[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu ตอนที่ 21 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.21 - โทโมเอะในคืนนั้น..


แย่ที่สุด.. นายน้อยไม่เห็นจำเป็นต้องแก้แค้นถึงขนาดนี้เลย

ถ้าเขามีนิสัยแบบนี้.. ในตระกูลของท่านโกมอน เขาก็คงดูไม่ต่างจากประเภทคนแก่ใจร้ายหรอก

ทั้งๆที่ข้า ชอบท่านโกมอนในรูปแบบที่ฉลาดและหลักแหลมมากกว่าแท้ๆเลยน้า..

แต่ถ้าข้าคิดแบบนั้น.. ความทรงจำใหม่ๆของนายน้อยที่มีร่วมกันกับข้า ก็ตรงรสนิยมของข้าเหมือนกันน้า

แล้วข้าก็อยากจะให้นายน้อยหันมาสนใจปัญหาต่างๆให้มากขึ้นแท้ๆ

ปัญหาเรื่องของกิลด์ แล้วยังมีเรื่องของตลาดอีก.. นายน้อยรับรู้ถึงปัญหาพวกนั้น แต่กลับพยายามเมินเฉยต่อมัน

ถ้าหากเขาสนใจปัญหาพวกนี้อีกสักนิด เรื่องต่างๆมันก็คงจะไม่เกิดขึ้น.. ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะการตัดสินใจอันรวดเร็วของข้าแล้วหล่ะก็ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องมันจะลงเอยยังไงบ้าง

ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป มันคงจะไม่ดีแน่.. พวกเราจะปฏิรูปโลกใบนี้ไม่ได้ แล้วสุดท้าย 'ทุกๆอย่างมันก็จะจบลงเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น'.. แถมข้าก็จะไม่มีโอกาสได้หยิบดาบคาตานะขึ้นมากวัดแกว่งอีกด้วย!

ทั้งๆที่ข้า ได้ดาบที่มีลักษณะคล้ายๆกับดาบคาตานะมาจากพวกดวอร์ฟอาวุโสแล้วแท้ๆ.. เรียกดวอร์ฟอาวุโสมันก็ยาวไปหน่อยแฮะ.. ข้าจะเรียกพวกเขาสั้นๆว่าเอลดวอร์ฟ*ละกัน
[ eldwarfs ครับ มันคือการเอาคำว่า elder(อาวุโส) มารวมกับคำว่า dwarfs(คนแคระ) ]

ส่วนมิโอะก็แสดงพฤติกรรมงี่เง่าออกมาได้ดีทีเดียว.. เธอเป็น 'คุณฮาชิเบะ*' ชัดๆเลย ทำตัวประมาทยังไม่พอ สวมแต่เสื้อผ้าที่มีแต่ความงดงาม แต่เอามาใช้งานจริงไม่ได้อีก.. แต่ถึงแบบนั้นก็เถอะ เธอก็ไม่ใช่คนที่จะดูถูกเรื่องฝีมือได้

แล้วตอนนี้.. ถ้าหากนายน้อยเริ่มจริงจังเมื่อไหร่ พวกเราจะได้เริ่มแผน 'ปฏิบัติการณ์ปฏิรูปโลกยุคกลาง' ได้อย่างราบรื่น

แต่ตอนนี้ข้ากลับต้องมาเป็น 'ยามเฝ้าของยามค่ำคืน' เนี่ยนะ? แถมยังต้องคอยปกปิดตัวตนของข้าอีกด้วย

ช่างโชคร้ายจริงๆ ที่คืนนี้ข้าจะต้องอดอาหาร.. แต่ว่าคืนนี้ น่าจะต้องเป็นคืนที่เกิดอะไรบางอย่างขึ้นแน่ๆ

ถ้าหากข้าคิดแบบนั้น... หึๆ.. ข้ารู้สึกว่า ข้าควรจะขอบคุณนายน้อยสำหรับคำสั่งในครั้งนี้สินะ

ยังไงก็ตาม.. ตอนนี้ ข้ายังอยู่ในขั้นตอนการค้นคว้าหาวิธีผลิตข้าวญี่ปุ่น แถมตอนนี้ ฝีมือการใช้ตะเกียบของข้า ยังไม่ถึงขั้นที่ข้าพอใจมากนัก.. ส่วนเรื่องของดาบคาตานะ ข้ายังคงค้นคว้ามันต่อไป ดาบที่ข้ามีในตอนนี้คือดาบที่ลอกแบบมาจากดาบคาตานะ มันถูกตีขึ้นมาในรูปแบบที่มีความคมเพียงด้านเดียว

พื้นฐานของการสร้างดาบคาตานะ ยังอยู่ในขั้นตอนของการค้นคว้าอยู่ ดังนั้นมันก็ช่วยไม่ได้หรอก.. นายน้อยเคยเดินทางไปยังเมืองที่เรียกว่าเซกิพร้อมกับครอบครัวของเขา เพื่อเข้าร่วมเทศกาล 'ฮาโมโนะ*' แล้วก็ข้างคืนที่นั้นด้วย.. ข้าจะค้นคว้าความทรงจำช่วงนั้น เพื่อนำมาเป็นความรู้ให้กับสิ่งที่ข้าต้องการ 
[ เทศกาลฮาโมโนะ(hamono) เป็นเทศกาลที่จัดขึ้นเพื่อจัดแสดงหรือขายมีดฮาโมโนะ (มีดทำครัว) ให้กับคนในท้องถิ่น หรือคนต่างจังหวัด (ผิดพลาดขออภัยนะครับ) ]

มันช่วยข้าได้มากจริงๆ ที่นายน้อยเป็นบุคคลที่มีความรู้เบ็ดเตล็ดมากมาย.. เขาดูเหมือนคนที่ชอบค้นคว้าสิ่งที่เขาให้ความสนใจ และการที่เขาค้นคว้าเรื่องต่างๆจากศูนย์นั้นก็เป็นประโยชน์กับข้ามากทีเดียว.. ขอขอบคุณจากใจเลยน้า

ในกระเป๋าเสื้อ ข้าพก 'ตะเกียบ' ไว้อยู่ แต่ข้ายังไม่เชี่ยวชาญพอที่จะใช้มันได้

อย่างที่คิดเลย.. อาหารมื้อแรกของข้า ควรจะเป็นอาหารญี่ปุ่นจริงๆด้วย.. แล้วไม่วันใดก็วันหนึ่ง ข้าจะได้อวดฝีมือในการใช้ตะเกียบของข้า ที่สูสีกับฝืมือกับใช้ซ้อมและมีดเลยทีเดียว

ใช้ตะเกียบด้วยความเฉียบคมแล้วก็งดงาม!

ข้าคิดว่า ข้าควรจะสอนให้พวกออร์คจำนวนหนึ่ง เชี่ยวชาญในด้านการทำอาหารญี่ปุ่น.. เพราะถ้าหากข้าอยากจะกินอาหารญี่ปุ่นเมื่อไหร่ ข้าก็ไม่จำเป็นต้องไปขอให้นายน้อยทำให้ แต่ขอพวกออร์คแทน.. การจะขอให้นายน้อยทำอาหารให้ ก็เป็นอย่างที่คิดนั้นแหละ.. มันคงเป็นคำขอที่มากเกินไปสำหรับคนเป็นทาสอย่างข้า 

ข้าเหลือบไปมองรถขนสินค้าเล็กน้อย

ข้างในรถ มีผลไม้ที่มาจากอะโซระ แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นผลไม้ชนิดเดียวกันกับผลไม้ในโลกของนายน้อย.. ดังนั้นพวกเราเลยให้นายน้อยเลือก ว่าผลไม้ชนิดใดบ้างที่กินได้และกินไม่ได้

พวกมันทั้งหมดนั้นล้วนเต็มไปด้วยพลังงาน และมีบางชนิดที่อุดมไปด้วยความฉุมฉ่ำ.. รสชาติของมันก็อร่อยมากอีกด้วย

สมกับเป็นผลไม้ที่อยู่รอด จากสภาพอากาศอันโหดร้ายในโลกของนายน้อยจริงๆ.. ผลไม้แต่ละลูก ช่างเต็มไปด้วยพลังงานและดีต่อสุขภาพอย่างเห็นได้ชัด

แต่ด้วยความอำเภอใจของข้า ข้าเลยพยายามจะสร้างสิ่งที่ข้าได้ยินมาจากนายน้อย รวมไปถึงสิ่งที่ข้าเห็นจากข้างในความทรงจำของเขา.. แต่ตอนนี้ข้าก็ไม่ต่างจาก 'เด็กที่พึ่งหัดคลาน'

เพราะว่าพลังเวทย์มนต์ในอากาศนั้นแถบจะเป็นศูนย์ แล้วมันก็ไม่แสดงผลต่อการปล่อยพลังเวทย์ตามธรรมชาติอีกด้วย.. ตอนนี้ แค่สร้างสิ่งที่มีหน้าตาคล้ายกันได้ก็เต็มกลืนแล้ว

พวกเราได้นำผลไม้หลากหลายชนิดที่สุกแล้วมาด้วย แถมตอนนี้มันยังไม่มีผลไหนเลย ที่เริ่มที่จะเน่าอีกด้วย..พวกมันยังดูร่าเริงกันอยู่เลย

" อืม.. ข้าควรจะเริ่มเคลื่อนไหวดีไหมน้า? " (โทโมเอะ)

หลังจากที่ยืนยันจำนวนของอีกฝ่ายแล้ว ข้าก็หันมาสังเกตุพฤติกรรมของพวกเขา.. ดูเหมือนว่าพวกเขาจำนวนหนึ่ง จะเริ่มเคลื่อนไหวเป็นระบบ ซึ่งทำให้ดูเหมือนว่า พวกเขามาจากองค์กรไหนสักองค์กรหนึ่ง

ด้วยความเชี่ยวชาญของข้า ข้าสามารถมองเห็นรูปแบบการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้.. แต่การเคลื่อนไหวของพวกเขาในคืนนี้มันดูหยาบมาก

พวกเขามีการประสานงานกันเล็กน้อย

แต่ว่า ข้าคือมังกรชั้นสูง... สิ่งที่ชีวิตที่สามารถรับประกันความเก่งกาจได้.. แน่นอนว่าผู้ที่เคยมาท้าดวลข้านั้น ย่อมมีแต่สิ่งมีชีวิตที่อยู่ในระดับสูงสุด

เมื่อข้าคิดแบบนั้น.. โจรพวกนี้ อาจจะเก่งพอสมควรก็ได้

ถ้าหากคิดแบบนั้นหล่ะก็...

ตอนนี้ข้าก็แค่ยินดีที่จะได้ต่อสู้ โดยใช้ดาบคาตานะของข้าในฐานะซามูไร มันก็เท่านั้น..

ยังไงก็ตาม.. รูปร่างของข้าในตอนนี้ คือรูปร่างที่ข้า 'ได้รับ' มาจากการทำสนธิสัญญากับนายน้อย

แต่มันก็ไม่ผิดหรอก ถ้าข้าจะเปรียบเทียบตัวข้าในตอนนี้ กับตัวข้าในอดีต.. ข้ามั่นใจมากเลยว่า พลังของข้านั้นเพิ่มขึ้นกว่าเมื่อก่อน

นายน้อยต้องลำบาก ถึงขั้นไปขอให้พวกดวอร์ฟสร้างอุปกรณ์ที่สามารถปิดกั้นพลังของเขาไว้.. แต่ตัวข้านั้นกลับไม่ต้องใช้อะไรแบบนั้นเลย

พอมาคิดดูแล้ว.. การเตรียมตัวสำหรับต่อสู้กับใครสักคนนั้น ถ้าหากขอนายน้อยมาเป็นคู่ซ้อมแล้วหล่ะก็คงจะไม่เหมาะแน่ๆ..

มันคงจะดีกว่า ถ้าข้าไม่นับมิโอะด้วยเช่นกัน

ถ้าเรื่องต้องจบลงแบบนี้.. ข้าหล่ะ สงสารโจรพวกนี้จริงๆ

พวกเขาจะต้องกลายมาเป็นคู่ซ้อม ในการฝึก 'การออมมือ' ให้กับข้า...

มีสองคนกำลังคอยระวังหลัง.. ส่วนอีกสี่คนเข้ามาขโมยงั้นรึ?

ข้าต้องขอบคุณพวกเขาจริงๆ..

นายน้อยขอร้องข้าไว้ว่า 'ห้ามฆ่าทุกคนทิ้ง' พร้อมกับจ้องมาที่ข้าด้วยสายตาจริงจัง.. ถ้าหากการออมมือของข้า เกิดผิดพลาดขึ้นมาหล่ะก็.. ข้าก็ยังมีคนอีก 2 คนไว้ลองรับสินะ

พวกที่เข้ามาขโมยทั้งสี่คน.. สองในสี่คนนั้นเดินนำเข้ามาแล้ว

พวกเขาวางแผนจะปล้นรถขนสินค้าด้วยการแทรกซึมสินะ.. นี่เป็นเวลาที่เหมาะสมที่จะลงมือแล้วสิ?

ข้าเคลื่อนไหวไปกับความมืด โดยไม่มีเสียงแม้แต่น้อย

ข้าเดินอย่างเงียบๆ ไปยืนอยู่ข้างๆรถขนสินค้า โดยที่ถือดาบคาตานะไว้ในมือ

" เอาหล่ะๆ.. พวกนายมีธุระอะไรกับรถขนสินค้าของพวกเราเหรอ? " (โทโมเอะ)

ข้าจะคุยกับพวกเขา ด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรให้มากที่สุด

พวกเขาทั้งหมดหยุดการเคลื่อนไหวพร้อมๆกัน แล้วขยับสายตาของพวกเขามาจ้องมองที่ข้า พร้อมๆกับความกระหายเลือดและความระมัดระวัง..

ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พวกเขาไม่สบายใจด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรของข้าหรอก.. แต่ว่า.. คิดไปก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมาสินะ?

ดวงตาอสรพิษของข้ารุกวาว และจมดิ่งไปสู่ความตื่นเต้นของการต่อสู้.. พวกเขาเองก็จ้องมาที่ดวงตาของข้า ด้วยสายตาเกรี้ยวกราดเช่นกัน

" .... "

ไม่คิดจะพูดสินะ? ข้าเข้าใจว่าตอนนี้ พวกเขากำลังสื่อสารกันผ่านดวงตาของพวกเขาอยู่

ดูเหมือนว่าตอนนี้ จะไม่เหลือพื้นที่สำหรับการเจรจาแล้วสินะ.. ข้าไม่มีปัญหาหรอก นี่มันคือสิ่งที่เรียกว่า 'ไม่จำเป็นต้องถามแล้ว' สินะ? พวกโรนินบ้าเอ๋ย!

ส่วนคนที่กำลังดูลาดเลาอยู่นั้น ดูเหมือนจะไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร..

สองคนที่ยืนอยู่ใกล้กับรถขนสินค้านั้น มีอะไรบางอย่างที่สั้นแล้วก็แวววาว อยู่ในมือของพวกเขา.. ส่วนอีกสองคนที่อยู่ไกลออกไป ขว้างอะไรบางอย่างแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงมาใส่ข้า!

ข้าจับมีดเล่มนึงที่แทงเข้ามา อีกเล่มหนึ่งข้าก็หลบมัน.. ส่วนอะไรบางอย่างที่กำลังบินเข้ามา ข้าใช้ฝักดาบปัดออกไป

เบา.. แถมยังช้า...

พวกเขาอ่อนแอเกินกว่าจะเสียเวลาไปต่อรองด้วยซ้ำ

จากนั้นมีดเล่มที่ข้าหลบไปตอนแรกก็หมุนกลับมา พร้อมกับแทงเข้าใส่ตัวข้าอีกครั้ง.. มันถูกแทงเข้ามา ในองศาที่เหมือนกับกำลังร้องโหยหวนให้ข้าถีบมันกลับไป

ข้าตอบสนองความต้องการของมัน ข้าถีบใส่มันโดยไม่หวังพึ่งน้ำหนักจากตัว แต่อาศัยแค่ความเร็วเท่านั้น.. ข้าจะส่งมีดเล่มนี้กลับไปหามือของแก!

ด้วยเสียงทื่อๆ.. ชายคนนั้นถูกส่งให้ลอยขึ้นไปบนอากาศ

ข้าออมแรงแล้วนะ?! แต่ตอนนี้เขาคงจะเสียชีวิตไปแล้ว.. ตอนแรกข้าคิดว่า การจะใช้ดาบคาตานะฟันใส่พวกเขา มันคงจะไม่ดีแน่ๆ ข้าก็เลยไม่ได้ดึงมันออกมาจากฝัก.. แต่การลองใช้ในสถานการณ์จริง มันก็คงจะดีกว่าสินะ?

" ฮึบ! " (โทโมเอะ)

มันคงจะไม่เป็นไร ถ้าข้าเล็งใส่แต่อาวุธของพวกเขา

" เหวอ!! "

ข้าพยายามจะลดระยะห่างของพวกเราลง ด้วยการก้าวไปข้างหน้า และขณะเดียวกัน ข้าก็เล็งไปที่คมของตัวมีด ซึ่งกำลังถูกถืออยู่ด้วยร่างของผู้ชายที่กำลังยืนแข็งไปทั้งตัว... แล้วข้าก็ฟันไปในแนวนอน

เขาไม่ทันได้รู้สึกตัวเลย.. เขาคงจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าข้ากระโดดมาอยู่ข้างหลังเขา.. เขาคงจะกำลังคิดว่า อยู่ดีๆข้าก็หายไป นั้นคือเหตุผลที่ร่างกายของเขาอยู่ในสถานะที่แข็งไปทั้งตัวสินะ? ไร้ฝีมือจริงๆ

เสียงของชายคนนั้น กลายเป็นเสียงแหลมขึ้นมาทันที.. เพราะตกใจที่เหยื่อของเขา เข้ามาใกล้ตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

มันเหมือนกับว่าเขาไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ ว่าข้าฟันเข้าไปที่มีดของเขา.. ประสิทธิภาพของร่างกายข้า ที่สอดคล้องกับอาวุธได้เป็นอย่างดีนั้น ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ.. เหล่าเอลดวอร์ฟ.. ข้าจะตั้งหน้าตั้งตารอพวกเขา ให้ถึงเวลาที่พวกเขาสามารถสร้างดาบคาตานะของจริงขึ้นมาให้ได้เลย คอยดู! หึๆๆๆๆ

จากนั้น... 

ฉับ!

หือ? นั้นเสียงอะไร?

ตอนที่ข้ามองไปที่ต้นตอของเสียง...

ชายคนที่ส่งเสียงร้องเมื่อกี้นี้.. ร่างท่อนบนของเขา 'ถูกแบ่งออก'

ณ กำแพงด้านหลังชายคนนั้น มีร่องรอยของการถูกตัด และร่างกว่าครึ่งของเขาก็ได้หายไปแล้ว

ว้าว! ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะมีอานุภาพถึงขนาดนี้?!

แต่แบบนี้ไม่ดีแน่! อีกสี่คนที่เหลือ คงจะพากันกลัวไปหมด แล้วสุดท้ายก็จะไม่เหลือใครสักคน เพราะพวกเขาจะพยายามหนีไปกันหมด!

แล้วข้าก็จะอดสอบปากคำพวกเขา!!!

สองคนที่กำลังดูลาดเลา ตอนนี้ทิ้งระยะห่างไปมากพอสมควรแล้ว.. ถ้าหากเรื่องยังเป็นแบบนี้ต่อไป มันจะต้องกลายเป็นความกลหนยามค่ำคืนแน่ๆ!

ข้าไม่มีทางเลือก ตอนนี้จำเป็นต้องจับตัวสองคนที่อยู่ตรงหน้าข้าให้ได้ก่อน!

ข้าเปลี่ยนไปถือดาบคาตานะกลับด้าน.. ข้าควรจะทำตามที่นายน้อยบอกแต่แรก แล้วใช้แค่สันดาบฟันใส่พวกเขาสินะ?

ตอนนี้พวกเขาทั้งสองหันหลังโดยไร้ความอัปยศ และกำลังพยายามหลบหนี.. หนึ่งในสองคนนั้นเป็นผู้หญิงสินะ? แต่ข้ามองไม่เห็นหน้าพวกเขา เพราะพวกเขานำผ้ามาปกปิดบริเวณใบหน้าอยู่

ถ้าหากข้าจะจับตัวมาให้ได้สักคน มันคงจะดีกว่าถ้าหากข้าจะจับคนที่เป็นผู้หญิง.. ถ้าข้าทำแบบนั้น นายน้อยจะต้องดีใจเป็นแน่.. ข้ามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าใครเป็นผู้หญิง จากขนาดหน้าอกหน่ะนะ.. เสื้อผ้าสีดำของเธอ มันเป็นสไตล์ที่ทำให้เธอไม่สบายตัวอะซะเลย

อืม... นายน้อยเอาแต่พูดว่า ผู้หญิงคนนั้นคนนี้สวยมากๆอยู่นั้นแหละ ทั้งๆที่พวกเขาดูไม่สวยในสายตาข้าเลยแท้ๆ.. บางทีอาจจะเป็นเพราะว่า นายน้อยกำลังกระหายผู้หญิงอยู่ก็เป็นได้

ถึงแม้ว่าข้าจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่นายน้อยกลับไม่ได้ขอให้ข้ากับมิโอะ 'ปรนนิบัติ' เขาเลยแม้แต่น้อย.. นายน้อยช่างเป็นคนที่เต็มไปด้วยปริศนาจริงๆ

เดี๋ยวก่อนนะ?!

ไม่ใช่ว่านายน้อยจะเรียกข้าว่า 'ผู้พิพากษาที่ชั่วร้าย' อีกเหรอ ถ้าหากข้าจับตัวคนที่เป็นผู้หญิงไว้?!

ไม่สิ.. ถ้าเป็นนายน้อย นี่จะต้องเป็นสิ่งที่เขาจะพูดแน่ๆ!

อึก~! ช่างเป็นกับดักที่แยบยลจริงๆ กับการใช้ความรู้สึกของข้าที่มีต่อนายน้อยเป็นตัวล่อ

สมกับเป็นนายน้อยจริงๆ! หือ.. เดี๋ยวนะ.. ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆอยู่...

ช่างเถอะ อย่ามัวแต่คิดถึงเรื่องยุ่งยากอยู่เลย! ตอนนี้ ข้าควรจะปล่อยให้คนที่เป็นผู้หญิงหนีไป แล้วก็จับตัวอีกคนแทนสินะ

ข้าใช้พละกำลังเล็กน้อย ผลักร่างออกจากพื้น.. มันแน่อยู่แล้ว ที่ความเร็วของพวกเรานั้นต่างกันมาก ฉะนั้น ถ้าหากข้าไล่ตามพวกเขาด้วยความเร็วเพียงเท่านี้หล่ะก็ ข้าน่าจะไล่ตามได้ทัน

ข้าวิ่งไปยืนอยู่ข้างหน้าโจรเสื้อดำที่ไม่มีหน้าอก แล้วต่อยเข้าไปที่ท้อง บริเวณลิ้นปี่..

ส่วนอีกคนหนึ่งซึ่งหนีห่างออกไปพอสมควรแล้ว หันกลับมามองเล็กน้อย.. ข้าก็เลยแกล้งดึงดาบคาตานะออกมา

โจรหญิงน่าจะจำเหตุการณ์ ที่เกิดขึ้นกับเพื่อนของตัวเองเมื่อกี้นี้ได้อย่างแม่นยำ ดังนั้น..

ด้วยปฏิกิริยาตื่นตกใจขั้นรุนแรง เธอได้วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

หึๆ.. ข้ามีทักษะใช่ย่อยนะเนี่ย!

และตอนนี้.. ข้าก็แค่ไต่สวนชายผู้นี้ซะ!

แล้วพวกเราก็จะได้เริ่มต้น.. ยุทธการค้นหาต้นต่อแห่งความชั่วร้าย!

หึๆๆๆ ไปได้สวยจริงๆเลยน้า!




NEKOPOST.NET