[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu ตอนที่ 18 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.18 - สมัครเป็นนักผจญภัย ในเมือง 'สุดท้าย'


" เอ๋? เอ่อ.. จะสมัครเหรอคะ? "

พวกคนที่อยู่รอบๆต่างพูดกันอย่างโจ่งแจ้งว่า 'ไอ่เด็กคนนี้มันพูดอะไรของมัน?'

อย่างที่คิดเลย.. ไม่มีทางที่จะมีมือใหม่คนไหนมาสมัครที่นี่สินะ? ผมเข้าใจดี แต่ว่า..

" เอ.. ถึงพวกเราจะพูดแบบนั้น แต่คนที่ยืนอยู่ตรงนี้มาเพื่ออ้างอิงเท่านั้นค่ะ.. คนที่จะสมัครก็คือพวกเราทั้งสองคนค่ะ " (มิโอะ)

มิโอะตอบกลับ โดยไม่มีท่าทางลังเลเลยแม้แต่น้อย

" เข้าใจแล้วค่ะ.. แต่ว่าพวกคุณแต่งตัวแปลก แล้วก็น่าสงสัยชอบกล.. โดยเฉพาะผู้ชายคนนั้น.. เขาคือใครเหรอค่ะ? "

หญิงสาวมองมาที่ผม เพื่อต้องการคำอธิบาย.. เธอพูดว่า 'เอ๋?' เสร็จแล้วก็มองมาหาผมด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย.. แถมยังพูดว่า 'ไม่น่าไว้ใจ' ใส่หน้าผมตรงๆอีกต่างหาก

เธอเป็นหญิงสาวที่สวยมากๆ.. เธอสวยจนผมไม่แปลกใจเลย ถ้าหากภาพของเธอไปโผล่ในนิตยสารรายสัปดาห์.. แต่การที่เธอสวยมากๆแล้วพูดแบบนั้นใส่หน้าผม มันยิ่งทำให้ผมเจ็บปวดนะรู้ไหม!

แต่ก็อย่างที่เห็น~ มือซ้ายของผม มีแหวนสีชมพูและสีขาวใส่อยู่ที่นิ้ว

ตัวของผมยังใส่เสื้อคลุมยาวสีเทาขนาดใหญ่ แถมบนหน้าของผมยังมีหน้ากากอีกด้วย

ไม่แปลกใจเลยที่มันน่าสงสัย ใช่ไหมหล่ะ? ยิ่งไปกว่านั้น คนที่น่าสงสัยแบบผมยังไม่ยอมพูดแม้แต่คำเดียวอีกต่างหาก

" คนคนนี้คือทายาทที่จะสืบทอดกิจการค่ะ.. แต่ว่าตอนที่เขายังเล็ก เขาได้ติดโรคร้ายแรงจนทำให้ไม่สามารถพูดได้มาจนถึงปัจจุบัน.. ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างที่เขาเดินทาง เขาได้ไปข้องเกี่ยวกับเหตุการณ์บางอย่างจนถูกสาปอย่างรุนแรงอีกด้วยค่ะ " (มิโอะ)

หลังจากที่มีคำว่าคำสาปหลุดออกมา หญิงสาวตรงหน้า ก็จ้องมองผมราวกับว่าผมเป็นแค่ขี้ดิน.. สายตาที่เหมือนกับทิ้มแทง.. ผมยืนยันได้เลยว่ามันแทงเข้าไปลึกจนทะลุหัวใจของผมเลยหล่ะ...

นี่มันบทบาทสมมุติที่โหดร้ายอะไรกัน? ชีวิตของผมมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ผมรู้สึกจิตตกไปครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว

มิโอะผู้ซึ่งกำลังอธิบายให้หญิงสาวฟัง ได้หันมามองผม แล้วทำสีหน้าบิดเบี้ยวซึ่งปิดกลั้นความอึดอัดไม่อยู่.. เธออึดอัดที่ต้องพูดอะไรแบบนั้น.. แต่เธอก็เป็นหนึ่งในคนที่ คิดบทบาทนี้ให้กับผมไม่ใช่รึ?

ผมได้ยินเสียงอะไรบางอย่างจากข้างๆ.. ตอนที่ผมหันไป ผมก็มองเห็นโทโมเอะกำลังสั่นไปทั้งตัว แถมยังจับคาตะนะ ซึ่งพร้อมที่จะดึงออกมาจากฝักอีกด้วย!

ใจเย็น!

ผมรีบจับมือของโทโมเอะ แล้วก็จ้องหน้าเธอ.. โทโมเอะพยักหน้าแล้วก็ลดหัวลงด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ.. ดูไม่เต็มใจมากๆ~เลยด้วย

แต่พวกเธอเป็นผู้ร่วมอดุมการณ์ก่อตั้งบทบาทสมมุตินี่ให้กับผมนะ!

" เพื่อที่จะควบคุมคำสาปเอาไว้ เขาก็เลยจำเป็นต้องใส่หน้ากากแล้วก็แหวนพวกนั้นค่ะ.. แต่ผู้ว่าจ้างของฉัน สามารถสื่อสารด้วยพลังเวทย์แทนการพูดได้ค่ะ " (มิโอะ)

มิโอะส่งสัญญาณให้ผมด้วยสายตา

ในบริเวณที่ว่าง ข้างๆหน้าของผม ผมใช้พลังเวทย์เขียนภาษากลางขึ้นมาว่า [สวัสดีครับ]

หญิงสาวดูจะตกใจเล็กน้อยต่อสถานการณ์ แต่สุดท้ายก็เหมือนจะเชื่อแล้ว.. ดูเหมือนว่าผมจะยังสามารถสื่อสารได้ด้วยการเขียนสินะ โล่งอกขึ้นเยอะเลย

" อย่างที่คุณเห็น ว่าไม่มีปัญหาอะไรค่ะ.. แล้วพวกเราก็มั่นใจในความสามารถของพวกเราพอตัวเลยด้วย แต่เดิมที พวกเราได้แต่คอยรับใช้เจ้านายของพวกเราอยู่ค่ะ พวกเราเลยไม่ได้มาสมัครเข้าร่วมกับกิลด์.. แต่พวกเราคิดว่าเพื่ออนาคตแล้ว พวกเราจำเป็นต้องสมัครไว้ค่ะ " (มิโอะ)

โทโมเอะพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อยืนยันในสิ่งที่มิโอะพูด

" มีปัญหาอะไรไหมคะ? " (มิโอะ)

ในคำพูดอันอ่อนโยนของมิโอะ ผมรู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่เธอจำเป็นต้องพูดสิ่งเหล่านั้น.. อย่างที่คิดเลย เธอกำลังโมโหอยู่จริงๆด้วย.. ครั้งล่าสุด ผมมอบหมายให้โทโมเอะถามเรื่องทิศทาง แต่ตอนนี้ผมปล่อยให้มิโอะเป็นคนอธิบาย.. ตอนนี้ผมเริ่มลังเลแล้วว่า จะปล่อยให้ใครเป็นคนทำหน้าที่อธิบายดีนะ.. ตอนนี้ก็รอดูไปก่อนแล้วกัน

" อ่ะ ไม่มีค่ะ! ถ้าหากเป็นแบบนั้นก็ไม่มีปัญหาค่ะ.. แต่อย่างที่พวกคุณก็น่าจะรู้กันแล้ว ว่าสถานที่แห่งนี้ ล้วนแล้วแต่มีผู้ที่แข็งแกร่งมารวมกัน.. ดังนั้นก็เลยไม่เคยมีคนมาสมัครเข้าร่วมกิลด์ในเมืองแห่งนี้มาก่อนเลยค่ะ.. เอ่อ..ขอโทษที่ทำตัวไร้มารยาทเมื่อกี้นี้นะค่ะ.. "

ดูเหมือนว่าเราจะสมัครได้สำเร็จสินะ.. แต่คนที่ควรจะขอโทษ น่าจะต้องเป็นผมมากกว่านะพี่สาว เพราะเหมือนพวกเราทำให้เธอค่อนข้างตกใจกลัว

" โอเคค่ะ.. เพื่อการสมัครแล้ว เราจำเป็นต้องวัดค่าเลเวลของพวกคุณก่อนนะค่ะ.. แต่ด้วยความเคารพ เราจำเป็นต้องเตรียมของนิดหน่อย.. ระหว่างที่รอ ฉันขออธิบายเกี่ยวกับกิลด์ให้ฟังก่อนดีไหมค่ะ? "

ด้วยความยินดีเลยครับ! ผมบอกมิโอะว่าตกลง

" ตกลงค่ะ " (มิโอะ)

" ค่ะ.. กิลด์คือสถานที่ที่นักผจญภัย จะได้รับมอบหมายภารกิจในรูปแบบต่างๆ.. โดยที่ภารกิจนั้นจะถูกจัดอันดับตั้งแต่ ระดับ E ไปจนถึงระดับ SSS และนักผจญภัยที่มีแรงค์(ระดับ)เทียบเท่ากับระดับของภารกิจ จะสามารถรับภารกิจนั้นไปได้ค่ะ " 

แรงค์งั้นเหรอ? เข้าใจล่ะ.. จะได้จัดอันดับให้ตรงกับความสามารถของแต่ละบุคคลสินะ.. ถ้าหากพวกเขาแจกจ่ายภารกิจแบบมั่วๆแล้วหล่ะก็ คงจะมีปัญหาตามมาแน่ๆ

" แล้วก็ในเรื่องของแรงค์นั้น.. ทางกิลด์จะใช้อัตราสำเร็จในการทำภารกิจ แล้วก็เลเวลของสมาชิกตอนทำภารกิจนั้น เพื่อใช้เป็นตัวคำนวณในการเพิ่มแรงค์ของสมาชิกแต่ละคนขึ้นค่ะ "

" เอ๋? ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า ต่อให้พวกเรามีเลเวลสูง พวกเราก็จำเป็นต้องเริ่มจากภารกิจระดับต่ำสุดอย่างนั้นเหรอค่ะ? " (มิโอะ)

มิโอะ ไปเอาความมั่นใจว่าตัวเองเลเวลสูงแบบนั้นมาจากไหนกัน? ใจเย็นๆแล้วรอฟังคำอธิบายให้จบก่อนก็ดีนะ

มันช่วยไม่ได้หรอก.. เพราะต่อให้ตัวเราจะมีพลังและความสามารถมากขนาดไหน ถ้าหากไม่มีการพิสูจน์หรือว่าความน่าเชื่อถือ พวกเขาก็ตัดสินเพิ่มแรงค์ให้เราง่ายๆไม่ได้หรอก ใช่ไหมหล่ะ?

" ชะ..ใช่ค่ะ.. ถึงแม้ว่าจะมีเลเวล 80 หรือสูงกว่านั้น ยังไงก็ต้องเริ่มทำภารกิจตั้งแต่ระดับ E ก่อนเสมอค่ะ.. แต่ถ้าหากคนคนนั้นทำภารกิจผ่านได้อย่างง่ายดาย ระดับของแรงค์ก็จะเพิ่มขึ้นเร็วกว่าของคนอื่นอย่างแน่นอนค่ะ "

" ยุ่งยากจังน้า " (โทโมเอะ)

พูดอะไรออกมาอีกแล้วเนี่ยโทโมเอะ!

ผมไม่ต้องการให้เกิดปัญหานะ! ตั้งใจฟังไปเฉยๆได้ไหม! พวกเธอเป็นเด็กกันเหรอไง?!

ตอนที่ผมใช้สายตามองไปที่พวกเขา เหมือนกับผู้ใหญ่กำลังดุเด็ก.. พวกเขาต่างก้มหัวลงแล้วปรับเปลี่ยนสีหน้าสะใหม่.. จริงๆเลย!

" ระดับของภารกิจจะถูกแบ่งออกไปตามความยากอีกค่ะ เป็นแบบ ลบ ธรรมดา แล้วก็บวก.. ตัวอย่างเช่น ถ้าหากคุณสามารถทำภารกิจ 3 อย่างที่เป็นแบบบวกได้สำเร็จ ก็จะเพิ่มแรงค์ได้ 1 แรงค์ค่ะ แบบธรรมดาต้องทำ 5 ภารกิจ แล้วก็แบบลบต้องทำ 10 ภารกิจค่ะ "

โชคยังดีที่หญิงสาวยังคงอธิบายต่อไปโดยไม่ได้คิดอะไร.. ดูเหมือนเธอจะเคยชินกับสถานการณ์แบบนี้แล้ว เพราะเธอจำเป็นจะต้องเจอกับนักผจญภัยอันธพาลอยู่บ่อยๆ

เหมือนกับสาวสวยและอันธพาลงั้นเหรอ? ผมรู้สึกอยากจะเห็นเหตุการณ์แบบนั้นจัง แต่คิดอีกทีไม่เห็นจะดีกว่า

เข้าใจหล่ะ.. ดูเหมือนว่าทางกิลด์จะจัดการให้สามารถยกระดับของแรงค์ได้ง่ายๆสินะ

ถ้าอย่างนั้น.. ก็แค่ให้ทั้งสองคนทำภารกิจบวกซะก็สิ้นเรื่อง

ผมตอบไปด้วยเสียง อือ~ ผมยังมีคำถามอะไรที่ใช้อ้างอิงได้อีกบ้างนะ?

แค่คิดถึงตอนที่ผมสู้กับมิโอะแล้วก็โทโมเอะ ก็ทำให้ผมรู้สึกว่ามันไม่จำเป็นต้องถามคำถามอะไรเลย

เดี๋ยวก่อนนะ.. มีอยู่อย่างนึง

แต่ไว้ค่อยถามทีหลังละกัน

" แล้วก็ยังมีภารกิจพิเศษอีกด้วยค่ะ.. มันเป็นภารกิจที่ไม่จำกัดแรงค์ ฉะนั้นใครจะรับมันก็ได้.. แต่ในภารกิจพิเศษเหล่านั้น พวกเราจะไม่รับประกันความปลอดภัยให้ค่ะ.. แล้วก็ถ้าหากพวกเราตัดสินว่าเลเวลของคุณต่ำเกินไป พวกเราก็จะปฏิเสธการรับภารกิจพิเศษนั้นๆค่ะ "

โอ้? มันฟังดูเหมือนเป็นภารกิจที่อันตรายแฮะ

" นี่เป็นในกรณีที่.. ไม่ว่าจะนำภารกิจนี้ไปใว้ในแรงค์ไหน ก็ไม่มีคนสามารถทำมันได้สำเร็จค่ะ มันเลยกลายมาเป็นภารกิจที่สามารถรับได้ทั่วไป.. แล้วก็ถ้าหากคุณจะรับมันแบบเจาะจง มันก็สามารถกลายมาเป็นภารกิจในแรงค์ของคุณได้ค่ะ.. "

" ถ้าหากคุณสามารถทำภารกิจที่ค้างไว้นานแล้วได้สำเร็จ โดยที่คุณมีแรงค์ที่ต่ำกว่าระดับ S แรงค์ของคุณก็จะเพิ่มขึ้นโดยไม่ผ่านการไตร่ตรองใดๆจากทางกิลด์ค่ะ.. แถมเมื่อทำสำเร็จคุณจะได้รับค่าตอบแทนที่สูงกว่าราคาตลาดมากค่ะ.. แต่ถ้าหากมีข้อยกเว้นบางอย่าง มันก็จะไม่เข้ามาเกี่ยวกับแรงค์ของคุณด้วยเช่นกัน "

โอ้~ ผมเปลี่ยนใจไม่รับภารกิจแบบบวกแล้ว.. ผมจะให้พวกเขาทั้งสองคน รับภารกิจพิเศษพวกนี้แทน ถ้าเกิดมันมีให้รับหล่ะก็นะ...

" แล้วก็.. ถ้าหากคุณเข้าร่วมเป็นสมาชิกกับกิลด์ของเรา คุณจะสามารถนำชื่อของคุณไปแสดง เพื่อเข้าไปยังสถานที่ต่างๆได้ รวมไปถึงได้รับความช่วยเหลือด้านต่างๆจากทางกิลด์ของเรา.. แล้วคุณก็จะสามารถซื้อสินค้าต่างๆ ในราคาที่ถูกกว่าปกติได้อีกด้วยค่ะ "

โอ้~! นั่นมันเยี่ยมไปเลยนะเนี่ย!

เหมือนกับได้ผลประโยชน์โดยไม่มีเงื่อนไขเลย! ตอนแรกผมคิดว่า กิลด์ของนักผจญภัยหน่ะ จะเป็นองค์กรที่ไม่ค่อยเป็นมิตรกับสมาชิกเท่าไหร่ เช่น ใช้งานสมาชิกหนักมากเกินไป.. แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้นแฮะ จริงๆมันค่อนข้างดูดีทีเดียว

" ยังไงก็ตาม.. คุณ... "

หืม? ผม?

" ในกรณีของเขา.. ฉันคิดว่าเขาน่าจะสมัครเข้าร่วมกับกิลด์ของผู้ประกอบการอยู่แล้ว ฉะนั้นการบริการของทางกิลด์นั้นจะมามีบทบาทหลักค่ะ.. กฎบอกว่า ในกรณีที่คุณสมัครกิลด์ที่มีอิทธิพลไว้สองกิลด์หรือมากกว่านั้น เงื่อนไขของกิลด์ผู้ประกอบการจะมีระดับที่เหนือกว่าค่ะ.. โปรดจำให้ขึ้นใจด้วย "

เข้าใจแล้ว.. ดูเหมือนว่าจะมีกิลด์ผู้ประกอบการ สำหรับพวกพ่อค้าแม่ค้าอยู่ด้วยสินะ นี่เป็นจุดบอดเลยสิเนี่ย ผมนึกว่าจะมีแค่กิลด์นักผจญภัยกิลด์เดียวซะอีก.. แสดงว่ามีกิลด์อื่นๆอยู่อีกหลายกิลด์เลยสินะ? ถ้าพูดถึงชีวิตประจำวัน.. มันก็คงจะคล้ายๆกับสหภาพที่กำลังทำงาน*อยู่สินะ เหมือนผมจะจำได้ว่า เคยเรียนมันมาก่อนที่โรงเรียนนะ 
[*ตรงนี้ถ้าแปลเป็นไทยผมไม่รู้ว่าใช้คำว่าอะไรนะครับ > functioning union]

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า จะเข้าร่วมกับกิลด์จำนวนมากก็ไม่เป็นไร แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ควรทำสินะ

" แต่ว่าอย่าใช้สิทธิพิเศษของนักผจญภัย ไปกวาดซื้อสินค้าจนหมดนะค่ะ.. แถมยังมีประเด็นเรื่องสายตาของคนในสังคมอีก ว่าจะมองกิลด์เรายังไงบ้าง.. ฉะนั้น ฉันหวังว่าพวกคุณจะเข้าใจนะค่ะ "

อืม.. ผมไม่มีความคิดที่จะใช้สิทธินั้นไปทำเรื่องที่เลวร้ายอยู่แล้ว ดังนั้นมันไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

คำอธิบายพื้นฐานจบแล้วสินะ? มันน่าจะเป็นสิ่งที่เธอไม่คุ้นเคยที่จะพูด แต่เธอกลับอธิบายมันได้ดีเลยทีเดียว มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีมาก

ผมใช้มือของผมเพื่อดึงความสนใจของเธอ และเมื่อมั่นใจว่าเธอมองมาทางนี้แล้ว ผมเริ่มที่จะใช้มือเขียนคำขึ้น 
[*ผมจะใช้ [...] เวลาที่มาโกโตะสื่อสารด้วยการเขียนนะครับ]

[ ผมมีคำถามสองคำถาม.. ผมจะหาข้อมูลของนักผจญภัยชื่อดังได้จากที่ไหนบ้างครับ? แล้วก็ภารกิจสำหรับปราบปรามลิซึ จัดอยู่ในแรงค์ที่สูงถึงระดับไหนครับ? ] (มาโกโตะ)

ดูเหมือนว่าเธอจะใช้เวลาครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง.. แล้วเธอก็หันกลับมาและเริ่มอธิบาย

" อันดับแรกสุด.. ถ้าเป็นข้อมูลของนักผจญภัยระดับสูง ถ้าหากเป็นแค่แรงค์กับเลเวลหล่ะก็ พวกเขาจะถูกติดประกาศไว้ตรงนั้นค่ะ.. พวกเราอัพเดทข้อมูลอยู่บ่อยๆ ดังนั้นมันไม่น่าจะมีข้อผิดพลาดอะไรค่ะ.. แล้วก็ในเรื่องของการปราบปรามลิซึนั้น... "

" การตรวจสอบรัง การปราบปรามเป็นกลุ่ม หรือการเข้าควบคุมพื้นที่.. ต้องการรู้ระดับของภารกิจแบบไหนค่ะ? "

ฮืม.. ฟังดูซับซ้อนจังแฮะ.. แต่นั่นน่าจะเป็นภารกิจที่ 'มีอยู่' ทั้งหมดแล้วสินะ ถ้าอย่างนั้นก็..

[ ผมอยากทราบถึง 'การเข้าควบคุมพื้นที่' แล้วก็ 'การปราบปรามเป็นกลุ่ม' ครับ ] (มาโกโตะ)

ผมยังคงถามเธอต่อไป

" ถ้าหากเป็น 'การเข้าควบคุมพื้นที่' มันจะขึ้นอยู่กับจำนวนของเขี้ยวแล้วก็ลูกกระตาของพวกมัน ที่สมาชิกสามารถรวบรวมมาได้ แต่โดยพื้นฐานแล้ว มันจะจัดอยู่ในระดับ C+ ค่ะ.. แล้วก็ถ้าเป็นแบบ 'การปราบปรามเป็นกลุ่ม' จะอยู่ในระดับ B ค่ะ "

'แล้วก็...' หญิงสาวยังคงอธิบายต่อไป

ถ้าหากเป็นการเข้าควบคุมพื้นที่ ระดับความยากจะไม่ตรงกับแรงค์โดยตรง.. ดังนั้น คนที่รับภารกิจรูปแบบนี้ จะมีอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น.. แล้วก็ในรูปแบบภารกิจเป็นกลุ่ม พวกลิซึนั้น เป็นตัวที่ค่อนข้างสร้างปัญหามาก ภารกิจส่วนใหญ่เลยถูกจัดเป็นภารกิจพิเศษแทน

แต่ผมดันจัดการกับมันได้หนึ่งตัว ด้วยการกระโดดเตะเพียงครั้งเดียวนี่สิ.. ผมบอกเธอไม่ได้หรอก

ยังไงก็ตาม.. ถ้าตัดสินใจจากการจำแนกระดับแรงค์แล้ว... โอกาสที่ทั้งมิโอะแล้วก็โทโมเอะ จะมีเลเวลจัดอยู่ในระดับที่เรียกได้ว่าเป็นถึงนักฆ่า จะสูงมากทีเดียว

หลังจากที่ผมพูดขอบคุณพี่สาวที่อธิบายจนเสร็จ.. 'ผมจะไปตรวจดูรายชื่อของพวกเลเวลสูงหน่อยนะ' ผมบอกผู้ติดตามทั้งสองคนของผมไปแบบนั้น แล้วเดินออกไป

มันคงจะไม่เป็นไร ถ้าหากมีคนเลเวล 300 หรือ 400 อยู่เต็มไปหมด.. แต่ถ้าหากมีไม่กี่คนหล่ะก็ ผมคงจะให้ทั้งสองคนนั้นสมัครที่นี่ไม่ได้หรอก

ขณะที่คิดแบบนั้น.. ผมเดินไปยังสถานที่ที่มีรายชื่อแปะอยู่

......

...

อันดับแรกของรายชื่อ

แรงค์ SS.. เลเวล 444.. ชื่อ มิลซ์ เอส (Milz Ace)

เอส น่าจะเป็นนามสกุลของเขา.. ผมคิดว่า 'มิซุมิ' ก็แปลกพอสมควรนะ แต่ 'เอส' งั้นเหรอ?

ยิ่งไปกว่านั้น.. ดูเลเวลของเขาสิ.. ผมรู้สึกได้ถึงแฟล็กแห่งความตายเลยทีเดียว

คนที่อยู่ถัดมา คือแรงค์ S.. เลเวล 280.. ส่วนชื่อนั้นเหมือนชื่อทั่วไป

แต่พวกเขาทั้งสองคน น่าจะต้องหล่อไม่ก็สวยมากอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

ถ้าหากผมคิดถึงความแตกต่าง ระหว่างที่หนึ่งกับที่สองในเรื่องของเลเวลแล้วหล่ะก็.. ผมเทียบได้เลยว่า คุณเอสจะต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆเลย.. และพวกเขาก็เลเวลยังไม่ถึง 500 เลยสักคน.. ถ้าอย่างนั้นเลเวลของโทโมเอะกับมิโอะก็...

ผมตัดสินใจแล้ว

ลาก่อนการสมัครสมาชิก.. ผมคิดแบบนั้นและเปลี่ยนใจไปหาสถานที่พักผ่อนจากการเดินทางแทน.. มันคงจะดีกว่าหล่ะนะ.. 

เอ๋?

ตอนที่ผมกำลังตรวจสอบรายชื่อของสมาชิกอยู่นั้น.. ทำไม.. ข้างหลังส่งเสียงเอะอะโวยวายกันจัง?

ตอนที่ผมสงสัยและหันหลังไปดูนั้นเอง สิ่งที่ผมเห็นด้วยตาคู่นี้ก็คือ.. ผู้ติดตามของผมทั้งสองคน และกระดาษอีกสองแผ่นในมือ..

เฮ้ย? พวกเธอ? นี่ไม่รู้จริงๆเหรอว่า ทำไมผมถึงต้องไปตรวจสอบรายชื่อ ก่อนที่จะให้พวกเธอสมัครหน่ะ?

กระดาษนั้น.. มันเหมือนกับกระดาษที่ไว้ใช้ตรวจสอบอะไรสักอย่างเลยนะ?

หวา? ปกติแล้ว.. ในสถานการณ์ที่คุณถูกเตะส่งมาจากอีกโลกหนึ่ง.. คนที่มักจะทำให้เกิดปัญหาจะต้องเป็นตัวละครหลักไม่ใช่เหรอ?!

ทำไมคนที่เป็นผู้อาศัยเดิมของโลกใบนี้อย่างพวกเธอถึงดึงขาผม?! เข้าไปยุ่งกับเรื่องชวนปวดหัวแบบนี้!

ตอนนี้ผมควรจะรีบเดินกลับไปหาพวกเขาทั้งสองคนก่อน..

กระดาษที่มีขนาดเท่ากับกระดาษพับ.. พวกมันต่างมีสีแดงทั้งสองแผ่น..

ดูเหมือนว่ามันจะมีแบบแผนที่ซับซ้อนอยู่สินะ

โอ็ย~ เข้าใจแล้ว.. ผมเข้าใจแล้ว.. พวกมันเป็นกระดาษที่มีไว้ใช้วัดความต่างของเลเวล ไม่ผิดอย่างแน่นอน

สีเดิมของมันไม่ใช่สีแดง.. แต่การที่มันมีสีแดงนั้นแหละปัญหาหล่ะ

พวกคนที่อยู่รอบๆต่างมองมาที่พวกเขาทั้งสองคน ผมรู้สึกหนาวไปจนถึงกระดูกเลยทีเดียว

สายตาของผู้คน ที่เหมือนกับกำลังชมการแสดงเกมส์โชว์ มันเป็นสายตาที่ทำให้ผมเจ็บปวดมาก

ถ้าหากพวกเขาฟังพวกเราพูดมาตั้งแต่แรกแล้วหล่ะก็.. พวกเขาจะต้องรู้แน่ๆว่า ผมเกี่ยวข้องกับพวกเธอทั้งสองคน

ผมพยายามกลั้นเสียงที่เกือบจะตะโกนออกมาไว้ แล้วจ้องไปที่พวกเขาทั้งสองด้วยจิตอาฆาตทั้งหมดที่ผมมี

ในที่สุด.. พวกเขาก็เหมือนจะรู้ตัวแล้วว่า ได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดลงไป.. ยัยพวกสมองเล็กเอ๊ย!

" อืม~ ดูเหมือนว่าตอนที่ข้าหยิบกระดาษแผ่นนี่มา มันก็กลายเป็นสีแดงทันที... " (โทโมเอะ)

โทโมเอะกำลังทำท่าทาง 'อะหวาหวา' พร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ

ส่วนมิโอะก็พยักหน้าโดยความยินยอม

ดูเหมือนพวกเขาจะเข้าใจแล้วว่า ตอนนี้ผมกำลังจ้องพวกเขาด้วยความเครียดสูงสุด พวกเธอน่าจะรู้ตัวตั้งแต่หลายนาทีที่แล้วได้แล้วนะ ว่าอะไรควรไม่ควร!

ผมต้องการคำอธิบาย จากพี่สาวที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่หน้าเคาเตอร์อย่างเร่งด่วนเลย

ก่อนที่ผมจะรู้สึกตัว ดูเหมือนจะมีพี่สาวมาเพิ่มอีกคนหนึ่ง.. หูแมว~ ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีเผ่าบีสท์อยู่ด้วยสินะ.. อืม.. ดีมากเลยคร้าบ คุณเฟอลิเซีย*! แต่ก็อย่างที่คิดเลย เธอยังใส่เสื้อผ้าอยู่...
[*https://en.wikipedia.org/wiki/Felicia_(Darkstalkers)]

สีน้ำเงินกับสีชมพู.. ผมเริ่มที่จะชินกับวิกผมสีแบบนี้แล้วหล่ะนะ

ถ้าหากในตอนแรกสุด ผมเจอเผ่าบีสท์ตัวจริงแล้วหล่ะก็ ผมคงจะส่งเสียงตกใจมากสมควรเลย.. แต่ผมเคยเห็นออร์คกับกิ้งก่า เผ่าที่น่าตกใจยิ่งกว่าเผ่าบีสถ์มาก่อนแล้ว ผมเลยยอมรับมันได้อย่างใจเย็น

" เอ่อ.. นี่เป็นกระดาษที่สามารถวัดเลเวลได้ตั้งแต่ 400 ขึ้นไป.. แต่ว่า... "

ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะเริ่มขวัญอ่อนแล้ว.. ผมโทษเธอไม่ได้หรอก เพราะอยู่ดีๆ ก็มีคนสองคน ที่โผล่มาแล้วครองตำแหน่งหนึ่งในสามของแรงค์ในทันทีเลยนี่นา

พวกเขาทั้งสองน่าจะถูกจัดอยู่ในแรงค์ระดับท๊อป ที่ทำให้ชื่อของคุณเอส กลายเป็นแค่ไรฝุ่นเลยทีเดียว

กระดาษพวกนี้มีไว้เพื่อวัดเลเวลของคนที่ถือมัน แต่พอใช้เสร็จมันก็จะหายไป.. น่าเสียดายมาก

ดูเหมือนว่าพวกเขา จะมีเลเวลมากกว่า 400 เลยสินะ? ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าพวกเราบอกว่าจะไม่ขอสมัครอีกแล้ว.. ในสถานการณ์แบบนี้มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้สินะ

ไม่มีทางเลือก.. ถ้าอย่างนั้นก็วัดเลเวลพวกเขาให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยแล้วกัน

ผมตัดสินใจว่าจะไม่สมัครแล้วแท้ๆนะ.... *เฮ้อ*

อ่า~ ความสุขของผมมันกำลังบินหายไป~

----

" อะ..อืม.. ถ้าอย่างนั้น.. กระดาษแผ่นนี้มีเลเวล 625.. "

ผมส่งสัญญาณให้คุณเฟอลีเซียที่กำลังเตรียมกระดาษแผ่นต่อไป ให้หยุดก่อน

[ ทั้งสองคนนี้ สามารถปกป้องผมในดินแดนแห้งแล้งได้อย่างน้อย 1 สัปดาห์ โดยที่ตัวผมไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียวเลยครับ ] (มาโกโตะ)

ผมไม่ได้พูดโกหก.. แต่ผมรู้สึกอารมณ์เสียมาก ที่พวกเขากำลังทำหน้าเหมือนกับมันเป็นเรื่องง่ายอย่างงั้นแหละ!

[ ถ้าพวกเรากำลังพูดถึงความสามารถของพวกเธอ.. พวกเธอน่าจะอยู่ในระดับเดียวกับอาร์เกะครับ พวกเธอสามารถโค่นมาโมโนะในระดับนั้นได้ ดังนั้นผมเลยอยากจะให้คุณเตรียมกระดาษที่มีเลเวลสูงกว่านี้มา ] (มาโกโตะ)

ผมได้ยินเสียงตื่นเต้นและสงสัย ดังมาจากบริเวณรอบๆ

อาร์เกะ?! นั้นมันแมงมุมปีศาจ ที่ว่ากันว่ากำเนิดมาจากความมืดเลยนะ?! แถมมันยังเป็นญาติของแมงมุมภัยพิบัติ(มิโอะ)อีกด้วยนะ!

แล้วถ้าหากพูดถึงตัวที่กำลังหิวโหยรุนแรง นั่นจะต้องมีเลเวลถึง 900 เลยนะ?! เฮ้ย เฮ้ย ไอ่สองคนนี้มาจากไหนกัน?!

ถ้าหากต้องใช้กระดาษถึงขั้น 1600 แล้วหล่ะก็ พวกเขาจะเทียบได้กับสิปิริตเลยนะ!

เป็นไปไม่ได้ มันจะต้องเกิดข้อผิดพลาดจากกระดาษพวกนั้นแน่! จริงด้วยสิ ในอดีตนั้นก็เคยเกิดเรื่องแบบนี้กับเอสด้วยเหมือนกัน สำหรับเขาที่อยู่ดีๆก็มีเลเวลพุ่งพวดขึ้นมา!

ผมได้ยินเสียงมากมายดังมาจากข้างหลัง ผมอยากจะปิดหูหนีจริงๆ.. ไม่ใช่ว่าพวกสปิริตคือพวกที่เกี่ยวข้องกับเทพธิดาแมลงนั้นเหรอ? ผมจำได้ว่า ผมเคยได้ยินท่านสึคุโยมิบอกแบบนั้น

" 900 ถึง 1600?! อะ..เอาจริงเหรอคะ? พวกเราไม่เคยใช้กระดาษระดับนั้นมาก่อนเลยนะคะ ขะ..ขอไปหาในห้องเก็บของสักครู่ค่ะ! "

คุณเฟอลีเซิยร์รีบวิ่งออกไป

" นายน้อย จะไม่เป็นไรแน่เหรอค่ะ? "

' เกิดความโกลาหลขึ้นแน่ๆ.. ' คือสิ่งที่พวกเขาบอกกับผม..

มันสายไปแล้วว!

ผมไม่สนใจคำพูดของพวกเขา จะไม่สนอีกแล้ว!

โอ้? คุณเฟอลิเซียร์กลับมาแล้ว ไวจริงๆ

" อืม.. นี่ค่ะ "

โฮ้~ อย่างที่คิดเลย มันแผ่นใหญ่มาก.. ใหญ่จนจำเป็นจะต้องถือด้วยมือทั้งสองข้างเลยหล่ะ

ดูเหมือนว่าเธอจะแกะอะไรสักอย่างที่ดูเหมือนกับผนึกออกจากกระดาษ 

แล้วผมก็รู้สึกได้ถึงพลังเวทย์แปลกประหลาด ที่ไหลออกมารอบๆแผ่นกระดาษ

ฮืมม...~

ถึงเวลาแล้วสินะ.. อย่างน้อยก็จะได้ศึกษากระดาษแผ่นนี้ ว่ามันวัดความแตกต่างของเลเวลได้ยังไง

[ โทโมเอะ.. เริ่มจากเธอนะ ] (มาโกโตะ)

ผมออกคำสั่งเธอ ด้วยการเขียน

" เข้าใจแล้ว " (โทโมเอะ)

โทโมเอะเอื้อมมือทั้งสองข้าง ไปหยิบแผ่นกระดาษซึ่งว่างอยู่ที่หน้าเคาเตอร์

จากกระดาษไปสู่โทโมเอะ.. จากโทโมเอะเข้าสู่กระดาษ.. ผมรู้สึกได้ว่ามีพลังบางอย่างกำลังไหลไปมา ระหว่างโทโมเอะกับกระดาษแผ่นนั้น

ไม่ใช่แค่พลังเวทย์เท่านั้น.. มันให้ความรู้สึกที่เหมือนกับตอนที่ผมใช้ [ซากาอิ].. มันให้ความรู้สึกที่เหมือนกับว่า พลังของเราเริ่มที่จะไหลออกมา และปกคลุมไปทั่วๆร่างกาย

สีของกระดาษเริ่มที่จะกลายเป็นสีแดงจากฝั่งมือขวาของโทโมเอะ.. ผมพึ่งนึกออกว่าโทโมเอะนั้นถนัดขวา.. มันเกี่ยวกันรึเปล่านะ?

ความปั่นป่วนบนกระดาษเริ่มที่จะขยายกว้างขึ้น.. สามในสิบของแผ่นกระดาษกลายเป็นสีแดงไปแล้ว หมายความว่าเกิน 100 อย่างแน่นอนแล้วสินะ..

ครึ่งของกระดาษ..

สามในสี่ส่วนของกระดาษ... และ.. ความเคลื่อนไหวของสีเริ่มที่จะอ่อนลง การเปลี่ยนสีของกระดาษช้าลงอย่างเห็นได้ชัดในไม่กี่วินาที 

80% ของกระดาษ... แล้วมันก็หยุดลง.. ถึงผมจะไม่แน่ใจว่า มันจะยอมหยุดลงแค่ตรงนั้นก็เถอะ

เอ.. ดูเหมือนว่าพลังเวทย์ที่ล้อมรอบตัวกระดาษจะจางหายไปแล้ว 

มันเสร็จสิ้นแล้วเหรอ? คนอื่นแตะมันได้รึยัง?

แต่คุณเฟอลิเซียร์หยิบถุงมือที่ดูเหมือนจะเป็นถุงมือชนิดพิเศษออกมา แล้วสวมมัน เสร็จแล้วก็ค่อยๆใส่อะไรสักอย่างที่เหมือนกับผนึก เข้ากับตัวกระดาษอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าเธอกำลังอ่านอะไรสักอย่างที่อยู่บนตัวผนึกนั้น.. ฮืม~ นั้นน่าจะเป็นตัวที่เอาไว้อ่านค่าของเลเวลหล่ะมั้ง? ผมน่าจะเข้าใจไม่ผิดสินะ

คุณเฟอลิเซียร์ยกหัวขึ้นและถอนหายใจออกมาครั้งนึง ดูเหมือนว่าเธอจะกำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่.. ต่อไปก็เตรียมแผ่นเหล็กที่เหมือนจะมีขนาดเท่ากับบัตรออกมา.. แล้วก็ใส่พลังเวทย์ลงไปในแผ่นเหล็กนั้น

ดูเหมือนเธอจะแกะสลักตราประทับเสร็จแล้ว.. และเมื่อเธอเริ่มทำการประเมินผลจากแผ่นกระดาษอีกครั้ง..

แผ่นกระดาษที่ใช้วัดเลเวลก็ลุกไปไฟ เสร็จแล้วก็หายไปภายในเวลาไม่กี่วินาที.. ผมรู้สึกเหมือนกับกำลังดูการแสดงมายากลอยู่เลย

ปกป้องความลับ? ป้องกันข้อมูลส่วนตัวรั่วไหล?

หรือบางที.. กระดาษที่ใช้ไปแล้ว อาจทำให้เกิดอันตรายขึ้นได้?

แต่สิ่งที่ผมเข้าใจก็คือ พวกเขาใช้กระดาษเป็นตัววัด.. ซึ่งกระดาษนั้น เป็นสิ่งที่สามารถทำลายทิ้งได้โดยง่าย

" เท่านี้.. การสมัครก็เสร็จสิ้นแล้วค่ะ.. นะ..นี่คือสิ่งที่ใช้ยืนยันการสมัครเข้าร่วมกับกิลด์นักผจญภัย สะ..สำหรับท่านโทโมเอะค่ะ " 

" โอ้~ แผ่นมิธริลนี่มันกำลังสะท้อนหน้าของข้าด้วยน้า เจ๋งไหมล่า~นายน้อย? " (โทโมเอะ)

ผมตอบกลับด้วยการพยักหน้าอย่างเดียว.. เพราะลำบากที่จะต้องสื่อสารด้วยการเขียนตลอดเวลานั้นแหละ.. ยังไงก็ตาม มันแสดงให้เห็นถึงสีของมิธริลสินะ แต่จริงๆแล้วแผ่นเหล็กสุดมหัศจรรย์นี่ เป็นเพียงแค่แผ่นเหล็กธรรมดางั้นเหรอ? แถมยังไม่มีความแวววาวเลยด้วย

แรงค์ E และเลเวลก็คือ... เฮ้อ แน่นอนสิ.. เธอจะต้องโดดเด่นอย่างมากในอนาคตแน่ๆ..

เพราะว่า...

" แรงค์และเลเวลของท่านโทโมเอะคือ... "

มีเสียงกลืนน้ำลายดังมาจากรอบๆ.. ผมไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ ผมได้ยินจริงๆ

" แรงค์ E .. ละ..เลเวล... 1320 ค่ะ... "

นั้นแหละเหตุผลหล่ะ~

" และเป็นเลเวลที่สูงที่สุด.. ในบรรดากิลด์ของนักผจญทั้งหมดทั่วโลกค่ะ... "

!!!!!!!!!!!!!

ธะ..เธอพูดว่าไงนะ?!!

อันดับหนึ่งของโลกงั้นเหรอ?!

" โฮ้ว โฮว.. ใจกว้างอะไรอย่างนี้.. ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า อยู่ดีๆข้าก็จะกลายมาเป็นที่หนึ่งแบบนี้..  ข้าขอถามหน่อยได้ไหมว่า อดีตที่หนึ่งเลเวลเท่าไหร่? " (โทโมเอะ)

ดูเหมือนเธอจะอารมณ์ดีสุดๆ! เธออยากจะทำตัวเด่นไปถึงไหนกัน?!

แต่ผมเองก็สนใจเหมือนกัน ว่าเลเวลของคนที่อยู่อันดับท๊อปหน่ะ เท่าไหร่กันนะ?

" ตอนนี้คือ 'นักฆ่ามังกร' ท่าน โซเฟีย โบว์.. แรงค์ SSS เลเวล 920 ค่ะ... "

โทโมเอะ ยัยโง่เอ๊ยยยย

แม้แต่นักผจญภัยที่มีฉายาน่ากลัวอย่าง 'นักฆ่ามังกร' ตัวเลขของเลเวลยังไม่เกิน 3 หลักเลยยยย!

" โหว~ 'นักฆ่ามังกร' งั้นเหรอ? เธอไปล่ามังกรตัวไหนกัน? " (โทโมเอะ)

โทโมเอะหรี่ตาลง.. แล้วถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง

เพราะตัวโทโมเอะเองก็เป็นมังกรนี่นา..

" ได้ยินมาว่าปาร์ตี้ของท่านโซเฟียร์.. ถ้าฉันจำไม่ผิด.. พวกเขาได้ปราบปราบมังกรชั้นสูง 'แลนเซอร์' ที่คอยตามรบกวนจักวรรดิค่ะ "

" แลนเซอร์? โอ้~ ทั้งๆที่เขาชอบอวดว่าตัวเองมีฉายา 'มิทซุรึงิ*' ด้วยนะ.. ไอ่ฉลาดน้อยนั่น.. " (โทโมเอะ) 
[* Mitsurugi เหมือนญี่ปุ่นจะแปลว่าดาบไม่ก็วิถีแห่งดาบครับ ผิดก็ขออภัยนะครับ ]

ว้าว.. พูดได้หยาบมาก.. เสียงเบาๆที่เธอพูดออกมา มีความสนุกเบาๆปนอยู่

ขนาดตัวผมยังอยากจะยกยอตัวเองเลยนะ ว่าตัวผมนั่นปกปิดสีหน้าเก่งมาก.. ถ้าผมไม่ได้เป็นแบบนั้น ป่านนี้ผมคงส่งเสียงร้องออกมายาวๆ หลังจากเห็นบัตรสมาชิกของโทโมเอะแล้ว

ยังไงก็ตาม.. ดูเหมือนว่าโทโมเอะจะรู้จักมังกรตนนั้นสินะ.. แต่เหมือนความสัมพันธ์ระหว่างมังกรชั้นสูงกันเองจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่รึเปล่า?

เอาเถอะ มันค่อนข้างเท่ทีเดียว.. มังกรที่มีฉายาว่า "มิทซุรึงิ" งั้นเหรอ...

ผมอยากจะเจอเขาจังเลย ถ้าหากเขายังมีชีวิตอยู่หล่ะก็นะ

" ถ้าอย่างนั้น.. ฉันก็ขอเป็นคนต่อไปนะคะ? " (มิโอะ)

อ่า.. จริงด้วยสิ ยังมีมิโอะอีกคนนี่นา

ผมคิดว่าเธอเอง ก็จะต้องมีเลเวลสูงถึงขั้นเลข 4 หลักอย่างแน่นอน..

การวัดค่าเลเวลดำเนินต่อไป...

แล้วก็เสร็จ!

โอเค.. กระดาษกว่า 90% กลายเป็นสีแดงไปแล้ว

ส่วนมือที่กำลังจะส่งแผ่นเหล็กมาให้มิโอะนั้น สั่นไปหมดแล้ว..

แน่อยู่แล้วหล่ะ.. ถ้าหากรู้ตัวว่าคนที่อยู่ตรงหน้าสามารถฆ่าแม้กระทั้งมังกรได้ ก็ต้องกลัวเป็นธรรมดาอยู่แล้ว..

เสียงของหญิงสาวที่น่าสงสาร ที่พูดออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อ..

" ทะ..ท่านมิโอะ.. แรงค์ E.. ละ.. เลเวล.. 1500 ค่ะ.. "

โอเข?? ตอลนี้มิโอ้วขือที่หนึ้ง!

ไปเล่นเป็นท่านโกมอนกันเองเลยไป๊

หวา~ พวกเราทำตัวเด่นกันเกินไปแล้ว หลังจากนี้เป็นต้นไปพวกเราจะต้องโดดเด่นมากๆแน่ๆ.. พ่อค้ามือใหม่ที่มีบอร์ดี้การ์ดเลเวลเกินพันถึง 2 คน! ต่อให้งมหาทั่วทั้งโลก ก็คงมีแค่ผมคนเดียวนี่แหละ!

" อะไรนะ?! ไม่มีทางที่มิโอะจะเลเวล 1500 แล้วข้าแค่ 1320 แน่ๆ! เฮ้ ผู้ดูแล! ไปเอากระดาษมาอีกใบเดี๋ยวนี้เลย! คราวนี้ข้าจะตั้งใจวัดอย่างจริงจังแล้ว! " (โทโมเอะ)

อ่า~ พระเจ้า! ผมเป็นคนเดียวงั้นเหรอ ที่จะหยุดพวกเขาได้หน่ะ?

*แตะ*แตะ

ผมแตะไปที่ไหล่ของโทโมเอะ

[ ในช่วงเวลาที่เธอหลับอยู่หน่ะ.. มิโอะต้องต่อสู้ตลอดเวลาเลยนะ ฉะนั้นผลลัพธ์มันก็เห็นๆกันอยู่แล้ว.. ต่อไปก็ตาผมบ้างหล่ะ ] (มาโกโตะ)

ตอนที่เช็นกำลังหลับอย่างสงบอยู่ที่ภูเขาแห่งนั้น.. มิโอะก็หิวโหย และเดินทางไปก่อภัยพิบัติทั่วโลก.. ฉะนั้นมันไม่แปลกหรอก ที่มิโอะจะมีค่าประสบการณ์ที่สูงกว่า

ถ้าหากจะถามผมว่า คำว่า "ค่าประสบการณ์" จะเหมาะกับสถานการณ์นี้รึเปล่า.. ถึงแม้ว่าความมั่นใจผมจะเป็นศูนย์ก็เถอะ.. แต่ผมเชื่อในสัญชาตญานของผม

" อะไรคือ 'เห็นๆกันอยู่แล้ว...' กัน?! อยากพูดอะไรกันแน่?! " คือสิ่งที่โทโมเอะพูด แต่ผมก็ปล่อยให้มิโอะจัดการ..ส่วนตัวผมนั้นเดินไปหน้าเคาเตอร์

[ ฝากด้วยนะครับ ] (มาโกโตะ)

ผมบอกไปแบบนั้น

คุณเฟอลิเซียร์ที่กำลังสั่นไปทั้งตัว ส่งกระดาษเลเวล 900 มาให้ผม 

ผมเลยหลุดยิ้มออกมา

[ สำหรับผม เอากระดาษที่เล็กที่สุดออกมาก็ได้ครับ ] (มาโกโตะ)

หลังจากพูดแบบนั้น ผมก็ส่งกระดาษที่ใหญ่เท่ากับมือทั้งสองข้างกลับไป

เพราะมันไม่น่าจะจำเป็นหรอก..

เมื่อผมพูดแบบนั้น กระดาษที่ออกมานั้นเป็นกระดาษที่คล้ายกับอันที่ผมเคยเห็นมาก่อน.. มันคล้ายกับกระดาษที่คุณเอม่าเคยส่งให้กับผม

อันนี้แหละ!

ผมถือมันด้วยมือซ้าย

โอ้? มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น.. โอ้~ ผมเองก็เลเวลเพิ่มขึ้นเหรอเนี่ย?

แล้วจากนั้นก็มันก็หยุดเปลี่ยนแปลง..

กระดาษแผ่นนี้ดูไม่มีลวดลายพิเศษอะไรเลย แล้วมันวัดค่าเลเวลของผมได้ยังไงกันนะ?

จะพูดว่าไงดีหล่ะ? สายตาที่กำลังมองผมอยู่รอบๆ มันทำให้ผมเจ็บปวดมาก.. มันกำลังทิ้มแทงผม โดยปราศจากความปราณี

มันคงจะดีกว่านี้ ถ้าหากพวกเขาจะหัวเราะใส่ผม มากกว่ามาจ้องกันแบบนี้..

" เอ่อ.. ท่านไรโดะ.. แรงค์ E เลเวล 1 ค่ะ.. "

เธอบอกกับผมด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง..

ก็นั้นหน่ะสิ~ ผมรู้อยู่แล้วหล่ะ..

ไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะผมรู้เลเวลของตัวเองดี..

แล้วก็ผม ตัดสินใจใช้ชื่อปลอม(ไรโดะ)ในโลกแห่งนี้

ไม่ใช่เพื่อปกปิดเทพธิดา หรือเพราะพวกวีรบุรุษอะไรพวกนั้นหรอก.. แต่เหตุผลทั้งหมดมันก็แค่ ผมคิดว่าผมควรจะมีชื่อปลอมเท่านั้นเอง

สายตาที่อยู่รอบๆตัวผม เหมือนกำลังไม่แน่ใจว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์นี้ดี.. ชื่อ เลเวล แล้วก็แรงค์ จะถูกจัดเป็นข้อมูลสาธารณะ.. ฉะนั้นในอนาคต มันไม่มีทางเลยที่จะปกปิดข้อมูลของพวกเขาทั้งสองคน

แต่อีกนัยนึงมันก็ช่วยชีวิตผมเหมือนกัน.. เพราะข้อมูลสาธารณะที่แสดงให้คนอื่นเห็นหน่ะ ปกติแล้วจะแสดงเฉพาะคนที่มีแรงค์สูงเท่านั้น.. ดังนั้น ถ้าหากพวกเราไม่เพิ่มแรงค์จนสูงเกินไป ข้อมูลของก็คงจะไม่ถูกเผยแพร่ไปเร็วมากนักหรอก.. มั้งนะ?

ผมปฏิเสธการตรวจสอบค่าสถานะอย่างสุภาพที่สุด ตอนนี้ผมต้องการตัดข้อมูล เกี่ยวกับพวกเราทุกอย่างออกให้หมด! เพราะผมไม่รู้ว่า นอกจากเลเวลแล้ว จะมีตัวเลขที่ไม่ปกติอะไรผุดขึ้นมาอีกบ้างจากการตรวจสอบค่าสถานะ

ส่วนตัวแล้วผมอยากจะรู้ตัวเลขของผมนะ แต่ว่า.. ก่อนอื่นต้องหาหนทางในการสืบค้นข้อมูลตระกูลของผมก่อน

เอาหล่ะ.. ระหว่างที่เดินดูแผงลอย ก็หาโรงแรมไปด้วยเลยละกัน.. พี่สาวที่ยืนอยู่หน้าเคาเตอร์ บอกผมว่าแถวๆนี้ มีโรงแรมอยู่เป็นจำนวนมากที่ร่วมมือกับกิลด์ ฉะนั้นจะได้รับส่วนลดจากการพักอาศัยอีกด้วย

และขอบคุณเหล่านักผจญภัย ที่หลบทางให้กับทาสทั้งสองของผม.. มันรู้สึกเหมือนกับที่แห่งนี้จะทำให้ผมรู้สึกแปลกขึ้นทุกทีแล้ว.. อยู่ดีๆพวกเราก็สามารถเดินไปมาได้อย่างสบายใจ โดยมีคนหลบทางให้..

พวกเราเดินออกไป เพื่อหาโรงแรมนอนในตอนกลางคืน...




NEKOPOST.NET