[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ! ตอนที่ 16 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ!

Ch.16 - คำถาม : อะไรคือหนทางที่จะทำให้ผมแพ้ในการแข่งขันกินจุ?


หิว

 

หิวอะ

 

หิวโว้ย

 

จนถึงตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นอาหารเช้าหรืออาหารกลางวันผมก็ยังไม่ได้กินเลย ท้องของผมก็ได้ส่งเสียงร้อง จ็อก จ็อก ออกมาตลอดเวลา

 

….ในตอนนี้ มันช่างเป็นเสียงที่น่าอนาถเหลือเกิน

 

「 ท่านสโลว ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? ได้ยินเสียงท้องร้องดังมากๆเลย 」

 

「 บู่ว…ชาล็อตเองก็ไม่ค่อยได้ทานอะไรเหมือนกันนิ? ]

 

「 เดิมทีชั้นเองก็ทานไม่เยอะอยู่แล้ว แล้วเมื่อวานที่ได้ไปช่วยงาน ก็เลยได้เผลอแอบกินไปบ้างแล้วค่ะ 」

 

ชาล็อตที่ได้พูดไปแบบนั้นก็แสดงสีหน้าอายๆออกมาเล็กน้อย

 

ในตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในชุดสาวใช้เหมือนในยามปกติ แต่เธออยู่ในชุดเสื้อสีขาวที่คลุมด้วยเสื้อกั๊กสีน้ำตาลเข้มที่ราวกับหญิงสาวชาวบ้าน กระโปรงยาวสีเขียวอ่อนที่น่าหลงใหล  กับปิ่นปักผมสีเหลืองที่ติดอยู่ในผมสีเงินยาวปะไหล่ของเธอ  นอกจากนี้ยังแต่งหน้าอีกเล็กน้อย

 

โอ้ย จะน่ารักเกินไปไหมเนี่ย

 

「 จะอ้วนเอานะ เดี๋ยวก็เป็นเหมือนผมหรอก 」

 

「 ชั้นแอบกินแค่วันเดียวเองค่ะ ไม่เหมือนกับท่านสโลวที่แอบทำตั้งหลายปี แต่ชั้นที่เคยคิดว่าตัวเองผอมมากไปหน่อย ตอนนี้ก็มีอะไรนุ่มนิ่มขึ้นมารอบๆด้วย 」

 

「 บู่ว…พยายามเข้านะ 」

 

จะว่าไป ทุกครั้งที่เดินผ่านลูกค้าในโรงแรมจะได้ยินคำพูดแบบ [สวยโคตรๆเลยวะเด็กคนนั้น] [ผมหลงใหลเลยล่ะ]  ก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบแบบนั้นเรื่อยๆ ทั้งที่บอกว่าอย่าทำตัวให้สะดุดตาแท้ๆ แต่ว่าแล้วเชียวรูปลักษณ์ที่น่ารักสุภาพเรียบร้อยคงไม่อาจที่จะซ่อนมันไว้ได้ เมื่อวานเหมือนจะมีบางช่วงที่ชาล็อตไปช่วยเป็นเด็กเสิร์ฟอาหารทำให้ผู้ชายจำนวนมากมายุ่งกับเธอหัวหน้าเชฟเลยบอกให้ไปช่วยในห้องครัวแทน ชั่งเป็นการตัดสินใจที่ยอดเยี่ยมจริงๆ แต่ก็นะ ถ้ามีอันตรายอะไรเกิดขึ้นคุณภูติแมวคงจะทำอะไรสักอย่างเองแหล่ะ

 

ตัวผมที่เดินเคียงคู่มากับชาล็อตอยู่ในตอนนี้ จะโดนคิดว่ามีความสัมพันธ์ยังไงกันนะ

 

สามัญชนที่โดนขุนนางอ้วนที่ชอบเปลี่ยนคู่ควงไปเรื่อยหรือเปล่าหว่า [ไม่มีทางสัตว์ป่ากับสาวงามหรอวะนั่นนะ] [เข้าใจน่า]

 

หนวกหูโว้ย บูฮี่

 

「 ทั้งสองคน พยายามเข้านะครับ! ผมจะคอยเชียร์!! 」

 

เดปป้าได้เดินมาส่งถึงหน้าประตู โดยที่แขนทั้งสองข้างกำลังแบกสัมภาระของลูกค้าอยู่ เหมือนว่าจะมีพนักงานส่วนหนึ่งป่วยอย่างกะทันหัน ทำให้ในวันนี้เดปป้าต้องมาช่วยงานในโรงแรม เพราะเป็นเรื่องของอนาคต ตั้งแต่อดีตแล้วที่ได้ช่วยงานอยู่บ่อยครั้ง รูปร่างของเขาที่กำลังใส่ชุดเครื่องแบบของโรงแรมอยู่มันช่างดูเหมาะมาก

 

「 ยาทำให้ผอมสิ่งนั้น มันจะต้องเป็นของผม ไว้ใจได้เลย 」

 

「 ……จะพยายามค่ะ 」

 

ส่วนทางวิชชั่น เมื่อวานนี้ดูเหมือนว่าจะไปสนิทสนมกับเด็กผู้หญิงในเมืองวันนี้ทั้งวันเลยไปเดทกัน  วิชชั่นแกมาทำอะไรที่เมืองนี้กันแน่เนี่ย ไปฝึกดาบซะไป แถมเพราะว่าไม่ค่อยจะมีเงินการเดทในครั้งนี้ฝ่ายหญิงก็เป็นคนออกให้ด้วย…แกนี้เป็นชนชั้นสูงที่ไร้ประโยชน์จริงๆ เพราะแบบนั้นถึงผมจะบอกให้ไปฝึกดาบ แต่ทางนั้นก็คงบอกกลับมาว่า [ความรักจะทำให้คนเราแข็งแกร่งขึ้น] มันเป็นเรื่องราวความรักที่หลงเหลืออยู่ในประวัติศาสตร์ของอาจารย์โรโกะโมโกะทำให้ผมไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เลย เพราะตัวผมเองก็คิดว่ามันเป็นความจริงด้วยเหมือนกัน

 

「 ไปกันเถอะค่ะ ท่านสโลว 」

 

ผมกับชาล็อตเราสองคน ได้เดินออกมาจากโรงแรม

 

สถานที่ที่จัดงานนั้นเมื่อวานพวกเราได้ลองไปสำรวจมาแล้ว ทำให้รู้ว่าสถานที่แข่งขันตั้งอยู่ที่ไหน

 

ในระหว่างที่กำลังเดินอยู่บนถนนที่เรียงรายไปด้วยก้อนหิน ก็สัมผัสได้ถึงแสงแดดอันอบอุ่น ในตอนที่กำลังเดินชมร้านค้าที่เรียงรายอยู่ทั้งสองข้าง ในระหว่างที่กำลังเดินอยู่ด้วยกัน ช่วงนี้ชาล็อตก็ชอบที่จะเล่าความรู้สึกที่ได้มาจากการอ่านเรื่องราวของนิยายให้ผมฟัง

 

อ่า ผมมีความสุขมากๆเลย

 

ในสถานที่จัดงานมีเต็นท์ขนาดใหญ่กางอยู่ภายในนั้นมีผู้คนมาเข้าร่วมมากมาย

 

ผมค่อยๆเบียดผู้คนไปยังศูนย์กลางของงานอย่างรวดเร็ว เมื่อสามัญชนที่อยู่รอบๆได้สังเกตเห็นผมที่ใส่เครื่องแบบของสถาบันเวทมนตร์ก็ต่างส่งเสียงกันออกมา [เอ๊ะ นั่นมันขุนนางอู๊ดๆล่ะ ตัวจริงด้วย ] [เอ๊ะ แต่ดูผอมขึ้นกว่าตอนที่เจอกันในครั้งก่อนอีกนะ] [แต่เรื่องที่มาเข้าร่วมงานแข่งขันกินจุนี้สมแล้วที่เป็นขุนนางอู๊ดๆ]

 

ไม่ช่ายยยเว้ย! เพื่อที่จะนำยาทำให้ผอมมาอยู่ในกำมือเลยมาที่นี่ต่างหาก

 

แล้วอีกอย่างการแข่งขันกินจุแต่ดันมีรางวัลเป็นยาทำให้ผอมคิดแล้วมันแปลกๆใช่ไหมละ คนวางแผนมันใครกันวะ!

 

「 ท่านสโลว ดูเหมือนจะเป็นตรงนั้นค่ะ 」

 

ภายในเต็นท์นั้นมีโต๊ะวางเรียงรายกันอยู่ ผู้เข้าร่วมการแข่งขันแต่ละคนจะได้รับโต๊ะคนละตัว ณ จุดนั้นก็จะโดนผู้ชมที่อยู่รอบๆจับตามอง

 

เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการแข่งขันผมก็ค่อยๆปลุกจิตวิญญาณในการต่อสู้ให้พร้อมในตอนนั้นเอง ก็มีใครสักคนมาตีหลังของผม

 

อะไรหว่า? เมื่อหันกลับไปมอง ก็ได้พบกับหญิงสาวที่กำลังถอนหายใจเสียง เฮ้อออ  ออกมาแล้วจ้องมาที่ใบหน้าของผม

 

「 ….เจ้าหมูสโลว! 」

 

อดีตคู่หมั้นของผม

 

เชื้อพระวงศ์แห่งอาณาจักรซาคิสต้า

 

อลิเซีย บลาเดีย ซาคิสต้า

 

ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนอมเหลืองที่ดัดเป็นลอน ตาสองชั้นที่มีดวงตาอันสดใสและผิวสีขาวที่เรียบเนียน ใบหน้าเรียวเล็กที่แน่วแน่ ได้มองมายังทางผมเหมือนกับมีอะไรอยากจะพูดด้วย อลิเซียเป็นหนึ่งในผู้ที่เข้าร่วมการแข่งขัน เธอสวมใส่ชุดเดรสสีขาวอันบริสุทธิ์ที่ไม่เข้ากับการแข่งแบบนี้เลย ถึงแม้ว่าในอดีตตอนที่เธอยังอยู่กับผมเธอก็ทำแต่เรื่องไร้ความหมายเพื่อจะให้ผมมีความภาคภูมิใจ

 

[หมูสโลว ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ!?]

 

คำพูดที่หยิ่งยโสได้ออกมาจากปากของเธอ

 

อ่า ช่างเป็นวิธีการใช้คำพูดที่น่าคิดถึง แล้วผมก็เผลอเปิดปากพูดอย่างช้าๆ

 

[อลิเซีย เธอมาที่นี่เพื่อรางวัลชนะเลิศ ยาเสริมความงามใช่ไหมล่ะ แต่สำหรับผม ผมต้องการแค่รางวัลอันดับสองเท่านั้น รู้ไหมว่ามันคืออะไร?]

 

[รางวัลอันดับสอง? เอ๋…..มันคืออะไรนะ?….อ๋อใช่ ยาทำให้ผอม! อะไรกัน ทำไมนายถึงต้องการมันล่ะ? หมูสโลวอยากผอมลงหรอ!?]

 

เธอจ้องมาทางผมในขณะที่พูด ด้วยสีหน้าที่แบบเหมือนกับไม่ค่อยจะเข้าใจ

 

ด้วยใบหน้าที่หยิ่งยโส อยู่ดีๆผมก็นึกถึงคำพูดที่ผู้เขียนบทอนิเมะเคยพูดออกมาได้

 

「 มีทหารรับจ้างทีเล็งอลิเชียไว้อยู่ใช่ไหมละ แต่ว่าในระหว่างทางก็ไม่เคยปรากฏออกมาเลย เพราะว่าความจริง ถูกโค่นด้วยขุนนางอู๊ดๆไปแล้ว  ภูติแห่งลม อัลโต้ อ่ะ ชื่อนี้ห้ามพูดสินะ ขุนนางอู๊ดๆที่โค่นด้วยพลังของตนเองโดยไม่ได้ยืมพลังของภูติ  ใช้เพียงแค่พลังของตนจนทำให้ใบหน้าของตนดูไม่ได้เพื่อหญิงสาว ที่จริงแล้วสักวันหนึ่งก็อยากจะเขียน Spin-off (เนื้อเรื่องแยก) ของขุนนางอู๊ดๆ ความเป็นจริงทหารรับจ้างคนนั้นในอนิเมะแม้จะทุ่มด้วยพลังทั้งหมดเอาจริงแค่ไหนก็จัดการได้อย่างยากลำบาก 」

 

「 หมูสโลว ตอบมาซะ ทำไมกันป่านนี้แล้วถึงคิดอยากจะกลับมาผอมอย่างงั้นหรอ? 」

 

ความรู้สึกของขุนนางอู๊ดๆที่อยากจะปกป้องอลิเชีย ในที่สุดผมก็เข้าใจแล้ว

 

「 เพราะว่า…. 」

 

จ้อก จ้อก แจ้ก แจ้ก

 

มีเสียงร้องดังๆออกมาจากท้องของผมอีกแล้ว

 

ผู้ชมรอบๆต่างมองหาที่มาของเสียงแล้วพอพบผมก็ทำหน้ากันแบบยอมรับได้ เห้ย มันหมายความว่าอะไรกัน ผมค่อนข้างจะผอมลงแล้วนะ

 

「 อลิเชีย คือตอนนี้ผมหิวมากเหมือนคนกำลังจะตายเลยล่ะ ขอโทษที ไว้คราวหลังละกัน 」

 

「 อะ อะไรกัน ว่าแล้วเชียวข่าวลือนั้นเป็นเรื่องจริง อ่ะ เดี๋ยวสิ เจ้าหมูสโลว รอเดี๋ยวก่อน 」

 

ผมหายตัวไปในฝูงชน แล้วก็ไปนั่งบนโต๊ะที่มีกระดาษเขียนชื่อของผมติดไว้อยู่

 

บรรยากาศรอบๆที่จัดงานค่อยๆตึงเครียดขึ้น ยาเสริมความงามจะตกอยู่ในมือของใครกัน ผู้ชมต่างสนใจในเรื่องนั้นกันอย่างจริงจัง

 

ผู้เข้าแข่งขันนั้นมีทั้งหมดประมาณ 10 คู่ ถึงแบบนั้นผมก็จะไม่แพ้อย่างแน่นอน

 

「 หมูสโลว ตอบชั้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ 」

 

…..พวกเธอนั่งอยู่โต๊ะข้างๆหรอวะเนี่ย

 

นอกจากนั้นที่นั่งข้างๆ อลิเชียก็มีพระเอกในอนิเมะ ชูยะ นั่งอยู่

 

ชูยะหนุ่มผมสั้นสีแดงเพลิงที่กำลังปลุกจิตวิญญาณในการต่อสู้ของเขาอยู่ก็ได้ใส่ชุดเครื่องแบบของโรงเรียนเหมือนกับผม กำลังมองลูกแก้วคริสตัลแล้วบ่นงึมงำงึมงำออกมา เหล่าผู้ชมก็กำลังส่งเสียงคุยกันคิดกันอยู่ว่าเจ้าขุนนางนั้นกำลังจะทำอะไร

 

「 ผมรู้ ผมรู้แล้ว …..ไม่สิ ลูกแก้วคริสตัลกำลังหม่นหมอง ……ผมไม่เข้าใจ…..การต่อสู้ครั้งนี้จะกลายเป็นการต่อสู้ระหว่างฉันกับขุนนางอู๊ดๆ…..? ระมัดระวังในการต่อสู้กับเขา…..? ตอนนี้ฉันระวังตัวสุดๆเลยล่ะ ถ้าเป็นไปได้อย่าสบตาเขาล่ะ 」

 

เขาจะไม่มองมาทางผมแน่นอน ผมมั่นใจเลย

 

ขอโทษที แต่แกไม่อยู่ในเนื้อเรื่องของผมอีกต่อไป

 

「 ขุนนางอู๊ดๆเปลี่ยนไปแล้ว….? ไม่สิ นั่นมันเป็นเพียงแค่ข่าวลือ ….อ่ะ ลูกแก้วคริสตัลยังคงหม่นหมองอยู่ …..ชั่งมัน ผมไม่สามารถมองเห็นอะไรเลย! ถ้าขุนนางอู๊ดๆอยู่ใกล้ๆ  ผมไม่เห็นอะไรเลย ถึงอย่างนั้น เรื่องแบบนั้นมันจะยังไงก็ได้ ฉันจะเป็นดาบสีแดงที่ส่องสว่างแห่งดาริส  เข้าใจเพียงแค่นั้นก็พอแล้ว  ยาเสริมความงามผมจะขอรับมันไปล่ะ ผมจะได้โดนปลดปล่อยจากผู้หญิงแปลกๆสักที การต่อสู้ครั้งนี้จะทำให้ผมกลายเป็นอิสระ 」

 

อยู่ดีๆชูยะก็ส่งเสียงดังออกมาผู้ชมต่างก็ [เห้ย! ไอ้เด็กนั้นดูเอาจริงแล้ววะ] [โอ้ว พยายามเข้า]  ทุกคนต่างคลั่งไคล้เห็นด้วยกับมัน

 

อ่า อย่างงั้นหรอ

 

ในตอนที่ชูยะเพิ่งขึ้นมาเป็นนักเรียนชั้นปี 2 บนทางเดินในอาคารเรียนเขาได้ชนกับอลิเชียที่เพิ่งซื้อแจกันราคาแพงมา ในตอนนี้เหมือนว่ากำลังอยู่ในช่วงใช้หนี้ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ อลิเชียเนี่ยค่อนข้างจะจู้จี้จุกจิกเข้มงวดเรื่องเงินเป็นพิเศษ  เพราะมักจะใช้เงินค่าขนมไปกับความสวยงามล่ะนะ  ที่จริง จนถึงตอนนี้เธอก็ยังใช้เงินไปกับความสวยงามอยู่แต่ผมคิดว่าเธอในตอนนี้สวย และน่ารักเพียงพอแล้ว

 

แล้วตัวผมก็ไม่ใช่คู่หมั้นของเธออีกต่อไปแล้ว

 

「หมูสโลว! หมูสโลว! ตอบคำถามมาเดี๋ยวนี้เลยนะย่ะ ป่านนี้แล้วทำไมถึงคิดจะมาผอม ทั้งๆที่ชั้นพยายามบอกแค่ไหนก็ไม่คิดจะลดน้ำหนักตัวเองเลยแท้ๆ 」

 

ในตอนนั้น โต๊ะของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนก็ได้มีแซนด์วิชเนื้อออกมาวางซ้อนทับเรียงกันมากมาย

 

โคตรน่ากินเลย อยากกินไวๆแล้ว โอ้ยอยากกินแล้ว

 

โทษทีนะ อลิเชีย เธอไม่มีโอกาสที่จะชนะหรอก

 

ผมจะใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมมี อย่ามาคิดดูถูกขุนนางอู๊ดๆที่กำลังจะเอาจริง….! …..บู่ว

 

「 ทุกท่าน ในตอนนี้เหมือนว่าจะนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้วสินะครับ ถ้าอย่างนั้น ต่อจากนี้จะเริ่มอธิบายเกี่ยวกับการแข่งขันกินจุ การแข่งขันครั้งนี้จะมีเวลาจำกัดเพียง 15 นาที เมื่อกินแซนด์วิชเนื้อวัว เนื้อนก หมดแล้วกรุณายกมือขึ้น แล้วจะรีบนำอาหารมาเติมทันที 」

 

โอ้ววววววว

 

ก็ไม่รู้หรอกว่าจะเป็นเนื้อวัวหรือเนื้อนก แต่มันเป็นเนื้อ!!!!!

ผมจะกลายเป็นหมูล่ะนะ!!!!!

 

บุ่วววฮี้!!!!!!!

 

Translator by アリス ・ ピンク    < Alicez . Pink >




NEKOPOST.NET