[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ! ตอนที่ 2 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ!

Ch.2 - เอาล่ะ เรามาเริ่มไดเอ็ดกันเถอะ!


ไอ้หมูอ้วน! ไอ้หมูอ้วน! ไอ้หมูอ้วน!

 

อย่ามาล้อเล่นกับผมนะ เจ้าขุนนางอู๊ดๆ!

 

เมื่อผมรู้ถึงความทรงจำของขุนนางอู๊ดๆ ก็รู้สึกโกรธขึ้นมา

 

ทำไมไอ้หมอนี่ถึงถูกทุกๆคนเกลียดและในท้ายที่สุดก็ถูกเนรเทศออกจากประเทศ ผมก็รู้อยู่แล้วหล่ะ

 

「ฮู่ๆ บูฮี่ บูฮี่ 」

 

ขุนนางอู๊ดๆ ตั้งใจและคำนวนทุกอย่างไว้หมดแล้ว

 

หัวหน้าตระกูลขุนนางรุ่นต่อไปไม่สามารถมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงที่เป็นแค่คนรับใช้ได้ มันเป็นแผนที่ทำให้ทุกๆคนเกลียด ทำให้ตระกูลเสื่อมเสีย ทำให้เกิดเหตุการณ์ต่างๆขึ้นมากมายและถูกเนรเทศออกจากประเทศ

 

หลังจากที่โดนเนรเทศออกจากประเทศ ความฝันของเขาคือได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายในสถานที่ๆเงียบสงบกับชาล็อต

 

แต่ทว่าความฝันของเขาก็ไม่เป็นจริง

 

หลังจากสูญเสียเหตุผลเพียงอย่างเดียวที่ทำให้มีชีวิตอยู่ก็คือชาล็อตได้กลายมาเป็นหนึ่งในฮาเร็มของพระเอก และเขาก็ได้จบชีวิตเยี่ยงทาสหลังจากนั้น

 

「บูฮี่ บูวฮี่ บูวววฮี่!!」

 

ผมกำลังวิ่งจนกระทั่งเหงื่อไหล่ออกมามากราวกับน้ำตก หลังจากถอดชุดเครื่องแบบของโรงเรียนออกและสวมใส่ชุดแบบเรียบง่าย จากนั้นผมก็เริ่มวิ่งอีกครั้ง

 

เหงื่อที่ไหล่ออกมาติดกับเสื้อผ้าและขาทั้งสองข้างที่เริ่มสั่นระริก

 

อ๊าาา เหนื่อยจริงๆนะเนี่ย!!

 

เห้ย ขุนนางอู๊ดๆ เอ้ยไม่สิ ตัวผม นานแค่ไหนแล้วเนี่ยที่ไม่ได้ออกกำลังกาย!

 

「ดูนั่นดิ! ขุนนางอู๊ดๆ กำลังวิ่งอยู่เว้ย รูปร่างมันเหมือนยักษ์กำลังเคลื่อนที่เลยหว่ะ」

 

「เห้ยจริงด้วยหว่ะ พรุ่งนี้จะมีหมูตกลงมาจากฟ้าหรือเปล่าวะ」

 

ขณะที่ผมรับฟังคำนินทา ผมก็วิ่งต่อไป

 

เหตุผลที่ว่าทำไมขุนนางอู๊ดๆไม่เคยไดเอ็ดในอนิเมะเลย เพราะว่าคำนินทาอันมากมายที่เขาได้รับ และผมก็รู้สึกถึงมันแล้ว ถึงแม้จะโดนว่าว่าไร้ประโยชน์ บ้า โง่ แต่ก็ต้องพยายามต่อไป

 

บ้านของตระกูลขุนนางเด็นนิ่ง มีพลทหารมากที่สุดในอาณาจักร

 

ขุนนางอู๊ดๆ ได้รับความหลงใหลจากผู้นำตระกูลเด็นนิ่ง บอลดรอย เด็นนิ่ง

 

เหตุผลง่ายๆเลย เพราะว่า ขุนนางอู๊ดๆ มีพรสวรรค์ทางเวทมนต์แห่งสายลมมากกว่าผู้นำตระกูล

 

จากรุ่นสู่รุ่น จะมีประเพณีหนึ่งที่สืบทอดสายลมแห่งเด็นนิ่ง

 

นั่นคือการนำพาแห่งสายลม

 

หนึ่งในผู้เข้าร่วม ผู้ใดที่ได้รับความรักจากภูติแห่งสายลมมากที่สุดจะได้เป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป

 

ในช่วงเวลาที่ขุนนางอู๊ดๆเกิดขึ้นมา มันก็ได้ถูกตัดสินไว้แล้วว่าเขาจะกลายเป็นผู้นำคนต่อไป

 

ตั้งแต่ที่ขุนนางอู๊ดๆจำความได้ เขาได้รับการศึกษาเพื่อที่จะเป็นผู้นำของตระกูล

 

แต่ทว่าตอนที่เขาอายุ 6 ขวบ

 

เขาได้พบกับชาล็อตที่ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังในตลาดค้าทาส และด้วยความเล่นซนของภูติแห่งสายลมทำให้เขาเห็นตัวตนที่แท้จริงของชาล็อต

 

ผู้หญิงที่ร่างกายซูบผอมเบื้องหน้าเขานั้น แท้จริงแล้วเป็นเจ้าหญิงจากอาณาจักรที่ล้มสลาย

 

เขาได้เห็นสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเธอก่อนที่เธอจะกลายมาเป็นทาส

 

「อัศวินของข้า คลาวด์, ซิลว่า!! ซื้อทาสคนนี้ซะ!! ไม่ว่าจะแพงแค่ไหน!! ผมต้องการที่จะปลดปล่อยเธอจากสถานที่แห่งนี้」

 

「ท่านสโลว..โปรดดูที่ราคาของผู้หญิงคนนั้นด้วยครับ นั้นเป็นราคาที่สูงมากเลยนะครับ」

 

「นายน้อยสโลว อืมม.. เกรงว่าเงินของเราจะไม่พอนะคะ」

 

「พ่อได้พูดว่าถึงเวลาที่ผมจะมีคนรับใช้ได้แล้ว! เงินในกระเป๋าของผมอีก 5 ปีข้างหน้าคงพอใช่ไหม?!」

 

นับตั้งแต่จุดนั้น ขุนนางอู๊ดๆค่อยๆเปลี่ยนไป

 

การใช้ชีวิตแบบเกียจคร้าน ออกคำสั่งที่ไร้เหตุผลไปทั่ว อัจฉริยะรุ่นต่อไปของตระกูล ค่อยๆกลายเป็นนายน้อยที่เห็นแก่ตัว

 

และสำหรับขุนนางอู๊ดๆ ชีวิตในโรงเรียนนั้นสำคัญที่สุด

 

เขาแพร่กระจายชื่อเสียงของเขาที่ทำให้ตระกูลเสื่อมเสียโดยการใช้เด็กจากตระกูลขุนนาง

 

「บูฮี่ บูฮี่ บูววฮี่!!!!!!」

 

ในอนิเมะ แผนของขุนนางอู๊ดๆนั้นประสบความสำเร็จ

 

ในวันที่เขาถูกเนรเทศออกจากประเทศ ผู้นำตระกูลบอกกับเขาว่า " สโลว.. อย่าโผล่มาให้ข้าเห็นหน้าอีกเป็นครั้งที่สอง "

 

ไม่มีหนทางอื่นสำหรับเขาแล้วหรอ?

 

「บูฮี่! บูวฮี่!」

 

ผมนึกได้ว่า

 

มีหนึ่งเหตุการณ์ที่ผู้จัดการอนิเมะออกมาพูดว่า

 

「ขุนนางอู๊ดๆ เป็นคนที่ฉลาด แข็งแกร่ง ใจดี และถึงแม้จะโศกเศร้าก็ยังคงแข็งแกร่ง ถ้าเรามองในอีกด้านของเรื่องราว มันจะแสดงถึงเรื่องราวอันน่าโศกเศร้าของเขา เพราะว่าเขาทำทุกอย่างสำเร็จด้วยตัวเขาคนเดียว แต่สุดท้ายเขาเห็นแค่เพียงชาล็อตที่โดนพระเอกแย่งไป นี่คืออนิเมะที่ผมใช้ตัวตนของผมทั้งหมดเพื่อสื่อเรื่องราวของเด็กผู้ชายที่เก็บความลับทั้งหมดไว้ในเบื้องลึกของจิตใจ」

 

「บูฮี่ บู บู ย๊ากก ย๊ากกกก!」

 

โอ๊ยยยย!!

 

ผมกลิ้งไปกับพื้นด้วยแรงจากการวิ่ง มันเจ็บมาก บางทีอาจจะเป็นแผลเป็นก็เป็นได้ มันชั่งดูน่าสมเพศ นี่เป็นส่วนหนึ่งของขุนนางอู๊ดๆผู้ที่เป็นที่รักของภูติแห่งสายลม อย่างไรก็ตามผมรู้ว่าชาล็อตกำลังมองผมจากที่ไหนสักแห่ง หัวใจของผมรู้สึกสั่นไหว

 

「อ๊ะ ขุนนางอู๊ดๆแม่งล้มหว่ะ อุหว่า~ เพราะว่ามันวิ่งด้วยรูปร่างแบบนั้นไงหล่ะ」

 

「น่าสมเพศ ตายไปซะไอ้หมู เสนียดลูกตา ถึงแม้มันจะมาจากตระกูลเด็นนิ่ง ก็เถอะนะ」

 

ภูติแห่งสายลมทำให้ผมได้ยินเสียงของเหล่านักเรียน การกลิ้งของหมูเนี่ย แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่น่าสนใจและน่าตลก " ทุกๆคนดูนั่นสิ นั่นมันระบำหมูของขุนนางอู๊ดๆ " โถ่เว้ย อย่ามาพูดไร้สาระนะ ทั้งหมดนั่นผมได้ยินนะเว้ย ไปฟันดาบของพวกแกต่อไป๊ เดี๋ยวนะ ผมได้ยินสิ่งที่พวกมันพูด ก็แสดงว่า...

 

บางทีในอนิเมะเจ้าหมูมันก็ได้ยินเสียงพวกนี้ด้วยหรอ??

 

「อ๋าา ขุนนางอู๊ดๆ มันมองมาทางนี้อยู่หว่ะ」

 

「มันเป็นไปไม่ได้ที่มันจะได้ยินเสียงพวกเราจากระยะนี้ โอยย เจ้าหมู เห็นไหมมันไม่ได้ยิน โอ้ยย เจ้าขุนนางอู๊ดๆ เห็นไหมมันไม่ได้ยินหรอก」

 

ผมปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าและเริ่มวิ่งรอบสนามกีฬาอีกครั้ง

 

ตอนนี้เป็นคาบเรียนศิลปะแห่งดาบ แต่ผมบอกกับอาจารย์ว่าขอวิ่งด้วยตัวเอง อาจารย์ก็ทำหน้าประหลาดใจ แต่ก็ได้รับอนุญาติ ลึกๆแล้วเขาน่าจะหายกังวลใจ มันก็เป็นเพราะว่าผมไม่เคยเข้าเรียนคาบศิลปะแห่งดาบเลย

 

「บูฮี่บูฮี่ บูฮี่ บูฮี่บูฮี่」

 

สถาบันเวทมนต์แห่งนี้ คาบเรียนจะเน้นไปที่การบรรยาย ศิลปะการป้องกันตัว ศิลปะแห่งดาบและเวทมนต์

 

แต่ทว่า ในอนิเมะขุนนางอู๊ดๆ ดรอปคาบเรียนศิลปะการป้องกันตัวและศิลปะแห่งดาบ ตอนนี้ผมรู้เหตุผลนั้นแล้ว เพราะไม่มีทางที่จะได้เกรดดีๆจากคาบเรียนศิลปะการป้องกันตัวและศิลปะแห่งดาบด้วยร่างกายนี้

 

นักเรียนที่อยู่ในชั้นเรียนเดียวกันต่างถือดาบอยู่กลางสนามฝึกซ้อมและจับคู่ต่อสู้ซึ่งกันและกัน

 

ขุนนางอู๊ดๆนั้นไม่มีเพื่อนเลย ดังนั้นการจับคู่สองคนนั้นจึงเป็นสิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้ แม้กระทั่งตอนนี้ มีนักเรียนมากมายที่นินทาลับหลัง ไม่มีใครเลยที่จะคิดถึงเขา

 

「บูฮี่บูฮี่ บูฮี่」

 

ความรู้สึกที่มีต่อชาล็อตนั้นไม่สามารถบอกใครได้ มันเป็นเรื่องที่โง่มากที่เขาทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว

 

ไม่พึ่งพาใครเลย มันเป็นความบ้าของผมที่คิดถึงแต่เด็กผู้หญิงเพียงคนเดียว

 

「บูฮี่ 」

 

แต่ตอนนี้ ผมจะไม่เดินไปตามอนาคตแบบนั้น

 

จากความทรงจำของชาติก่อน ผมได้ตัดสินใจบางสิ่งบางอย่าง

 

อย่างแรกเลย ผมต้องทำให้ตัวเองผอมก่อน

 

「บูฮู้ บู บูฮู้」

 

ในอนิเมะขุนนางอู๊ดๆไม่สนใจรูปลักษณ์ของเขาเลย

 

มันก็เป็นเพราะว่ามนุษย์คนอื่นนอกจากชาล็อตแล้ว ไม่ได้มีความหมายต่อเขาเลย

 

แต่ผมรู้อยู่แล้วว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้านั้นคือความสิ้นหวัง

 

「บูโฮ้ บูโฮ้」

 

ก่อนที่จะกลายมาเป็นขุนนางอู๊ดๆ ผมคิดว่าตัวตนของเขาจะหายไป

 

 แต่ว่าเขานั้นไม่ได้หายไป

 

ทุกครั้งที่ได้เห็นรูปร่างของชาล็อต หัวใจของขุนนางอู๊ดๆนั้นก็เต้นแรงขึ้น

 

「ผมชอบเธอ บูฮี่!!!!!!!! "」

 

อ๊า ผมล้มลง มันไม่เหมาะที่จะวิ่งด้วยร่างกายที่หนักแบบนี้ มันเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว โถ่เว้ย! อ้วนเกินไปแล้ว ไอ้ขุนนางอู๊ดไ! ดูแลตัวเองให้มันดีกว่านี่หน่อยสิโว้ย!

 

「เขาล้มอีกแล้ว เขากำลังทำอะไรอยู่ว่ะ」

 

「ไม่ใช่ว่าเขาโดนพ่อดุมาหรอ? ก็นั่นไง มีข่าวลือว่าตระกูลเด็นนิ่งเคร่งเกี่ยวกับรูปลักษณ์ภายนอกหน่ะ」

 

สายตาของนักเรียนหญิงที่จ้องมาทางผม

 

พวกเธอพูดประมาณว่า " ยังจะวิ่งอีกหรอ? " หรือประมาณว่า " มันสายไปแล้วที่จะเริ่มไดเอ็ด มันเป็นไปไม่ได้ "

 

โถ่เว้ย! บ่นอยู่ได้! หุบปาก! แต่ทุกครั้งที่ผมโกรธ หัวใจของขุนนางอู๊ดๆจะเต้นแรงขึ้น เขาพูดว่า " ไม่ต้องสนใจความคิดของคนอื่นหรอก บูฮี่ " ...ไม่! แกหน่ะผิดแล้ว ผมจะบอกอะไรให้นะ นั้นหน่ะเป็นเหตุผลที่ทำให้แกดูเลวไงหล่ะ! โลกใบนี้มันไม่ง่ายขนาดจะเป็นไปตามแผนของแกหรอกนะ

 

ทุกสิ่งทุกอย่าง มันไม่ดีหรอกที่จะเก็บมันไว้คนเดียว

 

เอาล่ะ ลุกขึ้นมาวิ่งซะ!!

 

แก เจ้าขุนนางอู๊ดๆ

 

「บูฮี่! บูฮี่! บูฮี่บูฮี่!」

 

จากนี้ไป ผมจะลบตัวตนของหมูสีดำออกไปและมุ่งสู่ตัวตนของหมูสีขาว

 

มุงสู่มัน!! สู่หมูสีขาวบริสุทธิ์ที่เป็นที่นิยม!!

 

Translator by アリス ・ ピンク    < Alicez . Pink >




NEKOPOST.NET