[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。 ตอนที่ 45 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.45 - สาวน้อยตู้เย็นกับเอนเชียนฮาร์ท


         เมเปิ้ลส่งข้อความถึงแซลลี่ทันที

แซลลี่รีบมาตรงน้ำพุยักษ์อย่างด่วนจี๋

 

「โอ〜… มันส่องแสงอ่ะ〜」

「อื้อ ชั้นว่ายังงี้น่าจะมีอะไรเกิดขึ้นมั่งล่ะ」

 

แซลลี่เข้าไปในอ่างน้ำพุแล้วเรียกใช้【Ocean】.

 

「มันสว่างขึ้น แต่ก็… เหมือนไม่ช่วยแฮะ」

 

น้ำจาก【Ocean】ถูกดูดไปหมด

แซลลี่ไหล่ตกเพราะไม่คืบหน้าอีกแล้ว แต่เมเปิ้ลเหมือนจะนึกอะไรได้แล้วบอกว่า

 

「แล้วถ้า… เติมน้ำพร้อมกันล่ะ? ดูซิ ในภาพมีน้ำพุสี่อันนะ!」

「ก็จริงนะ… แต่จะเติมน้ำพร้อม ๆ กันได้ยังไง ต่อให้ใช้【Super Acceleration】ก็คงไม่ทันอยู่ดี」

「แต่ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว จะลองดูมั้ยล่ะ?」

「เอ๋? ลองอะไรเหรอ?」

「ไม่ใช่แซลลี่จังคนเดียวหรอกนะที่สร้าง "น้ำ" ได้น่ะ」

 

เมเปิ้ลพูด แล้วเล่าแผนของเธอให้แซลลี่ฟัง

 

「เอ๋!…เข้าใจล่ะ อืม… จริงด้วย มาลองกันเถอะ」

 

แซลลี่เรียกใช้【Ocean】ในอ่างน้ำพุอีกครั้ง

แต่ก่อนหน้านั้น เมเปิ้ลร้องว่า

 

「【Hydra】!」

 

ถูกต้องแล้วคร้าบ พิษก็ถือเป็นของเหลวชนิดหนึ่ง

แล้วมังกรพิษตัวนี้ยังมีถึงสามหัว

แต่ละหัวพ่นพิษไปยังอ่างน้ำแห้งขอดของน้ำพุแต่ละอัน

นอกจากจะไม่แน่ใจว่า เติมน้ำในเวลาเดียวกันหรือไม่ พวกเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า มันจะต้องเป็นน้ำธรรมดาเท่านั้นหรือไม่

แต่ถึงกระนั้น พวกเธอก็ต้องลองดูซักตั้ง

 

สืบเนื่องมาจากช่วงเวลาที่เกิดเหตุการณ์นี้

ตอนนี้เกือบถึงเที่ยงคืนแล้ว

พวกเธอไม่รู้ว่าแสงนั้นจะหายไปเมื่อไหร่ ถ้าต้องรอครั้งต่อไป ก็คงต้องเป็นคืนวันที่ 6

ซึ่งพวกเธอไม่สามารถเสียเวลาขนาดนั้น

 

แผนของเมเปิ้ลมีช่องโหว่เต็มไปหมด แต่คราวนี้ดูเหมือนพระเจ้าจะเข้าข้างพวกเธอ

 

「อุวะ?!」

「สว่างมาก…!!」

 

แสงสว่างวาบพุ่งจากน้ำพุสามอันไปยังน้ำพุยักษ์

แสงของน้ำพุยักษ์แรงขึ้น ๆ และคริสตัลสีแดงลอยขึ้นไปบนฟ้า

คริสตัลนั้นดูดซับแสงจันทร์และเมื่อแสงของมันเข้มข้นขึ้น ก็ยิงแสงสีแดงเป็นเส้นสายแล้วแตกกระจาย

 

「หือ…?」

「ก-เกิดอะไรขึ้น?」

 

สองสาวสำรวจรอบข้างอย่างละเอียด แต่ทันใดนั้น ก็เกิดเสียงระเบิดตูมใหญ่จากด้านหลัง

ทั้งคู่หันกลับไปด้วยความตกใจกับเสียงที่ก้องสะท้อนทั่วเมืองร้างที่เงียบงัน

 

「อ-อะไร?!」

「ตรงนั้น…!」

 

ถนนสายหลักที่วิ่งจากสี่แยกที่มีน้ำพุยักษ์ไปยังหน้าผานั้น

ศาลเจ้าและชะง่อนหินถูกอะไรบางอย่างพุ่งคว้านลงไป

และมีอะไรบางอย่างที่มีสีขาวส่องแสงอยู่ตรงบริเวณที่ไกลลิบ ๆ นั้น

เสียงที่ได้ยินก่อนหน้านี้คือเสียงที่เกิดจากการทำลายศาลเจ้าและชะง่อนหินด้วยส่วนนึง

 

สองสาวเข้าไปตรวจสอบสิ่งที่ส่องแสงสีขาวและพบวงเวทที่เจอบ่อยในอีเวนต์นี้

พวกเธอเช็คจุดที่ชะง่อนหินถูกแทงทะลุ ระมัดระวังไม่ไปเหยียบโดนวงเวท แล้วก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

 

 

「อุวะ……」

「น-นั่นมัน……」

 

จริงอยู่ เสียงชะง่อนหินถูกทำลายก็เป็นส่วนหนึ่งของเสียงระเบิดที่ได้ยินก่อนหน้านี้

แต่มันก็เป็นเพียงตัวประกอบเท่านั้น

ตัวจริงของเสียงระเบิดก็คือ

 

หลุมดำทมิฬที่เจาะจากผิวทะเลลงไปยังส่วนลึกข้างใต้

 

「ต้องมีอะไรอยู่ข้างล่างนั้นแน่นอน……」

「น่าจะเป็นงั้นนะ เมเปิ้ลจัง กระโดดลงไปกันมั้ย?」

「ม-ไม่เอ๊า! น่ากลัวเกินไปแล้ว!」

 

ขณะนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน

การกระโดดลงทะเลที่ดูวังเวงตอนแรก แล้วกลายเป็นน่าสยองขวัญในตอนนี้ ต้องใช้ความกล้าหาญอย่างยิ่ง ซึ่งแน่นอนว่าเมเปิ้ลไม่กล้า แม้ว่าเธออาจจะไม่บาดเจ็บก็ตาม

 

「ถ้างั้น… ก็เข้าวงเวทละกัน… มันน่าจะส่งเราไปก้นหลุมนั่นเหมือนกันแหละ」

「ที่ที่ยังไม่มีใครสำรวจใช่มั้ย」

「อื้อ」

 

สองสาวนับหนึ่งสองแล้วเดินเข้าวงเวทพร้อมกัน

เช่นเดียวกับทุกครั้ง เงาร่างของสองสาวกลายเป็นอนุภาคแสงแล้วหายวับไป

 

 

 

 

「ที่่นี่มัน?」

「แซลลี่จังเหรอ? มันมืดน่ะ ชั้นมองอะไรไม่เห็นเลย…」

「รอแป๊บจ้ะ」

 

แซลลี่เอาคบไฟออกมาจากช่องเก็บไอเท่มแล้วจุดไฟ

 

「ในทะเล ใช่มั้ยเนี่ย?」

「…อา!! มองข้างบนซิ!」

 

แซลลี่แหงนมองตามที่เมเปิ้ลบอก มีท้องฟ้าที่มีดาวระยิบระยับอยู่บนนั้น

 

「ไม่ต้องสงสัยแล้วล่ะ ตอนนี้เราอยู่ที่ก้นหลุม」

「มีทางไปต่อด้วยอ่ะ」

 

มีทางเดินรูปครึ่งวงกลมสวยงามทอดยาวออกไป

ผนังของทางเดินคือน้ำทะเล

พลังบางอย่างได้ฉีกทะเลออกแล้วสร้างเส้นทางขึ้นมา

 

「รีบ ๆ เข้าไปดีกว่า ถ้ามันกลับสู่สภาพเดิมล่ะก็ เราเสร็จแน่」

「อื้อ จริงด้วยนะ」

 

พวกเธอเดินฉับ ๆ ในอุโมงค์ใต้น้ำที่มืดสนิท

ในตอนกลางวัน มันอาจเป็นทิวทัศน์ที่สวยงาม แต่คงไม่มีใครได้เห็น เนื่องจากอีเวนต์นี้เกิดขึ้นในตอนกลางคืนเท่านั้น

สองสาวใจไม่ค่อยดีเมื่อต้องอยู่ในความมืดโดยมีเพียงแสงสว่างจากคบไฟ พวกเธอจับมือกันและกันไว้โดยสัญชาติญาณ

 

「อา!! มีแสงอยู่ข้างหน้า!」

「จ-จริงด้วย!」

 

สองสาวเร่งฝีเท้าเข้าไปหาแสงนั้น มันค่อย ๆ ใหญ่ขึ้น และเมื่อไปถึง ก็เห็นว่ามันมีขนาดใหญ่กว่าความสูงของทั้งคู่เสียอีก

 

แหล่งแสงสว่างนั้นมาจากท้องทะเล

มันเป็นทะเลยามเช้าที่สว่างไสว ราวกับเวลาได้เดินล่วงหน้าไปเฉพาะบริเวณนั้น

เหล่าปลาว่ายไปมาอย่างมีความสุข เสียงบุ๋ม ๆ ดังแว่วมา

ทะเลช่วงนั้นแผ่ขยายออกราวกับจะต่อต้านทะเลที่ดำมืด ช่วยเปลี่ยนอารมณ์ของสองสาวที่หวาดกลัวได้เป็นอย่างดี

และก็มีบันไดที่ทำจากปะการังยื่นมาจากตรงนั้นราวกับจะแทงทะลุผืนทะเลเข้าไป

บนยอดบันได มีประตูขนาดยักษ์ประดับด้วยปะการังอยู่ ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นั่นคือห้องบอสที่พวกเธอเคยเห็นมาหลายต่อหลายครั้ง

 

「【จงปัดเป่าความชั่วร้ายนั้นเสีย】งั้นเหรอ……พร้อมรบหรือยังจ๊ะ?」

「อื้อ! พร้อมเสมอจ้า!」

 

เมเปิ้ลตั้งท่ายกโล่ใหญ่ สื่อว่าเธอพร้อมแล้ว

แซลลี่สูดลมหายใจลึกแล้วเปิดประตู

สิ่งแรกที่เธอทำคือ สอดส่องสายตาดูว่ามีอะไรอยู่ในห้อง

 

การต่อสู้จะเริ่มขึ้นทันทีที่พวกเธอเข้าไปข้างใน แล้วก็จะออกมาไม่ได้จนกว่าจะรู้ผลแพ้ชนะ

 

การตรวจสอบสภาพด้านในก่อนรบ จะช่วยให้พวกเธอได้เปรียบในการต่อสู้

สภาพในห้องเป็นปัจจัยที่สำคัญมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับแซลลี่ที่เน้นการหลบหลีก

 

「เมเปิ้ลจัง ข้างในเป็นโดมครึ่งวงกลม แล้วก็สว่างมาก ประมาณเดียวกันกับที่ที่เราอยู่ตอนนี้อ่ะ」

「หุ ๆ」

「แล้วก็… กว้างมากด้วย เส้นผ่าศูนย์กลางราว ๆ 50 เมตรได้ เพดานก็สูง」

「งั้น… บอสคงตัวใหญ่มั้ง?」

 

เพราะห้องใหญ่ เป็นใครก็คิดว่าบอสคงตัวใหญ่

 

「พื้นเป็นหินแห้งสนิท… ดูเหมือนจะไม่มีกับดักด้วย」

「โอเคจ้า〜… งั้นก็เข้าไปกันเถอะ」

「ไปกันเลย!」

「อื้อ!」

 

สองสาวพุ่งตัวเข้าไปในห้อง

เมเปิ้ลไม่ได้ยกโล่ใหญ่ เพื่อจะได้ไม่เผลอใช้【Akujiki】โดยไม่จำเป็น

อย่างที่แซลลี่บอก ไม่มีกับดัก แล้วก็ไม่มีการโจมตีประปรายที่จะทำให้ต้องเสีย【Akujiki】ไปเปล่า ๆ ด้วย

 

「………! มันมาแว้วววว!」

「อื้อ!」

 

*ปัง* ดังลั่น ระยางค์หลายอันยื่นลงมาจากเพดาน

 

 

ระยางค์คล้ายกับหนวดปลาหมึก

ไม่ใช่แค่คล้ายละ มันคือระยางค์ของปลาหมึกจริง ๆ

ปลาหมึกยักษ์แหวกว่ายอยู่บนเพดานห้อง ยื่นมาแต่ระยางค์เพื่อโจมตี

 

「บอสของดันเจี้ยนนั้นเหรอ?!」

「แต่เราไม่ได้อยู่ใต้น้ำนี่นา?!」

 

 สองสาวยังประหลาดใจอยู่ แต่เจ้าปลาหมึกยักษ์ก็ลงมือโจมตีแล้ว

ระยางค์ที่ยาวกว่าความสูงของสองสาวเหวี่ยงใส่เมเปิ้ล

 

「มันทำอะไรชั้น… ไม่ได้หรอก!」

 

โล่ใหญ่กลืนกินหนวดปลาหมึกเข้าไป แต่แถบ HP ของเจ้าปลาหมึกที่เห็นลิบ ๆ ไม่ได้ลดลงเลย

ไม่ได้แปลว่ามันมีความอึดสูงมาก

แต่แปลว่า ทำความเสียหายให้มันไม่ได้เลยตะหาก

 

「เราคงต้องโจมตีตัวมัน!」

「เอ๋?!!」

「นี่มัน……ยากอยู่แฮะ…」

 

แซลลี่พึมพำขณะเหลือบมองเจ้าปลาหมึกที่ว่ายอยู่ข้างบน

เจ้าปลาหมึกไม่สนใจ ยังคงโจมตีจากจุดปลอดภัยต่อไป




NEKOPOST.NET