[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ! ตอนที่ 11 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ!

Ch.11 - ประกาศความเป็นเพื่อน


ในส่วนที่ลึกที่สุดของโรงอาหาร รับรู้ได้ถึงสายตาอันแข็งขันจากเหล่าพนักงานตอนรับที่ยืนเรียงรายกันอยู่


เมื่อมองไปทางนั้นก็มีอาจารย์โรโกะโมโกะเป็นศูนย์กลาง และเหล่าอาจารย์ที่มองมาทางผมด้วยสายตาที่สนใจเป็นอย่างมาก แล้วทำไมวันนี้จำนวนนักเรียนมันมากกว่าปกติวะเนี่ย?


「 รอเดี๋ยวนะ ไปคุยกันต่อที่ห้องของผมเถอะ 」


ณ โรงอาหารที่วิชชั่นมาขอบคุณเรื่องอัญมณี ที่สามารถทำให้จ่ายค่าเล่าเรียนได้แล้ว  มันอาจจะดูเหมือนกับว่าเจ้าหมูกำลังซื้อเพื่อน เห้ย ระวังตัวหน่อยสิ วิชชั่น! 


「 ห้องของท่านเดนนิ่งงั้นหรอครับ 」


「ใช่แล้วล่ะ อ่ะ อย่าลืมนำอาหารเช้ามาด้วยน่ะ」


ผมอาศัยอยู่ที่หอชาย ชั้น4 เพื่อทีจะพาวิชชั่นไปห้องของผมพวกเราเลยรีบออกจากห้องอาหาร ในตอนนั้นก็ได้ยินเสียงถอนหายใจด้วยความเสียดาย อะไรกันเล่าก็แค่อยากจะไทยมุงไม่ใช่หรือไง 


แล้ววิชชั่นเองก็ได้นำอาหารเช้าที่เหลือออกมาด้วย  ดูเหมือนว่าเขาจะรู้แล้วว่าผมเป็นคนส่งของไปให้ ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะนำอาหารมาให้ผมตอนนี้ มันจะกลายมาเป็นรางวัลของผมสำหรับความพยายามอย่างหนักที่ผ่านมา


 「 สุดยอดเลย ชั้น4 นี่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดเลยครับ 」


วิชชั่นมองห้องของผมด้วยความประหลาดใจ โอ่ยย รีบๆเตรียมจานเร็วเข้าสิ  ผมอยากจะกินแล้ว 


「 บนทางเดินนั้นก็ออกแบบเรียบง่าย มีไหมพรมปูระหว่างทาง โดยเฉพาะการออกแบบของห้องแตกต่างกันอย่างมากเมื่อเทียบกับชั้น3 ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีห้องนอนเฉพาะ เพดานเองก็รู้สึกว่าค่อนข้างสูงเลยครับ 」


「 ยังงั้นหรอ ห้องของคนอื่นผมเองก็ไม่ค่อยรู้อะนะ」


ชั้น 5 ชั้น 3 ชั้น2 ชั้น1 ไม่ว่าชั้นไหนๆผมก็ไม่มีเพื่อนละนะ  ชั้น4 เอง ครึ่งหนึ่งก็ใช้เป็นห้องเก็บของ และก็ได้ยินมาว่าห้องของสามัญชนเบียดกันเหมือนขนมมันจูเลย


「 โต๊ะนี้ทำมาจากไม้ที่มีอายุเป็นร้อยปีสินะครับ ขนาดชั้น4ยังเป็นแบบนี้ ชั้น5ก็คงเป็นสถานที่สำหรับเชื้อพระวงศ์อย่างแท้จริง 」


「 ราชวงศ์สินะ แต่ว่าตอนนี้ ชั้นที่ 5 คนที่อาศัยอยู่มีเพียงแค่คนเดียว อยากรู้การใช้ชีวิตของราชวงศ์จังเลยนะ ดูเหมือนจะมีเมดส่วนตัวด้วยนะ ……แล้วนั่น มันอะไรอะ  กระดาษห่ออันนั้น 」


ผมนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้งและเริ่มกินอาหารเช้า  วิชชั่นเองก็กำลังเดินมองการตกแต่งรอบในห้องของผมด้วยความน่าสนใจ


 「 อย่าเงียบแบบนั้นสิ ผมไม่ทำอะไรนายหรอกน่า 」


ดูไม่เหมือนเขาเมื่อก่อนเลย ร่างกายก็ดูผอมลง ดูท่าจะนอนไม่พอด้วยสินะ?


ผมทองก็ไม่ได้เปล่งประกาย ภาพลักษณ์หนุ่มหล่อเหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้ผมไม่เห็นมันอีกแล้ว


「 ได้โปรดอย่าโทษคุณชาล็อตเลยครับ ที่จริงผม หลังจากที่โดนผู้อำนวยการตำหนิก็โดนย้ายจากชั้น3 ไปชั้น1 ได้รับการสอนในการใช้ชีวิตอย่างพอเพียง เป็นความจริงที่ห้องของสามัญชนเป็นห้องปลาหมึกตามข่าวลือ ตกใจมากเลยล่ะ ในชั้น1นั้นก็ได้พบกับคุณชาล็อต เพราะว่าแอบได้ยินชื่อของผม ก็เลยเผลอแอบฟังไป 」


ผมเงยหน้าขึ้น และมองวิชชั่นที่อยู่ตรงหน้าผม


ขุนนางที่โดนย้ายจากชั้น3  ไปชั้น1 เป็นปรากฏการณ์ได้ยินมาก่อน เป็นการใช้ชีวิตที่แตกต่างไปจากเดิม ศักดิ์ศรีไม่เป็นอะไรใช่ไหม? นายมันศักดิ์ศรีสูงมากเลยนี่นะ


「 ท่านเดนนิ่ง เมื่อวานหลังจากที่ผมสูญเสียสติไป ก็โดนผู้อำนวยการตำหนิตักเตือน เขาพูดกับผมว่า ถึงเหล่าภูตินั้นจะให้ยืมพลังแต่การที่จะร่ายเวทมนตร์ได้สมบูรณ์มันอยู่ที่ใจคนร่ายเอง  ผมที่โดนต้อนจนมุม สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง สักพักผมก็คงเป็นเรื่องน่าตลกของโรงเรียนสินะ 」


วิชชั่นที่ห่อเหี่ยวได้หัวเราะออกมา


สมแล้วที่เป็นผู้อำนวยการไม่ได้มีเพียงแค่หนวดยาวสิขาวอย่างเดียว 


ถ้าอาจารย์โรโกะโมโกะเป็นผู้ชี้แนะการใช้เวทมนตร์แก่พวกพระเอก ผู้อำนวยการก็เป็นเหมือนผู้ที่ชี้แนะจิตใจ


「 หลังจากที่ดุกล่าวเสร็จ ก็บอกให้ผมอยู่ก่อน ตอนแรกผมคิดว่าโดนไล่ออกจากโรงเรียนแล้ว แต่เขากลับบอกเหตุผลว่าทำไมพ่อผมถึงทำเรื่องแบบนั้น มันเป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้รู้ความจริงเรื่องของพ่อ 」


พ่อของวิชชั่น? เขาคือขุนนางเกย์โทรด (วิสเคาท์เกย์โทรด)


เขาทำอะไรไว้กันแน่นะ?


「 ในระหว่างที่ผมอาย ผมก็ได้ร้องไห้ออกมา เรื่องที่ผมไม่เคยรู้ก็รู้อยู่หรอก แต่ทำไมต้องเอาสายตาแบบนั้นมามองผมด้วย  ความโกรธ ความเศร้า อารมณ์หลายๆอย่างของผู้อำนวยการถูกส่งมายังตัวผม โวยวายเหมือนเด็ก หลังจากใจเย็นลงได้ แต่ผู้อำนวยการก็ยังพูดคุยกับผมต่อ 」


สมแล้วเรื่องแบบนั้นเป็นเรื่องที่ผมทำไม่ได้  อยากตบมือให้ผู้อำนวยการจังแหะ


แต่วิชชั่น เขาเชื่อใจผมขนาดนั้นเลยหรอ ถึงเล่าเรื่องแบบนี้ให้ผมฟัง ทำไมกันนะ เขายังคิดว่าผมเป็นเพื่อนอยู่สินะ?


「 ผู้อำนวยการพูดอะไรกับผมหลายๆอย่าง แต่มีเรื่องหนึ่งในนั้นที่น่าสนใจอย่างมาก เมื่อ 12 ปีก่อนจากประชาชนธรรมดาคนหนึ่งได้กลายมาเป็นอัศวินและรับใช้ตระกูลเด็นนิ่ง 」


ผู้อำนวยการพูดแบบนั้นกับวิชชั่นก็เพราะจะให้ความหวังกับเขาอย่างงั้นหรอ?


แต่คนธรรมดาที่จะกลายเป็นอัศวินนั้นมันยากเลยนะ
 

ขนาดบารอนยังใช้เวลาตั้งหลายปีกว่าจะเป็นอัศวินได้ จากจุดนั้นเขาจะกลายมาเป็นขุนนางที่แท้จริง
( AP : บารอนเป็นยศขุนนางที่ต่ำที่สุด )


「 ในงานเต้นรำอัศวินทั้งสองคนที่ท่านพามาด้วยผมนั้นจำได้อย่างชัดเจน อัศวินที่ดูหัวแข็ง กับ อัศวินที่ดูเหมือนอ่อนโยน ทั้งคู่ต่างมีบุคลิกที่ดูแต่งต่างกัน แต่ท่านที่เป็นศูนย์กลางนั้นทั้งคู่ดูสนุกสนานมากเลย ทั้งคู่ที่เป็นอัศวินที่ยอดเยี่ยม ที่จงรักภักดีจากใจจริงกับเด็กที่มีอายุใกล้เคียงกับผม ไม่อยากจะเชื่อเลย  ผมไม่เคยรู้เรื่องที่คุยกับผู้อำนวยการมาก่อน  อัศวินที่ดูเหมือนอ่อนโยนท่านนั้นเป็นเพียงแค่สามัญชนธรรมดา ชื่อถ้าจำไม่ผิด.. อัศวิน ซิลว่า 」


เขาคืออัศวินที่ผมเลือกมาจากสามัญชนธรรมดา


ผมได้ยินมาว่า ซิลว่าตอนนี้ทิ้งตำแหน่งของตัวเองและเป็นอัศวินพเนจรไปแล้ว


「 ในตอนกลางคืนผมนั้นได้แอบย้ายห้องไปชั้นที่1 แต่สายตาล้อเลียนที่มาจากนักเรียนชั้น2 3 นั้น ทำให้หัวใจของอยากผมร้องไห้ ท่านเด็นนิ่งดูเหมือนว่าผมจะไม่มีเพื่อนอีกแล้ว ผู้คนที่คิดว่าเป็นเพื่อนของผมพอรู้ว่าจุดยืนของผมไม่ดี ก็ไม่มีใครเข้ามาช่วยเลย แต่ในตอนนั้นที่ชั้น1 ผมได้ยินเรื่องที่คุณชาล็อตพูด ภายในห่อที่ส่งมามีอัญมณีอยู่ ที่จริงแล้วผมนั่งร้องไห้ในห้องทั้งคืนเลย ในตอนกลางคืน คิดถึงชื่อเสียงเกี่ยวกับตัวคุณในอดีต แล้วผมก็ตัดสินใจว่าถ้าพวกเราได้มาอยู่ในห้องเดียวกันผมจะคุยกับท่านเกี่ยวอัศวินที่มาจากสามัญชาธรรมดา ถ้าทุกคนรู้เรื่องนี้ ต้องตกใจมากอย่างไม่อยากจะเชื่อเลย 」


วิชชั่นที่ได้เดินรอบๆห้องของผมก็ได้หยุดลง แล้วมองตรงมายังผม


แต่ว่า วิชชั่นก็ได้ยิ้มอ่อนๆออกมาในทันที ดูเหมือนว่ารูปร่างของผมตอนกำลังกินข้าวจะดูน่าสนใจมากทีเดียว


「 ท่านเดนนิ่งผมขอพูดตรงๆเลยครับ ในตอนที่ผมยังเด็กผมนั้นนับถือท่าน ไม่สิ นับถือคงไม่อาจจะใช้คำพูดแบบนั้นได้ ผมหลงใหลในความเปล่งประกายของตัวท่าน 」


ประจบเกินไปแล้ว ไอบ้าเอ้ย


คงคืนอาหารเช้าให้ไม่ได้จริงๆ อร่อยยย  อยากกินให้อิ่มมันทุกๆวันเลย บูฮี่


「 แต่แล้ว ความเปล่งประกายของเด็กมหัศจรรย์ก็หายไปกลายเป็นเด็กวายร้าย มีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทั้งที่ท่านกินอะไรผิดสำแดงเข้าไป หรือท่านถูกปีศาจทำให้เป็นบ้าไป  ท่านนั้นเปลี่ยนไปหมดทุกอย่าง  ผมนั้นไม่อยากจะเชื่อเลย  เพราะว่า ในอดีตชื่อของท่านนั้นแม้ในต่างประเทศเองใครๆก็รู้จัก จักรวรรดิเองก็ยังได้ส่งนักฆ่ามือฉมังมา ข่าวลือที่ไม่น่าเชื่อทั้งหลายปรากฏออกมาอย่างมากมาย 」


…..ที่จริงมันก็มีนะ ไอ้พวกนั้น


และช่วงที่ผมกำลังจะตาย ก็จะได้รับการช่วยเหลือจากสามันชน


「 ตอนที่ผมได้ยินข่าวลือว่าท่านจะมีเข้าสถาบันเวทมนตร์คูรุซชูแห่งนี้ผมก็ได้ตั้งตารอคอย ผมคิดว่าอยากจะแสดงเวทมนตร์ที่เติบโตของผมให้ท่านดู แต่ว่า ท่านเดนนิ่ง ท่านนั้นเป็นไปตามข่าวลือ ไม่สิพอได้เห็นมันก็รุนแรงยิ่งกว่า 」


หืมม ช่วงเวลาที่ผมได้เข้าสถาบันนี้งั้นหรอ?


ผมหลับในพิธีปฐมนิเทศกรนเสียงดัง แถมยังแกล้งอาจารย์ที่กำลังจะเข้ามาในห้องเรียนด้วย

「 หมูใช่ไหม? เหมือนหมูอ้วนที่กำลังจะถูกเฉือดขายสินะ 」
 

วิชชั่นพยักหน้าตอบรับ เป็นนัยว่า เป็นเช่นนั้นแหละครับ


「 ใช่ครับเหมือนหมู ทุกคนในสถาบันต่างก็เรียกท่านว่าขุนนางอู๊ดๆ ท่านที่ทำแค่เรื่องบ้าๆ เพียงแค่เรียกท่านว่าขุนนางอู๊ดๆ พวกเขาก็เป็นเพื่อนกันได้แล้ว ท่านไม่แคร์ว่าใครจะเป็นยังไง ท่านเลือกที่จะสู้กับทุกๆคน พูดอย่างตรงไปตรงมา ใช้ชีวิตอย่างเป็นคนแย่ๆ  หลายคนตั้งคำถามว่าตระกูลของท่านสอนท่านมาแบบไหนถึงทำให้ท่านกลายมาเป็นแบบนี้ นั่นก็ทำให้ชื่อเสียงของตระกูลท่านต่ำลง 」


ห- หยุด ห้ามพูดอะไรอีกนะ!


เพื่อให้โดนตระกูลทอดทิ้ง  มันจึงจำเป็นต้องทำเรื่องแย่ๆต่างหากล่ะ!


「 แต่ว่า เดี๋ยวนี้ท่านดูเปลี่ยนไป ทุกคนต่างพูดว่าขุนนางอู๊ดๆแปลกไป พวกเขาพนันในกลุ่มพวกเขาว่าท่านจะทำให้ตัวท่านตกต่ำไปได้อีกแค่ไหน 」

นี่มันอะไรกันน!!?


ตัวผมเป็นแหล่งการพนันหรอเนี่ย!


โอเค ถ้างั้นผมขอพนันทุกสิ่งทุกอย่างให้กับความสำเร็จในการกลับมาเป็นคนดีของผมเลย วิชชั่น!!! 


「 เหตุผลที่ผมมาพูดคุยกันท่าน เพราะ บางทีก็เพื่อจะตีสนิทหมูเสเพลเพื่อจะเอาเงินที่หวังผลประโยชน์แบบนั้นมันเป็นความจริง  แต่พอดูท่านไปเรื่อยๆ  ก็รู้ได้ว่าท่านเปลี่ยนไป  แม้ว่าจะไม่มีนักเรียนคนอื่นรู้สึกได้  แต่ผมที่นึกถึงตัวท่านในอดีตได้ก็เข้าใจ ผมจึงตั้งใจจะมารับใช้ท่านอย่างเต็มที่ ผมต้องการให้ท่านยอมรับผมด้วยเวทมนตร์ที่ท่านเคยแสดงให้ผมดูเมื่อก่อน 」


จู่ๆ วิชชั่นก็ยิ้มอีกครั้ง


สายลมที่พัดผ่านมาจากทางหน้าต่าง สายลมนั้นได้พัดผมสีทองของเขาปลิวไสว  สวยงามราวกับเป็นภาพวาด


「 ท่านเดนนิ่ง อัญมณีอันนี้ผมไม่อาจที่จะรับมันไว้ได้ 」


「เอ๋..  」


ไม่ ไม่ ไม่ ไหงนายถึงพูดแบบนั้นในเวลาแบบนี้? มันแปลกไม่ใช่หรอ?


จะลาออกจากสถาบันหรอ? หยุดความคิดแบบนั้นเลยนะ เพราะงั้นก็รับอัญมณีอันนี้ไว้สิไอ้หมอนี้


ผมกินมันฝรั่งก้อนใหญ่จนเต็มปาก โอ้ว อย่อย


「 ผู้อำนวยการแนะนำงานพิเศษที่ได้เงินดีมาครับ 」


งานพิเศษ?

ผมตกใจกับคำพูดนั้น แล้วก็เผลอหยุดกินมันฝรั่งโดยไม่ได้ตั้งใจ


ผู้อำนวยการแนะนำงานพิเศษให้นักเรียน อืมม รู้สึกจำอะไรได้บางอย่างแหะ


「 เอ่อ… ไอ้นั่นมันใช่ภารกิจที่ให้ไปกำจัดไวเวิร์นบนภูเขาไฟกับอาจารย์โรโกะโมโกะใช่ไหม? 」


「ครับ  เป็นการลงโทษสำหรับเหตุวุ่นวายที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ เลยจะไปครับ 」


หือ ฮ่ะ


ขณะที่ผมกลืนมันฝรั่งที่อยู่ในปาก


「 อั้กกกกก แอร่รรรรรรร ค่อก ค่อก ค่อกแค่กค่อกแคก 」


「อ่ะ เป็นไรหรือเปล่าครับ」


มันฝรั่งติดคอออออ!!!!


แอร่ แอร่ จะตายแล้ว!!

 

「 นะ น้ำ 」 


「 น้ำ น้ำ อ่ะ ขวดเล็กๆตรงนั้นอะไรหรอครับ ใช่เครื่องดื่มไหมครับ 」


เห้ยอย่าบ้าน่า! นั้นมันน้ำหอมเรียกมอนเตอร์โว๊ย อ่านฉลากสิว่ะ แกวิชชั่น จะฆ่าชั้นจริงๆหรอ? แกนี่คิดแต่เรื่องเงินจริงๆใช่ไหมเนี่ย!! เอาอัญมณีคืนมาเลยนะ!! 


「 ตะ ตรงนั้น 」


ผมหายใจแบบกำลังจะตายแล้วชี้ไปยังห้องนอน


「 อะเหื้อ อะเหื้อ แอร่ แอร่ ค่อก แค่ก 」


「 อ่ะ อึ้ก อึ้ก อ่ะ  อ่า!! 」


เหมือนกับได้เกิดใหม่เลยอ่า คิดว่าจะตายจริงๆซะแล้ว


โอ้ยจะไม่กินอาหารเช้าครั้งที่2 อีกแล้ว เป็นการลงทันของพระเจ้าที่ผมกินเยอะเกินไปแน่นอน


「 ไม่เป็นไรใช่ไหมครับท่านเดนนิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องก่อนหน้านี้  ท่านเด็นนิ่งก็ถูกชวนให้ไปกำจัดไวเวิร์นหรอครับ ถ้าท่านมาล่ะก็จะเป็นกำลังให้กับพวกผมได้มากเลยล่ะครับ ท่านเด็นนิ่ง! 」


วิชชั่นตื่นเต้น แล้วมองมายังผม


「ผมไม่ได้ถูกเชิญ แต่เหตุการณ์แบบนี่มัน…」


……


รู้สึกว่าจะเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้พระเอกมีความสัมพันธ์ที่ดีต่ออาจารย์โรโกะโมโกะ!?


ถ้านายไป พระเอกก็จะอ่อนแอไม่ใช่หรอ!?


แล้วพวกเรามาคุยเรื่องกำจัดไวเวิร์นตอนนี้เนี่ยนะ!?


วิชชั่น ไหงนายไปสนิทกับอาจารย์โรโกะโมโกะแทนพระเอกแบบนั้นกันเล่า!?


อ๊ะ!! หรือว่านายคิดว่าเหมาะสมกับบทพระเอก อย่าไปเกี่ยวพันกับเหตุการณ์ต่างๆแบบนั้นสิ!?


「 อ่ะใช่ ท่านเด็นนิ่ง! คราวหน้า ผมจะไปที่เมืองกับอาจารย์โรโกะโมโกะ! อาจารย์บอกผมว่าเขาจะหาดาบที่แสดงพลังของผมออกมาได้ทั้งหมด เพราะว่า อาจารย์บอกว่าผมเหมาะที่จะเป็นนักดาบเวทมนตร์! 」


นักดาบเวทมนตร์?


หะหะเห้ยยยยย!


นี่มันจุดยืนของพระเอกไม่ใช่หรอ?


แกทำอะไรลงไป วิชชั่น!?


แล้ว พระเอกจะไม่เป็นไรใช่ไหม?


วิชชั่นแทนที่บทบาทอย่างสมบูรณ์แบบเลย..


ดูเหมือนว่า มันจะทำให้ผมต้องพูดขอโทษกับเขาเลยแหะ..


「 ไปด้วยกันเถอะครับ ท่านเดนนิ่ง!  ดูเหมือนว่าตอนนี้ที่เมืองจะมีงานน่าสนใจเกิดขึ้นมากมายเลยนะครับ! นักเรียนที่ผมอาศัยอยู่ด้วยตอนนี้คนที่ผมเล่าเรื่องราวในอดีตของตัวท่านให้เขาฟังบอกมาว่า จะมีงานเทศกาลจัดขึ้นในเมืองด้วยครับ! พาคุณชาล็อตไปกับพวกเราด้วยนะครับ! 」


เมือง? จะว่าไปตกลงจะเป็นพระเอกจริงดิ?  แถมอาจารย์โรโกะโมโกะก็จะมาด้วยใช่ไหม?


「 ถามไว้ก่อน เป็นงานเทศกาลแบบไหน? 」


นี่เป็นแค่ลางสังหรณ์ ผมคิดว่าที่อาจารย์โรโกะโมโกะพูดก่อนหน้านี้


จดจำเหตุการณ์นี้ 30 ครั้ง นั้นคงจะเป็นจำนวนครั้งที่ผมแอบโดดคาบเรียนฝึกซ้อมเวทมนตร์


แต่ก่อนที่จะได้ยินรายละเอียดของงานเทศกาล ผมได้รวบรวมความกล้าแล้วพูดออกไป


「 ไปสิ!! ไปอย่างแน่นอน!! บู้ฮี่ๆๆๆๆๆๆ 」


เมื่อได้ยินเสียงของผมตะโกน ชาล็อตที่ตกใจก็รีบเข้ามาในห้องของผมทันที


ในตอนที่กำลังตื่นเต้นอยู่ รีบออกไปตามหาชาล็อตกันเถอะ  เมื่อเปิดประตูออกผมก็ได้หันกลับไปถามวิชชั่นอีกครั้ง


「 พวกเรา... เป็นเพื่อนกันแล้วใช่ไหม? 」


อ้ากกกก! มันเป็นคำพูดที่น่าอายอะไรเช่นนี้! แต่แน่นอน ผมต้องการที่จะยืนยันเหมือนกัน!! ผมกังวลเกี่ยวกับมันมาก!! ผมต้องบอกให้ชาล็อตรู้ว่าในที่สุดผมก็มีเพื่อนแล้ว!! อ๊า แต่เธอดันออกจากห้องไปแล้ว


ถึงมันจะไม่แปลกอย่างเพื่อน 10 คน กลายเป็น 11 คน แต่จาก 0 คนไป 1 คน เนี่ยความรู้สึกมันแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดเลย!!!


โอ้ยย! วิชชั่น! ห้ามคิดอะไรแปลกๆเชียวนะ เข้าใจไหม?


「 เมื่อวานที่ผมได้เรียนรู้อะไรบางอย่างจากผู้อำนวยการ 」


หือ เขาพูดอะไรกับนายหรอ?


วิชชั่นมองออกไปยังนอกหน้าต่าง


ถึงผมจะคุ้นเคยกับวิวแบบนั้น  แต่สำหรับวิชชั่น ชั้น4 แบบนี้คงเป็นอะไรที่แปลกใหม่


「 แม้ว่าจะกลายเป็นสามัญชน แต่ผมจะไม่มีวันลืมความภาคภูมิใจในจิตใจของผม--- 」


และเขาก็หันหน้ากลับมา


ผมคิดว่าเขาเหมือนนักแสดงที่กำลังแสดงอยู่ในพระราชวังเลย รอยยิ้มที่สดใสที่แสดงออกมาให้ผมเห็น


「 --นายน่ะเป็นขุนนางล่ะ」 


สายลมกระโชกแรงที่พัดเข้ามาผ่านทางบานหน้าต่าง


จากนั้นก็กลับมาหาผมอย่างสุภาพ


「 ความผิดพลาดของผม  ทำให้คุณต้องแปดเปื้อนด้วยมลทิน 」


ด้วยรอยยิ้มที่สวยงามนั้น ขุนนางหนุ่มที่ตอนนี้เป็นสามัญชนก็ได้หัวเราะออกมา


「 บู้ฮี่!!!!!!!!!!!!! 」


「 ขุนนางอู๊ดๆกำลังจะเดินลงไปแล้ว!! ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็หลบทางให้เขาซะ!! ปีหนึ่งหลบไปเดี๋ยวนี้!  」


ผมวิ่งลงบันไดขณะที่กำลังตามหาชาล็อต 


ขณะนั้นเองก็รู้สึกถึงสายลมรอบๆตัวผม ผมคิดแบบนั้น


วิชชั่นนั้นเปลี่ยนไปแล้ว


แม้ว่าจะไม่ใช้ขุนนางแล้ว แต่หมอนั้นไม่เป็นไรแน่นอน


「 บูฮี่!!!! 」


พอเห็นหมอนั่นในรูปร่างที่เท่ๆ ผมก็คิดขึ้นมา


ผมไม่มีความจำเป็นต้องลังเลอีกต่อไป

 
ผมน่ะได้เตรียมใจเอาไว้อยู่แล้ว


「 ขุนนางอู๊ดๆ ลงบันไดมาแล้ว!! เปิดทางเร็วเข้า!! 」


โอ้ เงียบน่า! ผมสามารถทำสิ่งที่น่าอัศจรรย์ได้มากกว่านี้อีกนะ! ดูซะ! ผลของการฝึกของผม!!


ขณะที่ผมท้าทายตัวเองด้วยกันกระโดดลงจากบันไดทีละ 2 ขั้น...ผลก็คือ ผมสะดุดหัวทิ่มกลิ้งลงมาไม่เป็นท่า


「 อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!! 」


Translator by アリス ・ ピンク     < Alicez . Pink >




NEKOPOST.NET