[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu ตอนที่ 3 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.3 - พบกับชาวบ้านครั้งแรก ไม่สิ ไม่นับ


" ชะ-ช่วยฉันด้วยย!! "

ผมได้ยินเสียงอย่างชัดเจน ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆกับเนินหินนั่น

" ด้วยความยินดีอย่างยิ่ง!!! " (มาโกโตะ)

ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่แสนจะปลื้มปิติ ความตึงเครียดของผมมลายหายไปแล้ว! ผมรู้สึกได้เลยว่าผมสามารถใช้ท่าไม้ตายอย่างต่อเนื่องได้เลยทีเดียว

ผมเห็นแล้ว ผมมองเห็นอย่างแน่นอน สายตาของผมนี่สุดยอดจริงๆ ผมไม่จำเป็นต้องใช้แว่นตาเลย จริงๆผมก็ถอดเลนส์ออกไปแล้วหล่ะ เพื่อความดูดีหน่ะนะ

สิ่งที่ผมเห็น ทำให้ผมกลัวขึ้นมา แต่ขาของผมก็ไม่หยุดวิ่ง

มีสิ่งมีชีวิตสองสิ่งอยู่ที่นี่ หนึ่งในนั้นเหมือนจะเป็นหมู ส่วนอีกตัวเป็นสุนัขที่มีสองหัว แต่ก็ช่างมันเถอะ แบบนี้ดีกว่าต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเยอะเลย

ในเกมส์มักจะมีหมูที่บินบนท้องฟ้าได้ แล้วก็สุนัขนรกที่มีหัวอยู่สามหัว

ถึงแม้ว่ามันจะปรากฎตัวในโลกแห่งความเป็นจริงก็ตาม ในโอกาสแบบนี้ ผมไม่สนใจหรอก! ผมกลายเป็นยอดมนุษย์ในโลกใบนี้ไปแล้ว ได้ยินไหม?!

ขณะที่ผมวิ่ง ผมก็สังเกตุว่าฝ่ายที่อยากให้ช่วยก็คือหมู หรือหมูตัวนี้ก็คือเผ่าพันธุ์ออร์ค?

ส่วนตัวที่กำลังโจมตีอยู่ ก็คือสุนัขสองหัว การต่อสู้กันระหว่างมาโมโนะ(มอนสเตอร์)?

ผมควรจะอยู่ข้างไหนนั้นมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว ฝ่ายที่ส่งเสียงร้องให้ช่วยยังไงหล่ะ! ต้องขอบคุณเสียงนั้น ที่ทำให้ผมได้เจอกับสิ่งที่มีชีวิต!!!

ดูเหมือนว่าทางด้านนั้น จะรู้สึกถึงตัวตนของผมแล้ว พวกเขาทั้งคู่ต่างก็กำลังเฝ้าระวังมือที่สาม ที่เพิ่งจะเตะฝุ่นที่พื้นดินจนฟุ้ง (ผมเอง)

ผมรู้สึกขอบคุณมาก ถ้าเป็นแบบนี้ละก็ ออร์คคุง(มั้งนะ) ก็คงจะปลอดภัย ในกรณีที่ผมสามารถล้มเจ้าสุนัขตัวนี้ได้ละก็นะ

" แกเป็นใครกัน!! แกจะเข้ามาขว้างอย่างงั้นเหรอ?! " (สุนัขสองหัว)

สุนัขสองหัวหอนออกมา ด้วยเหตุผลบางประการ ผมกลับเข้าใจในสิ่งที่สุนัขตัวนี้หอน.. แถมผมก็ตกใจอีกรอบ เพราะผมเข้าใจภาษาของเผ่าพันธุ์ออร์ค แต่ว่านั่นไม่ใช่ปัญหาเลย! ผมไม่ใส่ใจหรอก!

แต่ว่ามันแปลกยังไงอยู่นะ ที่ได้ยินเสียงหอน ไปพร้อมๆกับคำพูด แต่ว่า

" สวัสดีครับ! ผมเป็นมนุษย์ ชื่อว่า มาโกโตะ!!! ยินดีที่ได้รู้จักครับ! "

ผมเข้ามาถึงในระยะที่ผมสามารถโจมตีได้

พอมั่นใจแล้ว ผมก็ใช้โมเมนตัมขณะที่วิ่งอยู่แล้วก็กระโดด พุ่งเข้าใส่สุนัขตัวนั้น ผมใช้ลูกเตะกลางอากาศ เล็งไปที่ตัวของสุนัข

" ย้ากกกกกก!!! " (มาโกโตะ)

มันเป็นการโจมตีที่ใช้โมเมนตัมของผม เพื่อเปิดฉากโจมตีก่อน และเพื่อสร้างระยะห่าง

" หวา มันเร็วเกินไปแล้ว!! " (สุนัข)

นั่นกลายเป็นคำพูดสุดท้ายของสุนัขตัวนี้

ตรงกลางระหว่างหัวทั้งสองหัว ก็โดนลูกเตะของผมเข้าอย่างจัง

ถึงตรงนี้มันก็ยังโอเคอยู่หรอก แต่ว่า...

ตัวของผมกลับทะลุผ่านร่างสุนัขตัวนี้ไปซะอย่างนั้น

หา?

ศัตรูของผมคือมาโมโนะใช่ไหม? ไม่ ถึงจะเป็นมาโมโนะก็ไม่เกี่ยวกันหรอก

ถึงแม้ว่าผมจะวิ่งอย่างสุดกำลัง แล้วโจมตีด้วยโมเมนตัมขณะที่วิ่งอยู่ก็เถอะ...

ไม่ว่าพละกำลังผมจะมากแค่ไหน แต่นี้มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?!

" อะ..เอ่อออออ " (มาโกโตะ)

ผมเสียขวัญเป็นอย่างมาก แต่ว่าผมก็ยังตั้งหลักได้

ผมค่อยๆ หันหลังกลับไป

" อ่า อืม ผมทำไปจริงๆสินะ " (มาโกโตะ)

มันเป็นปรากฎการณ์สุดสยองจริงๆ

สุนัขสองหัวตัวนั้น ร่างท่อนบนกระจัดกระจายไปทั่ว ในขณะที่ร่างท่อนล่างก็ล้มอยู่ที่พื้น มันเละทเะซะจนเดาไม่ออกเลยเกิดอะไรขึ้นกับสุนัขตัวนี้กันแน่

ผมขอโทษ ผมขอโทษ ผมขอโทษ

ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ แค่จะให้จินตนาการถึงยังเป็นไปไม่ได้เลย แต่มันก็เป็นจริงไปซะอย่างนั้น

มันเหมือนกับว่ารถบรรทุก พึ่งจะขับชนมันอย่างงั้นแหละ

ผมเบี่ยงสายตาของผมออกไป

ผมคือคนที่ทำให้สุนัขตัวนี้เป็นแบบนี้ แต่ผมไม่สามารถยอมรับมันได้

แล้วตาของผมก็มาหยุดอยู่ที่ออร์คคุง

เทียบกับตอนที่ผมกระโดดเตะใส่สุนัขตัวนั้นแล้ว ผมสังเกตุได้เลยว่าตอนนี้ออร์คคุงมีดวงตาที่แสดงให้เห็นถึงความกลัวยิ่งกว่าสุนัขตัวนั้นก่อนโดนเตะผ่าครึ่งสะอีก

น่าแปลกอยู่อย่างหนึ่ง รูปร่างที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้า ปกติแล้วจะต้องเป็นรูปร่างที่อัปลักษณ์ในสายตาผม แต่ผมกลับไม่รู้สึกขยะแขยงมันเลยสักนิด มันจะต้องเป็นเพราะเจ้าแมลงนั่นแน่ๆ ผมหมายถึง เทพธิดาหน่ะ คงจะไม่มีประสบการณ์อื่นที่จะทำให้ผมตัดสินคนจากรูปร่างภายนอกได้อีกแล้ว.. เธอบอกผมว่า ผมนั้นไม่สง่างาม ผมนั้นไร้ค่า.. อย่าพูดให้ขำหน่อยเลย

ในหลายๆความหมาย ผมกลายเป็นบ้าไปแล้วรึเปล่านะ?

แต่ยังไงก็เถอะ การที่ผมสามารถพูดคุยกับสิ่งนี้ได้ ผมก็ควรจะคุยต่อไป

อ่าห์~ บทสนทนา ช่างเป็นการกระทำที่งดงามจริงๆผม

ดูเหมือนว่าผมจะทำในสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้กับสุนัขตัวนั้นไปแล้ว โปรดหลับให้สงบเถอะ

ผมประสานมือเข้าด้วยกัน แล้วภาวนาให้สุนัขตัวนั้นมีความสุขในโลกหน้า ถ้าหากพวกเราเจอกันอีกครั้ง พวกเราอาจจะได้พูดคุยด้วยกัน

เอาหล่ะ ถ้าอย่างงั้น

บนสนทนา อย่างงั้นสินะ? ในที่สุด ผมก็จะได้พูดคุยอะไรบางอย่างกับใครสักคนซักที

รู้สึกถึงความคาดหมายอันน่าประหลาด หัวใจของผมเต้นเร็วขึ้น

ผมยืนอยู่ตรงหน้าออร์ค แล้วจ้องมองอย่างเงียบๆ

" อ่าห์~ ยินดีที่ได้รู้จักครับ " (มาโกโตะ)

" เหวออออ!!! มันพูด! " (ออร์ค)

เอ๋?

???????

อะไรเนี่ย? อย่าบอกนะว่าผมพลาดตั้งแต่เริ่มเลย

ไม่ไม่ นี่เป็นสิ่งที่ผมเจอเป็นอย่างแรกหลังจากผ่านมาสามวัน รู้ไหม? ใครมันจะไปยอมแพ้กัน ไม่ยอมหรอก

" ผมไม่ใช่คนที่แปลกประหลาดอะไรครับ ผมทั้งอ่อนโยน แล้วก็นิสัยดี  เข้าใจในสิ่งที่ผมพูดไหมครับ? " (มาโกโตะ)

ออร์คคุง(น่าจะนะ) ขยับหัวขึ้นลง แต่หลังจากนั้นไม่นาน ก็ส่ายหัวจากซ้ายไปขวา

ผมไม่เข้าใจว่าเขาพยายามที่จะสื่อถึงอะไร นั่นเป็นท่าทางที่มีอยู่เฉพาะในโลกนี้งั้นเหรอ?

แต่มันก็เดินด้วยขาสองข้างแหละน่ะ ก็ยังคงเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะใกล้เคียงมนุษย์อยู่ดี

ไม่สิ เด๋วก่อนนะ ผมมองไปยังคุณหมูที่ยังคงยืนอยู่ หรือว่าบางที มันอาจจะใกล้เคียงกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์แบบผมก็ได้ ถ้าอย่างนั้นผมอาจจะกำลังต้อนเขาด้วยคำพูดแบบไม่รู้ตัวอยู่ก็ได้

" คนที่ฆ่า 'ลิซึ' ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวนะ ไม่มีทางที่จะเป็นคนที่อ่อนโยนแล้วก็จิตใจดีได้หรอกนะ! " (ออร์ค)

โอ้ อย่างงั้นเองรึ ผมเองก็เห็นด้วย สิ่งที่เกิดขึ้นกับสุนัขตัวนั้นมันเป็นสิ่งที่เหลือเชื่อจริงๆนั้นแหละ ผมเองก็คิดเช่นด้วยกัน

เหมือนว่าเขาจะบ่นพึมพำอยู่หลายอย่างเลยหล่ะ แต่กลับเป็นบุคคลที่ดูค่อนข้างมีสติแฮะ เป็นพวกประเภทที่ชอบพูดว่า 'การ... การกระทำแบบนั้นหน่ะมัน..' หรืออะไรทำนองนี้แหละ

" โอเคๆ เข้าใจแล้ว ผมหน่ะแข็งแกร่ง แข่งแกร่งกว่าคุณ! " (มาโกโตะ)

" เหวออออ!!! " (มาโกโตะ)

คุณหมูกลับกลัวยิ่งขึ้นไปอีก แล้วก็ขดตัวลง

นี่มันอะไรกันเนี่ย? เมื่อกี้ก็พูดว่า 'มันพูด?!' แล้วตอนนี้กลับกลัวซะอย่างงั้น เพื่อที่จะทำให้คุณหมูใจเย็นลง ผมลองใช้ภาษากายอยู่หลายท่าทางเลยหล่ะ

โอ้ นี่มันจะสมจริงเกินไปหน่อยแฮะ

แต่ว่านะ ในสถานการณ์แบบนี้ ตอนแรกผมคิดว่าคุณหมูจะพูดอะไรทำนอง 'ฉันรู้สึกสนใจในตัวคุณ' หรืออะไรแนวๆนี้แหละ แต่ดูเหมือนว่าผมจะเล่นเกมส์มากเกินไปสินะ (กล่าวถึงการที่เผ่าพันธุ์สัตว์ในนิยายหรือในเกมส์ มักจะสนใจในตัวบุคคัลที่แข็งแกร่งกว่า)

เข้าใจหล่ะ นั้นคือสิ่งที่ผมจำเป็นต้องจดจำไว้ เวลาที่เจอกับเผ่าพันธุ์สัตว์จะได้ปฏิบัติตัวได้อย่างถูกต้อง แต่ถ้าพูดแบบนั้นหล่ะก็ สุนัขตัวนั้นดูเหมาะที่จะเป็นเผ่าพันธุ์สัตว์มากกว่าแฮะ

หรือว่าหมูตัวนี้จะไม่ได้จัดอยู่ในเผ่าพันธุ์สัตว์กันนะ?

ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่คล้ายๆกัน ก็คงจะเป็นพวกก็อปลินละมั้ง หรือว่าหมูตัวนี้จะเป็นผู้หญิง? แต่ว่าภาพลักษณ์ของโอนิก็เหมาะกับหมูตัวนี้เช่นกัน

ดูเหมือนว่าผมจะคิดถึงเรื่องเกมส์ มากเกินไปสินะ แต่ผมก็ยังหาข้อมูลในหัวของผมต่อไป เพราะว่าตัวตนที่ควรจะปรากฎขึ้นแต่ในเกมส์ มาโมโนะ กำลังยืนอยู่ตรงหน้าของผม

" ยังไงก็ใจเย็นลงก่อนเถอะ มันเป็นเรื่องจริงที่ผมหน่ะแข็งแกร่ง แต่มันก็จริงอีกนั้นแหละ ที่ผมมาที่นี่ก็เพื่อช่วยเหลือคุณ เข้าใจใช่ไหมครับ? " (มาโกโตะ)

ผมยกแขนของผมทั้งสองข้างขึ้น เพื่อบ่งบอกว่าตัวผมนั้นไม่มีอันตรายอะไร

นั้นสินะ แทนที่จะพูดว่า 'ผมแข็งแกร่งกว่าคุณ' ผมควรจะทำตัวให้เหมือนกับว่า ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำร้ายเธอมากกว่า

ยังไงก็ตาม การข่มขู่หน่ะ ไม่เหมาะกับลักษณะนิสัยของผมจริงๆนั้นแหละนะ

" เธอคือคนที่ร้องออกมาว่า 'ช่วยฉันด้วย~!' ผมก็เลยมาที่นี่ เพื่อช่วยเหลือคุณ แสดงว่าผมเป็นฝ่ายเดียวกับคุณ ใช่ไหมครับ? " (มาโกโตะ)

ออร์คคุง(มั้งนะ) ยกหัวขึ้นแล้วก็มองมาที่ผม ดูเหมือนว่าเธอจะใจเย็นลงแล้ว

ดี ดีมาก ดูเหมือนว่าผมจะทำสำเร็จสินะ ดูจากทิศทางของสถานการณ์แล้วหน่ะนะ...

" จะ..จริงเหรอ? " (ออร์ค)

เหมือนจะยังกลัวอยู่ เธอหันมาเห็นผม แล้วจ้องไปที่ดวงตาของผม  ผมก็พยักหน้ากลับไป

ความรู้สึกระมัดระวังตัวของเธอลดลง แล้วอยู่ดีๆก็กลัวขึ้นมาอีกครั้ง

" นั้นมันหมายความว่ายังไงหน่ะ?! "

ในสถานการณ์แบบนี้ ผมคงไม่จำเป็นต้องตบหน้าเธอเพื่อเรียกให้สติกลับมาหรอก ใช่ไหม?

ไม่ดีแน่ ดูเหมือนว่าการสื่อสารนั้นจะยากกว่าที่คิด

ผมไม่มีเงิน หรือสิ่งของอะไรในตัวเลย ฉะนั้นผมจึงไม่มีอะไรเพื่อใช้ต่อรอง

มะ..หมายความว่า มันจะล้มเหลวหรือเนี่ย? ไม่มีทาง ผมไม่ยอมแพ้หรอก!

" ทะ..ทำไม มหนุษย์ถึงสามารถพูดคุยกับฉันได้?! หรือว่านายจะเป็นมหนุษย์ที่มีทักษะเทมเมอร์?! " (ออร์ค)

เทมเมอร์?

มันคืออะไรหน่ะ?

ถ้าหากถามผมว่า ทำไมผมถึงพูดกับเธอได้ นั่นก็คงจะเป็นเพราะเจ้าแมลงเทพนั้นน่ะแหละ

อย่างงั้นเองรึ มนุษย์ธรรมดา ไม่ใช่สิ ถึงแม้ว่าจะเป็นมนุษย์ธรรมดา ยังไงมนุษย์ก็ไม่น่าจะสามารถพูดคุยกับเหล่ามาโมโนะได้อยู่แล้ว~

เจ้าแมลงนั่นให้พลังอะไรผมมาเนี่ย!

ผู้คนจะเข้าใจผมผิดได้เลยนะแบบนี้!

" อ่า ไม่สนแล้วโว้ย!! ผมนี่นะ เทมเมอร์? ผิด! ผมหลงทาง! ผมช่วยเหลือคุณ! จบนะ! " (มาโกโตะ)

ตอนนี้ยังไงก็พูดตรงๆไว้ก่อนละกัน

ผมจะเล่าแค่สิ่งที่ผมมั่นใจให้เธอฟัง

" ?? "

หืม เธอกำลังใช้ความคิด เธอยังคงตัวสั่นอยู่ แต่ถ้าเทียบกับก่อนหน้านี้ละก็ มันดีกว่ากันเยอะเลย ตอนนี้พวกเราทิ้งระยะห่างออกจากกันได้พอสมควรแล้ว ฉะนั้นผมก็อยากจะให้เธอเลิกตัวสั่นสักทีได้ไหม

ยิ่งไปกว่านั้น ผมเองก็กลัวเหมือนกัน รู้ไหม?

ในสถานการณ์ที่ผมเจอกับหมู ที่สามารถยืนด้วยสองขาได้ แล้วยังฟังสิ่งที่ผมพูดรู้เรื่องอีก จะไม่ให้ผมหวั่นไหวได้ยังไงกันหล่ะ

ยังไงก็ตาม การเดินทางในสถานที่แห่งนี้ สามวันสามคืน ดูเหมือนจะไม่ศูนย์เปล่าสินะ

" ?? "

ตัวผมนั้นรออย่างเงียบๆ  แล้วปฏิกิริยาของทางนั้น? ดูเหมือนว่าบทสนทนาจะกลายเป็นศูนย์สะแล้ว แค่ตอนนี้เท่านั้น

" ขะ..เข้าใจแล้ว " (ออร์ค)

เยี่ยม!

ผมทำสำเร็จ! ขอบคุณมาก! แต๊งยูวว! อริกาโตะ!

" ขอบคุณที่ช่วยเหลือฉัน " (ออร์ค)

และแล้ว นี่คือบทสนาทที่เหมือนกับบนสทนาทั่วไป และยิ่งไปกว่านั้น พูดคุยกันด้วยความปราถนาดีอีกด้วย นี่ทำให้ผมมีความสุขมากเลยหล่ะ

" ไม่ไม่ ผมเพียงแค่โล่งอก ที่รู้ว่าคุณปลอดภัย  ว่าแต่ว่า หมู่บ้านของเธออยู่ใกล้ๆที่นี่เหรอ? " (มาโกโตะ)

ผมจะเปลี่ยนวิธีการเรียกคนอื่นด้วยละกัน จากประมาณว่า 'เฮ้' ซึ่งดูไม่ค่อยสุภาพมากนัก นั่นคือสิ่งที่ผมคิด

ไม่ว่าจะเป็น หมู่บ้าน เมือง หรือแม้กระทั่งบ้านหลังเดียว

อะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ ผมแค่อยากนอนหลับในที่ๆมีหลังคาก็เท่านั้นเอง

แต่ช่างน่าเศร้า ดูเหมือนว่าเธอจะส่ายหัวไปมา

" ระ..หรือว่าเธอเองก็หลงทาง? " (มาโกโตะ)

แต่เธอก็ส่ายหัวไปมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ดูจะอ่อนแรงกว่าครั้งแรกมาก

" ผม... จริงๆแล้วผมหลงทางมาได้สามวันแล้ว  คุณรู้จักสถานที่ที่มีผู้คนอาศัยอยู่ในระแวกนี้บ้างไหม? " (มาโกโตะ)

แต่เธอก็ส่ายหัวอีกครั้ง

โอ้พระเจ้า นี่สถานการณ์ของผมมันจะไม่เปลี่ยนไปเลยหรือยังไงนะ? นี่คือ 'อีเวนท์' ใช่ไหม? หรือไม่ใช่?

" แถวๆนี้ไม่มีหมู่บ้านของพวกมหนุษย์อยู่หรอก สถานที่นี้ถูกเรียกว่า 'จุดปลายของโลก' หรือก็คือเขตรกร้าง "(ออร์ค)

จุดปลายของโลก?

นั้นมัน.. ผมว่าผมเคยได้ยินคำๆนี้ เมื่อไม่นานมานี้นะ

.... เฮ้ย!

เจ้าแมลงนั้น หรือว่าจะโยนผมมายังจุดปลายของโลกจริงๆ?!

นั่นไม่ใช่แค่วิธีการพูดของหล่อนหรอกเหรอ?! ปกติจะทำถึงขนาดนี้เลยงั้นเหรอ?!

ผมรู้สึกได้ถึงความประสงค์ร้าย ความประสงค์ร้ายที่จงใจแบบถึงที่สุด

พูดจากใจจริง คำพูดของหล่อนที่ก่อกวนจิตใจผมถึงขนาดนี้ ผมไม่คิดด้วยซ้ำว่าทั้งหมดคือสิ่งที่หล่อนจะทำจริงๆ

เอ๋?

หรือบางที สถานที่ที่เรียกว่าจุดปลายของโลก อาจจะมีเมืองหลวงที่ใหญ่โตตั้งอยู่บริเวณใกล้เคียงก็ได้นะ?

นั้นมันก็มากเกินไปปป!!! มากเกินกว่าความดีงามของท่านสึคุซะอีก!

ไม่มีทาง มันต้องไม่เป็นแบบนี้

ผมเข้าใจดีถึงลักษณะนิสัยของแมลงตัวนั้น หล่อนไม่สนใจสิ่งที่ไม่สวยงาม สิ่งทำสำคัญที่สุดสำหรับหล่อนก็คือรูปร่างหน้าตาจะต้องดูดี

ก็หมายความว่าอีกสองคนที่เหลือก็คงจะสง่างามมากสินะ สำหรับคนที่ถูกแมลงตัวนั้นหมายตาเอาไว้ การมอบพลังแล้วก็การคุ้มครอง รวมไปถึงพลังศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาจะต้องสะ..สง่างามมากเลยใช่ไหม?!

" ฉันกำลังจะไปที่หุบเขาของท่านเทพ เช็น เพื่อสังเวยตัวของฉันเอง " (ออร์ค)

ขณะที่ผมกำลังแล่นความคิดถึงความเกลียดชังต่อเทพแมลงตนนั้นในหัวของผมซึ่งก็ไม่รู้ว่ามีแก่นสารมาจากอะไร แต่เธอก็ยังคงเล่าต่อไป

เย้ นี่มันอีเวนท์แฟล็กนี่นา~

ผมยังไปไม่ถึงแม้แต่หมู่บ้านหรือเมืองไหนๆเลย แต่ผมกลับเจออีเว้นท์บอสระดับกลางแล้วหรือเนี่ย~

เลือดกำเดาผมต้องไหลแน่ๆเลย~

ขณะที่น้ำตาของเธอยังไหลไม่หยุด เธอก็เล่าถึงเรื่องน่าตกใจในชีวิตของเธอ

หลังจากที่ฟังเธอพูด ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นออร์คภูเขาที่อาศัยอยู่บริเวณที่ราบสูง และเหมือนจะเป็นเผ่าพันธุ์ออร์คระดับสูงซะด้วย

แต่ว่า จากรูปร่างแล้วดูไม่เหมือนจะเป็นแบบนั้นเลย

ในทุกๆครึ่งปี เทพผู้ปกครองภูเขา จะขอตัวเด็กผู้หญิงไปเป็นเครื่องสังเวยหนึ่งคน

ถ้าหากพวกเขาไม่ทำตามแล้วละก็ หมอกหนาทึบจะเข้าปกคลุมทั้งหมู่บ้าน แล้วพืชพันธุ์ก็จะไม่เจริญเติบโต

นี่มันออร์คภูเขาที่เยี่ยมยอดไปเลย ไม่สนใจการปล้น แต่มีการล่าสัตว์ แล้วก็ทำการเกษตร เหมือนจะมีชีวิตประจำวันที่โหดร้ายกันน่าดู

พวกเขาก็คือมนุษย์ แน่นอนว่าถ้าไม่นับรูปร่าง

แต่ว่านะ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ผมรู้สึกเหมือนกับว่า แฟล็ก นั่นผุดขึ้นมาเรื่อยๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า 
[แฟล็ก ก็คืออีเวนท์ในเกมส์ที่มักจะปรากฎขึ้น เมื่อดำเนินเกมส์ไปได้ถึงระยะหนึ่งๆแล้ว]

หลังจากที่ฟังคำอธิบายกับสถานการณ์แล้ว ก็คงจะรู้แล้วหล่ะ ว่ามันจะออกมาเป็นแฟล็กแบบไหน ใช่ไหมครับทุกคน?

แฟล็กต่อสู้? ไม่สิ มันต่างจากนั้นนิดหน่อย

ความคิดในแง่ดี? หรือว่าพิษร้ายที่เรียกว่าความหวัง?

เอาหล่ะ มาเรียบเรียงความจริงกันก่อนดีกว่า
     • ผมถูกโยนมายังอีกโลกหนึ่ง
     • ผมตามเสียงกรีดร้องไป แล้วก็ช่วยเหลือหญิงสาว(ออร์ค) จาก มาโมโนะ
     • จากนั้น ผู้หญิงคนแรกที่ผมเจอในโลกใบนี้ บอกกับผมว่า อีกไม่นานเธอจะต้องถูกสังเวย
     • แล้วจากนั้น ผมก็ไปและทำลายพิธีสังเวยนี่ซะ (ยังไม่เกิดขึ้น)

เข้าใจผมแล้วสินะ?

นี่คือแฟล็ก น.า.ง.เ.อ.กกกกกกกกกกกกกกกกก?!??!?!?!?!?!?!!!? 
(เนื่องจากว่ามันเลวร้ายเกินไป พวกเราเลยตัดสินใจที่จะไม่เขียนพรรณาปฏิกิรยาต่างๆนาๆของตัวเอกของเรา)

แล้วจากนั้นก็จะได้ จ...(หยุดดด)

มันจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน!

ไม่สิ ไม่มีทาง มันเป็นไปไม่ได้หรอก

แน่นอนว่าผมไม่ใช่พวกประเภทที่ตัดสินผู้หญิงจากรูปร่างหน้าตาของเธอ เธอคนนี้เป็นคนที่ปกติมาก แล้วก็ความประทับใจแรกเจอนั้นค่อนข้างจะมีประกาย

แต่ แต่ว่าอย่างน้อย ถ้าผมจะออกเดทกับใครสักคน อย่างน้อยขอคนที่(มีรูปร่าง)เป็นมนุษย์ ได้ไหม?

นี่คือความหรูหรางั้นเหรอ?!

ถ้าหาก (รูปร่างหน้าตา) เป็นออร์คก็ยังนับด้วยหล่ะ?

ไม่ไม่ม่ายยม๊ายยยย นั้นมันการหลอกลวงชัดๆ

แม้แต่ผมเองก็มีประสบการณ์เหมือนกับมนุษย์ธรรมดาทั่วไป ผมจะไม่มีวันเอาความคิดเกี่ยวกับอคติ หรือ ความคิดด้านลบ เข้ามาในหัวของผมแน่ๆ

ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้กลิ่นอายของจิตใจที่ชั่วร้ายจากออร์คหญิงคนนี้ ในทางกลับกันผมได้กลิ่นที่หอมหวานราวกับดอกไม้จากตัวเธอ

คล้ายๆกับ เวลาที่เราหลงใหลในตัวรุ่นพี่หล่ะมั้ง?

เดี๋ยวสิ!!

มะ..ไม่ใช่! มันไม่ใช่แบบนั้น!

ฟังให้ดี ใน 'ประสบการณ์' ของผมหน่ะ มันมียังมีเศษเสี้ยวของความเป็นธรรมอยู่อย่าง 'ชัดเจน'

เสน่ห์ของสิ่งที่ผิดธรรมชาติ ผู้คนที่ร่างกายหยุดเจริญเติบโตตั้งแต่ขั้นต้น ผู้หญิงที่มีรูปร่างเหมือนกับเผ่าเอลฟ์ หรือเผ่าสัตว์ ที่มีหูของสัตว์ แต่มีร่างกายเป็นของมนุษย์

เผ่าสปิริต(วิญญาณ) ที่มีร่างกายในรูปแบบมนุษย์  เผ่าปีศาจที่มีผิวสีน้ำเงินหรือสีดำ หรือไม่ก็สีเขียว ขึ้นอยู่กับรูปร่างของพวกเขา เผ่าหุ่นยนต์ก็ยังโอเค!

แต่ว่าออร์ค..

ออรค์มันเป็นไปไม่ได้

นั้นคือความแตกต่างงั้นเหรอ?!

หยุดพูดเลย!! ถ้าหากรูปร่างพื้นฐานไม่ใช่รูปร่างของมนุษย์ละก็ ผมก็ไม่สนใจหรอก! ยังไงผมก็รับไม่ได้! รับไม่ได้เด็ดขาด!

มาเล่นกับจิตใจของผม ซึ่งผ่านประสบการณ์มามากมายในความฝันของลูกผู้ชาย  มันน่าเศร้ามาก มันน่าเศร้ามากจริงๆ ที่ผมกลับมาเจอกับเป้าหมายที่เป็นออร์คสาว

อะไรนะ ประสบการณ์? ใช่แล้ว มันก็แค่เกมส์! มันแย่มากนักเหรอ?!

ยังไงก็เถอะ คุณน่าจะเข้าใจแล้ว สำหรับออร์คสาวคนนี้ที่จะมีบทบาทเป็นนางเอก มันจะไม่มีทางเกิดขึ้น!

" นั้นแหละคือเหตุผล ผมขอโทษ " (มาโกโตะ)

ผมขอโทษให้กับหญิงสาวตรงหน้าล่วงเวลา สิ่งเหล่านั้นนะมันควรจะทำให้จบตั้งแต่ตอนที่สามารถทำได้

" เอ๋ คุณพูดถึงเรื่องอะไรหน่ะ? " (ออร์ค)

บ้าจริง ผมเอาความคิดในหัว เปลี่ยนมาเป็นบทสนทนาในโลกความจริงซะได้ นี่มันคือความผิดพลาด

" อะ..เอ่อ~ เปล่าครับ ไม่มีอะไร~ " (มาโกโตะ)

หญิงสาวแสดงท่าทางถึงความงุนงง แต่นั้นมันก็แค่ในระยะสั้นๆเท่านั้นแหละ อีกสักพักเธอก็จะยิ้ม(มั้งนะ?)ให้ผมอีกครั้งแล้ว

" ยังไงก็เถอะ ถ้าหากว่าคุณจะไม่ว่าอะไร ได้โปรดให้ฉันได้ทดแทนบุญคุณด้วยเถอะค่ะ ท่านมาโกโตะ " (ออร์ค)

ว้าว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะจำชื่อของผมได้ หลังจากผมเปิดตัวไปซะขนาดนั้น เอาเถอะ ผมจะลืมมันไปละกัน เพราะหลังจากนั้นเธอก็พูดว่า 'มันพูด?!'

เป็นผู้หญิงที่มีมารยาทที่ดีงามจริงๆ ช่างน่าเศร้าจริงๆ ถ้าหากเธอไม่ได้เป็นมนุษย์ผู้หญิงละก็ ผมอาจจะชอบเธอเข้าก็ได้ ถ้าเธอเป็น สุนัขสาว ไม่ก็ แมวสาว หน่ะนะ~

" เอ่อ ผมชื่อว่ามาโกโตะ อายุ 17 ปี ยินดีที่ได้รู้จักครับ " (มาโกโตะ)

" ฉันชื่อว่า เอม่า อายุ 17 ปีเหมือนกันค่ะ " (เอม่า)

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอายุของเธอก็เหมาะขนาดนี้! แต่ก็เพราะเธอเป็นออร์คนั่นแหละ แฟล็กของเธอ เลยเป็นได้แค่แฟล็กต่อสู้

ยังก็เถอะ ที่เจ้าแมลงนั่นบอกผมว่า 'ห้ามแต่งงาน' ไม่หลงเหลืออยู่ในหัวผมแล้วหล่ะ

เพราะท่านสึคุบอกผมว่า ผมสามารถทำอะไรก็ได้ที่ผมต้องการนี่นา

" ไม่ไกลจากที่นี้ จะมีจุดสุดท้ายของ 'พื้นที่ชำระล้างร่างกาย' ก่อนจะไปถึงภูเขาของท่านเทพ ได้โปรดพักผ่อนร่างกายที่เหนื่อยจากการเดินทางของคุณที่นั่นเถอะ " (เอม่า)

สถานที่นั้นคล้ายๆกับจุดพักเบรครึเปล่านะ? เธอช่างเป็นเด็กผู้หญิงที่นิสัยดีจริงๆ

มันดูง่ายแปลกๆ แต่เหมือนกับว่าเธอพยายามจะให้ผมเป็นบอร์ดี้การ์ดของเธอ ก่อนที่จะไปถึง 'พื้นที่ชำระล้างร่างกาย' นั่นเลยแฮะ แต่ก็ช่างมันเถอะ ถ้าแค่นั้นละก็ไม่มีปัญหา เพราะผมรู้สึกได้ว่า ถ้าหากมีหินถล่มผมก็สามารถหยุดมันได้

" ขะ..ขอบคุณนะ เอม่า " (มาโกโตะ)

ผมตอบรับข้อเสนอของเธอ แล้วพวกเราก็เริ่มไปยังทิศทางที่ถูกเรียกว่า ภูเขาของเทพ

น่าแปลกตรงที่ ยิ่งผมได้พูดคุยกับเธอมากเท่าไหร่ ผมยิ่งเข้าใจวิธีการพูดของเธอมากยิ่งขึ้น

เจ้าแมลงนั่น คงจะมอบพลังที่ทำให้ผมสามารถเข้าใจภาษาของเผ่าพันธุ์อื่นๆได้ดียิ่งขึ้น ถ้าหากผมพูดคุยกับพวกเขาบ่อยยิ่งขึ้น เหมือนกับปรับแต่งความคิดให้เข้ากับพวกเข้าได้มากขึ้น

เอาเถอะ มันไม่ใช่ปัญหาอะไรสำหรับผมหรอก

ขณะที่พวกเราพูดคุยกัน พวกเราก็เดินทางกันต่อไป

เธอเล่าให้ผมฟังว่า ตอนนี้หมู่บ้านของเธอมีประชากรเด็กผู้หญิงลดลงอย่างช้าๆ แล้วเธอก็เล่าถึงงานเทศกาล ที่หมู่บ้านของเธอจัดขึ้นในช่วงเวลาที่สงบสุข

ถ้าหากเด็กผู้หญิงสองคน ถูกใช้เป็นเครื่องสังเวยทุกๆปีแล้วหล่ะก็ อีกไม่นานก็จะไม่เหลือใครในหมู่บ้านของเธออีกต่อไป  มันเป็นการคำนวณที่ง่ายมาก แม้แต่เด็กก็เข้าใจ

จากจุดนั้น ก็หมายความว่า เอม่ากำลังจะกลายเป็นเครื่องสังเวย แล้วก็กำลังเดินทางไปถึงจุดสุดท้ายของชีวิตเธอ

ด้วยวิธีการพูดของเธอ ที่ดูมืดมัวขึ้นเรื่อยๆ ก็คงจะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ผมก็แค่ตอบเธอกลับแบบง่ายๆ แล้วก็ตามเธอต่อไป แต่จริงๆแล้วผมมีคำถามอยู่เป็นกระบุงโกยเลยหล่ะ

แต่ผมคงต้องคิดดูดีๆอีกสักพัก

เมื่อผมไปถึงจุดพักสุดท้าย ผมจะทำอะไรต่อหล่ะ

ถ้าหากผมไปโค่นบอสระดับกลางนั่นได้ แสดงว่า แฟล็ก จะดำเนินต่อไปใช่ไหม?

เธอเป็นผู้หญิงที่มีนิสัยดี แต่ว่า... เธอเป็นผู้หญิงที่มีนิสัยดีจริงๆ แต่ว่า!

เธอมีลักษณะนิสัยที่ดีมาก อายุของเธอก็ใกล้เคียง  แล้วเธอก็ยังเป็นลูกสาวของหัวหน้าหมู่บ้านอีกด้วย มันอาจจะดูเหมือนผมรอชวยโอกาสอยู่หน่ะนะ

เฮ้อ~ จริงๆเลย ทำไมเธอถึงไม่เป็นมนุษย์นะ เอม่า?

หรือบางทีเธออาจะเป็นเจ้าหญิงสุดสวย แต่ถูกคำสาบก็เป็นได้

แต่ว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะอารยธรรมของมนุษย์หน่ะ อยู่ห่างจากที่นี่มากเกินไป

" อ่าห์ ถึงแล้วค่ะ " (เอม่า)

คุณเอม่าชี้นิ้วของเธอไปยังถ้ำแห่งหนึ่ง ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่ถ้ำตามธรรมชาติจริงๆด้วย สภาพของทางเข้าถ้ำกับพื้นที่เหมือนถนนหน้าทางเข้า ผมมั่นใจได้เลยว่ามันต้องเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นด้วยมือ

" อืม ท่านมาโกโตะ ขอโทษนะค่ะ แต่ช่วยรอตรงนี้ก่อนได้ไหมค่ะ? ฉันต้องเข้าไปอธิบายให้คนที่กำลังปกป้องสถานที่นี้ ให้ทราบเรื่องของท่านมาโกโตะซะก่อน " (เอม่า)

" เข้าใจแล้ว " (มาโกโตะ)

มันคือสิ่งที่เป็นไปได้ ถ้าเกิดอยู่ดีๆผมเดินเข้าไปพร้อมกับเธอหล่ะก็ ผมก็คงจะถูกโจมตี

ผมเข้าใจเล็กน้อย ถึงความคิดของคุณเอม่า

มันไม่มีทางหรอก ที่เธอจะกลับมาพร้อมกับกองกำลังเพื่อที่จะโจมตีใส่ผม

แต่ถ้าหากมันเกิดขึ้นจริง ตัวผมที่สามารถมองเห็นทางเข้าถ้ำได้จากระยะไกลขนาดนี้ ก็คงจะหนีได้อย่างสบาย

หลังจากมั่นใจว่า ร่างของเอม่าได้หายเข้าไปในถ้ำแล้ว ผมก็เริ่มคิดถึงอนาคตข้างหน้า

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป คุณเอม่าจะต้องตายแน่ๆ เพราะเธอเป็นเครื่องสังเวย

เธอเป็นออร์คที่มีนิสัยดีมากๆ ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็คือคนคนแรกที่ผมได้พูดด้วยตั้งแต่ที่ผมมาที่นี่

มันอาจจะดูแปลกๆ แต่เธอก็เปรีบเสมือนสหายของผมไปแล้ว

ถ้าหากเป็นไปได้ ผมเองก็อยากจะช่วยเหลือเธอ แต่ว่า แฟล็กนี่มันโหดร้าย แล้วก็ไม่ทราบถึงกำลังรบของฝ่ายตรงข้ามด้วยเช่นกัน

ถ้าหากผมคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นมาแล้วหล่ะก็ มันจะไม่แปลกเลยถ้าอยู่ดีๆ จะกลายเป็นบอสระดับสูงแทน

นี่มันเหมือนเกมส์ที่คอยทำโทษแต่ผู้เล่นจริงๆ

แต่ว่า นี่มันไม่ใช่เกมส์ แต่คือความเป็นจริง ซึ่งยืนยันได้ว่ามันจะต้องยากมากแน่ๆ

ถ้าหากผมหาข้อมูลบางอย่างจากในถ้ำนั่นได้สำเร็จแล้วหล่ะก็

พรุ่งนี้เช้าตรู่ ผมจะแอบออกมา แล้วก็ไปโค่น 'เทพ' ตนนั้น แล้วผลที่ได้คือ เธอก็จะปลอดภัย

มันไม่เป็นปัญหาหรอก ถ้าอยู่ดีๆผมจะหายไปเลย หลังจากโค่นเทพเสร็จ

ถ้าหากผมสาบานว่า หมู่บ้านของเธอจะต้องปลอดภัย เธอจะต้องกลับไปยังหมู่บ้านของเธออย่างแน่นอน

ตัวตนระดับบอส ที่คุณเอม่าเรียกว่า ท่านเช็น  ถ้าหากว่าผมสามารถคุยกับเขาได้หล่ะก็ บางทีอาจจะมีหนทางอื่นในการแก้ไขปัญหานี้ มากกว่าการที่จะต้องต่อสู้กัน

หลังจากเห็นรูปร่างหน้าตาของเธอ

ผมคิดเล็กน้อยเกี่ยวกับการเสแสร้งทำตัวเป็นวีรบุรุษ ซึ่งเทพธิดาบอกกับผมว่าไม่จำเป็นต้องทำ




NEKOPOST.NET