[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ! ตอนที่ 3 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ!

Ch.3 - อ้วนมากเกินไป เก้าอี้หักเลยอ่ะ


「 ..เอ๋? 」

 

ในสถาบันเวทมนต์ งานของคนรับใช้นั้นไม่ใช่เพียงแค่การเติมเต็มความต้องของขุนนางในทุกๆวัน แต่ส่วนหนึ่งของงานจิปาถะในสถาบันเองก็ต้องทำด้วย และเพราะว่านักเรียนบางคนในสถาบันนั้นมาจากตระกูลขุนนางที่หลากหลาย

 

ในระหว่างการเดินทางไป-กลับในโรงเรียน ก็ยังมีบางกรณีที่ขุนนางสามารถเรียกใช้คนรับใช้ของขุนนางคนอื่นที่ระดับต่ำกว่าตนได้

 

แต่สิ่งนั้นก็ไม่ค่อยเกิดขึ้นกับชาล็อต

 

ยังมีคนที่เกลียดการที่เธอรับใช้คนที่มีอิทธิพลมากที่สุดในชั้นปีที่2 ของสถาบันเวทมนต์คุรูซชู

 

คนที่เธอรับใช้นั้นก็คือผม ขุนนางอู๊ดๆไงล่ะ

 

「เพราะงั้นนะ  ชาล็อต…... 」

 

หลังจากที่ชั่วโมงเรียนจบลงแล้ว ผมเรียกให้ชาล็อตมาที่ห้องของผม

 

ผมสีเงินเงางามและดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ราวกับประติมากรรมที่สร้างมาจากน้ำแข็ง มันชั่งน่ารักน่าชังซะเหลือเกิน

 

ผมก็ถอนหายใจออกมาโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ชุดเมดของชาล็อตที่สกปรกนั้น สำหรับคนที่เคยดูอนิเมะมาก่อนจะรู้เหตุผลดี เพราะเธอรับใช้ผมซึ่งเป็นขุนนางอู๊ดๆ ก็เลยโดนตามราวีลับหลังผม

 

「 ท่านสโลวคะ มีอะไรจะพูดกับฉันหรอคะ? 」

 

ชาล็อตมองผมด้วยสีหน้าที่ตกใจ ปกติแล้วชาล็อตจะไม่ค่อยแสดงออกทางสีหน้าสักเท่าไหร่

 

「ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปไม่ต้องเตรียมอาหารเช้านะ ผมจะไปทานอาหารกับทุกคนที่โรงอาหาร」

 

อืมม..อาหารของโรงอาหารจะทำให้ผมอิ่มหรือเปล่าน้าา……..เอิ่ม เกือบทำเรื่องเสียมารยาทไปซะแล้วแหะ ไม่ ไม่ได้! ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไดเอ็ด เพราะงั้นต้องลดไขมันที่ติดตามร่างกายให้ได้!

 

「รับทราบแล้วค่ะ 」

 

ชาล็อตก้มหัวทำความเคารพ หลังจากนั้นก็ออกไปจากห้องของผม

 

ในสถาบันเวทมนต์ หลังจากที่ชั่วโมงเรียนจบลง ทุกคนต่างใช้เวลาของตนเอง

 

ผมก็เหมือนกับทุกที ปิดกั้นตัวเองอยู่ในห้องชั้น4 ของหอพักชายล่ะนะ

 

หอพักชายนั้นมีทั้งหมด 5 ชั้น ชั้นบนสุดเป็นที่พักสำหรับราชวงศ์ ชั้น4 สำหรับขุนนางชั้นสูง ชั้น3 สำหรับขุนนางทั่วไป ชั้น2 สำหรับขุนนางระดับต่ำและสุดท้ายชั้นแรกสำหรับคนทั่วไป และยิ่งชั้นสูงขึ้น ขนาดห้องก็ยิ่งใหญ่ตาม

 

ผมได้ยินมาว่าชั้นแรกที่เป็นของสามัญชนนั้น ไม่ใช่ห้องส่วนตัวแต่เป็นห้องที่อาศัยร่วมกัน 2  ถึง 3 คน

 

พวกเราเรียกมันว่า ห้องพักปลาหมึก

 

「 บู..บู 」

 

ผมเปลือยท่อนบนและเริ่มฝึกฝนกล้ามเนื้อ

 

「บู..บูววววว 」

 

แต่ผมไม่สามารถที่จะวิดพื้นได้แม้แต่ครั้งเดียว โอ้ย นี่มันหมายความว่ายังไงเจ้าขุนนางอู๊ดๆ! แกไม่มีกล้ามเนื้อแม้แต่นิดเดียวเลยไงเนี่ย!! และท้องของผมก็ร้องดังขึ้น ปกติแล้วผมจะกินอาหารกลางวันขั้นต่ำ 2 ครั้งหรือมากกว่า แต่นี่มันเลยเวลานั้นมาแล้ว!!

 

เพื่อที่จะดึงความตั้งใจกลับมา ผมเลยไปยืนอยู่ที่หน้ากระจก ณ ตรงนั้นผมเห็นหมูตัวใหญ่กำลังยืนอยู่

 

「 น่ากลัววววอ่ะ 」

 

ผมต้องการที่จะยืนเคียงข้างชาล็อต

 

อ้วนแบบนี้ผมไม่สามารถยืนเคียงข้างชาล็อตได้ เป้าหมายของผมคือเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นผู้ชายที่แข็งแรง

 

ผมเข้าใจความรู้สึกของขุนนางอู๊ดๆดี เขานั้นต่อสู้ด้วยตัวคนเดียวมาตลอด เพื่อนก็ไม่มี คนที่ไว้ใจได้ก็เช่นกัน ถึงจะโดนดูถูกแต่หัวใจของเขานั้นก็ยังคงเข็มแข็ง

 

ผมจะทำให้ความปรารถนาของนายเป็นจริงแทนเอง

 

ความจริงแล้วผมอยากที่จะไปตอกหน้าเจ้าพวกที่แกล้งชาล็อตมากเลยก็เถอะ แต่เดิมทีทั้งหมดนั่นก็เป็นความผิดของผมเองล่ะนะ

 

ชาล็อตเองนั้นก็มีความภาคภูมิใจที่ได้รับใช้คนแบบผม ผมจะกลายเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบให้ได้! ในอนิเมะเหตุผลที่ชาล็อตชอบขุนนางอู๊ดๆนั้นก็เพราะว่าเขาเป็นคนที่ใจดี แต่นั่นมันก็ไม่เพียงพอ!

 

แม้จะกลายเป็นคนที่สมบูรณ์แบบแต่ก็ไม่สามารถแต่งงานกับชาล็อตได้ ดูเหมือนว่าขุนนางอู๊ดๆจะคิดไว้แบบนั้น แต่ผมไม่คิดว่าจะเป็นแบบนั้น เขาไม่เคยคิดที่จะพึ่งพาใครและคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะบอกคนอื่น

 

「 ... 」

 

ขุนนางอู๊ดๆคิดว่า ถ้าเขาบอกสิ่งที่เขาคิดออกไปจะทำให้ต้องแยกห่างจากชาล็อต แต่นั่นหน่ะไม่ใช่ อย่างน้อยก็มีใครบางคนที่สามารถช่วยเหลือเขาได้ ในตอนนั้นเองเขาก็คิดถึงเหล่าอัศวินของเขา

 

ในระหว่างที่พึ่งพาคนอื่น ผมก็จะลองพยายาม

 

หลังจากที่ชาล็อตกลายมาเป็นทาส ผมจะไม่ยอมให้โดนพระเอกแย่งไปเป็นอันขาด

 

เอาล่ะ ผมตัดสินใจแล้ว ตอนนี้ได้เวลาฝึกฝนกล้ามเนื้อแล้ว!

 

เมื่อผมมีเวลาว่าง ผมจะพยายามฝึกฝนร่างกาย!

 

เพื่อที่จะยืนเคียงข้างชาล็อต ถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนแปลงชีวิตหน่อยแล้ว!!

 

ในตอนเช้า ชาล็อตมองมาทางผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

 

「 ไปดีมาดีนะคะ ท่านสโลว 」

 

ผมเดินลงมาจากหอพักชายและเดินออกไปข้างนอก เหล่านักเรียนและคนรับใช้มองผมด้วยความประหลาดใจ

 

「 นั่นมันขุนนางอู๊ดๆหนิ 」

 

「 หรือว่าบางทีไอ้ขุนนางอู๊ดๆจะไปที่โรงอาหาร? 」

 

ผมไม่สนใจคำพูดเหล่านั้น และมุ่งตรงไปที่โรงอาหาร

 

มีนักเรียนมากมายนั่งอยู่ที่โต๊ะยาวดูค่อนข้างแออัดมาก เอาล่ะ ผมจะนั่งตรงไหนดีนะ? เพราะว่าร่างกายของผมใหญ่ จึงไม่ต้องการที่จะไปนั่งเบียดกับใคร หลังจากที่คิดอยู่สักพัก ผมก็ไปนั่งอยู่ที่มุมใกล้ๆกับทางเข้า

 

「 อึ๊บอ๊าา 」

 

แย่ละ ดูเหมือนว่าเก้าอี้จะหักเป็นชิ้นๆเลย นี่ผมอ้วนเกินไปหรอ?

 

หุหุหุ ภาพที่เห็นคือ พวกเขากำลังหัวเราะผมอยู่

 

ว่าแล้วเชียว ผมนี่มันขุนนางอู๊ดๆ! ต้องไดเอ็ดต่อไป! ไม่นะ ยิ่งไปกว่านั้น อยู่ดีๆคงไม่หักไปหรอกนะ? ยังไหวใช่ไหม?

 

เมื่อผมนั่งที่ก็ได้สั่งคนรับใช้บางคนให้นำอาหารมาให้ผม

 

「  อร่อยย อร่อยยยย อร่อยยยยยยย 」

 

ผมนำอาหารเข้าปากอย่างมูมมาม

 

「  งึบงัมงึบงัม เอ๋? 」

 

ไม่ทันใดภายในภาชนะก็ว่างเปล่า อาหารมันน้อยไปหรือเปล่าเนี่ย ในพริบตาเดียวก็กินหมดแล้ว

 

รสชาติมันอ่อนจัง นักเรียนคนอื่นจะพอใจในรสชาติและปริมาณของอาหารแบบนี้หรอ?

 

เมื่อผมมองไปที่โต๊ะอื่นๆ ผมเห็นนักเรียนคนอื่นทำหน้าตกใจกันไปหมด

 

อะ อะไร? เมื่อสบตากับผมต่างก็ก้มหน้าลง แม้ว่าจะกำลังคุยกับเพื่อนอยู่ ก็รีบเก็บภาชนะและลุกออกไป เป็นปฏิกิริยาที่ทำให้เจ็บใจไม่น้อย

 

ผมยังหิวอยู่เลย ทำยังไงดีนะ?

 

「 ท่านเด็นนิ่งครับ ถ้าเกิดไม่รังเกียจล่ะก็ กรุณาทานนี่ด้วยครับ」

 

ทันใดนั้นเบื้องหน้าของผมก็เต็มไปด้วยอาหารจำนวนมาก

 

โอ้ อะไรกันเจ้าหมอนี่ที่เข้ามาประจบผม หนุ่มหล่อผมสีบลอนทอง หืมม.. ผมคิดว่าเขาน่าจะอยู่ปีเดียวกับผมนะ อ๋ออ.. เขาคือลูกชายคนที่สองตระกูลวิสเคาท์ ผมมั่นใจว่า เขาเป็นบุคคลที่ไม่เคยปรากฏในอนิเมะมาก่อน

 

( AP : วิสเคาท์เป็นยศขุนนางระดับ 4 ซึ่งต่ำกว่าของขุนนางอู๊ดๆซึ่งเป็น ดยุค ขุนนางระดับ 1 )

 

「 กระผมมีชื่อว่า วิชชั่น เกย์โทรด เป็นเกียรติที่ได้รู้จักครับ 」

 

ที่ไหนสักแห่งผมได้ยินเสียงกระเดาะปากจากใครบางคน อะไรกัน ไอ้หัวทองนี่ดูเหมือนจะโดนเกลียดเหมือนผมสินะ แต่ว่าความกล้าแบบนี้อยากได้จัง เขาที่เข้ามาถวายอาหารแก่ผมทำให้บรรยากาศในโรงอาหารเงียบในทันที ทุกสายตาจ้องมาที่ผมและชายผมทอง

 

「 …..ท่านเด็นนิ่งครับ? 」

 

หัวใจของขุนนางอู๊ดๆนั้นกรีดร้องออกมาด้วยความหิวโหย ให้ตายเถอะ ไอ้หมอนี่.. ก็บอกว่า ยังไงก็ไม่ได้ ไหนเคยสาบานว่าจะไดเอ็ดตั้งแต่ตอนนั้นไง! ผมลุกขึ้นจากที่นั่งและปฏิเสธสิ่งที่นักเรียนหัวทองคนนั้นเอามา

 

「 แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ ขอบ….คุณ  ว้ากกกก อ้ากกก !!!! 」

 

เก้าอี้ที่ผมนั่งได้หักลงและร่างกายของผมร่วงลงสู่พื้น ในชั่วขณะนั้นโรงอาหารก็เงียบลง และไม่นานก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ โอ้ยยย โคตรอายเลยเว้ย อย่าหัวเราะน่า ผมอยู่ในช่วงไดเอ็ดอยู่นะ

 

「 ... 」

 

ผมค่อยๆลุกขึ้นและมองไปยังทุกคนด้วยสายตารุนแรง ทันใดนั้นโรงอาหารก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

 

「 ผมอิ่มแล้วล่ะ 」

 

หลังจากพูดไปแบบนั้น ผมก็เดินออกจากโรงอาหารไป ทันใดนั้นเสียงท้องของผมก็ดังขึ้น

 

ในขณะเดียวกัน เสียงหัวเราะที่ดังสนั่นภายในโรงอาหารก็ดังขึ้นตาม

 

ใบหน้าของผมกลายเป็นสีแดง และผมก็รีบวิ่งกลับหอพักชาย

 

Translator by アリス ・ ピンク    < Alicez . Pink >

 




NEKOPOST.NET