NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ!

Ch.8 - เพื่อนจอมหลอกลวง! ไม่จริงใช่ไหม?


ทุกคนครับ ผมรักทุกคนที่สุดเลยย ชั่วโมงเรียนของการฝึกเวทมนตร์จะเริ่มแล้วน่า!!

 

ผมใส่ชุดเครื่องแบบที่ตัวเล็กกว่าที่ผ่านๆมาซึ่งได้รับจากชาล็อตและมุ่งหน้าไปสถานที่สำหรับฝึกเวทมนตร์   บันไดแสนน่าสงสารที่ใช้สำหรับขึ้น-ลง แต่ผมใช้เพียงแค่ตอนขึ้นเท่านั้นแหละ

 

ตู้ม!! เสียงดังสนั่นทั่วสนามฝึก นักเรียนทุกคนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น และหันมามองที่ผม

 

「 ทำเสียงดังเหมือนเดิมเลยนะ เจ้าขุนนางอู๊ดๆ 」

 

「 อ้าว ขุนนางอู๊ดๆหรอกหรอ..คิดว่าอุกกาบาตตกซะอีก 」

 

เห้ยผมผอมลงแล้วนะเว้ย!? ผมคัดค้านแบบนั้นอยู่ในหัวของผมและเดินต่อไป

 

พื้นที่สำหรับฝึกซ้อมนั้นเป็นหลุมความลึกประมาณ 1 เมตร ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเมื่อเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิด หรือเวทมนตร์บางอย่างเกิดขึ้นจะได้ไม่ส่งผลกับพื้นที่รอบๆ แต่ส่วนมากเวทมนตร์ของนักเรียนในสถาบันนี้ ยังไม่สูงถึงระดับนั้นล่ะน่ะ

 

เหนือสิ่งอื่นใดในคาบนี้เป็นคาบที่ผมชอบที่สุด เพราะว่า ไม่มีใครที่สามารถใช้เวทมนตร์ได้เมพเท่าผม แม้จะเป็นรุ่นพี่ปี 3 ก็ไม่สามารถเทียบกับผมได้ นี่แหละความพิเศษของผม บู้ฮี่บู้ฮี่

 

「โอ้ววว หนุ่มๆสาวๆ ล้อมวงเข้ามา-」

 

ขณะที่เดินผมก็สัมผัสกับขวดน้ำหอมในกระเป๋ากางเกง ผมเดินไปยังกลางสนามฝึกซ้อมซึ่งมีอาจารย์โรโกะโมโกะยืนอยู่

 

ทำยังไงกับน้ำหอมนี่ดีนะ? ในอนิเมะนั้นจะเป็นเหตุการณ์ที่พระเอกแอบเข้าไปในป่า ที่นั่นชูยะและเพื่อนของเขาจะต่อสู้กับอ็อคเร่ร่อน หลังจากนั้นเวทมนตร์ไฟของเขาก็ได้พิ่มระดับขึ้น แต่ว่า..

 

จากคำบอกเล่าของสายลม ลืมเรื่องเกี่ยวกับการต่อสู้กับอ็อคไปได้เลย การผจญภัยของเขาจบลงอย่างรวดเร็วจนไม่เหมือนกับการต่อสู้ และหลังจากนั้นดูเหมือนอาจารย์ที่ลาดตะเวนอยู่จะเห็นเขากำลังแอบอยู่รอบๆ ก็เลยโดนตำหนิไปยกใหญ่

 

ถ้าผมเป็นขุนนางอู๊ดๆดำล่ะก็ ผมคงจะหาโอกาสและสาดน้ำหอมใส่เขาเมื่อเวลามาถึง แต่ว่าตอนนี้ผมเป็นขุนนางอู๊ดๆขาวแล้วล่ะ

 

ผมจะไม่ทำสิ่งที่น่ารังเกียจแบบนั้น

 

ถ้าเขาเป็นพระเอกจริงๆล่ะก็ จงเติมโตด้วยพลังของตังเองไปนะ บู้ฮี่บู้ฮี่

 

「 คาบเรียนกำลังจะเริ่มแล้วนะ หนุ่มๆสาวๆ เข้ามารวมกันตรงนี่ 」

 

ผมรีบเดินไปที่ๆอาจารย์โรโกะโมโกะยืนอยู่ เขาเป็นคนประหลาด แต่ก็เป็นผู้ชายที่เท่ไม่เบาด้วยผมทรงแอโฟรแถมยังใส่เสื้อเชิ้ตสีดำที่ทันสมัย

 

ในคาบของอาจารย์ เขาจะมอบหมายงานให้แต่ละคน จากนั้นเขาจะจัดกลุ่มนักเรียนตามงานที่ได้รับ หลังจากนั้นเขาจะบอกจุดที่เราควรปรับปรุง

 

โอ้เย้ อย่างไรก็ตาม ผมก็ได้รับคำชมตลอดเพราะว่า ผมได้คะแนนเต็มทุกครั้งยังไงล่ะ บู้ฮี่บู้ฮี่

 

เอาล่ะ เอาล่ะ วันนี้ก็ทำคะแนนเต็มอีกวันละกัน แค่บอกผมมาว่าเวทมนตร์แบบไหนที่ผมต้องทำ~

 

「โอเค งั้นวันนี้ผมต้องการให้ทุกคนจับคู่กัน แต่ละคนต้องบอกจุดบกพร่องของเวทมนตร์ของคู่ตนเอง หลังจากนั้นเขียนรายงานว่าคู่ของคุณบอกอะไรมาบ้าง ทำให้เสร็จก่อนอาทิตย์หน้านะเด็กๆ」

 

คำพูดที่แสนโหดร้ายนั่นมันอารายยย!!

 

ผมยืนอยู่คนเดียวด้วยความตะลึงมึนงง

 

ผมเดินไปยังขอบสนามอย่างกับซอมบี้ขณะที่มองฉากเบื้องหน้าของตัวเอง

 

ผมมองเหล่านักเรียนจับคู่กันคนแล้วคนเล่า พวกเขาจับคู่กับเพื่อนในกลุ่มบ้างล่ะ คนรักบ้างล่ะ อ๊ากๆๆๆๆๆๆหมั่นไส้โว้ยย และพวกเขาก็เริ่มกระจายตัวกันออกไป

 

ผมรู้สึกอ้างว้างและถูกทิ้ง

 

ผมไม่มีใครที่ต้องการจับคู่ด้วยเลย!

 

อาจารย์ทำแสบมากนะกับความคิดที่โหดเหี้ยมแบบนี้ อาจารย์โรโกะโมโกะ!!

 

ขณะที่ผมมองไปที่อาจารย์โรโกะโมโกะ พวกเราก็สบตากัน

 

「..!!」

 

ขณะที่เขามองผม เขาก็ทำสายตาชวิ้ง!มาทางผม (หลับตาข้างหนึ่ง)

 

ยี้คิโม่ยย!! ไม่นะ แอ๊บแบ๊วทำไมวะเนีย!? นี่คือความช่วยเหลือจากอาจารย์โรโกะโมโกะงั้นหรอ!? มันก็สัปดาห์นึงแล้วที่ผมคิดว่าจะกลายเป็นขุนนางอู๊ดๆขาว แต่อาจารย์ต้องการจะบอกกับผมว่าให้หาเพื่อนถึงแม้ว่าสิ่งเดียวที่ผมทำให้สำเร็จได้ก็คือการไดเอ็ต?!

 

หรือว่าข่าวลือที่ผมกำลังเปลี่ยนแปลงตัวเองรู้ไปถึงหูอาจารย์?

 

ตอนที่ผมกำลังวิ่ง ผมจำได้ว่ามีคนนินทาผม แต่ดูเหมือนว่าผมจะได้รับสายตาที่อบอุ่นเหมือนกัน นั้นมาจากเหล่าอาจารย์สินะ!!

 

เอาล่ะ ตอนนี้จิตวิญญาณการต่อสู่ของผมลุกโชนแล้ว! ผมจะลองดู บู้ฮี่!!

 

มีใครถูกทิ้งบ้างไหม? ขุนนางอู๊ดๆปรมาจารย์เวทมนตร์คนนี้จะช่วยเอง

 

นี่ก็คือความสำเร็จอีกอย่างหนึ่งของผม! ช่วยเหลือหนุ่มน้อยที่ไม่รู้จักที่มาจากชั้นเรียนปี1 ทำให้เขาสามารถใช้เวทมนตร์ดินได้

 

แต่ว่าไม่มีใครถูกทิ้งไว้เลย

 

เอ๋ แปลกจังนะ? ทุกๆคนมีเพื่อนกันหมดเลยหรอ?  จากนั้นขุนนางอู๊ดๆก็ใช้เวทมนตร์คนเดียวอยู่คนเดียว ไม่มีใครที่อยากคู่กับผมจริงๆหรอ? ก็นะ ผมไม่มีเพื่อนนี่นะ ใช้ซี้ ไอเรามันตัวคนเดียว

 

ผมเดินอยู่มุมสนามพร้อมคิดไปด้วยว่าทำไมถึงไม่มีใครอยู่คนเดียวเลยนะ ขณะนั้นก็ได้ยินเสียงจากด้านหลัง

 

「 ท่านเด็นนิ่ง จับคู่กับผมไหมครับ? 」

 

มาแล้ว!! เวทมนต์เป็นสิ่งเดียวที่ผมให้ได้! แล้ว นายเป็นใคร!

 

เมื่อผมหันไปมองว่าเขาคือใคร ผมเห็นผมสีทองที่คุ้นเคย มันเป็นเสียงที่ผมได้ยินเป็นประจำในตอนเช้า เขาคือ วิชชั่น เกย์โทรด! ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลาตลอดเวลา ดวงตาสีฟ้าดูเหมือนไพลินมองมาที่ผม บนคอของเขามีผ้าพันคอสีฟ้าพันอยู่รอบๆ ล้อเล่นใช่ไหมม!!

 

โถ่เอ้ย! เขาดูดีจริงๆ ผมคิดว่าเขาเคยพูดกับผมว่าเรียกเขาได้เลยเวลาที่ผมต้องการ แต่ผมลืมเกี่ยวกับมันไปและ…..

 

พ่อของวิชชั่นคือ ลอร์ด เกย์โทรด ตระกูลของเขานั้นสร้างทหารที่แข็งแกร่งแถมยังมีไวน์คุณภาพดี ครั้งหน้าถ้านายกลับบ้าน ก็หยิบไวน์ติดมือมาให้ผมขวดหนึ่งด้วยนะ ไม่ใช่แค่นั้น วิชชั่นยังเป็นผู้ใช้เวทมนตร์สายลมด้วย ผมคิดว่าเหตุผลที่เขาสนใจผมเพราะว่าความชำนาญในการใช้เวทมนตร์ของผม แต่ช่วยลดเสียงที่อวยผมตอนอยู่ในโรงอาหารหน่อยนะ มันทำให้ผมอับอายสุดๆ

 

เอาล่ะ! ผมมีเขาแล้วตอนนี้!!

 

วิชชั่น! พวกเราเป็นเพื่อนกันใช่ไหม!? เราสามารถคู่กันได้!!

 

เมื่อผมมองไปหาอาจารย์โรโกะโมโกะ เขายกนิ้วโป้งขึ้นมาให้ผม

 

ผมจะทำให้ดีที่สุด! ทั้งหมดจะเริ่มต้นด้วยเพื่อนคนแรก!!

 

เมื่อผมเดินไปที่มุมเพื่อเริ่มการฝึกเวทมนตร์กับวิชชั่น ผมก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างหลังอีกครั้ง

 

「โอ้ยย หยุดทำท่าทางไร้ยางอายแบบนั้นได้แล้ว วิชชั่น!」

 

ว วิชชั่น คนที่พูดกับนายนี่ใครหรอ?

 

แล้วท่าทางไร้ยางอาย? หมายความว่ายังไงอ่ะ?

 

「ถึงแม้ว่าพ่อของนายจะทำบางอย่างที่โง่เหง้าแถมยังทำให้ตัวเองกลายเป็นสามัญชนธรรมดาอีก นายดูเหมือนจะทำท่าทางแบบนั้นต่อหน้าขุนนางอู๊ดๆอยู่ไม่ใช่หรอ!? ต้องกลายมาเป็นยาจกเพราะใครบางคนแบบนั้น โง่หรือไง! โอ้ย วิชชั่น พูดอะไรหน่อยสิ!?」

 

ความจริงอันเย็นยะเยือกกระแทกใส่ผมอย่างจัง

 

วิชชั่น!! นายเป็นคนที่ผมเชื่อมาตลอดว่าจะเป็นเพื่อนคนแรกของผม!

 

นายเป็นคนเดียวที่ช่วยผมในตอนที่ผมทำเก้าอี้หักในโรงอาหาร!!

 

นายย นายแค่ต้องการหลอกใช้ผมงั้นหรอ!!!

 

มันไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่ต้องมาทำความรู้จักกับขุนนางอู๊ดๆสิ่งต้องห้ามจากตระกูลเด็นนิ่ง!

 

ผมได้เดินไปด้านหน้าของวิชชั่น มาให้ขุนนางอู๊ดๆยืนยันหน่อยสิว่าหน้าตาของนายตอนนี้เป็นยังไง!

 

เมื่อผมมองไปที่เขา ใบหน้าของเขากลายเป็นสีแดงและก้มใบหน้าลง มือของเขาที่ถือกระป๋องอยู่บีบแน่นจนตัวสั่น

 

เฮ้ ไม่ใช่ผมหรอที่ควรจะเจ็บที่สุดน่ะ?

 

นายทำผมให้เชื่อใจนายได้ใน 1 สัปดาห์!

 

มันเป็นดาเมจที่เยอะมากเลยนะที่กล้ามาหลอกลวงผม

 

ผมค่อยๆหยิบเอาขวดน้ำหอมออกมาจากกระเป๋า

 

ความเศร้าโศกของผมตอนในนี้!! แม้นายไม่ใช่ไอพระเอกหัวแดงแต่ผมจะสาดมันใส่นาย!!!

 

Translator by アリス ・ ピンク    < Alicez . Pink >




NEKOPOST.NET