[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。 ตอนที่ 47 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.47 - สาวน้อยตู้เย็นกับการปราบปลาหมึกยักษ์ 2


「รู้แล้ว เอางี้ดีกว่า! ถึงขั้นนี้ ก็อัดพิษเข้าไปในน้ำเลยละกัน!」

「งั้นชั้นจะใช้【Akushoku】จัดการหนวดพวกนี้ล่ะน้า〜!」

「เอาเลย!」

 

【Akushoku】ของเมเปิ้ลกลืนกินระยางค์พวกนั้น

แต่ละครั้ง คริสตัลสีแดงก็หายไปหนึงอัน

นี่คือการชาร์จ MP ครั้งสุดท้ายแล้ว

แซลลี่เองก็หายตื่นตระหนกแล้ว และก็เริ่มเห็นว่า พวกปลาที่ดูเหมือนจะมีไม่จำกัดนี้เป็นตัวแจก EXP ที่ดีเลยทีเดียว

พวกมันให้คะแนนประสบการณ์น้อย แต่ก็มี HP น้อยด้วย ทำให้แซลลี่ล่าพวกมันได้อย่างง่ายดาย

ยิ่งกว่านั้น ก็เป็นการช่วยไม่ให้พวกปลาไปขัดแข้งขัดขาเมเปิ้ล

 

「คงต้องปล่อยให้เมเปิ้ลจังจัดการ แล้วก็ทำสิ่งที่เราพอทำได้ล่ะ」

 

แซลลี่วิ่งไปทั่วแล้วจัดการพวกปลาด้วยวิธีโจมตีแล้วหลบ

 

แซลลี่ยกเวทีหลักให้เมเปิ้ล

และเมเปิ้ลที่ว่านั่น

 

 

「เอาล่ะ〜… คงไปได้สวยนะ〜…」

 

เมเปิ้ลเดินเข้าหากำแพงน้ำ

พวกระยางค์เพิ่งโดนลบหายไป เธอจึงมีเวลาว่างชั่วคราว

ส่วนพวกปลาไม่สนใจอะไร ยังคงโจมตีใส่เมเปิ้ล

 

「โอ๋〜… พอดูใกล้ ๆ ก็น่ารักดีแฮะ!」

 

เมเปิ้ลยื่นมือไปหาปลา เจ้าปลาตัวนั้นก็พุ่งชนมือเธอไม่หยุด

เมเปิ้ลยิ้ม เธอที่โดนมอนสเตอร์โจมตีกลับเหมือนหยอกเล่นกับปลาซะงั้น

 

「ว่ายไปห่าง ๆ จะดีกว่าน้า〜?」

 

เมเปิ้ลแทงชินเกตสุเข้าไปในกำแพงน้ำ

 

「【Hydra】!」

 

มังกรพิษพุ่งเข้าไปในน้ำโดยไม่มีเป้าหมาย

แน่นอนว่า มันละลายไปในน้ำโดยที่ไม่สามารถทำความเสียหายให้เจ้าปลาหมึกได้

 

「เปลี่ยนทะเลสวย〜 ใหัเป็นทะเลพิษกันเถอะน้า〜!」

 

อาณาเขตทะเลกว้างมาก เธอจึงต้องยิงมังกรพิษอีกเยอะ

น้ำเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงที่เข้มกว่าครั้งก่อน

 

「ถอยไปอีกหน่อยดีกว่า จะได้ไม่โดนหนวดมันตี」

 

เธอหลบไปอยู่ตรงกลางห้อง

กว่าจะใช้【Hydra】ได้อีกครั้ง ต้องรอเวลาอีกหน่อย

ซึ่งระยางค์พวกนั้นคงจะงอกใหม่เสร็จก่อน

แซลลี่ไม่ได้โจมตีเจ้าปลาหมึกอีก ดังนั้นแน่นอนว่า ระยางค์พวกนั้นต้องมุ่งไปที่เมเปิ้ลทั้งหมด

 

「อยากทำอะไรก็ทำไปเลย!」

 

เมเปิ้ลนอนราบกับพื้น

เธอคิดว่า ดิ้นรนไปก็ไร้ประโยชน์เพราะเธอวิ่งหนีไม่พ้นอยู่แล้ว สุดท้ายก็คงกลายเป็นลูกบอลกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ดี

 

「โอ๋?!」

 

พอเธอนอนลง ระยางค์พวกนั้นก็ทุบตัวเธอจากด้านบน

ต่างกับตอนยืน ร่างเธอไม่โดนกระแทกเด้งไปเด้งมา

 

「แบบนี้ก็ดีเลย! ดีมั่ก ๆ!」

「อุวะ… ทำอะไรแปลก ๆ อีกล่ะ…」

 

แซลลี่เองก็กำลังนำฝูงปลาวิ่งแข่งมาราธอนอยู่  ตัวเองก็ทำอะไรแปลกพอกัน

 

「【Hydra】!」

 

สักพัก เมเปิ้ลก็ลุกขึ้นแล้วยิงเข้าไปในน้ำ จากนั้นเธอก็นอนลงอีก

เนื่องจากเธอค้นพบว่า ถ้านอนลง ตัวเธอจะไม่โดนเหวี่ยงไปเหวี่ยงมา เธอจึงนอนลงใกล้ ๆ กำแพงน้ำซะเลย พอยื่นชินเกตสุไปก็ถึง

เมเปิ้ลใช้วิธีนี้ระหว่างรอจนถึงการโจมตีครั้งต่อไป

แต่แล้วก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น

เช่นเดียวกับทางฝั่งของแซลลี่

 

「「หือ?!」」

 

พวกเธอเห็น HP ของเจ้าปลาหมึกลดลงนิดหน่อย

มันเป็นการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยซึ่งอาจดูพลาดไปก็ได้ แต่พวกเธอบังเอิญเห็นจังหวะที่แถบ HP ลดลงพอดี

 

「มันลดลงนิดนึงอ่ะ!」

「อืม เหมือนใช่นะ แต่ว่า…」

 

ระยะเวลากว่าที่ HP มันจะลดอีกครั้งก็นานมาก

ราว ๆ 5 นาทีได้ ยิ่งกว่านั้น HP มันยังลดลงไปแค่ 1 มม.

จะรอจน HP มันหมดเห็นทีจะลำบาก

 

นั่นหมายความว่า พิษยังอ่อนไป

แต่แค่รู้ว่ามันได้ผลก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

 

「จัดเต็มไปเลย!」

「อื้อ!」

 

พอยิง【Hydra】เพิ่มไปอีกสองสามครั้ง HP มันก็ลดลงเร็วขึ้น

ผ่านไปชั่วโมงนึง พวกเธอก็ลด HP มันไปได้ราว 10%

เจ้าปลาหมึกยังคงเหลือ HP อยู่ราว 60%

ถ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไป ต้องใช้เวลาอีก 6 ชั่วโมง

 

「【Poison Lance】!」

 

เมเปิ้ลยิง【Hydra】ไม่ได้อีกแล้ว เธอจึงเรียกใช้สกิลอื่นเผื่อว่าจะช่วยได้อีกนิดก็ยังดี

 

「ถ้าต้องวิ่งต่ออีก 6 ชั่วโมงนี่ มันก็นะ…」

「ทำไงกันดีล่ะเนี่ย…」

 

พวกเธอคิดแล้วก็คิด แต่ก็ยังไม่มีวิธีเปลี่ยนสถานการณ์ในขณะนี้ให้ดีขึ้นได้แบบทันตาเห็น

ด้วยประการฉะนี้ อีกหนึ่งชั่วโมงจึงผ่านไป HP ของเจ้าปลาหมึกลดลงเหลือ 50%

 

「อุวะ?!」

 

เมเปิ้ลนอนอยู่ข้างกำแพงน้ำ เธอจึงรู้ได้ในทันทีว่า

ผืนน้ำเริ่มขยับใกล้เข้ามา

ทั้งผนังและเพดานพากันบีบเข้ามา

และเมื่อมันหยุดลง พื้นที่ที่สองสาวอยู่ก็ลดลงไปครึ่งนึง

 

พร้อมกันนั้น เจ้าปลาหมึกเริ่มพ่นหมึกออกมา

จนทำให้พวกเธอมองไม่เห็นตัวมันอีกแล้ว

ถ้าพวกเธอใช้วิธีโจมตีแบบตรงไปตรงมา ก็คงลำบากมาก

เพราะขยับตัวในน้ำก็ลำบากอยู่แล้ว แถมทัศนวิสัยในน้ำยังแย่อีกต่างหาก

แต่ทั้งหมดทั้งปวงนี้ ไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับสองสาวที่ไม่เคยใช้วิธีตรงไปตรงมาแต่แรก

 

「เมเปิ้ลจัง! ยังเหลือ【Akushoku】อีกเท่าไหร่?」

「ครั้งเดียว!」

「……งั้นเก็บไว้ก่อน!」

「เข้าใจแล้ว!」

 

อันที่จริง เมเปิ้ลไม่รู้หรอกว่าแซลลี่วางแผนอะไรไว้ แต่เธอก็เก็บมันไว้ตามที่เพื่อนบอกแล้วรับการโจมตีต่อไป

เนื่องจากกำแพงน้ำบีบเข้ามา พวกปลาจึงเข้าโจมตีได้เร็วขึ้น

นั่นหมายความว่า แซลลี่จะหลบได้ยากขึ้น

 

「【Provoke】!」

 

เป็นแผนที่ดีที่ให้เมเปิ้ลรับการโจมตีของพวกปลาแทน เพราะแซลลี่หลบได้ยาก

ถ้าเกิดตายไปเพียงเพราะอยากได้คะแนนประสบการณ์เพียงเล็กน้อย ความพยายามที่ผ่านมาของพวกเธอคงสูญเปล่า

 

「ขอบใจนะ!」

「แค่นี้ชิว ๆ!」

 

ดูเหมือนน้ำหมึกจะไม่ได้ถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง มันจึงกระจายออกและเจือจางลงเหมือนพิษของเมเปิ้ล

และไม่มีการพ่นหมึกซ้ำสอง เจ้าปลาหมึกกลับไปว่ายน้ำอย่างสง่างามเช่นเคย

 

「ตรงนั้นเหรอ… จะถึงไหมน้อ…? โอ๊ตส์! เมเปิ้ลจัง!」

 

แซลลี่เรียกเมเปิ้ล

เมเปิ้ลก็ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหา

 

「จะทำอะไรเหรอ?!」

「ตามชั้นมานะ! 【Leap】!」

 

แม้ว่าเธอจะกระโดดเข้าไปหาเจ้าปลาหมึก แต่ก็ยังห่างอีก 15 เมตร

 

「【Cover Move】!」

 

เมเปิ้ลตามไปอย่างที่แซลลี่บอก

 

「ไปกันเลย!【Shoulder Throw】!」

 

แซลลี่จับเมเปิ้ลแล้วเหวี่ยงเธอเข้าหาผิวน้ำ

 

「เอ๋?!!」

「【Impact Fist】!」

 

กระสุนลมถูกปล่อยจากกำปั้นของแซลลี่ทะลวงผิวน้ำพร้อมผลักดันตัวเมเปิ้ลไปด้วย

เมเปิ้ลที่ถูกเหวี่ยงตรงไปหาเจ้าปลาหมึกฟาดโล่เข้าใส่

แถบ HP ของมันลดลงเห็น ๆ

 

「ขอตั้งชื่อท่านี้ว่า กระสุนปืนใหญ่เมเปิ้ล!」

「เฮ้ย แล้วตอนลงทำไงเนี่ยยยยยย?!」

「……ไม่ได้คิดไว้แฮะ」

 

แล้วเมเปิ้ลจังของเราก็กระแทกพื้นดังตูม




NEKOPOST.NET