[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ! ตอนที่ 10 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คราวนี้แหละผมจะบอกว่าชอบเธอ!

Ch.10 - อาหารเช้าที่นำมาถวายให้ผม


「 เหล่าภูติเอ๋ย! ตามพันธะสัญญาที่ได้ลั่นไว้ จงปรากฏออกมา Earth Wall!! 」

 

ในทันใดนั้น พื้นดินค่อยๆสูงขึ้นจนกลายเป็นกำแพงตั้งอยู่เบื้องหน้าของผม กำแพงดินเกิดก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วและค่อยๆแพร่กระจายออกไปรอบๆ มันครอบคลุมรอบพื้นที่ที่มีนักเรียนอยู่ เป็นสิ่งมหัศจรรย์มากที่ได้เห็น ในช่วงเวลาเพียงสั้นๆ กำแพงดินก็ขึ้นปกคลุมไปทั่วทั้งสนามฝึกฝน

 

 

「 อ่ะ? ดูเหมือนจะจบแล้วล่ะนะ— เหล่าลูกเจี้ยบเอ๋ยทุกอย่างปลอดภัยแล้ว-- 」

 

พวกเราต่างได้ยินเสียงของอาจารย์โรโกะโมโกะดังออกมา เขาใช้เวทมนตร์สายลมเสมือนกับไมโครโฟนเพื่อกระจายเสียงของเขาให้ทุกคนในสนามฝึกฝนได้ยิน

 

หลังจากได้เห็นพลังที่แท้จริงของอาจารย์โรโกะโมโกะ ผมนั้นไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้  มีเพียงแค่ความรู้สึกยกย่องเท่านั้น

 

เมื่อเขาใช้เวทมนตร์ ภูติแห่งดินที่อุดมสมบูรณ์จำนวนมากขึ้นออกมาจากพื้นดินและเข้าไปปกป้องนักเรียน ยกเว้นวิชชั่น ไม่ใช่เป็นแค่เพียงภูติธรรมดา นักเรียนทุกๆคนในที่นี้ถูกปกป้องด้วยภูติระดับกลาง สิ่งที่เขาทำนั้นต้องใช้สมาธิสูงมาก มันทั้งซับซ้อนและรวดเร็ว

 

สุดยอด

 

ถ้าเป็นผมล่ะก็ เพียงแค่ผิดพลาดเพียงนิดเดียว ก็จะทำให้เวทมนตร์ยกเลิกได้

 

ถ้าให้เลือกคนที่เหมาะสมจะเป็นพระเอกหล่ะก็ อาจารย์โรโกะโมโกะ เป็นบุคคลที่น่านับถือมาก

 

「  อาา..วิชชั่น 」

 

ผมได้ยินเสียงบางสิ่งบางอย่างกำลังร่วงสู่พื้น ในขณะที่ผมมองไปที่วิชชั่น ร่างของวิชชั่นก็ค่อยๆร่วงลงนอนบนพื้น

 

ผลกระทบจากการรวมตัวของพลังเวทย์ เหล่าภูติที่ควรจะย้อนกลับไปหาเขา ตอนนี้ภูติเหล่านั้นก็เริ่มที่จะกระจายหายไป

 

สุดท้ายเวทมนตร์จากการรวมธาตุไฟและสายลมเข้าด้วยกัน Wind Banning ก็ไม่ได้ปรากฏออกมา

 

แต่สำหรับวิชชั่น พลังเวทมนตร์ที่เขาใช้ไปกับเหล่าภูติไม่ได้ย้อนกลับมาหาเขา

 

พลังเวทมนตร์ของเขาถูกตัดขาด และในตอนนี้มันเป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายมาก

 

ดูเหมือนว่าเพื่อนๆในห้องจะปลอดภัยกันแล้วสินะ? พวกเขาต้องต้องได้รับการรักษาที่เพียงพอถึงจะส่งเสียงน่ารำคาญแบบนั้นได้อยู่ก็เถอะ โอ๊ย น่ารำคาญชะมัด

 

「 เหอะ ไม่ว่าเวทมนตร์ของวิชชั่นจะดีแค่ไหน แต่การที่ใช้เวทมนตร์ที่เกินกว่าระดับของตัวเอง มันเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาหรอก 」

 

「 โอ้ ดูนั่นสิ ขุนนางอู๊ดๆ กำลังเดินไปหาวิชชั่นน่ะ เขาจะทำอะไรว่ะนั้น? 」

 

ไม่ได้คิดจะทำอะไรเลยนะ ผมก็แค่ ผมเป็นห่วงอาการของวิชชั่น ก็เลยจะมาดูเขาเฉยๆ

 

และผมก็เข้ามาใกล้ๆตัววิชชั่น

 

「 อ่ะ 」

 

เท้าของผมลื่น ผมไม่ได้ตั้งใจน่ะ

 

ร่างของผมหล่นลงทับร่างวิชชั่น

 

ไม้ตาย กลิ้งทับแบ่ะ

 

「 อ่ะเหื้อ 」

 

เสียงแปลกๆ ดังออกมาจากวิชชั่น

 

แต่เรื่องทั้งหมด สำหรับผมตอนนี้เขาได้จ่ายหนี้ให้ผมแล้ว

 

เอาล่ะ ดูเหมือนตอนนี้วิชชั่นจะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้ว

 

「 เห้ยนั่นขุนนางอู๊ดๆ เขาจัดการไปวิชชั่นแล้ว 」

 

「เป้าหมายต่อไปของขุนนางอู๊ดๆคือวิชชั่นงั้นหรอ? บางทีผมก็สงสารเขาอยู่หน่อยๆนะ ผมว่าเราหยุดเอาตัวเราไปยุ่งกับวิชชั่นดีกว่า ผมไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเป็นเป้าหมายของขุนนางอู๊ดๆแล้วจะเป็นยังไง」

 

อย่างไรก็ตามทุกๆคนก็มองมาที่ผมด้วยความตกใจ

 

ผมมองไปที่ทุกคนด้วยสายตาที่ว่า " มีปัญหาอะไรกับผมป่ะ? "

 

วิชชั่นแม้ว่านายจะ ล้อเล่นกับความรู้สึกผม แถมผมยังโดนสาดด้วยน้ำหอมเรียกมอนสเตอร์อีก ไม่พอพลังของผมยังถูกดึงไปด้วยภูติของนาย ก็คงจะรู้นะวิชชั่น ว่ามันจะเป็นยังไง?

 

ถ้าหลังเรื่องนี้จบลงแล้วนายไม่มาเป็นเพื่อนผมล่ะก็ ผมจะไม่ให้อภัยนายเลย นายรู้ไหม? พรุ่งนี้? ท่านเด็นนิ่ง? ท่านเด็นนิ่งที่นายพูดถึง? ถ้านี่คือสิ่งที่นายพูด แล้วนายมาพูดว่าเราไม่มีความสัมพันธ์กัน ผมก็คงจะต้องร้องไห้แน่ ขอให้การกระทำที่น่ารำคาญครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย

 

ผมยืนอยู่ที่เดิมและยังได้ยินเสียงของอาจารย์โรโกะโมโกะ ดูเหมือนว่าเขากำลังพูดอะไรบางอย่าง

 

「 โอเค ทุกคน~ แยกย้ายได้ ชั่วโมงเรียนวันนี้จบแล้ว ส่วนใครที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ขอให้อยู่ก่อน ผมจะพาพวกคุณไปพบอาจารย์ใหญ่ 」

 

「 อาจารย์โรโกะโมโกะยอดมากเลยครับ สมแล้วที่เป็นอดีตอัศวินของราชวงศ์ 」

 

「 ตอนนี้ผมเปลี่ยนความคิดที่มีต่ออาจารย์แล้วครับ!! ผมคิดเสมอว่าอาจารย์ขี้เกียจเลยเปลี่ยนอาชีพมาเป็นอาจารย์นะ

 

ขณะที่คุยกับเหล่านักเรียน อาจารย์โรโกะโมโกะก็เดินเข้ามาหาผม

 

กำแพงดินค่อยๆกลับสู่สภาพเดิมตามลำดับ

 

อ่าา ผมมองไปยังภูติระดับกลางที่เกาะผมอยู่ มันแค่ก้มหัวทำความเคารพอย่างสุภาพและหายไป เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักจริงๆ แต่ก็เป็นแค่ภูติระดับกลาง ด้วยระยะแค่นี้มันน่าจะรู้สึกถึงภูติที่อยู่ในคทาของผม

 

「 อ้าาาาก 」

 

ผมได้ยินเสียงครางเจ็บปวดของวิชชั่น คาดว่าเขาน่าจะฝันร้ายอยู่นะ

 

เขาน่าจะบอกผมตั้งแต่แรกว่าต้องการเงิน ผมเป็นผู้ชายที่จะเป็นเพื่อนที่ดีกับเขาได้ ถ้าหากเขามาขอกู้เงินจากผม เขาที่ดูน่าสงสารมากในตอนนี้ดังนั้น ถึงเวลาคราวนั้นผมจะไม่ถามอะไรเขาอีก

 

ดูเหมือนว่าวิชชั่นจะรู้จักตัวตนของผมดี แต่ผมจำไม่ได้เลยว่าเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อน บางทีผมคิดว่าตัวผมน่าจะมีอิทธิพลอ้วนๆที่เป็นความสุขในวัยเด็กของเขา

 

ในตอนนี้ ผมต้องการหลบหนีออกจากที่นี้ เพราะผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ล่ะ

 

ขณะที่ผมวิ่งไปยังบันไดของสนามฝึกฝน ถึงแม้ว่ามันจะสูงแค่ 1 เมตรแต่ผมก็ยังไม่สามารถกระโดดขึ้นไปได้ เพราะผมอ้วนไงล่ะ

 

「 บู่ฮี้บู่ฮี้ บู่ฮี้ 」

 

แต่ถ้าเป็นอาจารย์โรโกะโมโกะล่ะก็ มันจะแตกต่างออกไป

 

แม้หลังจากที่เขาใช้เวทมนตร์ขนาดนั้น ก็ไม่มีแม้แต่ครั้งเดียวที่เขาจะถอนหายใจออกมา นั่นแหละที่ทำให้เขาเป็นบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดอันดับ 2 ในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้

 

「 โอเค สุดท้ายนี้ พวกคุณต้องระลึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี่ 30 ครั้ง ทำไมผมถึงให้จำถึง 30 ครั้ง? ใครสามารถตอบได้ ผมจะให้คะแนนสูงสุดเท่าที่ผมสามารถให้ได้และไม่ต้องเข้าเรียนในชั้นเรียนของผมอีก ถึงแม้ว่าจะอยู่ปี3 หรือปีใหนๆ ผมก็จะให้สิทธินี้เช่นกัน 」

 

「 เอ๋ จำนวนครั้งขึ้นอยู่กับอะไรสินะ? มันคือจำนวนครั้งที่อาจารย์โรโกะโมโกะถูกปฏิเสธ? 」

 

「 มันคือจำนวนครั้งที่อาจารย์สะบัดคทาด้วยความไวสูงในการร่ายคาถาก่อนหน้านี้! 」

 

「 ไม่ใช่โว้ย อาจารย์สะบัดคทาเพียงครั้งเดียวเท่านั้น! ฮ่าาา พวกนายนี่ตอบแบบไม่มีความกังวลไรกันเลยจริงๆนะ 」

 

ผมไม่พูดแม้แต่คำเดียว และได้เดินออกมา

 

30 ครั้ง? จำนวนขึ้นอยู่กับอะไร? อาจารย์โรโกะโมโกะ กรุณาหยุดพูดอะไรที่มันลึกซึ้งทีเถอะ!

 

「 บู่ฮี้ บู่ฮี้ 」

 

「 อุหวา รับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลมาจากด้านหลังของพวกเรา! 」

 

หลบไปซะ! ขุนนางอู๊ดๆผู้ยิ่งใหญ่กำลังมาแล้ว!

 

「 บู่ฮี้ บู่ฮี้ บู่ฮี้ บู่ฮี้ บู่ฮี้ บู่ฮี้ 」 

 

ในตอนกลางคืนขณะที่ผมกำลังวิ่งอยู่ ผมคิดเกี่ยวเรื่องของอาจารย์โรโกะโมโกะและเรื่องของวิชชั่นด้วย

 

อาจารย์โรโกะโมโกะคือไพ่ตายที่สถาบันเวทมนตร์คูรุซซู มี

 

ไม่เพียงแค่เขาคนเดียว อาจารย์หลายคนที่มีพลังมากในสถาบันนี้ ก็คือไพ่ตายที่ใช้ปกป้องนักเรียนเมื่อถึงเวลานั้น นั่นแสดงถึงความเชื่อมั่นของอาจารย์ใหญ่ที่มีต่อพวกเขา

 

ตอนนี้มาถึงเรื่องปัญหาของวิชชั่น

 

สาบานได้เลยว่าผมคิดว่าเขาเป็นเพื่อนกับผมแล้ว

 

หลังจากปีที่โดดเดี่ยวของผม ผมก็ลืมวิธีการมีเพื่อนไปแล้ว แต่ผมก็เชื่อมั่วว่าเขาคือเพื่อนของผม ในความคิดของผม ผมได้แต่งตั้งให้เขาเป็นเพื่อนอับดับ 1 ไปแล้ว!!

 

ผมคาดว่าวิชชั่นตอนนี้กำลังได้รับแรงกดดันรอบข้างจำนวนมากอยู่  ดังนั้นถ้าผมให้เขายืมเงิน พวกเราก็จะเป็นเพื่อนแท้ต่อกันได้สิน่ะ

 

แต่ตอนนี้ผมไม่ใช่คนรวยที่โสโครกแบบเมื่อก่อนแล้ว

 

ในอนิเมะขุนนางอู๊ดๆเก็บเงินของเขาไว้ แต่ผมไม่เห็นมันจะมีอยู่ที่ไหนเลย! เขามักจะเอามันไปซื้อของหวาน! ไม่ก็จ่ายเพื่อกินอาหารเช้าอย่างหรูหรา! ดูเหมือนว่าผมต้องลดกฎของ เองเกล ลงหน่อยแล้ว

 

( AP : กฏของเองเกล คือ สัดส่วนของรายได้ที่ใช้เป็นค่าอาหาร )

 

「 ท่านสโลว 」

 

จากส่วนลึกของความมืด ชาล็อตได้ปรากฎตัวออกมา

 

ผมบอกให้คนรับใช้แถวนี้ที่ผมเจอขณะวิ่งให้ไปเรียกชาล็อตมาที่นี่

 

「 บู่~ ฟู่ ผมขอโทษที่เรียกมาในเวลาแบบนี้นะ ชาล็อต อืมม ผมมีเรื่องจะขอร้อง ช่วยส่งนี่ให้ วิชชั่น เกย์โทรด ทีนะ เขาพักอยู่ที่ชั้นสามของหอพักชาย ถ้าเขาถามว่าใครฝากมา ไม่ต้องบอกนะว่าเป็นผม 」

 

ผมนำถุงเล็กๆจากกระเป๋าออกมาแล้วยืนให้ชาล็อต

 

ในถุงมีอัญมณีล้ำค่าหลากหลายชนิดอยู่ในนั้น มันเป็นหนึ่งในสินทรัพย์ที่ผมซ่อนเอาไว้ อย่างไรก็ตาม ผมสามารถอยู่ได้ด้วยจำนวนเงินที่เหลือ ถึงแม้จะหักค่าเรียนและค่าใช้จ่ายประจำวันแล้ว

 

「 เขาไม่สามารถรู้ว่าคนที่ส่งสิ่งนี่มาคือท่านสโลวได้หรอกค่ะ แต่หินด้านในเล็กๆนั้น มันเป็นอัญมณีของจริงหรอคะ? 」

 

ชาล็อตตรวจสอบถุงห่อนั้น หลังจากที่ได้รับไปจากผม

 

อือ ของจริงแน่นอน แต่ว่าผมไม่อยากให้ชาล็อตคิดว่าผมเป็นคนที่ซื้อเพื่อนด้วยเงินเลยแห่ะ

 

「 ถ้างั้น ฉันจะส่งสิ่งนี้ให้เขาโดยที่เขาไม่สามารถรู้ได้เลยว่ามาจากท่านสโลวคะ 」

 

หลังจากที่พูดเสร็จ ขณะที่เธอกำลังหายไป

 

「 อ้าา รอแปปน่ะ ผมคิดว่าไม่บอกเขาว่าใครเป็นคนส่งมาจะดูไม่ดีนะ ถ้าเป็นไปได้ก็ทำให้มันดูเหมือนถูกส่งมาจากผม ทำให้มันเหมือนมีโอกาส 40% ที่ถูกส่งมาจากขุนนางอู๊ดๆ แต่ห้ามให้มีหลักฐานใดๆที่ว่าผมเป็นคนส่งมา ทำแบบนั้นนะ 」

 

「 เอ่ออ.. ขะ เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะทำให้ดีที่สุดค่ะ 」

 

ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องยาก แต่เพราะว่าเป็นชาล็อต ผมเชื่อว่าเธอสามารถทำได้

 

ฟุฟุฟุ จะมีสายตาของวิชชั่นที่มองมาทางผมไหมนะ? มันจะเป็นไปได้ไหมว่ามันจะมาจากขุนนางอู๊ดๆ? มันดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น

 

ดูเหมือนว่าผมจะต้องสนุกกับชีวิตของผมในวันพรุ่งนี้แน่นอน

 

เช้าวันถัดมา

 

ขณะที่ผมกำลังทานอาหารเช้าอยู่ที่ที่นั่งสุดพิเศษของผม ก็มีบางคนอยู่เบื้องหน้าของผม

 

มันเป็นใคร? ที่มีความกล้าพอที่จะทำแบบนี้?

 

จนกระทั่งตอนนี้มีเพียงวิชชั่นเท่านั้นที่อยู่รอบๆผม แต่ถ้าหากเขาหายไป มันก็จะเป็นเพียงพื้นที่ว่างเปล่า

 

「 ท่านเด็นนิ่ง 」

 

「อะ..ไร」

 

ผมเงยหน้าขึ้นก็พบกับวิชชั่นยืนอยู่ด้วยใบหน้าที่ราวกับทูตสวรรค์ที่กำลังจะร้องไห้

 

ในมือขวาของเขาถืออาหารเช้าที่ใหญ่มากอยู่ ส่วนมือขวาก็ถือถุงที่ได้รับจากชาล็อต

 

เอ๋ มีบางอย่างแปลกไปหรือเปล่า?

 

「 ด้วยเกียรติของผม ได้โปรดให้ผมถวายอาหารเช้านี้แก่ท่าน 」

 

เอ๋----? เกิดอะไรขึ้นกันครับเนี่ย ชาล็อต?

 

Translator by アリス ・ ピンク    < Alicez . Pink >




NEKOPOST.NET