[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu ตอนที่ 32 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.32 - รายงานจากเลขาธิการเอม่า


โทโมเอะไม่ได้ติดต่อหาผมมาสักระยะหนึ่งแล้ว

เมื่อคืนผมดื่มหนักไปหน่อย ผมก็เลยไม่ได้ติดต่อหาเธอ.. แต่การที่เธอไม่ติดต่อมาหาผมเลยสักครั้งนี่แหละที่ทำให้ผมเป็นกังวล

การ 'ตรวจสอบ' ที่ผมไหว้วานให้เธอไปทำ มันเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับเธอ.. เธอแสดงความปิติยินดีด้วยดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยไฟอันลุกโชน แต่ผมรู้สึกได้ว่าเธอมีเป้าหมายอื่นซ่อนอยู่อีก

" ว่าแต่.. สร้างได้เร็วดีเหมือนกันแฮะ? "

ผมพูดเพ้ออยู่คนเดียว กึ่งชมเชยและกึ่งตะลึง

ถึงแม้ว่าผมจะได้วัตถุดิบมา 3 สัปดาห์ที่แล้วก็เถอะ

ในพื้นที่ทั้งหมดนี้ บ้านของผมกำลังจะถูกสร้างขึ้น

จากเสาบ้านไปจนถึงกำแพงบ้าน มันกำลังก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างขึ้นอย่างราบรื่น

แต่ปัญหาก็คือ มันใหญ่มาก.. พวกเขาไม่สร้างมันใหญ่เกินไปหน่อยเหรอ? ผมวางแผนที่จะสร้างมันให้เหมือนกับบ้านหลังหนึ่งที่ผมเห็นในซึเงะ แต่บ้างหลังที่กำลังสร้างอยู่ตรงหน้าของผมนี้ มันยิ่งใหญ่กว่ามาก จนเทียบกันไม่ติดเลยทีเดียว

สิ่งที่พวกเขากำลังสร้าง มันเหมือนกับสำนักงานรัฐบาลมากกว่า.. มันสูงแค่ชั้นเดียวก็จริง แต่มันใหญ่มากๆเลย

ลองมาคิดแบบผมดูนะ

จำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ที่นี่ มีเพียงประมาณหลายร้อยคน

พอรู้แบบนั้นแล้ว มาคิดถึงจำนวนคนและแรงงานที่ใช้ในการสร้างบ้านหลังนี้ดูสิ.. ผมขำไม่ออกเลยจริงๆ

" ใช่แล้วค่ะ เราต้องสร้างสิ่งที่สำคัญที่สุดก่อนอยู่แล้ว! " (เอม่า)

คุณเอม่ากำลังเดินตามผมและมิโอะอยู่ ผมไม่รู้ว่าออร์คที่ราบสูงมีทักษะการสื่อสารเป็นเลิศ หรือว่าตัวเอม่าเองกันแน่ที่ปรับตัวได้เร็ว แต่เธอคือคนที่ยุ่งวุ่นวายอยู่กับการจัดระเบียบและการสื่อสารระหว่างเผ่าพันธุ์ต่างๆที่อาศัยอยู่ที่นี่

ใจผมจะสงบลงกว่านี้ ถ้าหากพวกเขาทิ้งการก่อสร้างบ้านหลังนี้ไว้ก่อนครึ่งๆกลางๆ แล้วไปจดจ่ออยู่กับการปรับเสถียรภาพในการดำรงชีวิต ของทุกๆคนที่อยู่ที่นี่มากกว่า

" คุณเอม่า ปล่อยบ้านของผมไว้แบบนี้ก่อนก็ได้ครับ.. แล้วให้พวกคุณดวอร์ฟ พวกคุณกิ้งก่า แล้วก็พวกคุณเชรับ* ไปทำงานอื่นๆที่สำคัญกว่าก่อนก็ดีนะ " (มาโกโตะ)
[* cherub ]

" ฉันเคยเสนอเรื่องนั้นไปแล้ว แต่พวกเรายังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะสร้างเมืองหลักไว้ที่ไหน.. ตอนนี้ก็เลยมีเพียงงานนี้งานเดียวที่พวกเราสามารถทำได้ค่ะ " (เอม่า)

เธออธิบายให้ผมฟังพร้อมๆกับรอยยิ้มซึ่งแฝงไปด้วยความโกรธบางอย่าง แต่บางทีผมอาจจะคิดไปเองก็ได้.. เพราะผมไม่เคยไปทำอะไรไว้ให้คนอื่นโกรธเลยนี่นา

" ถ้าสร้างเสร็จเมื่อไหร่ ท่านนายน้อยก็จะสามารถเข้าไปอยู่อาศัยได้ และพวกเราก็สามารถใช้มันเป็นสถานที่นัดพบหรือประชุมชั่วคราวได้เช่นกัน ดังนั้นแล้วไม่มีปัญหาเลยค่ะ " (เอม่า)

แบบนั้นเองเหรอ.. ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร ผมจะปล่อยให้พวกเขาสร้างมันเต็มที่เลยละกัน

เธอเป็นคนที่มีพรสวรรค์จริงๆ.. ถ้าเรื่องเกี่ยวกับอะโซระ ผมควรจะปล่อยให้คุณเอม่าจัดการมากกว่าโทโมเอะสินะ แย่จริงๆเลย

" เข้าใจแล้ว.. ผมเป็นคนเชิญทุกๆคนเข้ามาอาศัยที่นี่เองนี่นา ดังนั้นแล้ว ใช้มันทำอะไรได้เต็มที่เลย โอเคนะ? พูดคุย ประชุม หรืออะไรก็ได้.. ว่าแต่ โทโมเอะหล่ะ? " (มาโกโตะ)

" ท่านโทโมเอะบอกว่า จะไปตรวจสอบพวกพืชพันธุ์และสถานภาพในปัจจุบันของอะโซระค่ะ ตอนนี้เลยออกเดินทางไปได้หลายวันแล้ว.. แล้วก็มีบางอย่างที่ฉันรู้สึกสนใจนิดหน่อย ท่านก็เลยไปตรวจสอบเรื่องนั้นด้วยเช่นกันค่ะ " (เอม่า)

เพื่อขอข้อมูลเพิ่มเติม เอม่าเลยเล่าให้ผมฟังเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของโทโมเอะ

" สิ่งที่เธอสนใจงั้นเหรอ? คุณเอ... " (มาโกโตะ)

" ท่านนายน้อย! " (เอม่า)

" ครับ?! " (มาโกโตะ)

อยู่ดีๆเธอก็ตะโกนเรียกผม ผมเลยหลุดพูดคำว่า 'ครับ' ออกไป.. ยังไงความคิดของผมส่วนหนึ่ง ก็ยังคงยึดติดอยู่กับโลกใบเดิมนั้นแหละนะ ผมยังจำได้อยู่เลย ตอนที่คุณครูเรียกชื่อผมแบบนั้น

" ได้โปรดหยุดพูดสุภาพกับพวกเราได้แล้วค่ะ แม้ว่าจะต้องฝืนใจตัวเองก็เถอะ ได้โปรดพูดกับพวกเราให้เหมาะสมด้วย! " (เอม่า)

เอ่อ... ปกติผมก็เป็นพวกที่ชอบพูดสุภาพเป็นทุนเดิมอยู่แล้วนะ... แล้วจะให้ผมมาฝืนใช้ภาษาพูดให้เหมาะสมกับตำแหน่งของตัวเองเนี่ย.. เป็นเรื่องที่ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ

เห.. หรือเพราะพวกเขาอาศัยอยู่ในโลกที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ติดตามของผม แล้วผมก็เป็นผู้ที่ยืนอยู่เหนือผู้ติดตามคนนั้นขึ้นมาอีกระดับ?

หรือเป็นเพราะว่าพวกมาโมโนะ ให้ความสำคัญกับตำแหน่งและฐานะมากกว่ามนุษย์กันแน่นะ?

" ผมจะระวังให้มาก... ผมจะพยายาม " (มาโกโตะ)

ค่อยๆปรับตัวไปละกัน.. อยู่ดีๆจะให้ผมมาสับสวิตซ์เลยทันทีก็คงจะเป็นไปไม่ได้

" แล้วก็นะ คุณเอม่า.. บอกว่ามีเรื่องน่าสนใจอยู่ เหล่ารายละเอียดให้ฟังที.. แล้วก็ช่วยรายงานสถานการณ์ตลอดหลายวันที่ผ่านมาให้ฟังด้วย ขอแบบสั้นๆนะ " (มาโกโตะ)

ต้องเป็นเพราะผมเปลี่ยนวิธีการพูดแล้วแน่ๆ เธอก็เลยดูมีความสุขขึ้นเล็กน้อย.. อารมณ์ของเธอดูดีขึ้นมากทีเดียว

เหมือนกับการรายงานที่ผ่านมา เธอยังคงรายงานต่อไป ด้วยวิธีการพูดที่คล้ายกับคนเป็นเลขา

" ถ้าอย่างนั้น ฉันจะขอรายงานทุกๆเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนะคะ.. อย่างแรกเลยคือสภาพความเป็นอยู่ ดูเหมือนว่าจะไม่มีปัญหาใดๆเลยต่อทุกเผ่าพันธุ์ที่อาศัยอยู่ที่นี่ ต้องขอบคุณท่านโทโมเอะจริงๆ ที่ย้ายบ้านของพวกเรามาให้ค่ะ ส่วนสถานการณ์บางอย่างที่อาจทำให้สิ่งก่อสร้างพังทลายหรือเสื่อมสภาพ  ปัจจุบันยังไม่มีรายงานใดๆถึงสถานการณ์ดังกล่าวค่ะ.. ส่วนเรื่องที่อยู่อาศัย ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยเช่นกันค่ะ และพวกเราก็แบ่งเขตแดนสำหรับอยู่อาศัยกันเรียบร้อยแล้วด้วยค่ะ " (เอม่า)

การเคลื่อนย้ายของโทโมเอะงั้นเหรอ? มันสะดวกดีจริงๆแฮะ.. ส่วนตัวผมซึ่งไม่มีบ้านอยู่ในโลกนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว เลยต้องจำใจอาศัยอยู่ในเต็นท์แทน แต่เผ่าพันธุ์ต่างๆที่เข้ามาอาศัยอยู่ที่นี่ ต่างย้ายมากันทั้งตัวคนและตัวบ้าน เลยไม่จำเป็นต้องห่วงเรื่องที่พักและเสื้อผ้า.. ในช่วงเวลาของการโยกย้าย พวกเราบอกให้พวกเขาย้ายของออกจากตัวบ้านก็จริง แต่มันทำไปเพื่อป้องกันว่าบ้านจะพังทลายระหว่างโยกย้ายเท่านั้นเอง

" ส่วนพวกอาร์เกะบอกว่า พวกเขาอย่างปรับเปลี่ยนบ้านของพวกเขาในป่าและภูเขา.. พวกเราเผ่าออร์คและกิ้งก่า กำลังช่วยพวกอาร์เกะในส่วนนี้อยู่ ดังนั้นเลยไม่มีปัญหาเช่นกัน.. พวกเขาคอยเฝ้ามองจากทุกทิศทางรอบๆเขตอาศัยแห่งนี้ เพื่อประเมินสภาพแวดล้อมและภูมิประเทศ

" ใช่ค่ะ ฉันเองก็ได้รับรายงานจากเด็กพวกนั้น.. พวกเขาคอยส่งข้อมูลเหล่าพฤกษาและสิงสาราสัตว์ที่พวกเขาเจอมาให้ฉันดูเสมอค่ะ " (มิโอะ)

มิโอะพูดเสริมเข้ามา.. เหล่าอาร์เกะคือญาติของมิโอะ จะพูดให้ถูกก็คือ เหมือนเป็นพ่อแม่ลูกกันมากกว่า.. รายงานเลยถูกส่งไปยังมิโอะก่อนสินะ

" ถ้าหากวัดตามความแข็งแกร่งแล้ว เจ้าพวกนั้นแข็งแกร่งที่สุดนี่นา.. การที่พวกเขาไปลาดตระเวนพื้นที่ ก็ทำให้วางใจได้มากทีเดียว พวกเราควรไปขอบคุณพวกเขาสินะ มิโอะ? " (มาโกโตะ)

" ช่างใจกว้างจริงๆ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ ท่านนายน้อย.. เด็กพวกนั้นจะต้องดีใจมากแน่ๆเลยค่ะ " (มิโอะ)

" พวกเขาช่วยพวกเราได้มากทีเดียว.. ส่วนเรื่องของภูมิประเทศซึ่งปรากฎขึ้นมาหลังจากที่ท่านมิโอะเข้ามา ยังไม่มีปัญหาใดๆจากการสำรวจในปัจจุบันค่ะ.. ส่วนป่าซึ่งอยู่ไกลออกไป เพราะมันอยู่ไกลมากพอสมควร เลยยังไม่มีข้อมูลการสำรวจส่งมาถึงเลยค่ะ.. ส่วนเรื่องสิ่งแวดล้อม ยังมีเพียงข้อมูลที่เราได้มาจากท่านโทโมเอะและท่านนายน้อยเท่านั้นค่ะ พวกเราเองก็กำลังจัดการในส่วนนี้อยู่ แต่ฉันคิดว่ามันจะเริ่มก็ต่อเมื่อสร้างบ้านหลังนี้เสร็จแล้ว ได้ใช่ไหมคะ? " (เอม่า)

" ได้สิ เต็มที่เลย.. แล้วพวกดวอร์ฟหล่ะ? " (มาโกโตะ)

" พวกเขาส่วนใหญ่อยู่ที่หมู่บ้านของตัวเอง หรือกระจายออกไปยังหมู่บ้านของเผ่าพันธุ์ต่างๆค่ะ คอยซ่อมแซมหรือสร้างเครื่องมือและอุปกรณ์ให้แก่เผ่าอื่นๆ.. แล้วก็ช่างตีเหล็กชั้นสูงส่วนหนึ่ง สละเวลานอนของพวกเขา เพื่อสร้างอาวุธและชุดเกราะที่เหมาะสมให้แก่ท่านนายน้อย ท่านโทโมเอะ และท่านมิโอะได้สวมใส่ค่ะ " (เอม่า)

จริงด้วยสิ.. จำได้ว่า พวกเขาเคยบอกว่าจะนำอาวุธและชุดเกราะมาเสนอให้แก่ผมนี่นา.. ตอนแรกผมนึกว่าลูกธนูที่พวกเขาให้มาคือสิ่งที่พวกเขาพูดถึงซะอีก แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่แฮะ.. หมายความว่าพัดสันเหล็กและกิโมโนของมิโอะเอง ก็เป็นแค่ของชั่วคราวสินะ?

" สุดท้าย เกี่ยวกับเหล่ากิ้งก่าสายหมอก.. พวกเขารับหน้าที่เป็นการ์ด คอยป้องกันภัยอันตรายต่างๆให้แต่ละหมู่บ้าน และคอยสำรวจหน้าดินที่เหมาะสมแก่การทำเกษตร รวมไปถึงการรวบรวมวัตถุดิบต่างๆ.. และยังให้พวกเขารับหน้าที่หาเสบียงด้วยเช่นกัน.. พวกเราคอยควบคุมและกำกับดูแลอยู่เสมอ งานต่างๆก็เลยเป็นไปได้อย่างราบรื่นค่ะ " (เอม่า)

โอ้โห~ ไม่ใช่แค่กำลังทางการทหารเท่านั้น แต่พวกเขายังทำงานการเกษตรและรวบรวมวัตถุดิบได้อีกเหรอเนี่ย? 'การ์ดหมู่บ้านที่ช่วยเหลืองานอื่นๆได้' อะไรทำนองนั้น.. ยังไงก็ตาม พวกเขากำลังคิดที่จะขยายเขตการเกษตรให้กว้างขึ้นไปอีกเหรอ? ผมไม่คิดว่าหน้าที่ของแต่ละบุคคลมันกว้างเกินไปหรอก แต่ว่า..

ตรงกันข้ามกับมนุษย์แล้ว พวกเขามีความสามารถในด้านหนึ่งๆ แถมยังใช้มันได้เหมาะสมกับบุคคลและสถานที่อีกด้วย.. ดังนั้นแล้ว มันก็เลยไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ ที่อะไรต่างๆมันดำเนินไปได้ราบรื่นขนาดนี้.. แต่การขยายขอบเขตการทำงานออกไปให้กว้างขึ้น มันทำให้ผมรู้สึกว่าสถานการณ์ปัจจุบัน จะทำให้พวกเราขาดแคลนกำลังคนไม่ช้าก็เร็ว

จากที่ได้ยินมาในรายงาน ผมคิดว่าเราควรที่จะชะลอการสร้างบ้านหลังนี้ไว้ก่อน แล้วไปมุ่งมั่นกับงานอื่นๆจะดีกว่า แล้วยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมยังไม่ได้รับรายงาน

" ผมรู้สึกว่ากำลังคนของเราไม่น่าจะพอนะ " (มาโกโตะ)

ผมถามออกไปโดยไม่ยั้งคิด.. แต่มันก็ไม่มีเหตุจำเป็นอะไรเลย ที่พวกเขาจะต้องมาฝืนใจของตัวเองในการสร้างบ้านหลังนี้

" ใช่ค่ะ.. นั่นคือหนึ่งในปัญหาที่ฉันต้องการจะรายงาน.. สเกลของงานอื่นๆยังเล็กอยู่ก็จริง แต่ปัญหามันไม่ได้เกี่ยวกับจำนวนหรอกค่ะ มันเกี่ยวกับคุณภาพของงานมากกว่า " (เอม่า)

หืม? การที่พวกเขาพูดว่าจะขยายพื้นที่และการเกษตร ผมคิดว่ายิ่งกว้างยิ่งดีซะอีก แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่แบบนั้นหรอกเหรอ?

ในการสำรวจก็เช่นกัน ผมคิดว่าจำนวนก็คือแรงงานซะอีก

" ในส่วนของงานขยายพื้นที่และการเกษตร ไม่ใช่ว่าจำนวนสำคัญกว่าคุณภาพเหรอ? " (มาโกโตะ)

" ในกรณีที่จะขยายโดยไม่คิดอะไรมาก ใช่ค่ะ.. แต่ตอนนี้พวกเรายังอยู่ในขั้นตอนลองผิดลองถูกกันอยู่ พวกเราเลย
ให้ความสำคัญไปที่ขั้นตอนของการตั้งถิ่นฐานมากกว่า.. สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือ การหาบุคคลที่มีพรสวรรค์และความเข้าใจทางด้านการรวบรวมข้อมูลค่ะ " (เอม่า)

" เธอกำลังจะบอกว่า? " (มาโกโตะ)

" ข้อมูลที่ท่านนายน้อยเขียนมาให้พวกเรา เป็นภาษาที่พวกเราไม่เข้าใจเลยค่ะ.. ดังนั้นแล้ว ในหลายๆครั้ง พวกเราเลยต้องดำเนินการต่างๆด้วยการยืนยันกับท่านโทโมเอะเท่านั้น แต่ตอนนี้มันยากขึ้นกว่าเดิมแล้ว เพราะที่ท่านโทโมเอะไม่ได้อยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว.. ตอนนี้ก็เลยมีรายงานจากเผ่าพันธุ์ต่างๆกองเป็นภูเขา ส่วนใหญ่ถามเกี่ยวกับปัญหาต่างๆ โดยตอนนี้ยังหาข้อสรุปไม่ได้ค่ะ " (เอม่า)

'ฉันจัดการได้ไม่มาก ก็เลย...' คือสิ่งที่คุณเอม่าพูดแล้วมองมาที่ผม.. ผมเข้าใจความหมายของสายตานั่นนะ เธอคงอยากจะพูดว่า 'ถ้าหากผมอยู่ที่นี่ ช่วยทำหน้าที่เป็นผู้นำให้แก่พวกเราด้วย' อะไรทำนองนั้น

โทโมเอะ.. เธอโดดงานหรือไงเนี่ย?!

ผมเองก็ลืมไปซะสนิทเลย ผมพูดภาษาพวกเขาได้ก็จริง แต่ยังไงภาษาเขียนมันก็ยังเป็นภาษาญี่ปุ่นอยู่ดี.. ในจิตใต้สำนึกของผม สิ่งที่ผมพูดออกไปมันก็คือภาษาญี่ปุ่นนั้นแหละ ดังนั้นผมก็เลยใช้ภาษาเขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นด้วยเหมือนกัน.. แน่นอนว่าสำหรับพวกออร์คและกิ้งก่าแล้ว ไม่น่าแปลกใจเลยที่งานจะไม่ดำเนิน

พอมาคิดกลับกันดูแล้ว การที่โทโมเอะเข้าใจภาษาญี่ปุ่นของผมได้ มันน่าทึ่งมากเลยไม่ใช่เหรอ? มันก็จริงที่ว่ามนุษย์จะเรียนรู้ได้เร็ว ถ้าหากเลือกเรียนในสิ่งที่ตัวเองชื่นชอบ.. ละครย้อนยุคมันมีอิทธิพลมากแค่ไหนกันนะ? ละครย้อนยุคคืออาจารย์สอนภาษาญี่ปุ่นให้โทโมเอะอย่างงั้นเหรอ?

แต่ก็ไม่ใช่ว่าโทโมเอะจะแปลมันออกหมดหรอกนะ และการที่ผมใช้เธอแทนดิกชันแนรี่ต่อไปเรื่อยๆ สักวันหนึ่งเธอจะต้องระเบิดอย่างแน่นอน.. หรือสาเหตุที่เธอหนีไป เพราะเธอระเบิดไปแล้วกันแน่นะ?

" ปัญหาเรื่องการอ่านตัวหนังสือสินะ?.. สำหรับประเด็นนี้ ต่อให้มีคนอยู่มากก็คงช่วยอะไรไม่ได้จริงๆนั้นแหละ แต่ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ จะให้ผมอยู่ที่นี่ตลอดเวลาก็คงเป็นไปไม่ได้.. ผมขอเก็บเอาไปคิดก่อนละกัน.. มีรายงานอะไรอีกไหม? " (มาโกโตะ)

ตอนนี้ผมขอหนีปัญหาก่อนละกัน.. จะให้ผมไปนั่งสอนภาษาญี่ปุ่นทั้งวันก็คงจะไม่ไหว

" แล้วก็ยังมีเรื่องของ 'ฤดูกาล' ที่ท่านนายน้อยเคยพูดถึงอยู่ค่ะ แต่ว่า... " (เอม่า)

" อ่า.. 'ดินแดนแห่งนี้ในฤดูใบไม้ผลิ ง่ายต่อการอยู่อาศัยจริงๆเลยค่ะ' คือสิ่งที่เธออยากจะพูดใช่ไหม? " 
(มาโกโตะ)

" ...ก็.. ดูเหมือนว่าช่วงนี้จะมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาเลยค่ะ.. อยู่ดีๆมันก็ร้อนขึ้น อยู่ดีๆมันก็เย็นลง แน่นอนว่าภูมิอากาศมันดีกว่าในแดนแห้งแล้งเยอะ แต่ว่าการเปลี่ยนแปลงกระทันแบบนี้ ก็สร้างปัญหาให้พวกเราไม่น้อยเลยทีเดียว.. สัปดาห์ที่แล้วมันถึงขั้นหิมะตกเลยทีเดียวค่ะ.. 'ฤดูกาล' คือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงทุกวันเหรอค่ะ? " (เอม่า)

หาา! หิมะ?!

ตอนนี้มันก็ยังดูเหมือนฤดูใบไม้ผลิย่างเข้าฤดูร้อนอยู่เลยนี่นา.. สภาพอากาศปลอดโปร่ง มีลมเย็นอ่อนๆพัดผ่าน เป็นดินแดนในอุดมคติสำหรับการดำเนินชีวิต

แต่ถ้าหากหิมะจะตกพรุ่งนี้จริงๆ มันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่เลยทีเดียว จะต้องมีสาเหตุบางอย่างอยู่แน่ๆ พวกเราควรจะไปสืบสวนสินะ.. บางที ผมควรจะตามหาโทโมเอะ แล้วให้เธอจัดการกับมันด้วยตัวเอง.. ไม่สิ.. ให้มิโอะช่วยด้วยยิ่งดีเลยไม่ใช่เหรอ?

" ไม่ใช่หรอก.. ฤดูกาลคือสิ่งที่คอยหมุนเวียน.. นี่มันแปลกมากทีเดียว.. ยังมีเรื่องลึกลับอีกหลายอย่างซึ่งพวกเรายังไม่เข้าใจเกี่ยวกับอะโซระสินะ? " (มาโกโตะ)

" ใช่ค่ะ นั่นก็เป็นส่วนที่น่ากังวลเช่นกัน.. ยังไงก็ตาม มีบางเรื่องที่ท่านโทโมเอะเอาแต่บ่นอยู่เหมือนกัน แต่ว่า... "(เอม่า)

ฟังดูไม่ดีเลยแฮะ

เรื่องอะไรกันนะ? หรือเธอทนไม่ไหวจนอยากจะพูดว่า อยากโกนคิ้วทิ้ง หรือยังไงกัน? ถ้าเธอกั้นใจตัวเองไม่ไหว ผมจะให้เธอโกนคิ้วทิ้งจริงๆด้วยนะ
[* มุขหรือไม่ก็สำนวนอะไรสักอย่างเกี่ยวกับคิ้วของคนญี่ปุ่น คนแปลอังกฤษก็ไม่เข้าใจเหมือนกันครับ ]

" ใน 3 สัปดาห์ที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าอะโซระจะหยุดการขยายตัวออกแล้ว " (เอม่า)

... เอ๋?

มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจจริงๆนั้นแหละ

โทโมเอะเคยบอกกับผมว่า อะโซระยังคงขยายตัวออกไปอย่างไร้ขอบเขต จนเธอไม่สามารถหาจุดที่มันจะหยุดลงได้

นั่นคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงสั่งให้โทโมเอะ หาสาเหตุของการขยายตัว ในช่วงที่เธอกำลังว่าง

กำลังจะบอกผมว่า.. พอผมสั่งโทโมเอะปุ๊บ มันก็หยุดขยายปั๊บเลยงั้นเหรอ?

จะบอกว่าการกระทำของผมในตอนนั้น และการกระทำของผมในตอนนี้ มีผลต่อการขยายตัวของอะโซระโดยตรงงั้นเหรอ?

ไม่เข้าใจเลย.. หรือโทโมเอะ จะออกเดินทางไปเพื่อหาสาเหตุของเรื่องนี้กันแน่นะ?

" มันหยุดขยายเหรอ? มันเริ่มที่จะใหญ่เกินไปจนผมกังวลก็จริง แต่ว่า... " (มาโกโตะ)

" คงจะดีไม่น้อยเลยค่ะ ถ้าหากท่านโทโมเอะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ " (เอม่า)

โทโมเอะ.. ยัยคนขี้โกงเอ๋ย อยู่ดีๆก็หายตัวไปซะดื้อๆ แถมยังไม่ติดต่อกลับมาหาคนที่นี่เลยสักครั้งเนี่ยนะ? ผมจะใช้สิทธิคนเป็นเจ้านาย บังคับวาร์ปเธอมาทีหลัง

" งั้นก็ปล่อยรายงานไว้ในรูปแบบ 'ค่อยยืนยันทีหลัง' ก่อนก็ได้.. แล้วก็ยังมีอีกงานหนึ่งที่ผมให้โทโมเอะไปจัดการ ผลเป็นยังไงบ้าง? " (มาโกโตะ)

มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างสำคัญสำหรับผมมากทีเดียว.. เพื่อการดูแลผู้คนที่อาศัยอยู่ในอะโซระแห่งนี้ และเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะตามผมมาในภายหลัง

" ค่ะ.. ฉันไม่ค่อยเข้าใจความหมายของงานนี้มากนัก แต่มันดำเนินไปอย่างราบรื่นทีเดียวค่ะ.. สำหรับตอนนี้ มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะให้พวกเขาเดินไปมาตามอำเภอใจ พวกเราก็เลยให้พวกเขามาเป็นคู่สอนภาษาให้พวกเรา และพวกเราก็สอนภาษาของพวกเราให้แก่พวกเขาค่ะ " (เอม่า)

อื้อฮือ.. ดูเหมือนจะราบรื่นกว่าที่คิดอีกแฮะ ตอนแรกนึกว่าเรื่องนี้จะเป็นปัญหามากที่สุดซะอีก ผมรู้สึกราวกับว่าถูกปลดปล่อยออกจากความกดดันอันหนักหน่วง

" พวกเธอให้พวกเขายกสินค้าด้วยรึเปล่า? " (มาโกโตะ)

" ค่ะ อย่างที่ท่านพูด.. โดยมีอาหารและสิ่งที่พวกเขาเรียกว่าวัตถุดิบเป็นมาตรฐาน.. อาหารที่จะถูกส่งไปยังเมือง พวกเรามอบของเหล่านั้นให้พวกเขา แลกกับการที่พวกเขาสอนภาษากลางให้แก่พวกเรา.. แต่ว่าท่านนายน้อย ทำอย่างนี้ไปแล้วมันได้อะไรเหรอคะ? " (เอม่า)

ดูเหมือนว่าคุณเอม่าจะไม่เข้าใจสินะ.. ส่วนโทโมเอะที่ไปกลับระหว่างอะโซระและโลกภายนอกอยู่บ่อยๆ เหมือนจะเข้าใจสิ่งที่ผมต้องการในทันที.. แต่สำหรับคุณเอม่าที่อาศัยอยู่แต่ข้างในนี้ มันอาจจะยากไปสักหน่อยที่จะทำความเข้าใจ

" ในอนาคต เมื่อถึงเวลาที่พวกเราจะส่งออกผลผลิตและสินค้าที่อยู่ที่นี่ไปยังโลกภายนอก.. ภาพลักษณ์นั้นสำคัญมาก จะให้ผมยืนขายอยู่คนเดียวก็รังแต่จะสร้างปัญหา หรืออาจเกิดการตั้งคำถามและความไม่ไว้วางใจขึ้นซะเปล่าๆ.. " (มาโกโตะ)

ใช่แล้ว.. ตอนนี้พวกเราสุ่มพานักผจญภัยให้มาเยือนอะโซระ และให้พวกเขาเป็นสื่อกลางในการสร้างความไว้วางใจ ว่าเหล่ามาโมโนะในสถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายใดๆ.. มอบบางอย่างให้พวกเขา และให้พวกเขาสอนบางอย่างให้แก่พวกเรา

นักผจญภัยที่กลับออกไป จะเริ่มกระจายข่าวลือเกี่ยวกับดินแดนมาโมโนะพิศวง ซึ่งเต็มไปด้วยสิ่งเร้นลับ

มันจะกลายเป็นหัวข้อหลักในบทสนทนาของเหล่าพ่อค้าแม่ค้า.. และถ้าหากมันดำเนินไปถึงจุดที่พวกพ่อค้าแม่ค้าต้องการนำสินค้าของอะโซระมาขายแก่เหล่านักผจญภัย สินค้าของอะโซระก็จะหมุนเวียนออกไปในระดับที่น่าพึ่งพอใจ

ถ้าหากผมหมุนเวียนเผ่าพันธุ์ที่จะดูแลการจัดการในส่วนนี้ไปเรื่อยๆ และใช้พวกนักผจญภัย กระจายข่าวว่ามีเมืองมาโมโนะลับแลอยู่หลายแห่ง.. โปรเจ็คนี้ก็จะเสร็จสมบูรณ์

ผลผลิตที่เจริญงอกงามในอะโซระนั้น ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่ในโลกใบนี้.. ดังนั้นแล้ว สำหรับการจัดการเบื้องต้นแค่นี้ก็มากเกินพอแล้ว ไม่อย่างนั้นมันก็จะกลายมาเป็นปัญหาในภายหลังได้

เพราะยังไงการแก้ปัญหาล่วงหน้า ก่อนที่มันจะเกิดขึ้นจริง ก็เป็นหนทางที่ง่ายและสบายที่สุดแล้ว

" คุณเอม่า แล้วก็พวกออร์คที่ราบสูง รวมไปถึงพวกกิ้งก่าและเหล่าดวอร์ฟ คือเผ่าที่กำลังผลัดเวรกันอยู่สินะ? " (มาโกโตะ)

" ไม่ค่ะ พวกอาร์เกะเองก็ร่วมด้วยเช่นกัน.. เพราะพวกเขาเรียนรู้ภาษากลางได้เกือบหมดแล้วนี่นา " (เอม่า)

พวกครึ่งแมงมุมครึ่งคนนั่น ความสามารถสูงใช่เล่นเลยแฮะ.. สมกับเป็นสิ่งมีชีวิตระดับบอสจริงๆ

" ถ้าอย่างนั้น สินค้าที่ถูกปล่อยออกไปจากพวกเธอก็คือผลิตภัณฑ์ด้านอาหาร.. ส่วนกิ้งก่าสายหมอก ผลิตภัณฑ์ด้านเครื่องประดับ.. ดวอร์ฟ ผลิตภัณฑ์ด้านสิ่งประดิษฐ์.. และก็พวกอาร์เกะ คือผลิตภัณฑ์ด้านยาสินะ.. เป็นแบบนี้ใช่ไหม? " (มาโกโตะ)

จนปัจจุบันผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ถึงพลังเวทย์ของเหล่าอาร์เกะ ซึ่งสามารถผลิตยาและทองคำได้.. ผมต้องไปถามมิโอะหน่อยแล้ว

ส่วนผลิตภัณฑ์ของเหล่าดวอร์ฟ ก็ไม่น่ามีอะไรต้องเป็นห่วง.. ช่างฝีมือหัวดื้อพวกนั้นคงไม่ยอมมอบงานประดิษฐ์ ของตัวเอง ให้แก่บุคคลที่ไม่มีคุณสมบัติมากพอจะสวมใส่ผลงานของพวกเขาแน่ๆ

เอาเถอะ.. พวกช่างฝีมือส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้นั้นแหละนะ

" ใช่ค่ะ.. ตอนนี้ความรู้ทางด้านเวทมนตร์ของเราอาจจะยังต่ำอยู่.. ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่สินค้าของแต่ละเผ่าพันธุ์ที่ถูกส่งออกไป ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตประจำวันทั้งนั้นค่ะ " (เอม่า)

จากมุมมองของคุณเอม่า พวกมหนุษย์คงจะไม่ใช่ตัวตนที่เท่าเทียมกับพวกออร์ค.. บางครั้งพวกเขาเข้ามาเยือนอะโซระก็จริงอยู่ แต่พวกเขาก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรมากในมุมมองของเธอ.. เพราะกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ มหนุษย์ส่วนใหญ่ก็คงเหนื่อยหอบกันไปหมดแล้ว

ภารกิจปราบปรามออร์คที่ราบสูงเพียวตัวเดียวนั้น สูงถึงแรงค์ A เลยทีเดียว แสดงว่าพวกออร์คคงจะแข็งแกร่งน่าดู.. แน่นอนว่าออร์คที่ปรากฎตัวต่อหน้านักผจญภัย มักจะเป็นประเภทนักรบซะส่วนใหญ่ ก็ไม่แปลกใจหรอกที่แรงค์ของภารกิจจะสูงถึงขนาดนั้น

ในความเป็นจริง ขนาดคุณเอม่าเอง ยังเกือบถูกลิซึซึ่งจัดอยู่ในแรงค์ B- ฆ่าตาย

" แค่นั้นก็ดีมากแล้ว.. สินค้าที่ถูกส่งออกไป มันมีความหมายเฉพาะตัวอยู่.. ยิ่งสถานที่แห่งนี้โด่งดังมากขึ้นเท่าไหร่ เราก็จะค่อยๆเพิ่มคุณภาพของไอเท็มที่ส่งออกเรื่อยๆ ผมขอฝากให้พวกเธอจัดการเรื่องนี้ไปเรื่อยๆด้วยนะ " (มาโกโตะ)

เรื่องนี้ผมจะปล่อยให้โทโมเอะเป็นคนจัดการดูแล.. ในอนาคต ถ้าเป็นไปตามแผน พวกเราจะค่อยๆพาเหล่านักผจญภัยมาเยือน 'แดนสวรรค์' แห่งนี้

ต่อจากนี้ก็.. ภาษางั้นเหรอ?

การจะสอนภาษาญี่ปุ่นมันก็ยากพอสมควร.. ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมควรจะทำเป็นคลิปวิดิโอมาเปิดให้พวกเขาดู โดยมีซับไตเติ้ลเป็นภาษากลางดีไหมนะ?

ยังไงก็ตาม.. แม้ว่าโทโมเอะจะชอบละครย้อนยุคมากแค่ไหนก็เถอะ อัตราการเรียนรู้ภาษาของเธอก็เร็วเกินไปแล้ว มันมีทริคอะไรซ่อนอยู่รึเปล่านะ?

" เข้าใจแล้วค่ะ พวกเราจะดำเนินการเรื่องนี้ต่อไปภายใต้คำแนะนำของท่านโทโมเอะค่ะ.. และทั้งหมดนี้คือเรื่องที่จะรายงานให้ทราบค่ะ " (เอม่า)

" โอเค ทำต่อไปเรื่อยๆนะ.. เท่าที่ผมเห็น ตอนนี้มีคนเข้ามาเยี่ยมอะโซระกันเยอะแยะเลย แต่จะไม่เป็นไรเหรอ? เธอไปช่วยดูแลคนพวกนั้นเถอะ เพราะตอนนี้ผมมีมิโอะอยู่เป็นเพื่อนแล้ว " (มาโกโตะ)

เพราะว่า ถ้าผู้อาศัยอื่นในอะโซระ เห็นคนที่เอม่าคุยด้วยเป็นผมหล่ะก็ พวกเขาก็คงไม่กล้าเข้ามาขัดจังหวะสนทนา เพื่อเรียกตัวเอม่าหรอก

ดูเหมือนผมจะคิดถูก.. เอม่ากล่าวขอโทษ และรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว.. เธอดูเป็นคุณเลขาที่ยุ่งมากจริงๆแฮะ แต่มันก็ช่วยผมได้เยอะเลย

" เฮ้ มิโอะ.. เธอเข้าใจภาษาญี่ปุ่นไหม? " (มาโกโตะ)

" ญี่ปุ่นเหรอคะ? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยค่ะ.. ฉันคิดว่าฉันคงไม่เข้าใจมันหรอก " (มิโอะ)

" นั่นสินะ.. เพราะมันเป็นภาษาจากบ้านเกิดผมนี่นา " (มาโกโตะ)

" ถ้าอย่างนั้น ฉันเข้าใจมันค่ะ.. ถ้าแค่การสื่อสารหล่ะก็ สบายมาก " (มิโอะ)

เธอตอบกลับมาอย่างไม่ยากเย็น ราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ

" เอ๋?! " (มาโกโตะ)

" เพราะว่าพวกเราทำสนธิสัญญากันค่ะ.. มันคงจะลำบากน่าดู ถ้าพวกเราซึ่งเป็นบริวาร สื่อสารกับท่านนายน้อยไม่ได้.. ในเงื่อนไขสนธิสัญญาแบบปกครองและแบบทาส มันจะทำให้พวกเราสามารถเข้าใจภาษาของนายเหนือหัวของเราได้.. ส่วนในเงื่อนไขของคำมั่นสัญญา มันจะทำให้ทั้งสองฝ่ายต่างเข้าใจภาษาของกันและกันเองค่ะ " (มิโอะ)

เป็นงี้นี่เอง! แล้วทำไมยัยโทโมเอะถึงไม่เคยบอกผมเรื่องนี้เลย ห่ะ!

ถ้าอย่างนั้น วันนี้ผมจะปล่อยให้มิโอะดูแลที่นี่ไปก่อน งานส่วนใหญ่น่าจะดำเนินไปได้บ้าง.. ส่วนผมจะไปเยี่ยม
พวกเชรับแล้วก็...

" ท่านนายน้อย~~~!!! "

อื้อ?! อะไรกันอีกเนี่ย?!

เป็นเสียงเรียกที่ฟังดูหาญจริงๆ

โอ้?.. ชายแก่ซึ่งมีเคราอันน่าเหลือเชื่อ กำลังตรงดิ่งมาทางนี้ เร็วซะจนฝุ่นฟลุ้งกระจาย.. ส่วนสูงของเขาอยู่ที่ประมาณ 150 เท่านั้น ตอนเขาวิ่งเลยเหมือนกับลูกปืนใหญ่กำลังพุ่งเข้ามา

ในอะโซระแห่งนี้ อีเว้นท์แฟล็กเกิดขึ้นได้ตลอดเลยหรือไงนะ?

" คุณผู้เฒ่าดวอร์ฟนี่เอง ต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่โทโมเอะใช้งานคุณหนักพอสมควร " (มาโกโตะ)

" คุณดวอร์ฟ.. พัดสันหลักอันนี้ ฉันชอบมันมากเลยค่ะ เป็นผลงานที่ดีมากเลย " (มิโอะ)

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนอย่างมิโอะจะขอบคุณคนอื่นแบบนี้.. อืม แม้แต่ปีศาจจอมตะกละเองก็เติบโตขึ้นสินะ

" ไม่เลยครับ สำหรับพวกเราแล้ว การมอบผลงานของพวกเราให้แก่ตัวตนอันสูงส่งเช่นพวกท่าน ไม่มีอะไรน่ายินดีไปมากกว่านี้อีกแล้ว คำชมของท่านจะทำให้ผมลำบากใจเปล่าๆครับ.. แล้วก็มีเรื่องที่สำคัญกว่านั้น ในที่สุดท่านก็มาที่นี่สักที ผมอยากจะขอให้ท่านมากับผมสักระยะ "

" เอ๋? เดี๋ยวก่อนครับ.. ผมคิดที่จะไปเยี่ยมพวกคุณอาร์เกะก่อนนะ "

" ได้โปรดมากับผมก่อนเถอะครับ! เรื่องทางนี้เร่งด่วนกว่ามาก.. เพราะถ้าหากพวกเราไม่ทำการวัดค่าพลังของท่านทั้งสองให้ถูกต้อง การสร้างอุปกรณ์ต่างๆให้พวกท่านก็จะไม่คืบหน้าเลยนะครับ! "

โทโมเอะค่อนข้างเอาใจใส่เรื่องอาวุธเป็นพิเศษ เธอก็เลยสั่งให้พวกดวอร์ฟทำอยู่บ่อยๆ เลยไม่เป็นปัญหาต่อการสร้าง.. แต่ทั้งผมและมิโอะ ต่างยังไม่เคยโผล่หน้าของพวกเราไปที่โรงตีเหล็กเลยสักครั้ง พวกเราควรไปอย่างน้อยสักครั้งหนึ่งสินะ?

" ที่คุณพูดก็ถูก.. มิโอะ ไปหาพวกดวอร์ฟกันก่อนเถอะ " (มาโกโตะ)

" โอเคค่ะ.. ส่วนเด็กพวกนั้น มีเรื่องที่อยากจะสอบถามเกี่ยวกับสิ่งที่ค้นพบอยู่เยอะมากเลย ฉันจะบอกให้พวกเขารวบรวมเอาไว้ก่อนนะคะ " (มิโอะ)

จริงด้วยสิ.. พวกอาร์เกะแยกกันอยู่สินะ? พวกเขา 4 คนกำลังเดินสำรวจพื้นที่ 4 แห่งซึ่งต่างกันนี่นา.. แถมตอนนี้ยังมีเรื่องที่ผมอยากจะทำในซึเงะอยู่อีก ดังนั้นแล้วจะให้ผมอยู่ที่นี่ไปตลอดคงไม่ได้หรอก

พวกเขาดูฉลาดกันมากเลย ผมจะตั้งหน้าตั้งตารอที่จะพบกับพวกเขานะ

เอาหล่ะ ตอนนี้ก็ไปเยี่ยมโรงงานของพวกดวอร์ฟกันก่อนเถอะ!




NEKOPOST.NET