[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ! ตอนที่ 5 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ!

Ch.5 - นักเรียนธรรมดาที่แสนจะอ่อนหัดเรื่องเวทมนตร์


「 หว่าา! นะ นั่นใครหน่ะ? 」

 

เขาคือหนุ่มน้อยที่สวมใส่เครื่องแบบของสถาบันเดียวกับผมด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสา ผมสีน้ำตาลที่ดูยุ่งๆของเขา สัญลักษณ์บนหน้าอกนั้นไม่ได้เป็นสีม่วงเหมือนกับของผม แต่เป็นสัญลักษณ์ที่ทำมาจากสายสีเขียว

 

นั้นก็หมายความว่าเขาเป็นสามัญชนที่เรียนอยู่ในชั้นปีที่ 1

 

ดูเหมือนว่าเขาดูจะระมัดระวังตัวขึ้นเมื่อผมปรากฏตัวออกมา ถ้าผมเรียนเวทมนตร์หายตัวไว้ล่ะก็ เขาก็คงไม่ต้องมาเผชิญหน้ากับผม นักเรียนตัวปัญหาอันดับ 1 ของสถาบัน

 

「 กำลังฝึกเวทมนตร์อยู่หรอ? 」

 

「 ท..ท.ท่านเด็นนิ่ง ชะ ใช่แล้วครับ ผมกำลังฝึกเวทมนต์อยู่ครับ 」

 

「เวทมนต์สายลมหรอ? 」

 

ผมได้ยินเสียงเขาพูดว่า " Wind " สายลมนั้นเป็นเวทมนตร์พื้นฐานที่จะเรียกสายลมเล็กๆออกมา การฝึกก็ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบนะ แต่ว่าทำไม รอบๆตัวเขาไม่มีภูติแห่งสายลมอยู่ ในสถานการณ์แบบนี้ไม่มีทางทำให้เวทมนต์สายลมสำเร็จได้หรอก

 

「 โอ้ย ลองร่ายเวทมนต์เมื่อกี้อีกครั้งนึงสิ บูฮี่  」

 

เมื่อได้ยินสิ่งที่ผมพูด หนุ่มน้อยที่ตกใจและยกไม้เท้าของเขาขึ้น

 

「  Wind!.. อา ว่าแล้วเชียว ท่านเด็นนิ่ง ผมไม่เคยทำให้เวทมนต์สำเร็จได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ฮ่าๆๆ ช่างน่าสมเพชจริงๆ อุส่าได้เข้ามาเรียนในสถาบันเวทมนตร์ทั้งที แต่ไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้เลย คงไม่มีหน้าไปพบคุณพ่อ คุณแม่แล้ว 」

 

หนุ่มน้อยหัวเราะแต่ใบหน้าของเขากลับเป็นใบหน้าที่ดูเหมือนจะร้องไห้

 

พูดอะไรของเขาอยู่เนี่ยหมอนี่ ก็มันแน่อยู่แล้ว ผมมองไม่เห็นภูติแห่งสายลมรอบๆตัวเขาแม้แต่นิดเดียว กลับกันมีแต่ภูติแห่งดินที่กำลังจ้องมองเขาอยู่

 

นี่มันไอ้นั่นสินะ หมอนี่กำลังเข้าใจผิดเกี่ยวกับความเหมาะสมของตัวเองอยู่ จะว่าไปนักเรียนที่หลงไหลในความงดงามของเวทมนตร์สายลมนั้นก็มีอยู่เยอะ ภูติแห่งสายลมนั้นค่อนข้างซนอะนะ ผมคิดว่าภูติแห่งสายลมคงไม่ชอบในตัวเขาหรอก

 

งั้นให้คำแนะนำเขาสักอย่างละกัน

 

「 เอาล่ะ ลองพูดว่า ผมชอบภูติแห่งดินที่สุดเลย แล้วลองใช้เวทมนต์ดินดูสิ 」

 

「 เอ๋? ภูติแห่งดินหรอครับ? 」

 

「 เอาเหอะน่าทำตามที่ผมพูดเถอะ ไม่ใช่เรื่องยากที่จะทำหรอก 」

 

หนุ่มน้อยตกใจอีกครั้งเมื่อได้ยินสิ่งที่ผมพูด

 

ดูเหมือนว่าเขาจะกลัวผม ก็แน่ล่ะ ผมเป็นทั้งรุ่นพี่และเป็นขุนนางอู๊ดๆจอมปัญหาอีก แต่ว่าผมก็ยังพูดกระตุ้นให้หนุ่มน้อยนั้นทำสิ่งที่ผมบอกไวๆ

 

「ผะ ผมชอบภูติแห่งดินที่สุดเลยยย!!」

 

เมื่อเขาตะโกนในสิ่งที่ผมบอกไป ในเวลาเดียวกัน พื้นดินก็เริ่มนูนขึ้นมา ภูติแห่งดินที่ก่อนหน้านี้ได้จ้องมองที่หนุ่มน้อย ในทันทีที่เขาตะโกนในสิ่งที่ผมบอก ภูติแห่งดินตอบรับหนุ่มน้อยขึ้นมาทันทีและบินขึ้นมาอยู่บนไหล่ของเขา ก็น่ะรู้อยู่แล้วว่ามันต้องประสบความสำเร็จ

 

「 สะ สำเร็จแล้ว!!!! ครั้งแรกเลยนะเนี่ย!! ขอบคุณมากๆเลยครับ!! ขุนนางอู๊--.. ไม่สิ ท่านเด็นนิ่ง!! ด้วยสิ่งนี้ผมสามรถผ่านการสอบขึ้นชั้นปีที่2ได้แล้ว! 」

 

เมื่อกี้นี้ เขากำลังจะเรียกผมว่าขุนนางอู๊ดๆสินะ ว่าแล้วเชียว ชื่อเรียกของผมนั้นกระจายไปแม้กระทั่งปี 1 ด้วยสินะ ...ขุนนางอู๊ดๆ...ขุนนางอู๊ดๆ ถึงผมจะไม่ได้เกลียดชื่อนี้ก็เถอะ

 

「 ยินดีด้วยนะ ผมคิดว่านายเหมาะกับเวทมนตร์ดินมากกว่าเวทมนตร์สายลมนะ อย่างแรกเลยต้องใช้เวทมนต์ดินให้ชำนาญก่อน หลังจากนั้นสามารถลองฝึกฝนเวทมนต์อื่นได้ แต่จำไว้นะว่าภูติแห่งดินจะรู้สึกน้อยใจ」

 

「 ขะ เข้าใจแล้วครับ! 」

 

เขามองมาที่ผมด้วยสายตาที่เป็นประกาย ทำให้ผมนึกว่าครั้งแรกที่ผมใช้เวทมนตร์ลมได้ อ๊าา เข้าใจเลยว่ามีความสุขแค่ไหน โดยเฉพาะเขาแล้ว ที่มันจะเป็นตัวตัดสินว่าเขาจะได้เลื่อนชั้นหรือไม่

 

หลังจากที่ผมสัมผัสหัวของหนุ่มน้อยเบาๆ ผมก็หัวเราะออกมา

 

「 ขะ ขอบคุณจริงๆนะครับ ท่านเด็นนิ่ง 」

 

「 ดีแล้วหล่ะ ดีแล้ว บูฮี่ บูฮี่ 」

 

อะไรเนี่ย โคตรรู้สึกดีเลย

 

บางทีนี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่มีใครสักคนพูดขอบคุณกับผมตั้งแต่ผมเข้าเรียนที่นี่

 

เมื่อได้ยินเสียงจากด้านหลังของผม ผมก็หันไปและโบกมือให้ ก่อนที่จะเริ่มออกตัววิ่งอีกครั้ง

 

Translator by アリス ・ ピンク    < Alicez . Pink >




NEKOPOST.NET