[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu ตอนที่ 35 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.35 - มาถึงกิลด์ผู้ประกอบการสักที


ในที่สุดผมก็มาถึงกิลด์ผู้ประกอบการ

ไม่ว่าจะเป็นการเร่ขายสินค้า หรือสรรหาของตามที่ลูกค้าต้องการ

การจะทำอะไรแบบนั้นได้ คุณจำเป็นจะต้องมีกิลด์การ์ด เพื่อใช้เป็นหลักฐานในการยืนยันตัว ว่าคุณเข้าร่วมกับกิลด์ผู้ประกอบการแล้ว

เพราะถ้าไม่มีมันหล่ะก็ คุณก็จะถูกกล่าวหาว่าเป็นพ่อค้านอกรีต!

ทั้งๆที่ผมพูดเองแท้ๆ ว่าการสมัครเป็นสิ่งจำเป็น..

แต่ผมดันพึ่งรู้วันนี้เนี่ยสิ.. ว่าการสมัคร จำเป็นต้องผ่านการสอบด้วย!

อย่าบอกนะว่ามันเป็นการสอบที่มีโอกาสเพียงครั้งเดียว? อย่างน้อยก็ให้ผมสอบแก้ตัวได้ด้วยเถอะ

กริ๊ง* กริ๊ง*

พอผมเปิดประตูเข้าไป ก็มีเสียงของกระดิ่งซึ่งคล้ายกับร้านกาแฟดังขึ้น

จากมุมมองของผม ความกว้างของพื้นซึ่งยาวไปถึงบริเวณหน้าเคาเตอร์ มีขนาดใกล้เคียงกับร้านสะดวกซื้อ.. เมื่อเทียบกับขนาดของตัวเมืองแล้ว มันดูกระทัดรัดมากเลย

ตัวอาคารมีทั้งหมดสองชั้น แถมยังลึกเข้าไปข้างในอีกพอสมควร.. และดูเหมือนจะไม่ได้มีคนอยู่มากอย่างที่คิด 

บรรยากาศซึ่งเหมือนกับลานกิจกรรมใจกลางเมือง.. ที่แห่งนี้ ให้อารมณ์เหมือนวันธรรมดาซึ่งไม่ได้จัดงานเทศกาล

ที่หน้าเคาเตอร์ มีพี่สาวคนหนึ่งยืนอยู่พร้อมกับรอยยิ้มตามหน้าที่.. หลังจากเห็นภาพลักษณ์แปลกๆของผม ปากและคิ้วของเธอก็กระตุกเล็กน้อย

แค่นี้ผมก็ดีใจมากแล้ว.. ถ้าพวกดวอร์ฟปรับแต่งเสื้อโค้ตให้ผมเสร็จเมื่อไหร่ ผมก็จะได้เลิกแต่งตัวแบบนี้สักที

แต่เธอก็ยังคงยิ้มต่อไป แม้จะเห็นผมในสารรูปนี้ก็ตาม สมกับเป็นผู้เชี่ยวชาญจริงๆ... อยู่ดีๆก็รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา!

ระดับของเธอค่อนข้างใกล้เคียงกับพ่อบ้านของคุณเรมแบรนดท์.. ใบหน้าของเขาตอนเจอผม เรียกได้ว่านิ่งมาก แถมยังยอมรับการสื่อสารด้วยการเขียนของผม โดยไม่ถามคำถามเลยแม้แต่น้อย

เธอแสดงอาการตกใจเล็กน้อย เมื่อผมเขียนลงไปบนอากาศว่า 'อ่านได้ไหมครับ?' 

เพียงไม่กี่วินาที เธอเก็กลับไปยิ้มอีกครั้ง พร้อมตอบกลับมาว่า 'อ่านได้ค่ะ'

" ยินดีต้อนรับค่ะ วันนี้มีธุระอะไรให้ช่วยไหมคะ? "

[ ขอโทษที่รบกวนนะครับ พอดีผมอยากจะขอเข้าร่วมกิลด์ผู้ประกอบการน่ะครับ ]

" เข้าร่วมเหรอคะ? "

ด้วยสีหน้างุนงง เธอเอียงหัวของเธอเล็กน้อย

น่ารักมากเลย~ เซ็กซี่มากครับ~ 

ดูแล้วเธอน่าจะมีอายุราวๆ 20 ปี.. เป็นหญิงสาวที่ดูมีเสน่ห์อ่อนๆ เหมือนกับนักแสดงชื่อ.... ผมจำชื่อเธอไม่ได้ แต่หน้าของเธอเหมือนกับนักแสดงคนนั้นเลย

แต่ยังไงทุกๆคนบนโลกใบนี้ ก็มีหน้าตาเหมือนนักแสดงกันหมดทุกคนอยู่แล้วนี่.. ผมควรจะหยุดเอาใบหน้าของพวกเขา ไปเทียบกับคนในโลกใบเดิมสักที

นอกจากนี้.. ตอนที่ผมเดินทางมาถึงซึเงะครั้งแรก ผมมองเห็นคนที่หน้าตาคล้ายกับผมอยู่บ้าง แม้จะมีจำนวนเพียงน้อยนิดก็ตาม

..... ผมหมายถึง.. พวกครึ่งคนครึ่งสัตว์ที่มีหน้าตาเหมือนตัวตุ๋นกับแรคคูนน่ะ
[*แรคคูนน่ารักจะตาย T_T ]

" เท่าที่สังเกตุ คุณน่าจะเป็นนักเวทย์ใช่ไหมคะ? ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ แต่ว่าตอนนี้คุณสังกัดอยู่ที่ไหนรึเปล่า? "

[ เปล่าครับ.. ตอนนี้ผมสังกัดแค่กิลด์ของนักผจญภัยครับ ]

คำว่า 'นักผจญภัย' มันสะดวกดีเหมือนกันนะ ในโลกนี้มันให้ความหมายซึ่งคล้ายกับคำว่า 'พนักงานพาร์ทไทม์' แต่พอเอามาพูดแบบนี้แล้ว ผมว่า 'นักผจญภัย' ฟังดูเข้าท่ากว่าเยอะเลย

" นักผจญภัย..? หมายความว่า คุณไม่ได้สังกัดอยู่ในบริษัทใดเลย และเป็นมือใหม่ที่พึ่งจะมาขอเข้าร่วม ใช่ไหมคะ? "

[ ครับ.. พอดีผมไปเจอบทความน่าสนใจเข้า เลยนึกอยากจะลองทำธุรกิจด้วยตัวเองดูบ้าง ผมก็เลยมาที่นี่ ]

" ถ้าในกรณีนั้น คุณสามารถหาประโยชน์จากเส้นทางการค้า โดยการขายเส้นทางให้กับเราได้นะคะ "

ใช้เส้นทางการค้าในการหาเงินได้ด้วยเหรอเนี่ย? โลกนี้แปลกดีแฮะ หรือผมโง่เองกันแน่?

สำหรับโลกนี้มันคงเป็นเรื่องปกตินั้นแหละ.. เพราะท่าทางของเธอ ไม่ได้บ่งบอกว่ามันพิเศษอะไรมากมาย

แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม ผมก็ยังอยากจะเป็นผู้ประกอบการอยู่ดี.. ผมต้องบอกเธอให้เข้าใจ ว่าผมอยากเข้าร่วมเป็นหนึ่งในสมาชิกจริงๆ

[ ไม่ดีกว่าครับ ผมอยากจะใช้ชีวิตของผม ในฐานะผู้ประกอบการมากกว่านักผจญภัยครับ ]

" แต่ถ้าคุณปกปิดใบหน้าแบบนั้น แถมยังพูดภาษากลางไม่ได้.. แม้ว่าคุณจะผ่านการสอบและเงื่อนไขอื่นๆก็เถอะ.. ในโลกของการทำธุรกิจ ซึ่งความน่าเชื่อถือคือชีวิต.. การที่คุณมีภาพลักษณ์แบบนี้ มันออกจะ... "

หืม...?

มันเป็นปัญหางั้นเหรอ?.. ไม่สิ หรือว่าเธอเป็นห่วงผมถึงอุปสรรคที่ผมจะเจอในอนาคต เพราะการมีสารรูปแบบนี้.. เธอนิสัยดีมากเลยไม่ใช่เหรอน่ะ?

แม้ว่าผมจะประเมินความแตกต่างความรู้สึกของภาษาที่เธอพูดไม่ได้ แต่ผมก็ประเมินความรู้สึกเหล่านั้นได้จาก ภาษากายและการแสดงสีหน้าของเธอ.. ผมไม่รู้สึกถึงความประสงค์ร้ายเลยสักนิด.. ตอนแรกผมคิดว่า การที่เธอลังเล เป็นเพราะกลัวว่าหน้าอย่างผมจะมีเจตนาร้ายซะอีก แต่สุดท้ายคนที่อคติไปเองก็คือผม.. น่าขายหน้าจริงๆ 

เรื่องนี้พึ่งจะผ่านมาไม่นานเลยด้วยซ้ำ ที่ผมถูกมองว่าเป็นนักต้มตุ๋น ตอนไปบริษัทเรมแบรนดท์

[ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ แต่ผมมีผู้ติดตามอยู่สองคน.. ถ้าสถานการณ์มันเลวร้ายจริงๆ ผมคิดว่าจะคอยจัดการและบริหารอยู่แต่เบื้องหลังเท่านั้นครับ.. เรื่องสำคัญกว่านี้คือ ช่วยเล่ารายละเอียดของการสอบแล้วก็เงื่อนไขอื่นๆที่จำเป็นในการสมัครได้ไหมครับ? ]

" ผู้ติดตามเหรอคะ? เข้าใจแล้ว.. แล้วมันก็เป็นความผิดของฉันเอง ที่กังวลโดยไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับตัวคุณเลย ดังนั้นไม่ต้องขอโทษฉันหรอกค่ะ.. ต้องขอโทษจริงๆค่ะ ที่ฉันทำตัวเสียมารยาท "

หลังจากนั้น เธอก็เริ่มอธิบายถึงรายละเอียดสำหรับการสอบ และเงื่อนไขอื่นๆที่จำเป็น

การสอบนั้นจะเริ่มสอบเมื่อไหร่ก็ได้ แม้ว่าจะเป็นช่วงนอกฤดูก็ตาม.. ช่วงในฤดูหมายถึง ช่วงต้นหน้าร้อนที่บริษัทยักษ์ใหญ่หลายบริษัทมารวมตัวเพื่อสอบพร้อมกัน และยังมีคนหน้าใหม่ไฟแรง ที่เริ่มการสอบเป็นครั้งแรกในฤดูนั้นอยู่ด้วยเหมือนกัน

ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ก็เลยไม่ค่อยมีคนมารับการสอบมากนัก.. ต้องขอบคุณมากจริงๆ ที่ผมสามารถเข้ารับการสอบเมื่อไหร่ก็ได้

การสอบนั้นมีอยู่สองขั้นตอนด้วยกัน ซึ่งประกอบด้วยการสอบเขียน และการจัดหาวัตถุดิบ.. สอบเขียนนั้นเป็นเพียงความรู้พื้นฐาน ส่วนการจัดหารวัตถุดิบนั้น ทำไปเพื่อทดสอบความสามารถด้านผู้ประกอบการของผู้สมัคร เธอบอกมาแบบนั้น..

ในส่วนของการสอบเขียน จะมีหนังสือที่ทางกิลด์เตรียมไว้ให้สำหรับการเล่าเรียน แต่หนังสือเล่มนั้นเป็นเพียงสารานุกรมเท่านั้น.. มันใช้เป็นหนังสืออ้างอิง และไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการเตรียมตัวสอบเพียงอย่างเดียว

เงื่อนไขอื่นๆที่จำเป็น ก็คือค่าสมัครสอบ.. เงินมัดจำ และเงินแรกเริ่มสำหรับการสมัครเป็นสมาชิกกิลด์.. พูดง่ายๆก็คือ 'เงิน' ล้วนๆ.. สมกับเป็นธุรกิจจริงๆ ดูเหมือนว่าถ้าคุณไม่มีความสามารถมากพอด้านการเงิน คุณก็จะไม่สามารถเข้าร่วมได้

คุณสามารถเข้ารับการสอบกี่ครั้งก็ได้ แต่คุณจะต้องจ่ายค่าสมัครสอบใหม่ทุกครั้งเมื่อเข้าสอบ และถ้าหากคุณสอบตก คุณจะเข้ารับการสอบได้ใหม่ในอีกครึ่งปีข้างหน้า.. ถ้าหากสอบตก 1-2 ครั้ง คนที่ตกก็มักจะมานั่งทบทวนบทเรียนใหม่ที่นี่ในฤดูร้อน

โอ้โฮ... ถ้าสอบตก ก็ต้องรอไปอีกครึ่งปีเลยเหรอเนี่ย

ในเมื่อเป็นแบบนี้ การเข้าไปลองข้อสอบคงจะไม่ใช่ความคิดที่ดีแน่ๆ

[ ถ้าอย่างนั้น ผมขอหนังสือพวกนั้นหน่อยได้ไหมครับ? ]

" ค่ะ.. เล่มละ 2 เหรียญทองค่ะ "

โคตรแพง! จะบอกว่าหนังสือแค่เล่มเดียว ราคาตั้ง 20,000 เยน งั้นเหรอ?!

นี่มันหนังสือเรียนโลกไหนกันเนี่ย?!

ไม่สิ เดี๋ยวก่อนนะ...

หึๆๆๆๆ~ 

เข้าใจหล่ะ.. ในโลกนี้ สินค้าประเภทกระดาษ ไม่ได้ถูกหมุนเวียนอยู่บ่อยๆสินะ.. หนังสือเล่มเปล่าๆเอง ก็คงจะมีราคาแพงเหมือนกัน

ยิ่งไปกว่านั้น พวกหนังสือที่ตั้งขายในร้านของคุณเรมแบรนดท์ ยังอยู่ในสภาพที่ขาดรุ่งริ่งอีกด้วย.. เมื่อผมลองหยิบมาอ่านดู เนื้อหาในหนังสือ มันถูกเขียนด้วยมือล้วนๆเลยทีเดียว

ผมไม่ได้ถามราคาก็จริง แต่มันน่าจะมีแพงเอามากๆเลย

แย่จริง.. ผมไม่มีทางเลือกสินะ

" เอ่อ.. ไม่ต้องฝืนซื้อก็ได้นะคะ.. คุณสามารถจ้างใครสักคนจากบริษัทอื่นมาสอนแทนได้ค่ะ "

เมื่อเธอเห็นผมยืนตัวสั่นหลังจากได้ยินราคาของหนังสือ คงจะคิดว่าผมไม่มีเงินเลยแน่ๆ.. เธอก็เลยยิ้มเบี้ยวๆแล้วเสนอแผนสำรองให้ผมแทน

แต่ถ้าผมไปจ้างคนอื่นมาสอนให้.. โอกาสที่ข้อมูละไม่แม่นยำก็มีสูงกว่าน่ะสิ

ต่อให้เอาข้อมูลพวกนั้นไปประยุกต์ใช้ทีหลังได้ก็เถอะ แต่ถ้าคิดถึงระยะเวลาแล้ว มันก็ยังไม่เหมาะอยู่ดี.. เพราะผมจะใช้เมืองนี้เป็นฐานที่มั่นหลักนี่นา ผมก็เลยตั้งใจว่าจะอยู่ที่นี่ไปอีกนานเลย

แต่ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามันคุ้มสมราคาแล้วหล่ะก็ ผมก็ยินดีที่จะซื้อมัน.. เพราะยังไงผมก็ยังมีเงินเหลืออยู่เยอะแยะเลย หลังจากขายกล่องอัญมนี(ผลไม้)ได้

แถมผมยังไม่ได้ภาษีรายจ่าย*จากภารกิจเก็บรวบรวมดวงตารูบีเลยด้วยซ้ำ! (แต่ในโลกนี้ดันไม่มีภาษีรายจ่ายนี่สิ) ดังนั้นการซื้อหนังสือเล่มนี้มันก็ไม่ได้ส่งผลเสียอะไรให้ผมเลย! เพราะยังไงผมก็วางแผนจะไปเอาเงินพรุ่งนี้นี่นา
[* Expenditure tax | ผมไม่รู้ครับว่า ภาษาไทยคืออะไร ]

ตั้งแต่ถูกส่งมายังโลกใบนี้ ผมยังไม่เคยลิ้มรสชาติของความจนเลยสักครั้ง.. แต่มันก็เป็นหนึ่งในข้อดี ที่มีอยู่เพียงน้อยนิดเท่านั้น

[ ไม่เป็นไรครับ.. 2 เหรียญทองสินะ? ถ้าอย่างนั้น... ]

ผมหยิบ 2 เหรียญทองออกมาจากกระเป๋าอย่างใจเย็น แล้วยื่นมันให้เธอ

เธอแสดงสีหน้าประหลาดใจทันที ขณะที่รับเงินและยื่นหนังสือเล่มนั้นให้แก่ผม.. เพราะสายตาในการประเมินคนของเธอผิดพลาด ก็เลยตกใจหล่ะมั้ง?

เอาหล่ะ ไหนดูสิ.. มีอะไรเขียนอยู่บ้างน้า?

ฟรึบ* ฟรึบ* ฟรึบ*~

ฟรึบ* ฟรึบ* ฟรึบ*~

ฟรึบ*~

เอ๋?..

นี่มัน....

ฟรึบ* ฟรึบ* ฟรึบ* ฟรึบ* ฟรึบ*~

ปิด*

[ เอ่อ.. ขอสอบเลยได้ไหมครับ? ]

" เอ๋ออออ?! "

พี่สาวแผนกต้อนรับ เผลอเปร่งเสียงซึ่งดังก้องไปทั่วทั้งกิลด์ออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ




NEKOPOST.NET