[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu ตอนที่ 13 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.13 - ดูเหมือนว่าสวนแห่งนี้.. จะยกระดับขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง


สู้ๆนะตัวผม

ตอนนี้ผมกำลังเจอกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างกระทันหัน ซึ่งผมไม่เข้าใจมากนักว่าเกิดจากอะไร.. แล้วตอนนี้ ผมเลยพยายามที่จะให้กำลังใจตัวผมเอง

อะโซระมีขนาดใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มันกลายเป็นสถานที่ที่ยากจะเข้าใจได้มากขึ้นเรื่อยๆ

ว้าว...

ตรงสุดขอบฟ้าของอะโซระ.. ผมมองเห็นป่าไม้ที่มีสีดำสนิท ก่อนหน้านี้ตรงนั้นเคยเป็นทุ่งหญ้าสีเขียวมาก่อน.. ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีป่าไม้อื่นๆโผล่ขึ้นมายังบริเวณใกล้เคียงกับเต้นท์ของพวกเราอีกด้วย

แล้วก็.. แม่น้ำที่ดูเหมือนว่าจะมีอยู่ที่นี่มาแต่แรกแล้ว ตอนนี้กำลังไหลลงมาอย่างชัดเจน.. แม่น้ำมันไหลผ่านหมู่บ้านของพวกออร์ค และยังคงไหลต่อไปยังที่ไหนสักแห่งหนึ่ง.. บางที อาจจะมีทะเลตรงส่วนปลายสุดของสายน้ำหล่ะมั้ง?

นี่มันไม่ใช่ภาพลวงตา..

ผมเริ่นต้นสำรวจอีกครั้ง.. แต่ดูเหมือนว่าภูมิประเทศจะขยายใหญ่ขึ้นและเปลี่ยนแปลงด้วยเช่นเดียวกัน กำแพงหมอกซึ่งอยู่ห่างไกลออกไปในอะโซระ ตอนนี้ผมกลับจำเป็นจะต้องใช้ [ซากาอิ] เพื่อที่จะมองเห็นได้ว่า มันอยู่ห่างออกไปไกลถึงเพียงไหน.. สายน้ำไหลผ่านกำแพงนั้นแล้วก็หายไป บางทีในอนาคตมันก็คงจะขยายใหญ่มากกว่านี้ขึ้นไปอีก..

ขนาดของมันอาจเทียบเท่าได้กับฮอกไกโด.. ผมก็พูดไปตามสิ่งที่ผมคิดออกนั้นแหละ แต่ผมคิดว่า ที่แห่งนี้ก็ยังใหญ่เกินกว่าจะเรียกมันว่าอำเภอด้วยซ้ำ

จากทั้งอะโซระ.. ผมรู้สึกได้ว่าพืชพันธุ์กับแหล่งน้ำเองก็เพิ่มขึ้น ผมเริ่มสงสัยแล้วว่ามันจะกลายเป็นแผ่นดินญี่ปุ่นทีละนิดๆ รึเปล่า? จริงอยู่ว่ามันไม่มีบ้านหรือทุ่งนาให้เห็นเลย.. แต่บรรยากาศแบบนี้มันบ่งบอกได้ว่าที่นี่คือญี่ปุ่น

ทะ..ที่นี่มันจะไม่เสถียรไปถึงไหนกัน.. สถานที่แบบนี้.. มันจะยังเรียกได้ว่าปลอดภัยสำหรับการอยู่อาศัยจริงเหรอ?

แต่สุดท้ายแล้ว.. ผมก็ยกแขนทั้งสองข้างขึ้น แล้วสูดอากาศเข้าไป เพราะว่าที่แห่งนี้ มันมีบรรยากาศเหมือนกับญี่ปุ่น

---

ผมตื่นขึ้นมาที่เต้นท์ ที่ซึ่งพวกออร์คเตรียมไว้ให้กับผม

ตอนที่ผมตื่นขึ้นมา มีผู้หญิงผมสีดำอยู่ข้างๆกับผม แล้วก้มหัวลงพร้อมๆกับวางนิ้วมือสามนิ้วไว้กับพื้น*
[เป็นการแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ โดยเฉพาะกับคู่หมั้นของตัวเอง]

หลังจากความเงียบสงัดเข้าปกคลุมได้สักพักหนึ่ง.. หญิงสาวก็เงยหน้าขึ้น

" ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ ท่านเจ้านาย.. ต้องขอบคุณท่านจริงๆ ที่ทำให้ฉันได้ลิ้มรสประสบการณ์ที่เรียกว่า อิ่มท้อง.. เป็นครั้งแรกในชีวิตตั้งแต่ที่ฉันเกิดมาเลยค่ะ♫ "

เธอพูดประโยคเหล่านั้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข และมีน้ำตาไหลออกมาเล็กน้อย

ผมไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ตอนนี้เลย

" รอเดี๋ยวก่อน รออยู่ตรงนั้นก่อนนะ " (มาโกโตะ)

ผมหลบเลี่ยงหญิงสาวผู้ซึ่งเมื่อกี้นี้พูดอะไรบางอย