[นิยายแปล] ย้อนเวลามาเป็นเจ้าพ่อHollywood ตอนที่ 14 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ย้อนเวลามาเป็นเจ้าพ่อHollywood

Ch.14 - CH 14 – BAD TIMING


CH 14 – BAD TIMING




 

"รีบๆกินเร็วเข้า แล้วผมจะพาคุณกลับบ้าน เมื่อกี๊ผมเห็นคุณหาว ผมรู้ว่าคุณเหนื่อย"


 

ดรูว์จิบน้ำผลไม้ช้าๆอย่างมีเสน่ห์ "คุณต้องการจะพาฉันกลับไปที่บ้าน(คุณ) ? แน่นอนฉันไม่ได้รังเกียจ"


 

"หาาา..." เอริกตกตะลึงจนอ้าปากกว้างจนผ้าเช็ดที่ถูกไว้ที่คอหลุดออกมา เอริกถลึงตาดุใส่เธอ

ยัยหนูคนนี้พิเรนจริงๆ


 

ไม่กี่นาทีต่อมาเอริกก็พบว่าดรูว์ค่อยๆกินช้าลงแหละน้อยลงไปอีก จนในที่สุดมือเธอก็สั่น

จนไม่สามารถจับมีดกับส้อมเอาไว้ได้


 

เขากำลังจะถามเธอว่ารู้สึกไม่สบายที่ไหนรึเปล่า แต่เขาก็นึกออกในทันทีจากความจำในชีวิตที่แล้วของเขา

แล้วเห็นเธอตอนนี้ เขาก็มั่นใจได้ทันทีว่าสิ่งที่เกิดนี่เป็นอาการอยากยาเสพติดของดรูว์


 

เอริกยิ้มอย่างขมขื่นในขณะมองไปที่ดรูว์ที่กำลังพยายามอดทนอย่างดีที่สุด เขาตะโกนอย่างเร็วว่า

"พนักงาน ขอเช็คบิลหน่อย!"


 

เขาอยากจะออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ แม้ว่าเรื่องยาเสพติดของดรูว์จะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป

เพราะได้มีการกล่าวถึงโดยหลายบทความทางหนังสือพิมพ์ แม่จะไม่มีหลักฐานชัดเจนก็ตาม

แต่ในใจของใครหลายคนดรูว์ยังคงเป็นเด็กน้อยน่ารักที่จูบมนุษย์ต่างดาวใน E.T. ถ้าถูกจับได้หรือถูกถ่ายภาพ

ในสถานที่สาธารณะนั่นอาจส่งผลร้ายแรงต่อภาพลักษณ์ของเธอ


 

หลังจากจ่ายเงินเสร็จ เอริกทองไปที่สาวน้อยที่ดูเหม่อลอยและกล่าวว่า "ดรูว์ไปกันเถอะ ผมจะพาคุณไปส่งบ้าน"


 

พวกเขาเดินออกจากร้านอาหารโดยจับแขนกันและกัน เอริกรู้สึกได้ว่าร่างกายเล็กกะทัดลัดของเธอกำลังสั่น

เขารู้สึกสงสารอย่างช่วยไม่ได้


 

ในรถดรูว์นั่งตัวสั่นในที่นั่งผู้โดยสารและทันทีที่เอริกสตาร์ทรถเธอก็พูดว่า "เอริกคุณช่วยฉันซื้อ...ซื้อ..."


 

"ไม่" เอริคปฎิเสธอย่างเด็ดขาด"ดรูว์อดทนหน่อยนะ บอกที่อยู่ผมมา ผมจะพาคุณกลับบ้าน"


 

"ไม่เอา!" ดรูว์รีบส่ายหัว เธอตะโกนอย่างบ้าคลั่งว่า "ฉันไม่ต้องการที่จะกลับไป ถ้าผู้หญิงคนนั้นเห็นฉันตอนนี้

เธอต้องส่งฉันไปบำบัดแน่ๆ ฉันจะไม่กลับ ฉันจะไม่กลับ!"


 

เอริกรับรับปากดรูว์"เข้าใจแล้ว เราจะไม่ไปที่นั่น" จากนั้นเขาก็เริ่มขับรถตรงไปยังบ้านของเขา


 

เอริกได้นำรถในจอดในโรงรถและดรูว์ที่กำลังสับสนเข้าไปในห้องนอนเขา


 

"เอริก เอริก ฉันขอร้องหละ ฉันขอร้องโปรดช่วยซื้อมันให้ฉันที...." ดรูว์ขดตัวในอ้อมแขนของเขา

เธอคว้าปกเสื้อของเขาแล้วอ้อนวอนทั้งน้ำตา


 

อุววแหวะ –


 

แม้แต่เด็กสาวที่สวยงามก็ดูไม่ค่อยดีเมื่อยามเธออ้วก สเต็กที่เพิ่งถูกกินได้ออกมาอยู่บทเตียงและบางส่วน

ก็เปรอลงบนเสื้อเขา ทั่วทั้งห้องนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอันไม่พึงประสงค์


 

เอริกขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เมื่อมองไปที่หญิงสาวที่กำลีงดิ้นรนสีหน้าของเขาก็นุ่มนวลลง


 

ความรู้สึกเย็นเยือกผ่านเข้ามาในร่างกายของเธอ ดรูว์จับตัวเอริกอีกครั้งและพึมพัมในขณะที่ตัวสั่นว่า

"คุณ.....ถ้าคุณไม่ช่วยฉันซื้อ...ฉันจะ...."


 

เอริกกอดดรูว์และบอกว่า "ดรูว์ คุณต้องอดทนให้ได้ ฟังนะถ้าผมทำสิ่งเหล่านั้นให้คุณมันจะให้ผลตรงข้าม

พวกมันไม่จำเป็นกับคุณ คุณต้องเข้มแข็ง จำได้ไหมคุณคือสาวน้อยผู้โชคดีที่ได้จูบมนุษย์ต่างดาว ?"


 

"ฉัน...ไม่ใช้...เด็กสาว..ผู้โชค..ดี "  


 

เอริกไม่รู้วิธีจัดการเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ ถึงแม้ว่าเขาจะได้พบกับคนที่เสพยาหลายคนในชีวิตที่แล้ว

แต่เขาก็ไม่เคยพบว่าตัวเองจะอยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน ในเวลานี้เขาคิดว่าถ้าอุณหภูมิร่างกาย

ของเธออุ่นขึ้นอาจจะช่วยเธอได้บ้างดังนั้นเขาจึงได้ดึงเธอมากอดในอ้อมแขนของเขาและลูบหลังของเธอ

เขาพยายามจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น


 

ดรูว์นั้นทั้งขอร้องทั้งข่มขู่และสาปแช่งเอริกนานกว่าหนึ่งชั่วโมง แต่หลังจากรั้งตัวเธอไว้แน่น

เขาอดทนพยายามที่จะปลอบโยนเธอ  ในที่สุดเขาก็พบว่าเธอนั้นได้หลับลงในอ้อมแขนเขาแล้ว


 

เขาอยู่ตำแหน่งเดิมมานาน ทำให้ขานั้นเริ่มจะแข็งทื่อ


 

เขาพยายามจะวางเด็กสาวลงบนเตียง แต่ใครจะรู้ทันทีที่ปล่อยมือไปเด็กสาวคนที่ก็เริ่มดิ้นรน

ราวกับปลาพ้นจากน้ำ มือของเธอโบกไปมาราวกับพยายามจะหาบางอย่าง


 

เอริกถอนหายใจ เขาหาตำแหน่งที่สะดวกสบายมากขึ้นแล้วนำเด็กสาวเข้าในอ้อมแขนอีกครั้ง


 

เมื่อหัวของดรูว์แตะที่หน้าอกของเขา ลมหายใจหอบๆของเธอก็กลับมาอ่อนโยนอีกครั้ง


 

เมื่อกอดเธอเช่นนี้เอริกก็นึกถึงภรรยาและลูกชายของเขาจากชีวิตที่แล้วของเขา

ลูกชายของเขานั้นอายุ 5 ขวบและภรรยาของเขาเคยทำงานเป็นสเมียน แต่เธอลาออก

มาเป็นแม่บ้านเต็มเวลานับตั้งแต่เงินเดือนของเขาพอจะเลี้ยงดูเธอได้ เขาสงสัยว่าตอนนี้

พวกเขาทั้งสองคนจะเป็นเช่นไรบ้างหลังการจากไปอย่างกะทันหันของเขา หวังว่าพวกเขาจะไม่เป็นไรนะ


 

ดรูว์ฝันว่าตัวเองเป็นนางเอกของภาพยนต์เรื่องหนึ่ง เธอร่วงลงและพบว่าตัวเองอยู่ในป่าที่มืดมิด

เธอสับสนและอยู่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว จากนั้นเจ้าชายก็โผล่มาช่วยเธอจากแอปเปิ้ลพิษของแม่เลี้ยงเธอ


 

ดรูว์เข้าร่วมกับเขาและคนแคระต่อสู้กับการกดขี่ของราชินีผู้ชั่วร้าย แล้วพวกเขาก็ได้จัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่

ในพระราชวังที่ตกแต่งด้วยขนมและเค้ก เจ้าชายอุ้มเธอไปที่ห้องหอ เขาวางตัวเธอไว้บนเตียงที่มีฝ้าห่มฝืนหนา

และดึงตัวเธอเข้าในอ้อมอกในขณะที่เธอยิ้มอย่างมีความสุขราวกับดอกไม้บาน


 

จากนั้นเธอก็ตื่นขึ้นมา


 

เธอพบว่าตัวเองเอนกายอยู่ภายในอ้อมกอดแสนอบอุ่นของชายคนหนึ่งและแขนของเธอก็เกาะแน่นบนเอวเขา

หลังจากเริ่มสับสน เธอก็เริ่มระลึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนได้แม้จะไม่ทั้งหมดก็ตาม


 

เธอมองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของเอริกเล็กน้อย สายตาของเธอดูลุ่มหลง เส้นผมสีบลอนด์ของเขากระจายออก

และผิวของเธอก็รู้สึกถึงลมหายใจอันอ่อนโยนของเขา มันทำให้หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นเร็วขึ้น


 

ทุกคนคิดว่าดรูว์เป็นลูกคนโปรดของพระเจ้า เธอเป็นเป็นคนอายุน้อยที่มีชื่อเสียงและมีโอกาสที่ไม่จำกัด

แต่เธอไม่เคยรู้สึกมีความสุข  ความไม่แยแสและไม่ใส่ใจของพ่อเธอ ความโลภไม่สิ้นสุดของแม่เธอ

ทำให้เธอรู้สึกหดหู่เหมือนนกที่อยู่ในกรงที่ไม่ต้องการอะไรอื่นนอกจากการเป็นอิสระ


 

ดังนั้นเธอเลยหลงมัวเมาไปกับสิ่งเลวร้ายเพื่อแสดงความไม่พอใจต่อชีวิตของเธอ


 

หลังจากรู้ว่าหญิงสาวเริ่มใช้สิ่งนั้น แม่ของดรูว์ไม่ได้เป็นห่วงตัวเธอ แต่กังวลว่าเธออาจจะไม่สามารถทำเงินได้อีกต่อไป

ความเย็นชาเช่นนี้นำไปสู่การติดยาเสพติดที่มากขึ้นของดรูว์


 

สาวน้อยคนไหนไม่ฝันถึงเจ้าชายผู้ทรงเสน่ห์ ? แล้วเขาก็ต้องอ่อนโยน ตัวสูง หล่อและมีพรสวรรค์ไม่ทำตัวหยาบคาย

เขาต้องมีความอดทน พัดลมให้เวลาเธอร้อน กอดเธอเมื่อรู้สึกหนาว และเมื่อเธอเป็นหวัดก็ต้องดูแลเธอ แม้ว่าเธอ

กำลังจะตายเขาก็จะขี่มังกรของเขามุ่งไปยังขุมนรกแล้วนำเธอกลับมา......


 

(TL: ยัยหนูเอ้ย เพ้อมากช่วยแรกๆนี่ก็ยังกับพวกคนใช้ แต่ช่วงท้ายนี่ไม่ใช่เจ้าชายแล้ว พระเอกนิยายบู๊แฟนตาซีชัดๆ )

 

และตอนนี้เจ้าชายคนนั้นก็ปรากฎตัวขึ้นมาจริงๆ แม้ว่าจะต่างกับจินตนาการเล็กน้อย ตรงที่คนที่เขารักไม่ใช่เธอ

แต่นั่นมันก็เป็นเพียงแค่รายละเอียดเล็กน้อย


 

(TL: มันไม่ใช่รายละเอียดเล็กน้อยเลยนะนั่นแล้วเอริกก็ไม่มีมังกรที่จะขี่ไปนรกด้วย แต่ถ้าพาขี่มังกรขึ้นสวรรค์อาจจะพอมี (ฮา))


 

แผนเดิมของดรูว์คือแย่งเอริกไปจากเจนนิเฟอร์ อนิสตัน เพื่อโต้ตอบคำพูดแสนร้ายกาจ

แต่ตอนนี้สิ่งนั้นได้พัฒนาไปจนถึงจุดที่ว่าเธอไม่สามารถถอนตัวไปจากเขาได้


 

บางทีเพราะรู้สิ่กได้ถึงบางอย่างเอริกเปิดตาก็เห็นดรูว์มองเขา เขายิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า "คุณตื่นแล้วต้องหิวแน่ๆ

ผมจะทำอาหารเช้าให้ ในระหว่างนี้คุณไปอาบน้ำก่อน กลิ่นพวกนี้มันเหม็นเหลือทนจริงๆ"


 

"เอริกทำไมคุณถึงทำดีกับฉัน ?"


 

"เอิ่มมม..." เอริกสะดุ้ง เขาเอื้อมออกไปแล้วลูบหัวดรูว์เบาๆ "เพราะเราเป็นเพื่อนกัน"

(TL: เพื่อน ? ไม่เชื่อเฟ้ยยย ไอ้คนหลอกลวงงง)  




 

เขาลุกขึ้นนั่งลง ดรูว์ได้เข้ามาจูบที่ใบหน้าเขาอย่างรวดเร็ว


 

"อ้ะ ดรูว์ปากคุณเหม็น" เอริกกล่าวด้วยรอยยิ้ม


 

ดรูว์คล้องไปที่คอเขา "เอริกฉันรักคุณ"


 

"ก็ดีฉัน..." เอริกวางดรูว์ลงและเปิดม่านออกแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดแสงเข้ามา


 

ดรูว์มองไปที่แผ่นหลังของเขาแล้วบุ้ยปาก "ฉันแค่อยากให้คุณรู้ไว้"


 

"อ่า ผมรู้แล้ว" เอริกบีบใบหน้าที่น่ารักของดรูว์


 

"เอริกฉันเพิ่งรู้บางสิ่ง"


 

"อะไรหรอ ?"


 

"คุณกอดฉันทั้งคืนโดยไม่ได้ทำอะไร ฉันคิดว่าคุณอาจมีปัญหาเกี่ยวกับตรงนั้น

ถ้าคุณต้องการให้ฉันจะตรวจสอบให้ไหม ? ฉันจะทำให้ฟรี !"


 

"คุณใจดีจริงๆ ดร.แบร์รี่มอร์ แต่ผมอยากจะให้คุณรีบไปอาบน้ำก่อนพวกเราจะไปสาย"


 

"คุณต้องการจะเข้าด้วยกันกับฉันไหม?"


 

"ไม่ล่ะ ผมจะไปอาบข้างล่าง"


 

"อ้ะ นี่มันไม่ถูกต้องเอริกเราควรใช้ทรัพยากรน้ำอย่างประหยัด เราต้องไม่สิ้นเปลือง คุณลองคิดเกี่ยวกับ

คนในแอฟริกาสิ ที่นั่นขาดแคลนน้ำมากจนบางคนขาดน้ำมากๆจนตายได้เลยนะ"


 

"ถูกของคุณ ผมจะเริ่มประหยัดตั้งแต่พรุ่งนี้ ขอให้วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ผมจะใช้น้ำอย่างฟุ่มเฟือย"


 

"คุณอ่ะ...."


 

ฤดูร้อนปี 1988 เด็กสาวที่ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดได้พบกับแสงสว่างที่แสนอบอุ่น ดั่งเช่นเดียวกับ

เมื้อเด็กที่กำลังจมน้ำ เธอคว้ามันไว้แน่นด้วยแรงนั้นหมดที่เธอสามารถรวมมันได้

 




NEKOPOST.NET