[นิยายแปล] ชิวไปกับVRMMO - のんびりVRMMO記 ตอนที่ 2 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ชิวไปกับVRMMO - のんびりVRMMO記

Ch.2 - วันเสาร์2


 

* 

 

มีเสียงจ้อกแจ้กรอบข้าง, ชั้นลืมตาขึ้น ก็มายืนอยู่ที่จตุรัสทางเดินหิน มีน้ำพุ

หากดูดีๆ ก็พบว่าน้ำพุที่กระฉอกพุ่ง มันจำลองขึ้นมาได้ดีมากเลย

เป็นโลกจำลองที่เหมือนๆยุโรปสมัยกลางเลย

".....ยอดเลย"

มีนักผจญภัยเดินถืออาวุธ, มีคนค้าขายเปิดแผงร้านขายของ, มีแม่บ้านมาซื้อของ, มีเด็กถือไม้วิ่งเล่นไปมา

ได้เห็นสิ่งก่อสร้างหินในเกม กับสายลมเบาสบาย พัดพากลิ่นเนื้ออบมา

อึ้งไปกับความเหมือนจริงอยูู่ ก็รู้สึกถึงน้ำหนักที่สองแขน

ฮิบาริกับฮิทากิกำลังเกาะแขนทั้งสองอยู่นั่นเอง




"พี่ซึกุจ๋า, สวยล่ะสิ? ยังกะต่างโลกเลยเนอะ!"

"อื้อ...., ไม่ต้องถูกรถบรรทุกชนก็ได้นะเนี่ย"

ยังกับเป็นอีกโลก, แต่ได้ฟังเสียงเพลงจากบริษัทเกม ก็เลยเข้าใจอยู่

แต่แยกระหว่างคนจริงๆ กับตัวในเกมไม่ออกเลย 

"ตราบที่มีคนคุม ก็ทำได้ทุกอย่างล่ะ, อยู่กับพวกหนูนะ"

"พี่ซึกุจ๋า, นั่งม้านั่งเถอะ จะอธิบายให้นะ"

ฮิบาริมีดาบหินที่เอว กับโล่ที่แขน รองเท้ากับชุดแบบที่ดูขยับง่าย แล้วก็ปีกนางฟ้าน้อยๆสีขาวจางตรงกลางหลัง

ฮิทากิมีมีดแนบที่เข็มขัด ชุดกับรองเท้าแบบไม่ต่างกัน แล้วก็มีปีกแบบค้างคาวที่หลัง, ดูท่าจะขยับได้ด้วยทั้งคู่

ชุดชั้นก็ไม่ต่างกัน แต่มีแส้ม้วนห้อยที่เอว ผ้าคุลมขาวฮู้ดแดง กับรองเท้าบู้ต

ถ้าคลุมฮู้ต อาจจะดูเป็นคนน่าสงสัยเอาได้ เลยอย่าดีกว่า

"เอ, อธิบายเรื่องสถานที่, การเติมไอเทม, สิ่งที่จะทำวันนี้ แล้วก็..."

"อธิบายระบบด้วย ความต่างของเวลาจริงๆกับในนี้ แล้วก็อื่นๆอีกเยอะ"

"ฮิบาริ 雲雀, ฮิทากิ 鶲, ชั้นเป็นคนดูแลก็จริง แต่ไม่ต้องเกาะติดซะขนาดนี้ก็ได้ เอาแค่พื้นๆก็พอน่า"

"มูวว, หนูฮิบาริ ヒバリ หรอก พี่ซึกุจ๋า, แล้วก็ ไม่ทิ้งพี่ซึกุจ๋าไปหรอก!"

"หนูฮิทากิ ヒタキ ล่ะ, อิอิ จะทำให้ง่ายสำหรับพี่ซึกุ"

ฟังชั้นปัดๆ ฮิบาริเลยพองแก้มงอน

ฮิทากิหัวเราะออกสนุก

เรื่องชื่อนั้น ในเกม ทั้งสองคนใช้เป็นคาตากานะ เลยออกจะต่างจากความจริงไปหน่อย ก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ

ฟังฮิทากิที่หัวดีกว่าฮิบาริอธิบาย ก็ได้ความว่า

นี่คือโลกที่ชื่อ  ลา・เอมิเอล ซึ่งตำแหน่งปัจจุบัน คือเมือง อาส アース

เมืองนี้เป็นเมืองแห่งการเริ่มต้น ซึ่งผู้เล่นนักผจญภัยจะมาเริ่มต้นที่นี่โดยไม่มีข้อยกเว้น 

หากถามว่าเพราะอะไร เอ่อ ก็มันเป็นแบบนั้นอ่ะ ยอมรับกันไปเถอะ 

นักผจญภัยที่ว่า จะเป็นผู้แสวงหาชื่อเสียงโด่งดังจากการล่ามอน หรือจะร่ำรวยจากการมีอาชีพค้าขายก็ได้ ใครจะปลูกพืชผัก จะตีเหล็ก ก็แล้วแต่

สุดโต่งไปเลย ก็เป็นราชา หรือเป็นจอมมารโลด, เรียกได้ว่ามีอิสระสุดๆ จนไม่แนะนำกับคนที่ไม่มีเป้าหมายเลย

เพื่ออิทธิพลที่ดีต่อผู้เยาว์ อายุไม่ถึง20 ก็สูบบุหรี่ดื่มเหล้าในเกมไม่ได้ด้วย

ระบบจะแยกแยะผู้อายุไม่ถึง 20 ได้ ด้วย AI และระบบอิเล็คทรอนิกส์สุดจะล้ำหน้า

‥‥พยายามเข้านะ คุณ AI 

ขืนใครคิดจะล่วงละเมิดกลั่นแกล้งผู้อายุไม่ถึง 18 ก็โดนลบแอคเคาท์นะ

1 คน ต่อ 1 แอคเคาท์ เลยทำอีกแอคเคาท์ไม่ได้

และอะไรที่เป็นการล่วงละเมิดคนอายุไม่ถึง 18 ก็จะมี AI คอยดู และตัดสินได้อย่างยุติธรรม

อะไรๆก็ AI, อดทนไว้นะลูก

เอาเถอะ การตัดสินใจสุดท้าย จะขึ้นกับแอดมิน, แอดมินก็พยายามเข้านะ

วันนึงในโลกนี้ คือ 30 นาทีของความเป็นจริง

การล็อคอินต่อเนื่อง สามารถทำได้ 7 ชั่วโมง, เพื่อสุขภาพกายและใจที่ดี จะล็อคอินกลับเข้ามาไม่ได้จนกว่าจะผ่านไประยะนึงแล้วด้วย

ถึงในเกมจะยังสบายดี แต่ความเป็นจริงอาจป่วยเอาได้, ซึ่งดูเหมือนว่าอาหารในเกมจะไม่ค่อยอร่อยนัก แต่กินในเกมก็ใช่ว่าความเป็นจริงจะได้โภชนาการนี่นะ

สำหรับคนพิการเอง โรงพยาบาลก็แนะนำด้วย, แม้ขาจะเดินไม่ได้ แต่เกมก็อ่านสัญญาณไฟฟ้าจากสมอง ทำให้เดินในเกมได้

เทคโนโลยีเจริญชะมัด

โหมดผู้เล่น VS ผู้เล่น เราไม่ได้เลือก เลยจะไม่ถูกท้าสู้

ส่วน PK นั้น ก็ทำความเสียหายไม่ได้ซักจุด, สำหรับผู้เล่นเด็ก เลยไม่ต้องห่วง

มีการกรองฉากโหดร้าย แม้มอนโดนตีก็ไม่เลือดสาดกระจาย แค่กลายเป็นอนุภาคแสงหายไปเฉยๆ

แล้วมอนโหดๆ ก็จะกลายเป็นดูน่ารักขึ้นด้วย

สุดท้ายนี้ ที่หน้าจอ จะมีปุ่ม【กระดานสนทนา R & M】 【แจ้งแอดมิน】  กับ 【ล็อคเอาท์】 ที่ขวาล่าง  【R&M攻略掲示板】【運営へ御問い合わせ】【ログアウト】

โดยเฉพาะกระดานสนทนา จะดูและเขียนระหว่างอยู่ในเกมได้, ไว้ดูเมื่อว่างๆแล้วกัน

"‥‥ ฟู่ พูดหมดแล้ว"

"ขอบใจ, ฮิทากิ, ถ้ามีอะไร จะไว้ถามทีหลังนะ"

"งั้น ก็ไปร้านเครื่องมือ ซื้อหาไอเทม แล้วออกนอกเมืองกันเถอะ!"

เล่าซะยาวเหยียด แล้วชั้นก็ลูบหัวฮิทากิเป็นค่าแรง

ส่วนฮิบาริก็ว่าแล้วรีบพุ่งตัวเลย, ดูท่าจะเบื่อกับการยืนฟังนานๆแล้ว

ชั้นกับฮิทากิยืนขึ้นจากม้านั่ง ตามฮิบาริไป

"ลงทะเบียนเพื่อนแล้ว, ตั้งเป็น PT กัน, พวกหนูมีคนละ 1500 M, พี่ซึกุมี 6000M"

 "หืม? ชั้นมีเยอะกว่าเหรอ? เป็นผู้ใหญ่ กระเป๋าเลยหนักกว่ารึ?"

"นั่นสิน้า, พวกหนูคงใช้ผลาญสิ้นเปลืองด้วย ฝากกับพี่ซึกุจ๋า"

ดูหน้าจอสเตตัส แล้วก็มองรอบๆ

ถนนหลักจากจตุรัสน้ำพุ มีร้านเรียงราย คนเดินไปมา

ก็คึกคักหรอก แต่คนมาใหม่แบบชั้น ถูกกดดันแย่

รู้สึกว่านักผจญภัยรอบๆจะมองๆกันมา, แต่ชั้นกับน้องสาวก็ไม่แคร์

เดินซัก 5 นาที หาร้านซื้อของ แล้วก็เข้าไป

เปิดประตู ส่งเสียงกระดิ่งต้อนรับ

"หวาาー, โลกแฟนตาซีจริงๆ!"

"อาหารพกพา น้ำขวด จำเป็นสำหรับเติมความเต็มอิ่นและความกระหาย, โพชั่น ยาฟื้นสภาพผิดปกติต่างๆ อยากให้พี่ซึกุแปรธาตุ ผสม ทำอาหารเอา จะได้เพิ่มสกิลล่ะ"

"พืชสมุนไพร, หญ้าพิษนะ.... ราคาดีกว่าที่คิดด้วย ต้องดูก่อนว่าจะซื้ออะไร"

"อ่ะ, หนูมีเวทแสงฟื้นฟู(ฟื้นเล็ก) งั้นคงไม่ต้องโพชั่นหรอกมั้ง?" 光魔法メディ(小回復)

ร้านไม้ขายเครื่องใช้ มีขนาดราวๆร้านสะดวกซื้อ, มีไอเทมต่างๆวางตามชั้นบนกำแพง

ฮิบาริตาโต ส่วนชั้นค่อยๆเลือก

ใช้เงินซื้อของก็ดีหรอก แต่ไม่ระวังจะล้มละลายเอา

ซื้อแต่ของที่จำเป็น อันนี้รู้ดี

【โพชั่นระดับล่าง】x3   下級ポーション

น้ำใส่ขวดที่ละลายจากหญ้าสมุนไพร เพิ่ม HP 30%      ราคา 250M

【หญ้าแก้พิษ】x3  毒消し草

หญ้าที่ใช้แก้พิษจากมอน, ขม      ราคา 80M

【อาหารพกพา】x6  携帯食料  

สารอาหารครบครัน ฟื้นฟูความเต็มอิ่ม ไม่มีรสชาติ         ราคา 50M

【น้ำขวด(เล็ก)】x3  水筒(小)

ขนาด 300ml ดื่มฟื้นกระหาย          ราคา 300M

【ชุดแปรธาตุมือใหม่】x1  初級錬金セット

ชุดเบื้องต้นที่มีขวด ที่คน ที่ตั้ง สำหรับมือใหม่แปรธาตุ         ราคา 500M

【ชุดผสมมือใหม่】x1 初級調合セット

ครก สาก ซองยา สำหรับผสมยา พร้อมตาชั่ง       ราคา 500M

【ชุดทำอาหารมือใหม่】x1  初級料理セット

มีดทำครัว เขียง และกระทะ สำหรับทำอาหาร     ราคา 500M

รวมทั้งสิ้น 3690M

ถือเป็นการลงทุนสู่ความสำเร็จ เลยเลี่ยงไม่ได้

ซื้อของจากคุณย่าใจดี แล้วก็ออกจากร้าน

แบ่งโพชั่นกัน แล้วก็ออกทางประตูเมือง

ระหว่างนี้ ชั้นก็เรียนรู้วิธีการเปิดช่องไอเทม

ในโลกซึ่งไม่มีเครื่องจักรใหญ่ ยังสร้างกำแพงหินกันได้โดยใช้เวลายาวนานหลายปี

ใกล้กำแพงเมืองแล้ว ก็ได้ยินเสียงเอะอะมากขึ้น

"ลงทะเบียนเพื่อนกันไหม! ตั้งเป็น PT ได้นะจ๊ะ〜"

"ขายเครื่องสวมใส่เหล็ก! ราคาต่อรองได้นา"

"เข้ากิลด์ 【ฟักทองต้มแช่】 ไหม? มือใหม่ก็รับนะ!"   南瓜の煮っ転がし

ผู้เล่นนักผจญภัยต่างพูดกัน ชักชวนคนเดินเข้าออก

น้องสาวทั้งคู่ดูจะไม่สน ชั้นจึงได้แต่ตามต้อยๆ

 "ตอนนี้ไปเก็บเลเวลกัน 3 คนเนอะー ไม่อยากเพิ่ม PT มั่วๆล่ะนะ"

"คนที่ชักชวน มีแต่เล็งพวกอายุไม่ถึง 15 ทั้งนั้น, โลลิคอน ไร้ประโยชน์ ไม่เอา"

"ชั้นก็ไม่รู้อะไรเลย เอาเป็นว่าฮิคาริกับฮิทากิสนุกก็ดีแล้ว"

"อะเหะเหะ ค่อยๆชิวๆกันเถอะ! หามอนอ่อนๆตีเก็บวัตถุดิบ"

"ไม่ต้องเก่งสุด ไม่ต้องรวยสุด เล่นสนุกก็ OK แล้ว, ชิวๆเนอะ"

นอกเมือง เป็นทุ่งหญ้า เลยไปอีกสุดสายตาจะเป็นป่า

เราผ่านประตูเหล็กขนาดใหญ่ ก้าวออกนอกเมือง

ประตูเหล็กจะเปิดเสมอ ไม่ปิดแม้ยามค่ำคืน, เนื่องจากแถบนี้มีแต่มอนอ่อนแอ เลยไม่เป็นไร

หลีกๆนักผจญภัยที่ล่ามอนอยู่แล้วนี้ แล้วก็เข้าไปใกล้ป่า

เห ยังงี้นี่เอง, จะได้เก็บวัตถุดิบสำหรับทำโพชั่นด้วย เป็นหินก้อนเดียวได้นกสองตัว

"โอะ, กระต่ายตัวเด้งไปมาล่ะ น่ารักหน่อยๆ"

"อ่ะ, ฮอปแรบบิ, สัตว์กินพืชที่ถ้าไม่ตีมัน ก็ไม่เป็นศัตรูล่ะ, ถ้าฆ่ามัน จะดรอปเนื้อกับขนกระต่าย!" ホップラビ

"การต่อสู้ครั้งแรกสินะ...? สกิล 【ฝีเท้านินจา】 ลุยล่ะ"

เห็นมอนตัวขาวๆโดดไปมาที่ปลายสายตา, มีกระต่ายขนาด 20 เซน อยู่หลายตัว กำลังกินหญ้ากันอยู่

ขามันดูพัฒนามากกว่ากระต่ายปกติรึเปล่า? ดูแล้วแยกไม่ออกแฮะ

ฮิบาริชักดาบหินออกจากเอว ฮิทากิก็ใช้สกิลกับเดินย่องไปจุดบอดของฮอปแรบบิ

"ชั้นยืนดูนะ.....ไม่เคยใช้แส้ด้วย"

"ฮะฮะ, นั่นสิเนอะ ถ้าเคยใช้สิ ถึงน่าตกใจ, คอยดูความเท่หนูนะ พี่ซึกุจ๋า"

ไปเกะกะก็ไม่ดี เลยดูอยู่ห่างๆมาหน่อย

ระหว่างนี้ ก็สำรวจดูตามพุ่มหญ้าไปด้วยดีไหม


* 

 



NEKOPOST.NET