[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu ตอนที่ 1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จันทรานำพาสู่ต่างโลก - Tsuki ga Michibiku Isekai Douchuu

Ch.1 - ยืนหยัดบนโลกใบใหม่


ผมมีชื่อว่า มิซุมิ มาโกโตะ

เป็นนักเรียนมัธยมปลายชั้นปีที่สอง เรียนอยู่ที่โรงเรียนท้องถิ่นชื่อว่า โรงเรียนมัธยมนากาซึฮาระ

ชมรมของผมคือชมรมยิงธนู ความสามารถพิเศษของผมคือ การยิงธนู

ผลการเรียนก็ งั้น-งั้น  พละกำลังก็ระดับปานกลาง

รูปร่างหน้าตา ไม่ถือว่าดีมาก แล้วก็ไม่ถือว่าแย่มากเช่นกัน

งานอดิเรกค่อนข้างจะเป็นโอตาคุ แต่ว่าขอบเขตในความเป็นโอตาคุของผมนั้นกว้างมาก เพราะผมแถบจะลองเป็นโอตาคุในทุกๆ รูปแบบ

สิ่งที่ผมสนใจ และจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง คือ ธนู และ ละครย้อนยุค

สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตสำหรับผม คือการได้มองเห็นตัวเองยิงธนู

แต่ยังไงก็ตาม ผมก็ยังคิดว่าผมยังไม่ได้โดดเด่นอะไรมาก

และการที่คนที่ไม่มีอะไรเด่นมาอยู่ท่ามกลางสถานที่แบบนี้ มันช่างไม่เหมาะกับผมเอาซะเลย สิ่งที่ผมมองเห็นคือ ดินแดนรกแล้งสีแดงอมน้ำตาล

มันดูเหมือนสถานที่ที่ผมเคยเรียนในชั้นเรียนเลยนะเนี่ย

สถานที่ซึ่ง กลางวันนั้นจะร้อนมาก และจะเย็นลงมากเมื่อถึงตอนกลางคืน

หลังจากที่ผมถูกเตะส่งมาอยู่ที่นี่ ผมก็อยู่มาได้สองคืนแล้ว

ผมยังไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้แต่อย่างเดียว แต่ก็น่าประหลาด ที่ผมไม่รู้สึกหิวเลย

มีคนบอกผมว่า เมื่อผมอยู่ในโลกใบใหม่นี่ ผมมีความสามารถในการใช้พละกำลังได้เหนือกว่ามนุษย์ปกติ นั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมยังไม่หิวก็เป็นได้

อ่า.... ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่อย่างงั้นเหรอ?

คำตอบก็คือ ผมถูกเทพกลั่นแกล้ง

เข้าใจแล้ว ผมเข้าใจแล้วน่า

ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าผมถามแล้วก็ตอบคำถามเดิมนี้ ซ้ำไปซ้ำมากี่รอบแล้ว

จริงๆแล้วมันควรจะเป็นวันธรรมดาที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแท้ๆ

ถูกเรียกตัวด้วยหนึ่งในเทพ มิโกซึ นามว่า สึคุโยมิ มิโคโตะ หลังจากนั้นก็ถูกลักพาตัวด้วยเทพธิดาพิลึก แล้วสุดท้ายก็มาโผล่ที่นี่

เทพตนแรกแสดงตัวตนของเทพผู้แสนใจดีและสง่างามให้ผมได้เห็น เทพตนต่อมา ผมไม่อยากจะเรียกว่าเทพเลยด้วยซ้ำ

สรุปก็คือ เทพตนหลังหรือก็คือเทพธิดา ไม่ใช่สิ นั่นหน่ะคือสิ่งมีชีวิตที่ต่ำยิ่งกว่าแมลง โยนผมออกมายังดินแดนรกแล้งแห่งนี้ ที่ซึ่งอย่าว่าแต่ผู้คนเลย แม้แต่สัตว์สักตัวผมยังไม่เจอเลย

ผมพูดจากใจจริง ตอนนี้ผมไม่เข้าใจเลย

ในสถานการณ์แบบนี้ ที่ไม่มีของติดตัวสักอย่าง ผมเดินผ่านทุ่งรกร้างอยู่ทั้งวันซึ่งไม่ว่าจะเดินผ่านเท่าไหร่ สิ่งต่างๆรอบตัวก็ยังคงเป็นภาพเดิมๆ 

นี่มันไม่ใช่แค่การลักพาตัวแล้ว นี่มันใกล้เคียงกับการฆาตกรรมเลยชัดๆ

ไม่ดีแล้ว ยิ่งคิดถึงยัยบ้านั่นเท่าไหร่ ผมยิ่งหดหู่มากเท่านั้น

ทัศนวิสัยรอบๆ ตัวผม มืดลงแล้ว

มันยังคงมีแสงจากดวงดาว แต่ยังไงมันก็ไม่เพียงพอต่อการเดินทางอยู่ดี

เพราะว่าร่างกายของผมมันเคยชินกับแสงจากหลอดไฟมาเยอะแล้ว ความมืดก็เลยเป็นสิ่งที่น่ากลัว

แต่ถึงอย่างนั้นแล้ว จะให้หลับก็ไม่ได้ซะด้วย

ผมรู้สึกมึนหัวมานานมากแล้ว แต่ถ้าผมหลับไปลึกละก็ ภัยอันตรายอะไรบางอย่างอาจจะคืบคลานมาหาผมก็เป็นได้

ถึงแม้ว่าผมจะมองไม่เห็นอะไรเลย มันก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่มีอะไรอยู่ใกล้ๆ ตัวผม

ผมเริ่มที่จะรู้สึกอยากจะทำตามคำพูดของเทพธิดาแล้ว ว่ามันอาจจะไม่เลวนักก็ได้ที่จะได้เจอออร์ค หรือไม่ก็ก๊อปลิน

สถานที่ที่ทำให้ผมสามารถหลับได้อย่างสบาย ไม่เคยคิดเลยว่าสถานที่แบบนั้นจะสำคัญต่อผมถึงเพียงนี้

พรุ่งนี้

พรุ่งนี้อย่างแน่นอน

ผมภาวนาเพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น

ถ้าหากเป็นไปได้ ได้โปรดให้ผมได้มีบทสนทนาร่วมกับใครสักคนด้วยเถอะ

ผมไม่สนหรอกว่าคนที่ผมพูดด้วย จะมีหน้าตาเป็นแบบไหน ผมเองก็ต้องการอาหารเช่นกัน

ฮ่า..... ผมหวังว่าจะถึงตอนเช้าเร็วๆ

ค่ำคืนที่สุดแสนจะยาวนาน ซึ่งเทียบไม่ได้กับตอนที่ผมนั่งดูอนิเมะ หรือท่องโลกอินเทอร์เน็ตในห้องของผมเพื่อฆ่าเวลา

วันที่สองของการอาศัยอยู่ในโลกใบใหม่ ไม่ต่างจากวันแรกเท่าไหร่ มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ใต้เงาของก้อนหิน ผมนั่งกอดหัวเข่าแล้วรอให้ยามเช้ามาถึง




NEKOPOST.NET