NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ!

Ch.9 - หลังจากโดนสาดด้วยน้ำหอม--Oh my God


「 วิชชั่น พ่อของนายตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนสินะ ป่านนี้แล้วคงหลบหนีออกนอกประเทศไปแล้วละมั้ง แต่ว่าก็แย่หน่อยนะ ไม่ใช่แค่หนีภาษี ยังก่อปัญหาเรื่องอื่นๆอีกเยอะแยะใช่ไหมล่ะ ตอนนี้เรื่องของพ่อนายกลายเป็นเรื่องเมาท์ในพระราชวังไปแล้วล่ะ 」

 

ผมหยิบขวดน้ำหอมขึ้นมา

 

วิชชั่นเตรียมใจไว้ ความผิดที่มาล้อเล่นกับความรู้สึกของผม

 

「หุบ หุบปากไปซะ!!」

 

โอ้ะ!

 

วิชชั่นสบัดแขนขวาอย่างแรงเข้ามาโดนที่ใบหน้าของผม

 

ด้วยแรงที่เกิดขึ้นทำให้ตัวของผมก็กระเด็นออกไป

 

อ้ากกกก!!! น้ำหอมกระเด็นใส่หน้าผมม!! เข้าตาด้วยอ้าาาา!

 

「อย่ามายุ่งเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับพวกนายนะ ตลอดเลย ตลอด อย่ามายุ่งเรื่องของผม」

 

ร่างกายผมกลิ้งอยู่บนพื้น

 

ว้ากก ตาโผมมมม ตาผมมม เข้าปากด้วยอ้ากก ค่อกแค่ก ค่อกแค่ก แหวะ แหวะ อย่ามาล้อเล่นน่าวิชชั่น อยู่ดีๆทำอะไรของแกเนี่ย เครียดแค้นไรผมงั้นหรอ แหวะ

 

ร่างกายผมดิ้นพล่านไปรอบๆ

 

「ยอมรับในความจริงซะวิชชั่น ที่มาประจบประแจงขุนนางอู๊ดๆเนี่ย อ๋อใช่จะว่าไปมีข่าวลือว่าแกค้างค่าเทอมอยู่นิ ดูเหมือนว่าช่วงนี้แกก็ใช้ชีวิตแบบขัดสนอยู่ด้วยสิ วิชชั่นคนแบบแกนะไม่เหมาะจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่หรอกน่ะ」

 

「 ใช่แล้ว คนที่ไม่จ่ายค่าเล่าเรียนกลับไปที่ที่ของแกซะ อ่ะ สถานที่ที่จะกลับไปของแกมันหายไปแล้วสินะ ถ้าอย่างนั้นไปเป็นทหารรับจ้างหรือนักผจญภัยดีไหมล่ะ เป็นความคิดที่ดีใช่ไหมล่ะ เห็นชอบโม้ว่าตัวเองเก่งเวทมนตร์มากนิ 」

 

「 ค่อกแค่ก ค่อกแค่ก แหวะ แหวะ ค่อกแค่ก 」

 

ทุกคนต่างมองเหล่านักเรียนชายกับวิชชั่นพูดคุยกันอยู่ เพราะงั้นเลยไม่รู้สึกตัวถึงผมเลย เห้ยใครก็ได้เป็นห่วงผมหน่อยสิ แต่จะว่าไปนี่ก็กรรมตามสนองล่ะนะ

 

「ผมจะไม่เป็นทหารรับจ้างหรือนักผจญภัยอะไรทั้งนั้น ถ้าผมจบการศึกษาจากสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้แล้วล่ะก็ผมจะกลายเป็นนักวิจัยแล้วมุ่งสู่เส้นทางการเป็นขุนนางที่ยิ่งใหญ่แล้วผมก็จะฟื้นฟูตระกูลของผมขึ้นมาอีกครั้ง พวกแกที่ก่อนหน้านี้มาดูถูกผม ผมจะไม่มีวันลืมอย่างเด็ดขาด」

 

「เพราะงั้นแกเลยจะมารับใช้ขุนนางอู๊ดๆงั้นหรอ? ผมเคยได้ยินมาล่ะ! เรื่องของขุนนางอู๊ดๆเป็นเรื่องต้องห้ามของตระกูลเด็นนิ่ง โดนทอดทิ้งจากครอบครัว ตัวแกเองก็รู้ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรอ วิชชั่น! ยอมรับความจริงซะเถอะ แกนี่มันน่าเวทนา น่าอนาถจริงๆ!」

 

อือ

 

ถูกต้องอย่างที่ว่ามาแหละครับ

 

ไม่ใช่แค่ครอบครัว อัศวินที่รับใช้ผมเมื่อตอนเด็กทั้งคู่ก็ทิ้งผมไปด้วยล่ะ

 

..ทั้งสองคนยังสบายดีอยู่หรือเปล่านะ

 

「 ค่อก แค่ก 」

 

ผมหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาและเอามาเช็ดใบหน้าของผมดัง ฟืด ฟืด ในขณะที่ผมนอนอยู่บนพื้น

 

ชิบแล้ว กลิ่นยังติดอยู่เลย มอนสเตอร์คงจะมาแน่ ต้องรีบไปล้างออกแล้ว!

 

「 หุบ หุบปากไปซะ! ไม่ว่าผมจะยืมมือใครมาช่วยก็ต้องเรียนให้จบให้ได้! ทะ..ท่านเด็นนิ่ง! ท่านยังมีพลังอำนาจอยู่สินะ? ถ้าหากผมได้รับการช่วยเหลือค่าเล่าเรียนจากท่านเด็นนิ่งล่ะก็แม้จะเป็นรองเท้าผมก็สามารถเลียได้ 」

 

วิชชั่นทำหน้าเหมือนจะร้องไห้และมองมาทางผม ดูเหมือนจะไม่ได้สนที่เมื่อกี้กระแทกผมลงพื้นเลยสินะ เห้ย อย่ามาล้อเล่นนะ เป็นความผิดของแก ทำให้มอนสเตอร์มันจะเข้ามาใกล้ผมแล้วเนี่ย

 

ผมปัดฝุ่นที่ติดอยู่บนชุดเครื่องแบบของผม จากนั้นก็ลุกขึ้นและพูดอย่างตรงไปตรงมากับวิชชั่น

 

「 ขอโทษทีนะ ผมไม่มีพลังอะไรแบบนั้นหรอก 」

 

วิชชั่นทำหน้าสิ้นหวังและมองมาทางผม

 

อา..อะไรเล่า ก็มันเป็นเรื่องจริงนี่หว่า แม้จะพลเมืองในอาณาเขตเองก็รู้เรื่องนี้ เรื่องที่ผมตกจากตำแหน่งผู้สืบทอดของตระกูล

 

แต่ทั้งหมดนั่นเป็นเรื่องราวของขุนนางอู๊ดๆสีดำล่ะนะ

 

ต่อจากนี้ผมจะกลายเป็นขุนนางอู๊ดๆสีขาว จะพยายามสุดความสามารถเพื่อที่จะกลายเป็นหมูที่สมบูรณ์แบบ

 

「 คนอื่นๆ พูดถูกแล้วล่ะ วิชชั่น 」

 

แต่ว่า น่าสงสารนิดหน่อยแหะ

 

พูดอะไรออกมาอีกหน่อยสิ? วิชชั่น

 

ในหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมามีแค่นายที่เข้ามาคุยกับผมนะ

 

...เพราะงั้น ถ้าเป็นเพื่อนที่สนิทส่วนตัวกับผม ถ้านิดหน่อยล่ะก็จะให้ยืมเงินก็ได้นะ...มะ ไม่ใช่ ไม่ใช่นะ นี่มันไม่ใช่ข้อแลกเปลี่ยนของการเป็นเพื่อนนะ

 

「 กะ โกหก! ท่านเด็นนิ่ง! ผมจะกลายเป็นพลังให้ท่านได้อย่างแน่นอน! แม้จะเป็นอาหารเช้า อาหารกลางวัน ไม่ว่าจะเป็นมื้อไหนๆ ทั้งหมดผมผมจะเอามาถวายให้แก่ท่าน ไม่ว่าจะมีสถานการณ์แบบไหนเกิดขึ้น ผมจะกลายเป็นพลังที่สำคัญสำหรับท่านยิ่งกว่าใครหน้าไหนๆ เพราะงั้นได้โปรดช่วยผมด้วย ถ้าเป็นท่านล่ะก็ต้องทำได้อย่างแน่นอน ก็ในอดีตท่านน่ะคือ.. 」

 

ผมที่กำลังลุกขึ้นยืนก็ได้หยุดชะงัก ได้ยินคำที่มันสะกดใจผมเล็กน้อย

 

ไม่ใช่แค่อาหารเช้า มื้อกลางวันด้วย? แสดงว่ามื้อเย็นก็ได้ด้วยสิน่ะ?

 

เฮ้ยเดี่ยวดิ ก็บอกอยู่ผมอยู่ในช่วงไดเอ็ต อย่ามาทำให้วอกแวกสิ ถ้าอยากจะมาเป็นเพื่อนกับผมจงให้ความร่วมมือที่ผมกำลังไดเอ็ตซะ ไม่งั้นก็มาวิ่งกับผมซะ!

 

「 กะ..กำลังทดสอบผมอยู่สินะ ท่านเด็นนิ่ง งั้นละก็ได้โปรดดูพลังของผมด้วยครับ ฮ่าๆๆ พวกแกเองก็ดูไว้ซะ สุดยอดพลังเวทมนตร์แบบนี้เนี่ยนะสามัญชน อย่ามาพูดบ้าๆ ผมน่ะคือขุนนาง! 」

 

เมื่อพูดแบบนั้น ไม้เท้าของวิชชั่นก็เปลี่ยนไป

 

ผมได้เห็นสภาพรอบๆของวิชชั่นทำให้ผมผวาเล็กน้อย ภูติแห่งสายลมตอบรับความรู้สึกของวิชชั่น ภูติแห่งสายลมรวมตัวกับภูติอื่นๆ ซวยละ ที่นี่คือสนามฝึกซ้อม! มีภูติมากมายรวมตัวอยู่รอบๆตัวของวิชชั่น!

 

「 ภูติแห่งไฟและสายลมเอ๋ย ด้วยเสียงของผมจงมารวมตัวกันซะ 」

 

การพยายามของวิชชั่นนั้นดูน่าสนใจดี ที่เข้ามามีแต่ภูติแห่งน้ำและสายลม นอกจากนี้ภูติแห่งความมืดก็ยังมารวมตัวด้วย ห่ะ อะไรนะ ไหงถึงมีภูติแห่งความมืดมารวมด้วยล่ะ หรือว่าบางทีจะมีนักเรียนที่มีคุณสมบัติแห่งความมืดอยู่แถวนี้?

 

เฮ่ พวกนายน่ะ จะปล่อยให้วิชชั่นอาละวาดแบบนี้หรอ!

 

「 โอ้ย วิชชั่น บ้าบิ่นเกินไปแล้ว ล้อเล่นใช่ไหม? 」

 

「 อาจารย์โรโกะโมโกะ! ตรงนั้นครับ! วิชชั่นจะแย่แล้วครับ!! 」

 

ในระยะนี้ผมเห็นอาจารย์โรโกะโมโกะสบัดไม้เท้าของเขาขณะที่เผชิญหน้ากับวิชชั่น เวทมนตร์ดินของอาจารย์โรโกะโมโกะนั้นพิเศษ และเวทมนตร์ของอาจารย์ก็ปะทะกับของวิชชั่น เกิดเสียงดังสนั่นไปทั่ว!

 

แย่แล้ว!! ไม่มีเวลาแล้วว!!

 

โถ่เอ้ย! มันจะระเบิดได้ทุกเมื่อเลย!

 

เหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในอนิเมะ!

 

「 ไม่มีทางที่พ่อของผมจะทำเรื่องที่ไม่ดี 」

 

「 แล้วทำไมพ่อของแกถึงหายไปล่ะ? 」

 

「 หุบปาก หุบปาก หุบปาก!! ผมไม่สนนนนนน!! 」

 

เหล่าภูติที่ถูกวิชชั่นรวบรวมมาเริ่มที่จะเปล่งแสงและปลดปล่อยพลังออกมาในครั้งเดียว

 

อ้า! มันเป็นแค่ภูติระดับต่ำ แต่มันก็ยุ่งยาก! ถ้ามันรวมตัวเข้ากับภูติอื่นๆ เวทมนตร์ของวิชชั่นเปรียบได้กับเวทมนตร์ระดับสูง! เป็นไปไม่ได้สำหรับวิชชั่น เขาไม่สามารถควบคุมเวทมนตร์ระดับนี้ได้!!

 

「 ท่านเด็นนิ่ง! ผมจะอุทิศตัวเองเพื่อแสดงให้เห็นถึงเวทมนตร์ ที่ท่านเคยแสดงให้ผมดู เมื่อท่านยังเด็ก นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผม- !! ผม- ! 」

 

โอ้ย วิชชั่น !!

 

สถาณการณ์ดูแย่แล้วตอนนี้ เป็นเพราะวิชชั่นทำให้นักเรียนหลายๆคนต้องได้รับบาดเจ็บ

 

เขามองพวกผมด้วยสายตาสีแดงกล่ำ การโน้มน้าวของนักเรียนคนอื่นใช้ไม่ได้ผล!!

 

「 สายเลือดแห่งเกย์โทรดผู้ที่รักในความอุดมสมบูรณ์ถักทอสายลมอันน่าหลงใหลก้องสู่สรวงสวรรค์ 」

 

โถ่เอ้ย! นายบังคับให้ผมทำแบบนี้เองนะ!

 

「 โอ้ สายลมแห่งการทำลาย! ปกคลุมด้วยเปลวเพลิง จงแสดงความแข็งแกร่งของเจ้า! Wind Banning! 」

 

Translator by アリス ・ ピンク    < Alicez . Pink >




NEKOPOST.NET