[นิยายแปล] ย้อนเวลามาเป็นเจ้าพ่อHollywood ตอนที่ 9 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ย้อนเวลามาเป็นเจ้าพ่อHollywood

Ch.9 - CH 9 – IN THE FLESH


CH 9 – IN THE FLESH

 

"แบรด พิตต์คนนี้สูงกว่าเอริกและเขาก็ยังให้ความรู้สึกแบบแก่กว่า" เมื่อแบรด พิตต์เดินออกไปนอกประตู

หลังจากพวกเขาทดสอบเสร็จแล้ว เจม บรูคก็ได้เริ่มพูดคุยกับกรรมการคนอื่นๆ

 


 

เพนนี มาร์แชล กล่าวว่า "ฉันคิดว่าหมายเลข 7 เบลค ควินน์ นั้นค่อนข้างดี"


 

กรรมการคนอื่นๆก็ยังผลัดกันแสดงความคิดเห็นต่างๆ


 

เอริกมองไปที่ข้อมูลของหมายเลข 7 นั้นเป็น เด็กวัยรุ่นอายุ 17 ปั ผมบลอนด์ทอง ตัวผอม

สูงประมาณ 170 เซนติเมคร รูปลักษณ์ของเขาสอดคล้องกับอเล็กต้นฉบับอย่างแท้จรืงแต่มันไม่ใช่สิ่งที่เอริกต้องการ


 

เขาไม่อาจทนนิ่งได้อีกต่อไปแล้วพูดขึ้นว่า " เพนนีผมคิดว่า เบลค ควินน์ดูจะปวกเปียกเกินไปหน่อย ถึงแม้ว่า

เขาจะเหมาะกับภาพของนักเรียนมัธยมที่ถูกรังแกในภาพยนต์ก็จริงๆ แต่เมื่ออเล็กเริ่มเข้าทีมบาสเขาก็เข้มแข็งมากขึ้น

รูปร่างหน้าตาแบบนี้มันจะเป็นปัญหาผู้ชมจะพากันหัวเราะเยาะ ผมเพิ่งเรียนจบมาไม่นอน ผมสามารถบอกคุณได้เลย

พวกเขาไม่มีทางให้คนที่มีส่วนสูงอย่างเบลค ควินน์ เข้าไปอยู่ในทีมแน่นอน "


 

เจม บรูค นั้นคิดตามแล้วก็พยักหน้า "ถูกของคุณเอริก แล้วคุณคิดว่าใครเหมาะสม ?"


 

"แบรด พิตต์ หละเป็นไง ?"


 

เพนนี มาร์แชลพูดขึ้น "แต่ว่าแบรด พิตต์สูงกว่าคุณเล็กน้อย"


 

เอริกยักไหล่และตอบว่า "ความสูงไม่ได้เป็นปัญหาเด็กบางคนก็สูงกว่าพ่อแม้ของพวกเขามันไม่ได้มีอะไรพิเศษ

แต่นี่จะช่วยเสริมให้อเล็กดูมีความน่าเชื่อถือมากขึ้น"


 

เจมถาม" จะเอาแบบนั้นหรอ ? "


 

"แบรดพิต์นั้นมรความสามารถในการแสดงมาก แม้จะไม่เคยแสดงนำมาก่อน แต่เขาก็เคยแสดงละครเวทีมาหลายเรื่อง

หลังจากเห็นการแสดงที่ของเขาในการออดิชั่น ผมเชื่อว่าเขาสามารถจะสร้างภาพลักษณ์เด็กอ่อนแอและท้อแท้ในส่วนต้นเรื่อง

และต้อมาเมื่อได้รับกำลังใจและการฝึกจากไมค์ เขาก็ได้รับความกล้าหาญที่จะยืนหยัดด้วยตนเองและไล่ตามหญิงสาวที่เขาชอบ

ในส่วนบทตรง การเปลี่ยนแปลงมันจะเป็นไปตามลำดับผู้ชมจะไม่คิดว่ามันแปลก ให้อารมณ์แบบว่า สู้ๆเข้า อเล็ก! "


 

ผู้คนรอบๆพยักหน้าเห็นด้วยกับเอริก แม้ว่าเจม บรูคจะรู้สึกเอนเอียงไปบ้างแต่เขาก็ยังไม่ตัดสินใจในทันทีและพูดต่อว่า

"เอาล่ะเราจะคุยเรื่องนี้อีกทีในภายหลัง เริ่มการแสดงของฝ่ายหญิงกันก่อน"


 

คนแรกที่เข้ามาก่อนคือ แองเจลิน่า โจลี่ การแสดงของเธอนั้นทำได้ดี แต่ไม่ได้ดูโดดเด่น การแสดงของเธอนั้น

ดูดราม่าเกินไปหน่อยทำให้เธอดูแย่นั่นทำให้เอริกรู้สึกปวดหัว ถ้าเขาเป็นผู้รับผิดชอบบางทีอาจให้บทเล็กๆน้อยๆ

อย่างอื่นที่น่าสนใจกับเธอ แต่โชคร้ายที่เขาไม่มีอำนาจเรื่องนี้


 

ถึงตาสาวๆอีกหลายคนและในที่สุดก็ถึงตาของ ดรูว์ แบร์รีมอร์


 

เธอมีใบหน้าที่ดูไร้เรียงสา เธอสวมกระโปรงสีขาวยาวถึงหัวเข่าและรองเข้าบู้ทหนังคู่เล็กสีดำกับเสื้อกล้ามสีขาว

ตัดกันกับสายชุดชั้นในสีดำที่จะโผล่ออกมาบางครั้งเวลาเธอเดิน ดูแค่เพียงลักษณะภายนอกคุณจะไม่สามารถ

เชื่อมโยงเธอว่าเป็นวัยรุ่นที่ติดยาเสพติดได้


 

ขณะที่เธอนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วลูบผมของเธอ ดรูว์ แบร์รีมอร์ได้มองเห็นไปทางเอริกในทันที

เอริกนั่งอยู่ท่ามกลางผู้ชายและผู้หญิงวัยกลางคนอายุ 40-50ปี ความแตกต่างระหว่างอายุทำให้เขาดูเด่น

รวมถึงใบหน้าที่ได้รูปและดวงตาที่คมเข้มทำให้เขาดูหล่อเป็นพิเศษริมฝีปากของดรูว์เผยรอยยิ้มซุกซนซึ่งทำให้เอริกสะดุ้ง


 

เจมและคนอื่นๆราวกับนัดกันไว้พวกเขาทั้งหมดหันไปมองเอริกด้วยสายตาแปลกๆ เอริกหันมองตอบพวกเขา

ด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก "ทำไมพวกคุณจ้องมาที่ผม ? ผมยังไร้เรียงสาอยู่นะรู้ไหม ผมเป็นเหยื่อนะ!"


 

เจมเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ "เอาหล่ะดรูว์ เรามาเริ่มอย่างจริงจังกันได้แล้ว"


 

"ไม่มีปัญหาค่ะ คุณบรูค" ดรูว์ยิ้มอย่างโอน เธอกลายร่างเป็นหญิงสาวมารยาทงามในทันที


 

เอริกอยากจะตะโกนออกมาตังๆออกมาว่า ยัยจิ้งจอก !


 

......






 

"แม็กกี้ หยุดๆ ผมไม่ใช่คนที่เหมาะกับคุณ" ฉากเกิดขึ้นภายในห้องนอนในบ้านของเนท

ไมค์ทำลีงหลีกหนีการรุกเร้าของลูกสาวของเขา


 

"ใข่ นายเป็น"


 

"ไม่ ฉันไม่ใช่แม็กกี้ ฉันไม่ใช่คนอย่างที่เธอคิดว่าฉันเป็น"


 

"นายถูกต้อง นายไม่ใช่ นายมีดีดีกว่านั้น นายไม่เหมือนกันคนอื่นๆ"


 

"ไม่เหมือนคนอื่นๆ ฉันแตกต่างอย่างมาก แตกต่างจากความเป็นจริง เธอกับฉันเราต่างกันมาก

จนไม่มีวันได้คบกัน หยุด แม็กกี้" ไมค์พูดออกมาอย่างช่วยไม่ได้


 

ราวกับว่าเข้าใจบางอย่าง สิงโตที่ดูเร่าร้อนเมื่อครู่นั่งลงบนเตียงอย่างผิดหวัง เธอพูดว่า

"โอ้พระเจ้า นายจะพูดอะไรของนาย? นายกำลังสับสนหรอ?"


 

"ฉันสับสน ใข่ ฉันสับสนอย่างมากๆ"


 

"โอ้พระเจ้าฉัน...ฉัน...ฉันเข้าใจแล้วตอนนี้ ผมของนายมักจะหวีเป็นลอนอยู่เสมอและก็ทำไฮไลท์ด้วย"


 

"เธอกำลังพูดถึงอะไร?" ไมค์งุงงง


 

"ฉันหมายถึง...แล้วนายก็ใส่กางเกงยีนฟิตปั๋งเลย"


 

ไมค์มองไปที่ช่วงล่างของเขาก่อนจะบอกว่า "ฉันไม่ใช่เกย์แม๊กกี้ ฉันมีความรัก แม็กกี้ฉันมีความรัก.

ฉันหลงรักเธอคนนั้นมาตั้งแต่อายุ 17 แล้วแม็กกี้"


 

ราวกับรู้สึกโล่งอกแม็กกี้ลุกขึ้นยืนแล่วถามว่า"เธอคนนั้นอยู่ในโรงเรียนเรารึเปล่า ฉันอยากรู้ชื่อของเธอ

บอกฉันหน่อย ฉันแค่อยากรู้ชื่อเท่านั้น?"


 

"ไม่ แม็กกี้ ไม่ใช่"


 

"งั้นก็ได้"แม็กกี้เข้ามาใกล้ไมค์แล้วหยิกแก้มของเขาแล้วพูดว่า "บอกแฟนของนายให้เฝ้านายไว้ให้ดีๆล่ะ"


 

.....


 

ทุกคนในห้องเฝ้าดูการแสดงของทั้งสองคนอย่างหลงใหล ถ้าไม่รู้มาก่อนพวกเขาคงนึกว่าเป็นความจริง


 

บางส่วนของผู้ตัดสินนั้นได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ พระเจ้าไม่ยุติธรรม พวกเขาอยู่ในวงการนี้มาหลายปี

เห็นนักแสดงที่พยายามอย่างขันแข็งมามาก แต่สองคนนี้ให้ความรู้สึกว่าอยู่คนละระดับกัน กระดูกพวกเขาคนละเบอร์กันจริงๆ


 

สิ่งพวกเขาไม่รู้ก็คือมีแค่ความสามารถของดรูว์เท่านั้นที่เป็นของจริง ส่วนอีกคนเขาแค่เล่นฉากตามภาพยนต์

ที่ปรากฎอยู่ในหัวอย่างหน้าไม่อาย


 

"เอริกคุณเยี่ยมจริงๆ ฉันได้ยินมาว่าคุณเป็นคนเขียนบทหนังเรื่องนี้ด้วย มันน่าทึ่งมากๆ"ดรูว์มองไปที่เอริกแล้วพูดขึ้น


 

เอริกตอบ "ขอบคุณ แต่ทางคุณสิโดดเด่นกว่าผมอีกคุณดรูว์"


 

"ขอบคุณสำหรับคำชื่นชมนะ" ดรูว์ยกมือขึ้นมาด้านหน้า


 

เอริกก็ยื่นมือไปเช็คแฮนเธอเช่นกัน เมื่อมือของทั้งสองสัมผัสกันเขารู้สึกว่าเธอนั้นลูบไล้ฝ่ามือของเขาไปมาอย่างเบาๆ

เขายิ้มออกอย่างอ่อนโยน เอริกไม่ใช่คนโง่ เขาเข้าใจว่ายัยเด็กคนนี้พยายามที่จะได้ความโปรดปรานจากเขา

บางทีเธออาจจะหวังให้เขาช่วยพูดเกี่ยวกับการคัดตัวให้


 

หลังจากที่ ดรูว์ แบร์รีมอร์ ออกไปเหล่าผู้ตัดสินก็เงียบลงเป็นป่าช้า ตอนแรกที่เธอพยายามที่จะเข้าออดิชั่น

พวกเขาจะคัดจะคัดเธอออกไปก่อนแต่ตอนนี้เธอได้กลายเป็นผู้สมัครที่ดีที่สุดในตอนนี้ไปซะแล้ว


 

ในการออดิชั่นคนต่อไป  ทุกคนต่างดูเหม่อลอยรวมทั้งเอริก


 

เกือบชั่วโมงต่อมาเมื่อถึงเวลาใกล้เที่ยงเอริกก็เห็นชื่อที่คุ้นเคยในรายชื่อนักแสดง


 

เจนนิเฟอร์ อนิสตัน


 

ในช่วงเวลานี้ เอริกได้แต่ร้องอุทานในใจอย่างช่วยไม่ได้ว่า: หวานใจของคนอเมริกา.ตัวเป็นๆ !

(สงสัยพี่แกเป็นแฟนคลับ)




 

.......


 

เจม บรูค เปิดปากพูดขึ้นว่า"คุณอนิสตัน โปรดแนะนำตัวเอง"


 

เจนนิเฟอร์ อนิสตัน รู้สึกดัที่สุดที่เห็นชายหนุ่มเพียงคนเดียวในห้องมองเธอตาเป็นมัน สายตานั้น

ทำให้เธอรู้สึกภาคภูมิใจ แต่ยังคงมีความกังวลในใจเธอ เธอแนะนำตัวต่อผู้กำกับและได้แสดง

คู่กับชายหนุ่มคนก่อนหน้านี้แล้วก็จบการออดิชั่นลง


 

เธอสามารถบอกได้จากท่าทางของพวกเขาว่า พวกเขามีคนที่ถูกเลือกบทนี้ไว้ในใจแล้ว

อนิสตันรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยๆพ่อแม่ของเธอก็อยู่ในวงการนี้ดังนั้นเธอจึงรู้ว่า การทำงานนั้นยากเพียงใด

อยากไรก็ถามเธอก็จะพยายามทำอย่างเต็มที่ให้ดีที่สุด


 

เมื่อ เจนนิเฟอร์ อนิสตัน ออกจากห้องไปแล้ว เอริกมองอย่างไม่เต็มใจ เธอดูเหมือนกับภาพถ่ายที่เขาเห็น

ในชีวิตที่แล้วนั้น ตัวเธอในตอนนี้ข้องอสบอยู่ ส่วนสูงของเธอประมาณ 167 เซนติเมตร แต่เธอดูสง่างาม

มากเมื่อสวมรองเท้าส้นสูงของเธอ


 

แม้ว่าเธอจะไม่อ้วน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ากล้องมันขยายทำให้เธอดูอ้วนกว่าความเป็นจริง


 

"มีอะไรผิดปกติรึเปล่าเอริก หรือว่าคุณจะชอบผู้หญิงคนนนี้กัน ? ฉันว่านะเธอมีรอยยิ้มที่สวยเลยหละ"


 

เมื่อเพนนี มาร์แซลล้อเขา คนอื่นๆยังคงจดสมุดโน็ตอยู่ เอริกยิ้มอย่างอายๆเขาเกาหลังศีรษะ

แล้วตอบอย่างกระวนกะวายว่า"เพนนี อย่าล้อฉันเล่นสิ ฉันก็เพียงแค่...."


 

เจม บรูคเก็บของในมือเขา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า

"น่าสนุกแฮะ เอริกถ้าคุณชอบผู้หญิงคนนั้น ก็ลองไปส่งเธอกลับบ้านหลังจากออดิชั่นเสร็จแล้วสิ

บางทีคุณอาจจะชวนกันไปทานอาหารกลางวันด้วยเลยก็ได้"


 

"เจม ลืมมันเถอะน่า" เอริกไม่รู้จริงๆว่าถ้าชวนเธอจะเป็นยังไงบางทีเขาคงต้องคุกเข่าขอร้องเธอ ?


 

"เอาน่าเอริก อย่าทำตัวปอดแหกสิ " เจม บรูคพยายามสนับสนุน "โลกนี้มันกว้างใหญ่และถ้า

คุณพลาดโอกาสจากผู้หญิงคนหนึ่งบางทีคุณอาจจะไม่ได้รับโอกาสนั้นอีกครั้ง แม้เด็กผู้หญิง

คนนั้นจะดูอวบไปบ้าง แต่รอยยิ้มของเธอมีเสน่ห์มาก บางทีหลังจากนี้ฉันอาจให้บทเล็กๆน้อยๆ

กับเธอก็ได้บางทีคงในบทหนึ่งในสามเพื่อนสนิทของแม็กกี้ ถ้าทำแบบนี้คุณจะมีโอกาสได้เจอเธออีก"


 

"จริงหรอ? ขอบคุณเจม ผมขอบคุณมาก" เอริกเองก็อยากจะขอร้องให้เจมให้โอกาสกับอนิสตันเหมือนกัน

แต่เขาไม่มีโอกาสได่พูด


 

เอริกคว้ากระกระเป๋าแล้วสะพายลงบนหลังของเขาแล้ววิ่งออกนอกประตู

ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่น่ายินดีของทุกคน


 




NEKOPOST.NET