[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ! ตอนที่ 12 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ!

Ch.12 - ไปเที่ยวกับผองเพื่อน! ไปเที่ยวกับผองเพื่อน


แสงอาทิตย์ที่ขึ้นจากขอบฟ้าค่อยๆส่องมายังใบหน้าของเขาทีละน้อย


ความเงียบสงัดได้ปกคลุมไปทั่วสถาบันเวทมนตร์คุรูซชู  ภายในความเงียบนั้น รอบๆสถาบันได้มีหมูที่วิ่งร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่ออยู่


「 บู่ววว   บู่วววว 」


ในขณะที่น้ำตาไหลออกมาผมก็พยายามวิ่งต่อไป  การที่จะเอาไขมันที่อยู่ภายในร่างกายนี้ออกไป นับได้ว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลย  ทว่าการที่ผมฝืนร่างกายของตัวเองไปเรื่อยๆ  ก็ไม่ได้สมหวังง่ายๆเหมือนกับในนิยายเลย  ร่างกายของหมูตัวนี้เองก็ยังสั่นไม่


เอาล่ะไปล่ะนะ


「 ฟู่วววววววววววววว 」

 

วิ่งโลด!


แม้จะเป็นระยะทางเพียงสั้นๆแต่ผมก็จะวิ่งให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้!  จนถึงตอนนี้หัวเข่าจะรับภาระความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากการวิ่งอยู่ก็เถอะ แต่ว่าตัวของผมในตอนนี้น่ะเปลี่ยนไปแล้ว


「 ฟู่วววววววววววววว 」


วิ่งอีกครั้ง!


กล้ามเนื้อของผมนั้นกำลังกรีดร้องอยู่  ไขมันไม่ได้หายไปไหนแต่กำลังโหยหวน โทษทีเหอะ เมื่อไรพวกแกจะออกจากตัวชั้นไปสักทีนะ  เอาล่ะ  วิ่งสุดกำลังอีกสักรอบ


「 แฮ่ก แฮ่ก 」


ขณะที่ผมค่อยๆปรับลมหายใจ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครสักคนวิ่งมาทางนี้ 


จังหวะการวิ่งที่สวยงามของคนๆนั้นแสดงออกมาซึ่งความแข็งแกร่งที่คนๆนั้นมีอยู่


「 ท่านเดนนิ่ง!  จัดเตรียมสิ่งต่างๆเรียบร้อยแล้วครับ! ท่านจะได้พักอยู่กับอาจารย์ที่ชั้นบนสุดของโรงแรมนะครับ! 」


แสงอาทิตย์ยามเช้าได้สาดส่องมาบนหลังของผม แล้วผมก็ได้มุ่งหน้าไปทางเสียงเรียกนั้น


เด็กหน้าตาไร้เดียงสาผมสีน้ำตาลยุ่งๆ ความสูงที่ไม่สูงมาก


เพื่อนคนที่ 2 ของผม เดปป้า


「 อ่า ช่วยได้มากเลย ขอบคุณสำหรับอะไรหลายๆอย่างนะ 」


「 เรื่องเล็กน้อยครับ ท่านที่อุส่ากรุณาช่วยสอนเวทมนตร์ให้ผม ครอบครัวของผมเองก็ดีใจมากเลย อ่ะ ครั้งหน้าที่ท่านออกมาวิ่งให้กรุณาให้ผมติดตามมาด้วยได้ไหมนะครับ 」

.
.
.
「 โอ่ย ทำไมอาจารย์กับวิชชั่นต้องมาขี่ม้าให้ด้วยขณะที่พวกนักเรียนกับคนรับใช้ได้นั่งอยู่ในรถม้าสบายๆ  อาจารย์กำลังโดนเอาเปรียบอย่างเห็นได้ชัดเลยเนี่ย 」


ภายในรถม้าพวกผมกำลังทำตัวชิวๆกันอยู่


รถม้าของพวกผมเป็นประเภทใช้ม้า 2 ตัวในการลาก


เมื่อผมมองออกไปทางหน้าต่าง ผมก็เห็นอาจารย์โรโกะโมโกะและวิชชั่นกำลังขี่ม้าอยู่ ในตอนแรกที่เห็นม้าของอาจารย์แอฟโฟร มันทำให้ผมตกใจจริงๆ แต่ตอนนี้กลายเป็นความรู้สึกชื่นชมไปแล้ว สมแล้วที่เดิมเคยเป็นทหารองรักษ์  ดูแลเอาใจใส่ม้าของตัวเองก็เป็นหนึ่งในความพิเศษของอาจารย์สินะ


「 คิดว่ารูปร่างแบบผมเนี่ยจะขี่ม้าได้หรอครับ? แล้วเราก็ไม่เสียค่าที่พักด้วย กรุณาอย่าบ่นด้วยครับ 」


「 ถ้าเป็นแกในช่วงนี้คงเป็นไปได้ไม่ใช่หรอ? ในหมู่คณะอาจารย์เองก็มีข่าวลือว่าแกเปลี่ยนไป แล้วก็ค่อนข้างผอมกำลังดีด้วยน่ะ 」


「 ไม่ๆ ยังอีกยาวไกลที่หุ่นอย่างผมจะเรียกว่าผอม 」


มันใช้เงินไม่น้อยเลยสำหรับการเช่ารถม้าคันนี้


แต่ผมคิดว่ามันไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่ หลังจากที่ผมใช้อัญมณีทั้งหมดที่วิชชั่นนำมาคืนไปกับการพนันว่า “ขุนนางอู๊ดๆจะพัฒนาตัวเองดีขึ้น” มีคนค่อนข้างมากที่พนันตามผม แต่ก็มีไม่น้อยเช่นกันที่พนันตรงข้ามนั่นก็คือ “ขุนนางอู๊ดๆจะทำให้ตัวเองตกต่ำลง”


นั่นเป็นความบันเทิงที่ผมมอบให้กับสถาบันแห่งนี้


ไม่สิ ยิ่งกว่าสถาบันเวทมนตร์คูรูซชู ผมจะเรียกตัวเองว่าศูนย์กลางความบันเทิงในอาณาจักรดาริส


「 แล้วพวกนายจะเข้าร่วมการแข่งขันกินจุกันงั้นหรอ? เดนนิ่ง  แกยังอ้วนไม่พออีกหรอ? 」


「 รางวัลที่ 2 ของการแข่งขันกินจุนั้นคือยาทำให้ผอมครับ ผมเองก็กำลังไดเอ็ตอยู่อาจารย์ก็รู้นิครับ  」


「 อาจารย์ก็อยากจะเอาใจช่วยอยู่หรอกนะ แต่พวกเราต้องขอตัวล่วงหน้าไปก่อน พวกแกค่อยตามมาทีหลัง งั้นขอตัวไปก่อนล่ะ 」


ทั้งสองคนก็ขึ้นม้าไปแล้วมุ่งหน้าอีกด้านของถนนสายหลัก


ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรทั้งสองคนดูเหมือนความสัมพันธ์ พ่อ ลูก เลย


...ยกโทษให้ทีนะคุณพระเอกเอย


ถึงแม้ผมจะไม่ได้เกลียดอะไรนายเป็นพิเศษก็เถอะ  แต่ผลลัพธ์มันก็ออกมาเหมือนที่ผมต้องการล่ะนะ


 เอาเถอะ ผมเชื่อว่าถ้าเป็นนายคงไม่มีปัญหาไรหรอก


ถึงจะพูดแบบนี้ก็เถอะ แต่บางครั้งบางคราวที่โรงเรียนเวทมนตร์ผมก็มองนายอยู่นะคิดว่าบางทีอาจจะมีอะไรเกิดขึ้น


พลังประหลาดที่ดูแข็งแกร่งบรรยากาศเหล่านั้นที่มาจากชายที่มีสายตาอันดุดันและผมสั้นสีแดงเพลิง


คงมีสักวันหนึ่งที่พวกเราอาจจะได้มาพบกัน ช่วงเวลานั้นอาจเป็นเวลาเร็วๆนี้ ถ้าเป็นไปได้ขอผมผอมก่อนก็ดีนะ


ในตอนนี้ ชีวิตของผมกำลังราบรื่นไปด้วยดี


ต่อจากนี้ก็ขอมุ่งหน้าสู่ชีวิตที่ราบรื่นตลอดไป


เพราะงั้นไอ้พระเอก ผมที่ไม่ได้สาดน้ำหอมเรียกมอนเตอร์ใส่นาย แล้วจะเข้ามาใกล้ชิดกับผมน่ะหยุดคิดเลย เพราะวิชชั่นต่างหากที่ทำให้ปริมาณน้ำหอมลดลงไป  แต่ก็ยังเหลือประมาณครึ่งหนึ่งอยู่แหละน่ะ


「 อู่ แหว่ะ 」


ฮึ่ย พอคิดถึงรสชาติของมันแล้วอยากจะอ้วกออกมาทันทีเลย


วิชชั่น ก่อนหน้าที่ผมควรสาดน้ำหอมใส่นายจริงๆ


ถนนของป่าที่ทอดยาวมาจากประตูหลักของสถาบันเวทมนตร์คูรุซชูที่ถูกรอบล้อมด้วยกำแพงทั้ง 4 ทิศ


เส้นทางนี้จะสามารถพาไปยังเมืองโยเล็มที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศแห่งอัศวินดาริส


เดินทางด้วยม้าประมาณ 2-3 ชั่วโมง ก็จะถึงสถานที่นั้น ขนาดของเมืองถ้าจะให้พูดก็ประมาณว่าใหญ่เป็นอันดับ 2 ของเมืองในประเทศ


นั่งรถม้าแบบชิวๆออกตั้งแต่เช้าตรู่ ก็คงถึงประมาณเที่ยงๆได้


ถ้าง่วงนอนก็นอนไปเลยก็ได้ มันเป็นแค่การท่องเที่ยวเล็กๆตามใจชอบเอง


「 ให้ฉันมาด้วยจะดีจริงๆหรอคะท่านสโลว ท่านอุส่าได้มากับเพื่อนๆทั้งที..... 」


ชาล็อตได้นั่งหันหน้ามาคุยกับผมและเธอก็ได้พูดสิ่งที่กังวลออกมา


ชาล็อตไม่ค่อยได้ออกไปในสถานที่ที่มีสายตาคนพลุกพล่าน  ตราบใดที่ไม่มีธุระอื่นเธอก็จะเก็บตัวอยู่แค่เพียงในห้อง ...เป็น NEET หรอเห้ย อ่ะ ขอโทษชาล็อต ผมเผลอหลุดปากไปหน่อย


「 ปกติชาล็อตก็เก็บตัวอยู่แค่เพียงในห้องตลอดเลยนิ 」


ชาล็อตนั้นกลัวในเรื่องชาติกำเนิดของตัวเอง


มันก็เป็นเรื่องจริง จนถึงตอนนี้ดูเหมือนว่าจักรวรรดิก็ยังส่งคนไปตามหาเชื้อสายของผู้ที่เหลือรอดอยู่


「 ..ฉันชอบอ่านหนังสืออยู่ในห้องน่ะค่ะ 」


หืม เป็นงานอดิเรกที่ไม่เลว


ถึงจะไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดีก็เถอะ  แต่จริงๆแล้วชาล็อตเป็นเด็กที่มีชีวิตชีวาร่าเริง


พวกเราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กผมจึงรู้ดีเลยล่ะ


จักรวรรดินั้นยังไม่รู้สึกถึงตัวตนของชาล็อต


บางทีอาจจะมีสปายของหน่วยสืบสวนเข้ามาปะปนในเมือง โยเล็มแห่งนี้  แต่ถ้าหากมีตัวตนอะไรที่มีเจตนาร้ายอันรุนแรงต่อชาล็อตภูติแห่งสายลมก็จะรู้สึกตัวได้ทันที


แต่ดูเหมือนว่าถ้าเป็นอารมณ์เกลียดเล็กๆน้อยๆจะไม่สามารถรู้สึกถึงได้ก็เถอะ


เมื่อสองสามวันก่อนผมได้ส่งภูติให้มาสำรวจบรรยากาศในเมืองว่าปลอดภัยหรือเปล่า


「 เอ๊ะ ท่านชาล็อต ชื่นชอบการอ่านหนังสืองั้นหรอครับ 」


เดปป้าที่นั่งอยู่ข้างๆผมได้ส่งเสียงออกมา

 
นักเรียนปี 1 ที่ผมสอนเวทมนตร์ของภูติแห่งดินให้ในขณะที่ผมกำลังวิ่งอยู่


หลังจากนั้นบางครั้งบางคราวในขณะที่เขาฝึกเวทมนตร์อยู่ผมก็จะส่งเสียงเรียก ให้มาฝึกเวทมนตร์ด้วยกันทำให้พวกเราสนิทสนมกันมากขึ้น


ชื่อของเขาคือ เดปป้า เป็นชื่อที่เรียกได้ง่ายมากๆ


「 ค่ะ ชอบการอ่านหนังสือมากเลยค่ะ แต่ว่าที่ท่านสโลวสามารถหาเพื่อนได้นี่แปลกใจมากเลยค่ะ แล้วก็ยังไม่ใช่เพียงแค่คนเดียว แต่ตั้ง 2 คน 」


ชาล็อตได้หัวเราะแบบเงียบๆออกมา


ห้องปลาหมึกชั้น 1 ที่อาศัยอยู่ร่วมกันหลายๆคนของวิชชั่น นักเรียนสามัญชนนั้นก็มี เดปป้า อาศัยอยู่ด้วย


แต่โชคชะตาชั่งเล่นตลก  คนที่เล่าเรื่องงานแข่งกินจุให้วิชชั่นฟังก็คือ เดปป้า


「 ถ้าจะทำก็ทำได้อยู่แล้ว ผมน่ะ 」


ผมยิ้มอ่อนๆแล้วหันไปสบตากับชาล็อต


ถ้าไปที่เมืองแห่งโยเล็มนั้นบางทีคงได้พบกับหนุ่มหล่อมากมาย  ผมจะอยู่ข้างๆชาล็อตไม่แยกห่างไปไหนเด็ดขาดผมสาบานเลย


「 มะ ไม่หรอกครับ การที่ได้เป็นเพื่อนกับท่านเด็นนิ่งเนี่ย เรื่องเสียมารยาทแบบนั้น! 」


「 ก็บอกให้เรียกว่า สโลว แล้วนิ   พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ? 」


「 มะ ไม่ ไม่ไหวหรอกครับแบบนั้น! โปรดยกโทษให้ผมเถอะ! 」


หมอนี่ที่เป็นคนตรงไปตรงมาแบบนั้นก็พอเข้าใจเหตุผลที่ภูติดินให้เดปป้ายืมพลังล่ะนะ


ภูติแห่งสายลมชอบสายเลือดบริสุทธิ์และหัวใจที่สง่างาม ยากจริงๆที่จะหาคนแบบนั้นจากสามัญชน ดังนั้นความเป็นไปได้เป็นที่เขาจะใช้เวทมนตร์สายลมได้ในตอนนี้คงเป็นเรื่องยาก


「 ถ้าไม่รังเกียจขอทราบชื่อหน่อยได้ไหมคะ? 」


「 ครับ! ท่านชาล็อต! ผมเดปป้าครับ ผมได้รับการสอนเวทมนตร์ดินจากท่านเด็นนิ่ง เออคือ อันที่จริงผมนั้นชื่นชมในเวทมนตร์แห่งสายลมแต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีพรสวรรค์! อ่ะ แฮ่ะ แฮ่ะ 」


แม้จะไม่มีพรสวรรค์ในด้านเวทมนตร์แต่ในทางกลับกันก็มีศิลปะการป้องกันตัว  ร่างกายที่แข็งแกร่งราวกับสวรรค์ประทานมาให้   ในตอนที่เข้าเรียนที่สถาบันเวทมนตร์คูรุซชูจะมีการสอบศิลปะการป้องกันตัว ดูเหมือนว่าเขาจะทำให้ทุกคนหลงใหลตอนสอบสัมภาษณ์ นับว่าเป็นความสำเร็จที่เข้าสู่สถาบันได้เพียงแค่ศิลปะป้องกันตัวอย่างเดียว


ปกติก่อนที่จะฝึกฝนเวทมนตร์จะมีการบริหารร่างกายก่อนตลอด  การยืดการงอความยืดหยุ่นของร่างกายของเขาสุดยอดมาก


เดปป้าที่เชี่ยวชาญในศิลปะป้องกันตัวกับความชื่นชอบในเวทมนตร์แห่งสายลมถ้านำทั้งคู่มารวมกัน การที่จะสร้างศิลปะป้องกันตัวแบบใหม่ก็จะไม่ใช่เพียงแค่ความฝันอีกต่อไป


「 ฉันเป็นแค่เพียงคนรับใช้วิธีการเรียกแบบธรรมดาก็ไม่เป็นไรค่ะ ท่านเดปป้า  」


「 มะ ไม่ได้ครับ ผมทำแบบนั้นไม่ได้  ลูกชายเจ้าของที่พักจนๆแบบผมที่ได้รับความกรุณาจากท่านเด็นนิ่ง เป็นหนี้บุญคุณที่ไม่สามารถทดแทนได้  แล้วท่านที่เป็นถึงคนรับใช้ของท่านเด็นนิ่ง นอกจากนี้ทุกๆท่านยังได้มาค้างแรมที่โรงแรมของผม ผมขอบคุณมากๆเลยครับ 」


ใช่แล้ว  เดปป้านั้นเป็นลูกชายคนเดียวที่ครอบครัวของเขาเปิดธุรกิจโรงแรมอยู่ที่เมืองโยเล็ม


เขาที่มีธุระที่เมืองนี้ประจวบเหมาะกับที่เป็นวันหยุดพอดี ก็เลยเป็นว่าได้เดินทางไปด้วยกัน เที่ยวกับเพื่อนนี่สนุกจังเลยน้า ในทางกลับกันก็เลยจะให้พักแรมฟรี นี่คงทำให้วิชชั่นดีใจมากแน่เลย


หมอนั้นตอนนี้อยู่ในช่วงยาจกอยู่ล่ะน่ะ


「 อาจารย์โรโกะโมโกะเองก็เป็นถึงอัศวินองรักษ์  ที่ให้ผมมาด้วยกันแบบนี้ผมรู้สึกดีใจมากๆเลยครับ 」


ในขณะที่พวกเรากำลังพูดคุยเรื่องไม่เป็นเรื่องกันอยู่ ในที่สุดก็มาถึงเมืองโยเล็ม


เป็นการเดินทางด้วยรถม้าสบายอะไรแบบนี้


ถ้าที่เมืองโยเล็มไม่มีเรื่องร้ายๆอะไรเกิดขึ้น ผมเพียงแค่คว้ายาทำให้ผอมมาไว้ในมือให้ได้เท่านี้ งานของผมก็จบแล้ว


การแข่งขันกินจุนอกจากผมก็ไม่คิดว่าจะมียอดฝีมือจากที่ไหนอีกแล้วล่ะนะ


ผมเผลอหาวออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ


「บู่วว------ฮี่-------]」


เอาล่ะ ดูเหมือนว่าเวทีจะถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วล่ะนะ อาจารย์โรโกะโมโกะ ผู้เป็นที่รักของมหาภูติแห่งแสง  อัศวินองครักษ์ที่คอยทำหน้าที่ปกป้องเชื้อพระวงศ์


สำหรับอาจารย์ที่ทิ้งชื่อเสียงที่เคยมีในอดีตแล้วกลับมายังสถาบันที่จบมาอีกครั้ง ผมยังคงเชื่อในตัวคุณเสมอมา

 
จดจำเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นทั้งหมด 30 ครั้ง เป็นเวลาอีกไม่นานแล้วที่ถึงเวลาที่จะเฉลยคำตอบนั้น


Translator by アリス ・ ピンク     < Alicez . Pink >




NEKOPOST.NET