[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu ตอนที่ 2 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.2 - ผมพึ่งพาเสียงกรีดร้อง


ไม่ว่าผมจะกวาดสายตาเท่าไหร่ ก็มองเห็นแต่ดินแดนรกแล้งอันไม่สิ้นสุด และเทือกเขาหินซึ่งตั้งเรียงรายหลายเทือกเขา

ผมมองอีกครั้ง ก็ยังคงเห็นดินแดนรกแล้งอันไม่สิ้นสุด และเทือกเขาหินซึ่งตั้งเรียงรายหลายเทือกเขา

มันคือสถานการณ์ ที่ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

ตอนที่ผมร่วงลงมา ทัศนวิสัยของผมถูกกลืนกินด้วยน้ำตาของผมเอง ตาของผมไม่มีพื้นที่เพียงพอสำหรับการสังเกตุสถานที่ที่ผมจะร่วงลงไป

เอาจริงสิ? ในสถานการณ์แบบนี้

นี้มันวันที่สามแล้วนะ รู้ไหม?

อย่างน้อยก็ควรจะมีอะไรสักอย่างเปลี่ยนแปลงไปบ้างสิ

หลังจากที่ผมร่วงลงมา ผมได้เดินเป็นเส้นตรงโดยไม่สนใจว่าจะเป็นกลางวัน หรือกลางคืน อย่างไรก็ตาม ดินแดนแห้งแล้งที่กว้างใหญ่นี้  ก่อนที่ผมจะเดินไปมาจนวนกลับมาที่เดิม เพื่อที่จะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้น ผมได้ทิ้งเครื่องหมายไว้ตามเส้นทางที่ผมเดินไป

ถึงแม้ว่าผมจะทำแบบนั้นแล้วก็เถอะ ผมก็ยังคงเห็นฉากเดิมๆ ตรงหน้าผม ฉากของผู้เขาสูงตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้ใกล้มันเข้ามาเลย มันอาจจะเป็นเพียงภาพลวงตา และหลายครั้งแล้วที่ผมรู้สึกเหมือนกับว่า หัวใจของผมนั้นแหลกสลาย

สุดท้ายแล้ว มันช่างน่ายกย่องจริงๆ ที่สถานที่แห่งนี้ ไม่มีอะไรอยู่เลย

ตามหลักก็คือมันน่าอัศจรรย์มาก ไม่ใช่แค่ผู้คนเท่านั้น แม้แต่สัตว์สักตัวก็ไม่มีเช่นกัน

อ่า ผมลืมไปเลย

สิ่งที่ผมสามารถกินได้มันเป็นศูนย์  ผมเห็นกอหญ้าแห้งเป็นบางครั้ง แต่ก็อย่างที่คิดนั้นแหละ ผมไม่คิดว่าผมจะสามารถกินมันได้ แต่ขนาดหญ้ายังหายากขนาดนี้!

ที่ผมหิวแต่ยังสามารถเดินได้ อาจจะเป็นเพราะว่าร่างกายของผมกลายเป็นผู้เหนือมนุษย์ไปแล้ว ถ้าหากเป็นร่างกายปกติละก็ ผมคงจะแห้งเหี่ยว แล้วก็ไม่สามารถยืนได้ไปแล้ว

ผมพยายามทำในสิ่งที่ท่านสึคุบอก คือการเรียกใช้ 'พลัง' ที่ผมได้รับ ผมพยายามเพ่งสมาธิเพื่อที่จะใช้งานมัน แต่เหมือนว่าจะล้มเหลว(?)

ผมพยายามรวมพลังงานไว้ในอุ้งมือของผม แต่ว่า

ไม่เข้าใจเลยสักนิด ผมรู้สึกได้ถึงการรวบรวมของพลังงาน แต่ว่า ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ผมพยายามวางมือของผมไว้บนพื้น แต่ว่ามันไร้สาระมาก

ผมพยายามลองหลายๆอย่าง แต่ว่า

มีแค่วัตถุในมือผมเท่านั้น ที่ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวเล็กน้อย ขึ้นอยู่กับปริมาณของพลังงานที่ผมใช้ นี่คงจะเป็นรูปแบบที่มองออกและเข้าใจได้ง่ายที่สุดแล้วหล่ะมั้ง

แต่ไม่ได้หมายความว่ามันขยับหรอกนะ มันก็แค่สั่นไปมาบนมือของผม

มันลึกลับมาก แต่ยังไงก็เถอะ ผมไม่คิดว่าผมจะใช้มันเพื่อให้รอดพ้นจากสถานการณ์ปัจจุบันไปได้

ถึงอย่างนั้น พลังนี้ก็คือบางสิ่งที่สำคัญ ซึ่งท่านสึคุได้มอบให้กับผม ผมเชื่อมั่นว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้นจะต้องไม่ทำอะไรที่ผิดพลาดอย่างแน่นอน

ผมจะลองพยายามศึกษามันอีกครั้งก็แล้วกัน ผมต้องทำความเข้าใจต่อพลังนี้ ให้ได้โดยเร็วที่สุด

ว่าแต่ มันร้อนจริงๆเลย

ตอนกลางวัน มันร้อนอย่างกับเตาอบ

ตอนกลางคืน มันหนาวอย่างกับตู้เย็น

นั่นคือสิ่งที่ผมรู้สึก แต่ว่า

ในตอนกลางวัน ผมสามารถมองเห็นไอความร้อนได้ด้วยตาเปล่าเลยหล่ะ ตอนนี้ก็เช่นกัน

ส่วนกลางคืน พื้นผิวของก้อนหินจะค่อยๆกลายเป็นน้ำแข็ง

ใช่ ที่นี่เหมือนจะมีสภาพแวดล้อมที่ร้ายแรงเกินกว่ามนุษย์จะอยู่ได้

ผมขอบคุณร่างกายเหนือมนุษย์ของผมอีกครั้ง

เอาเถอะ ผมเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่สนสิ่งต่างๆรอบข้าง

ถ้าหากผมไปถึงภูเขาลูกนั้นเมื่อไหร่ มันต้องมีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้างสิหน่า หวังว่าจะเป็นแบบนั้น ขอร้องละเป็นแบบนั้นเถอะ ผมวิงวอน

สิ่งเดียวที่ผมได้ยินก็คือเสียงลม แล้วก็เสียงเดินของผมเอง!

นี่มันวันที่สามแล้วนะ!

ตอนนี้มันควรจะเป็นเหตุการณ์อะไรบางอย่างเกิดขึ้นแล้วสิ ใช่ไหม?!

" จริงด้วย เพราะผมไม่ใช่วีรบุรุษอีกแล้ว~ ผมเป็นแค่ลูกเป็ดที่น่าเกลียดเท่านั้นนี่นา "

ผมเริ่มที่จะพูดคุยกับตัวเอง มันอาจจะเป็นผลข้างเคียงจากการอยู่ด้วยตัวคนเดียว แต่ดูเหมือนว่า จำนวนครั้งที่ผมพูดกับตัวเอง มันเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ  ช่างน่าเศร้าจริงๆ

ตาของผมเริ่มหรี่ลง ผมมองออกไปยังสถานที่ที่อยู่ห่างไกล ผมอยากที่จะเชื่อว่า ที่แห่งนั้นต้องมนุษย์อาศัยอยู่

ว่าแต่ วีรบุรุษสองคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่กันนะ? พวกเขาน่าจะถูกต้อนรับด้วยอ้อมกอดอันอบอุ่นจากเชื้อพระวงศ์ แล้วก็ชนชั้นสูง แล้วก็กำลังกินอาหารเลิศหรูอยู่แน่ๆ

เทียบกับผมแล้ว

ผมมองไปข้างหลัง มันไม่มีอะไรเลย นอกจากดินแดนรกร้างสีแดงน้ำตาล เส้นทางที่ผมเดินทางมา

ทุกๆครั้งที่ผมเห็นภาพหลอน ผมวิ่งไปหามัน เพื่อที่จะอย่างน้อย ลดระยะทางลงแค่สักนิดก็ยังดี แต่ยังไงผมก็คงจะจำพื้นที่ ที่ผมถูกโยนลงมาไม่ได้อยู่ดี

ในตอนแรก ผมวางแผนไว้ว่าจะเดินแบบไม่สนใจอะไร จากนั้นก็เจอใครสักคน หรือไม่ก็ชุมชนเล็กๆ นั้นคือสิ่งที่ผมคิด แต่ว่า..

ดูเหมือนว่านั้นจะเป็นสิทธิพิเศษสำหรับตัวละครหลักเท่านั้น

แต่ยังไงก็เถอะ นี่มันจะไม่สมบูรณ์แบบไปหน่อยเหรอ ที่ผมจะไม่เจอแม้แต่เงาของ--???

"?? ???"

นั้นมัน

เสียงนั้นมันเบามาก แต่ว่า

ผมพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อที่จะเพ่งสมาธิไปทั่วทั้งร่าง บางที นี่คงจะเป็นครั้งแรกในชีวิตของผม ที่ประสาทสัมผัสของผมตื่นตัวถึงเพียงนี้

หูของผมไม่ยอมให้เสียงนั่นหนีหายไป

ผมชะงักฝีเท้าของตัวเองลง

ผมเงี่ยหูขึ้นด้วยมือของผม แล้วหลับตาลงอย่างเงียบๆ

ที่ไหน ที่ไหนคือต้นตอของเสียงที่ผมได้ยิน?

สมาธิสิ ใช้สมาธิ

พยายามอย่างกับว่า แม้แต่เสียงของหยดน้ำก็จะไม่ได้รอดผ่านหูไป

ผมได้ยินเสียงใครบางคนแน่ๆ ผมมั่นใจ

" ? ช่... ด้..ย "

" ทางนั้น!!!!! "

ผมได้ยินเสียงนั้นอีกครั้ง มันคือเสียงกรีดร้องอย่างแน่นอน

ผมเบิกตาออกกว้าง อย่างกับว่าจะดูดกลืนคลื่นเสียงเหล่านั้น!

ผมยังคงวิ่งได้เร็วอยู่

ท้องของผมนั้นว่างเปล่าแบบสุดๆ แต่ว่า!

หลังจากที่ผมมาที่นี่ นี่คือพลังทั้งหมดที่ผมมี

ผมใช้เท้าเตะพื้นดินเพื่อดีดร่างของผม แล้วก็วิ่งออกไป




NEKOPOST.NET