[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。 ตอนที่ 43 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.43 - สาวน้อยตู้เย็นกับการสำรวจชายฝั่ง


         แซลลี่และเมเปิ้ลกำลังเดินเลียบชายฝั่งทะเล

พวกเธอจึงได้รู้ว่าแมพสำหรับอีเวนต์ครั้งนี้เป็นเกาะขนาดใหญ่

เกาะแห่งนี้ล้อมรอบด้วยทะเล

และมีเกาะลอยฟ้าอยู่หลายเกาะ

 

「มีห้องสมุดอยู่บนนั้นด้วย〜…เพิ่งรู้ว่าเกาะลอยฟ้าก็เป็นส่วนนึงของแมพด้วย」

 

เมเปิ้ลพึมพำขณะแหงนมองท้องฟ้า

มีเกาะลอยฟ้าอยู่ทั่วแมป เท่าที่เห็นจากตรงนี้มีอยู่ 6 เกาะ แต่ก็อาจจะมีเกาะอื่น ๆ ซ่อนอยู่หลังภูเขาที่เจอเจ้านกอีกก็ได้ จึงไม่สามารถระบุจำนวนที่แน่ชัดลงไป

พูดง่าย ๆ คือ ถ้าตัดเอาเกาะที่คาเอเดะบอกว่าเป็นที่ตั้งของห้องสมุดออกไปแล้วล่ะก็ ยังมีอีกตั้ง 5 เกาะที่เธอยังไม่ได้สำรวจ

 

「แต่ก็นะ อาจมีคนอื่นสำรวจไปแล้วก็ได้」

「ถ้าเป็นดันเจี้ยนที่เคลียร์ได้ด้วยการต่อ【จิ๊กซอว์ที่ต้องทำเสร็จภายใน 4 วัน】ล่ะก็… เป็นเราสองคนคงเคลียร์ได้อย่างเร็วเลยล่ะ!」

「แต่ก็ไม่รู้นะว่ายังเหลือดันเจี้ยนแบบนั้นอยู่รึเปล่า」

「ก็จริง แต่ชั้นคิดว่าคงมีอีกหลายดันเจี้ยนที่มาแนวแบบนั้นน่ะนะ〜」

 

เมเปิ้ลกับแซลลี่เคยพิชิตแต่ดันเจี้ยนประเภทเคลียร์ด้วยการต่อสู้ ดังนั้นเมเปิ้ลจึงอยากลองท้าทายดันเจี้ยนที่ต้องเคลียร์ด้วยการสำรวจหรือไขปริศนาดูบ้าง

 

「จะเจอหรือเปล่าก็ขึ้นกับดวงอย่างเดียวแล้วล่ะ」

「นั่นดิ」

 

สองสาวเดินเลียบชายฝั่งไปคุยไป

ป่าปกติที่อยู่ด้านข้างยังไม่มีมอนสเตอร์ออกมา

นอกจากจะต่อสู้กับมอนสเตอร์ปูยักษ์ที่ออกมาเป็นครั้งคราวแล้ว

สองสาวก็เดินเป็นหลัก

และแล้วเวลาก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

ชายหาดสิ้นสุดลง พื้นเริ่มลาดเอียง

พวกเธอค่อย ๆ ห่างออกจากทะเล แล้วก็เจอหน้าผา

 

「อย่าตกนะ เมเปิ้ลจัง?」

「ม-ไม่ตกหรอกน่า〜!」

 

ทางเดินก็ไม่ได้แคบ อีกด้านนึงก็เป็นแค่ป่า

ถ้าไม่เกิดเหตุเหลือเชื่อขึ้นมา พวกเธอคงจะไม่ตกหน้าผาหรอก

 

「แต่ก็นะ ต่อให้เมเปิ้ลจังตกลงไป ก็ไม่ตายหรอก」

「แต่ชั้นปีนขึ้นมาไม่ได้นี่ดิ」

 

เอาเถอะ แค่ไม่ตกลงไป ก็ไม่มีปัญหาแล้วล่ะ

 

 

เดินต่ออีกสองชั่วโมง

ป่าที่อยู่ด้านข้างหายไปแล้ว แต่เจอซากเมืองร้างมีมอสปกคลุมอยู่ทางขวา

ภูมิประเทศแบบนี้น่าจะมีอะไรบางอย่าง

แท่งหินที่แผ่ขยายออกจากซากเมืองร้างต่อเนื่องไปจนถึงขอบหน้าผา

และตรงนั้น มีหินหลายก้อนตั้งเรียงรายอยู่รอบ ๆ แท่นที่อยู่ตรงกลาง

 

「มีอะไรบางอย่างใช่มั้ยนั่น?」

「ถ้าไม่โดนใครสำรวจไปก่อนแล้วอ่ะนะ」

 

สองสาวเดินไปที่ซากเมืองร้าง

พวกเธอค้นหาในอาคารที่ผุพังทุกหลัง แต่ก็ไม่เจออะไรเลย

แต่ถึงงั้น พวกเธอก็ยังค้นหาต่อไปเผื่อว่าจะมีห้องลึกลับอยู่ แล้วการสำรวจของพวกเธอก็สะดุดลง

 

「โอ… 」

 

ขณะที่แซลลี่กำลังจะเดินออกจากอาคารนั้นเอง เธอก็รีบหลบซ่อนตัว

เมเปิ้ลก็ซ่อนตาม

มีผู้เล่นสามคนอยู่ตรงนั้น

เมื่อเทียบกับผู้เล่นที่เมเปิ้ลกับแซลลี่เจอมาก่อนหน้านี้ อุปกรณ์สวมใส่ของพวกนี้ดีกว่าอย่างชัดเจน

ถึงจะเทียบไม่ได้กับชุดสวมใส่ที่มีเพียงหนึ่งเดียว แต่ก็ถือว่าดีพอสมควรเลย

เลเวลของพวกนั้นก็คงจะไม่เลวเช่นกัน

พวกนั้นอยู่ห่างไปไม่ไกล ถ้าพวกเธอเผลอทำเสียงดัง พวกนั้นก็อาจเจอพวกเธอได้

 

「ทำไงดี?」

 

เมเปิ้ลกระซิบข้างหูแซลลี่

 

「จะสู้ก็ได้ จะไม่สู้ก็ได้… ถ้าจะสู้ ชั้นลุยคนเดียวก็ได้ หรือเธอจะสู้ด้วยก็ได้」

 

ดูเหมือนไม่มีตัวเลือกที่จะให้เมเปิ้ลออกไปสู้คนเดียวแฮะ

และแล้ว เรื่องน่าสนใจก็ดังจากปากผู้เล่นกลุ่มนั้น

 

「เฮ้ย หนังสือเล่มนั้นมีข้อมูลอะไรมั่งมัย?」

「ไม่รู้ดิ สภาพแย่สุด ๆ อ่านได้แค่บางส่วนเอง… บอกได้แค่ว่า พูดถึงน้ำ แต่ตำแหน่งของ【Ancient Heart】……」

「ฝากหน่อยละกัน อย่าลืมว่าถ้าแกตาย มันจะดร็อปนา รีบอ่าน ๆ เข้าเหอะ」

「เออ รู้แล้วน่า」

 

พูดจบ พวกนั้นก็เดินไปยังจุดที่น่าจะเป็นฐานของพวกเขา

โดยไม่สังเกตเห็นเมเปิ้ลกับแซลลี่

พวกเธอหลบออกมาจากตรงนั้น

 

「เมเปิ้ลจัง ชั่้นอยากเชือดพวกนั้น… แต่ถ้าท้าสู้ตรง ๆ พวกนั้นคงจะหนีเพราะกลัวโดนแย่งแหนังสือ งั้นทำยังงี้นะ…」

 

แซลลี่รีบกระซิบบอกแผนการ

 

「……เข้าใจแล้ว แต่มันโอเคแน่นา?」

「หุ ๆ ๆ แน่ซิจ๊ะ!」

 

พวกนั้นกำลังเดินจากไป

ถ้าช้ากว่านี้ ก็จะถึงระยะที่มองไม่เห็นแล้ว

 

เมเปิ้ลกับแซลลี่จึงเริ่มลงมือ

 

 

 

 

「เย้〜!! เหรียญที่ห้าแล้ว〜!」

 

เสียงเด็กสาวดังสะท้อนในซากเมืองร้าง

พอได้ยินเสียง ผู้เล่นทั้งสามคนก็รีบซ่อนตัวในเงามือแล้วหันกลับมา

ถ้าเป็นเรื่องจริง พวกเขาก็อยากชิงเอามา

เพียงแต่ ไม่รู้ว่าเธอคนนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน

เพราะอย่างนั้น จึงตกลงจะสังเกตการณ์เจ้าของเสียงพูดดูก่อน

เด็กสาวกระโดดดีใจออกจากเงามืดเพียงคนเดียว

เด็กสาวที่ยิ้มแฉ่งมีผ้าพันคอสีฟ้าและกางเกงสีเข้ม เครื่องแต่งกายสวยงามอย่างนี้ย่อมดึงดูดให้คนสนใจเป็นธรรมดา

แต่พอดูดี ๆ แล้ว

อุปกรณ์อื่น ๆ เป็นระดับผู้เริ่มเล่น

เป็นเสื้อผ้าที่ไม่ได้เสริมอะไรเลย

แล้วก็ไม่ช่วยเพิ่มสเตตัสแม้แต่น้อย

แม้แต่รองเท้าก็ยังเป็นระดับเริ่มต้น

 

「คิดว่าไง?」

「ชุดมือใหม่เห็น ๆ ถึงบางชิ้นจะเป็นของดี แต่ก็คงเพิ่งได้จากอีเวนต์นี้ล่ะมั้ง เห็นแล้วนึกถึงตอนชั้นเพิ่งเริ่มเล่นขึ้นมาเลย จับโน่นมาผสมนี่มั่วไปหมด……」

「แต่… เราไม่รู้ว่าเธอมีเหรียญจริงรึเปล่านี่ดิ」

 

ขณะที่พวกนั้นยังจับตาดูต่อไป เด็กสาวก็เรียกใช้มอนิเตอร์แล้วหยิบบางอย่างออกมา

 

นั่นคือ เหรียญ 5 เหรียญ

 

「หึ ๆ ๆ… ยังเหลืออีกแค่ครึ่งเดียว ครึ่งเดียวเท่านั้น〜!」

 

นั่นคงเป็นสิ่งที่เธอทำเป็นประจำทุกวัน

เธอนั่งบนแท่งหินแล้วชื่นชมเหรียญไปทีละเหรียญ พอครบ ก็ใส่กลับไปในช่องเก็บไอเท่ม

 

「คราวนี้ชั่วร์ป้าด ลุย」

「ฮื่อ อัดให้เละเลยพวกเรา」

 

เมื่อทั้งสามคนกระโดดออกจากที่กำบัง เด็กสาวทำท่าตกใจหันขวับไปมอง

เธอลุกขึ้นแล้วค่อย ๆ ถอยห่างออกพร้อมกับมีดสั้นในมือ

 

「อ-อะไรกันนี่t?」

「ขอโทษนะ แต่ พวกเราเองก็อยากได้เหรียญของเธอไปชื่นชมเหมือนกัน」

「………!!」

 

พอเด็กสาวทำท่าจะวิ่งหนี เจ้าสามคนนั่นก็ล้อมกรอบเธอไว้

เด็กสาวดูเหมือนไม่สามารถจัดการผู้เล่นที่กำลังย่างสามขุมเข้ามา เธอหันมองรอบตัว แข้งขาสั่นไปหมด

 

「โจมตี!」

「「โอ้!」」

 

ทั้งสามเหวี่ยงอาวุธของตัวเอง

มีดสั้นที่ฟาดสะเปะสะปะไม่สามารถต้านทานไว้ได้ อาวุธเหล่านั้นจมลึกเข้าไปในร่างของเด็กสาว

 

ทั้งสามกำลังฝันหวานถึงเหรียญ

 

แต่

ไม่มีเหรียญดร็อปอยู่ตรงนั้น

เด็กสาวหายวับไปราวกับเป็นภาพลวงตา

 

「「「หา?」」」

 

ระหว่างที่กำลังประหลาดใจ เอฟเฟคต์ความเสียหายก็กระจายออกจากตัวคนนึงในกลุ่ม

สองครั้ง สามครั้ง

ชายคนนั้นถูกฟันอย่างต่อเนื่องระหว่างที่มึนงงอยู่

แล้วก็กลายเป็นบาดแผลถึงตายในที่สุด

 

「ขอโทษด้วยนะ แต่ชั้นก็อยากได้หนังสือนั่นไปชื่นชมเหมือนกัน」

 

สิ้นเสียงนั้น เด็กสาวอ่อนแอที่พวกนั้นตั้งใจล่าก็หยิบหนังสือที่ดร็อปอยู่ขึ้นมา

 

「หา? ย-อย่ามามั่วนิ่มนะ!」

 

ท่ามกลางสถานการณ์ที่เหลวใหลไม่น่าเป็นไปได้ ผู้เล่นคนหนึ่งสติหลุดแล้วใช้สกิลฟัน แต่ก็ไม่โดน ราวกับว่าดาบนั้นไม่ยอมโดนตัวฝ่ายตรงข้ามเสียเอง

เด็กสาวถือมีดสั้นไว้ทั้งสองมือ

และกรีดมือข้างที่ฟันดาบใส่เธอพร้อมกับหลบหลีกไปด้วย

 

「อ๊าก?!」

 

พอชายคนนั้นสะดุ้ง เด็กสาวก็หยิบหนังสือ เก็บไว้ในช่องเก็บไอเท่มแล้ววิ่งหนีไป

 

「ด-เดี๋ยวเซ่!」

 

ชายที่ไล่ตามไปได้รับความเสียหายต่อเนื่องตามตัว

 

ในวินาทีถัดมา ส่วนท้องก็มีเอฟเฟคต์สีแดงราวเลือดสด ๆ แล้วร่างก็สลายเป็นแสงหายไป

 

 

เด็กสาวที่กำลังวิ่งหนีจู่ ๆ ก็หายไป แล้วไปปรากฏตัวตรงที่ที่ชายคนนั้นถูกจัดการ

 

「โดนหลอกซ้ำสองนี่ ไม่ไหวเลยน้า〜」

「หา? เอ๋? อ-อะไร……」

 

คนที่เหลือพึมพำอะไรสักอย่าง ท่าทางยังยอมรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้

และในเหตุการณ์นั้น เด็กสาว หรือ แซลลี่ ไม่มีทางแพ้อยู่แล้ว

 

 

「บ๋ายบาย」

 

ผ่านไปครู่นึง ร่างผู้เล่นคนที่เหลือก็กลายเป็นแสงแล้วหายไป

แซลลี่ไม่รู้ว่าจุดสตาร์ทของพวกนั้นอยู่แถวไหน แต่ที่แน่ ๆ คือ พวกเขาไม่มีทางได้หนังสือคืน

 

「ขนาดชั้น ยังเอาชนะไม่ได้… ไม่ต้องไปคิดว่าจะชนะเมเปิ้ลจังได้หรอกl」

เมเปิ้ลวิ่งมาหาแซลลี่

「เป็นไงจ๊ะ? แผนชั้นโอเคมั้ย?」

「อืม! แซลลี่ที่ทำตัวแตกต่างจากปกตินี่ก็น่ารักดีเนอะ!」

「ไม่ต้องดูเลย!」

「เฮะ ๆ〜 ไหนลองพูดว่า “เย้〜!” แล้วกระโดดอีกทีซิ!」

「ไม่เอา! ใครจะไปทำแบบอีกยะ! แทนที่จะไปสนใจเรื่องนั้น มาดูกันดีกว่าว่าเราได้อะไรมา」

「……ปล่อยไปก่อนก็ได้〜」

「…ได้งั้นก็ดีเลยจ้า. ……เล่นละครเนี่ยมันอายจังเลยอ่ะ〜」

 

แซลลี่ตกลงใจว่าจะไม่ทำอย่างนั้นอีกถ้าไม่จำเป็นสุด ๆ จริง ๆ

สองสาวเริ่มตรวจสอบสินสงครามที่เพิ่งได้มา




NEKOPOST.NET