินไปหน่อย.. แล้วก็มีส่วนที่ถามเกี่ยวกับการบริหาร.. เสร็จแล้วก็ส่วนของความจำ ซึ่งจะถามคำถามเกี่ยวกับบัตรอนุญาตซื้อขาย

แต่ส่วนของการคำนวณจะต้องสำคัญมากที่สุดแน่ๆ เพราะเกือบทั้งข้อสอบเป็นคำนวณหมดเลยนี่นา! ส่วนที่ต้องใช้ความจำมีเพียงไม่กี่ข้อเท่านั้น! ข้อสอบชุดนี้สร้างขึ้นมาเพื่อผมชัดๆ!

ถ้าหากคุณเป็นสมาชิกของกิลด์ผู้ประกอบการ คุณจะสามารถมีสินค้าไว้ครอบครองได้มากมาย แถมข้อจำกัดยังมีน้อยมากอีกด้วย.. เยี่ยมจริงๆ

โชคดีหน่อยที่ข้อสอบในส่วนของความจำ มันตรงกับส่วนที่ผมอ่านมาพอดี.. ผมเลยทำข้อสอบเสร็จก่อนหมดเวลาครึ่งหนึ่งของเวลาทั้งหมดซะอีก

พวกเขาทำหน้าเผยอกันแถบจะทุกคน หลังจากเห็นผมทำข้อสอบถูกหมดทุกข้อ! นี่มันเด็กแกล้งตายชัดๆ!*
[*คนแปลอังกฤษบอกว่ามาโกโตะอิงถึงเรื่อง "Dekomori in Chuunibyou demo koi ga shitai" ผมไม่รู้จักเลยครับ ]

เพราะยังไงผมก็รู้วิธีคำนวณการแปลงค่าของเหรียญทองเป็นเหรียญทองแดงแล้วนี่นา

คนตรวจข้อสอบสั่นไปทั้งตัวตอนที่เขาตรวจข้อสอบให้กับผม เขาพูดว่า 'คุณสอบผ่าน' พร้อมกับเบิกตากว้างๆ สารรูปเขาดูไม่จืดเลยจริงๆ

สาเหตุที่การสอบนี้จำเป็นต้องเตรียมตัวและเรียนอยู่หลายปี น่าจะเพราะว่าโลกนี้ ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า 'โรงเรียน' อยู่.. หรือถ้ามันมีอยู่จริง คนที่ได้เรียนก็คงจะพิเศษกว่าคนอื่นแน่ๆ

เพราะว่าคะแนนที่ผมได้มันเพอร์เฟ็คอย่างน่าเหลือเชื่อ พวกเขาก็เลยไม่คิดเงินค่าสอบในทันที แต่อนุญาตให้ผมผ่อนผันได้.. ผมวางแผนจะจ่ายทุกอย่างรวดเดียวอยู่แล้ว ดังนั้นเงื่อนไขนี้มันแทบไม่มีผลอะไรกับผมเลย แต่ผมก็ดีใจนะที่มันมีสิทธิพิเศษอื่นแบบนี้อยู่

พวกเขาบอกว่า ผมจะขอสอบการจัดหาสินค้าเมื่อไหร่ก็ได้ เมื่อพร้อมแล้ว พวกเขาจะมอบชื่อของวัตถุดิบ ที่ต้องไปหามาให้ได้ภายในระยะเวลาที่กำหนด ถ้าหากผมทำสำเร็จ ผมก็จะผ่านการสอบ

เมื่อผมได้ยินเขาบอกว่าจะสอบเมื่อไหร่ก็ได้ ผมก็เลยบอกเขาไปว่า " ผมจะทำมันต่อ 'ไปอีกสักพัก' " เมื่อเขาให้ชื่อของวัตถุชิบมาแล้ว ผมก็เลยรีบกลับไปยังโรงแรม สุ่มเลือกวัตถุดิบที่ผมหามาได้จากเขตชายแดนมาแพ็คใส่กล่อง แล้วแบกมันมาด้วย

ผมกำลังแบกกล่องขนาดเท่ากับกล่องใส่ส้ม ข้างในนั้นก็มีวัตถุดิบขนาดกลางไปจนถึงขนาดเล็กถูกบรรจุอยู่.. มันเป็นกล่องที่สร้างจากไม้ มันก็เลยหนักกว่ากล่องกระดาษนิดหน่อย แต่เพราะผมมีพละกำลังมหาศาล~! ทำให้การแบกกล่องไม้มาแบบนี้ มันรู้สึกสบายตัวกว่า

" วัตถุดิบที่ต้องหามีทั้งหมด 4 ชิ้น.. หรือจะหาวัตถุดิบที่มีราคาสูงกว่าวัตถุดิบชนิดนี้มาแทนก็ได้ใช่ไหมครับ? "

วัตถุดิบ 4 ชิ้นที่พวกเขาให้ผมหา.. ถ้าให้พูดตามความจริง ผมไม่เคยได้ยินชื่อของมันมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

แต่คนคุมสอบบอกกับผมว่า ผมโชคร้ายเอามากๆ

เขาบอกว่าการสอบจัดหาสินค้านี้ขึ้นอยู่กับดวงล้วนๆ.. เขาจะเริ่มสุ่ม ด้วยการให้ผมหยิบลูกบอลซึ่งมีหมายเลขกำกับจากในกล่อง แล้วตัวเลขบนลูกบอลนั้นจะเป็นตัวตัดสินว่า ผู้เข้าสอบจะต้องไปหาอะไรมา

จากการจับฉลาก ดูเหมือนว่าผมจะเผลอหยิบอันที่ยากที่สุดขึ้นมา มันเป็นวัตถุดิบซึ่งมีราคาแพง แถมผมยังต้องหามันมาให้ได้ 4 ชิ้นอีกด้วย

ฮ่าๆๆๆๆ.. ผมรู้อยู่แล้ว ว่าผมมันไม่เคยมีดวง!

คือสิ่งที่ผมคิด จนกระทั่ง...

" ถ้าหากคุณไม่มีเพื่อนเป็นนักผจญภัยเลเวลสูงกว่า 50 หล่ะก็.. การสอบครั้งนี้ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ "

คนคุมสอบบอกแบบนั้น

การที่พ่อค้าจะออกไปผจญภัยข้างนอกแล้วหาวัตถุดิบชนิดนี้มา มันเป็นไปไม่ได้เลย.. จำเป็นต้องใช้นักผจญภัยซึ่งมีเลเวลที่เหมาะสมในการช่วยหาวัตถุดิบชนิดนี้ และแน่นอนว่า ต้องใช้เงินมหาศาลในการจ้างพวกเขา.. คนคุมสอบก็เลยคิดว่า มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ผมจะผ่าน

แต่เขายังบอกอีกว่า สามารถหาวัตถุดิบซึ่งมีราคาสูงกว่าวัตถุดิบชนิดนี้มาส่งแทนได้.. ดูเหมือนในกระดาษนี่ก็มีเขียนไว้เหมือนกัน

ถ้าอย่างนั้น.. หากเป็นวัตถุดิบจากมาโมโนะในเขตชายแดน ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่นักผจญภัยเลเวล 50 จะเอาชนะพวกมันได้ ผมก็น่าจะผ่านได้ง่ายๆสินะ.. เพราะยังไงผมก็นำพวกวัตถุดิบจากชายแดนติดตัวมาเยอะอยู่แล้ว

เลเวลของนักผจญภัยอย่างต่ำที่สามารถเข้าไปยังเขตชายแดนได้ คือเลเวล 95.. มันเป็นเขตล่าชั้นสูงในเกมออนไลน์หรือไงกัน?

มันทำให้ผมเข้าใจเลยว่า พวกคุณโทอาและคนอื่นๆบ้าบิ่นแค่ไหน.. อยู่ในค่ายซึ่งมีเลเวลไม่เหมาะสมกับเลเวลของตัวเองสักนิด.. ผมพอจะรู้สาเหตุแล้วว่า ทำไมพวกเขาถึงต้องเดิมพันเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงขณะออกล่า

ยังไงก็ตาม

ผมโชคดีชะมัด! ผมผ่านการสอบทั้ง 2 ขั้นตอนภายในหนึ่งวัน!

" ผมมาถึงแล้วคร้า~บบ!! " (มาโกโตะ)

ผมพูดว่า 'ถึงแล้ว' ด้วยภาษาญี่ปุ่น.. ไม่น่าจะมีใครในโลกนี้เข้าใจความหมายของมันหรอก

พวกเขายังเปิดไฟอยู่ และผมรู้สึกได้ว่ายังมีคนทำงานอยู่ด้วย.. เกือบไปแล้วไง!

[ สวัสดีครับ ผมไรโดะเอง.. ]

" เอ๋? คุณไรโดะ? ฉันนึกว่าคุณกำลังอยู่ระหว่างการสอบจัดหาสินค้าซะอีก? "

[ ครับ ผมทำเสร็จแล้ว ช่วยมายืนยันให้ผมด้วยครับ? ]

" ....หา?! "

นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว ที่พี่สาวคนเดิมร้องเสียงหลงออกมาจนดังก้องไปทั่วทั้งกิลด์

[ อย่างที่ผมบอกครับ ผมหาวัตถุดิบ 4 ชิ้น ซึ่งมีราคาสูงกว่าวัตถุดิบที่ใช้ในการสอบมาแล้ว.. ช่วยมายืนยันให้หน่อยได้ไหมครับ? ]

" อ๊ะ? ค่ะ! โปรดรอสักครู่นะคะ! ผู้คุมสอบ! ผู้คุมสอบคะ~! "

ดูเหมือนว่าเธอกำลังตะโกนเรียกคุณลุง ซึ่งกำลังเดินอยู่ทางฝั่งตรงข้ามของห้อง

โอ้ คนๆนั่นนี่เอง! คนที่พูดกับผมว่า 'คะแนนเต็ม' ด้วยน้ำเสียงราวกับขืนใจพูด

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเดินกลับมาแล้ว.. จะตรวจมันหน้าเคาเตอร์นี้เลยเหรอ?

ผมนึกว่าจะกลับไปตรวจที่ห้องตรวจข้อสอบซะอีก

" ไรโดะคุง? นี่มันยังผ่านไปได้ไม่นานเลยนะ หลังจากที่เธอได้รับมอบหมายให้ไปหาวัตถุดิบ.. ได้โปรดอย่าทำตัวขาดความรับผิดชอบ... "

[ ครับ ตรวจให้ผมด้วย ]

ผมเปิดฝากล่องออก ข้างในนั้นมีวัตถุดิบอยู่ 8 ชิ้น.. แล้วผมก็เอาของชิ้นเล็กๆอื่นๆมาเผื่อด้วยเหมือนกัน

" ห่ะ? หาาา?! "

[ เป็นยังไงบ้างครับ? ผมคิดว่ามันน่าจะมีราคาที่สูงกว่าวัตถุดิบที่ผมได้รับมอบหมายนะครับ ]

" เธอ.. ไปหามันมาได้ยังไงกัน?! "

[ เมื่อหลายวันก่อน  ผมรับมันมาจากกลุ่มของนักผจญภัยในเขตชายแดน ซึ่งขอติดรถม้าผมมาด้วยน่ะครับ ]

" ทั้งหมดนี่น่ะเหรอ? นักผจญภัยคนนั้นคือใครกัน?! "

[ เป็นปาร์ตี้ซึ่งมีหนึ่งในสมาชิกชื่อ โจรเงาโทอา ครับ.. ผมได้ยินมาว่าพวกเขานำวัตถุดิบต่างๆมาขายเมื่อหลายวันก่อนใช่ไหมครับ? ]

ผู้คุมสอบหันไปมองพี่สาวซึ่งยืนอยู่ข้างๆ

เธอหยิบหนังสือเล่มหนาๆซึ่งน่