[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。 ตอนที่ 42 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.42 - สาวน้อยตู้เย็นกับทะเลและหาดทราย


「อุบ๊ะ… ดันมีอะไรที่คล้ายกับเจ้านั่นอยู่ด้วยแฮะ……」

 

แซลลี่พึมพำขณะตรวจสอบวงเวทและศาลเจ้า

"เจ้านั่น" ในคำพูดของเธอย่อมหมายถึงเจ้านกมอนสเตอร์ ถ้าเป็นไปได้ เธอไม่อยากสู้กับศัตรูระดับนั้นอีกแล้ว

 

「เอาเป็นว่า กลับไปถามความเห็นเมเปิ้ลก่อนดีกว่า」

 

แซลลี่เดินกลับไปที่บันไดและเดินกลับขึ้นไป

ก่อนหน้านี้แซลลี่จดจ่ออยู่กับการดำน้ำสำรวจจนไม่ได้หันหลังกลับไปดู ดังนั้นตอนนี้เธอเพิ่งสังเกตเห็นสภาพของชายหาด

 

「เมเปิ้ลจัง… เธอทำอะไรอยู่น่ะ……」

 

แม้จะมองจากเกาะเล็ก ๆ แห่งนี้ ก็ยังเห็นชัด

ว่ามีปราสาททรายขนาดมหึมาสูงกว่าแซลลี่อยู่ตรงนั้น

 

「คงต้อง… กลับไปก่อนล่ะนะ…」

 

แซลลี่รีบดำน้ำกลับไปยังชายหาด

 

「อุบ๊ะ…… ดูใกล้ ๆ ยิ่งอลังการงานสร้าง〜」

 

มันสูงกว่าแซลลี่สองเท่าทีเดียว

แถมยังได้ยินเสียงเล่นสนุกกันจากข้างใน

เมื่อไปถึงทางเข้าปราสาทและชะโงกดูข้างใน ก็เห็นเมเปิ้ลกับใครอีกคนนึง

ที่มีผมม้วนสีแดง สวมต่างหูรูปใบโพธิ์ ผิวขาว ดวงตาสีแดงแบบเดียวกับสีผม เธอสูงกว่าเมเปิ้ลเพียงนิดเดียว

นอกจากต่างหูแล้ว อุปกรณ์สวมใส่ชิ้นอื่น ๆ ก็ดูธรรมดา ๆ

ประมาณว่าไม่ได้ติดตั้งอาวุธไว้ด้วย

ไม่มีทั้งโล่ ดาบหรือไม้เท้า

และคนที่แซลลี่ไม่เคยเห็นนั้นกำลังเล่นโอเทลโล่กับเมเปิ้ลอยู่

 

「ว้า〜! ไม่นะ!」

「ตรงนี้ล่ะ เรียบร้อย〜」

 

เบี้ยสีขาวเต็มกระดานโอเทลโล่

สีเบี้ยที่เมเปิ้ลเลือกก็คือสีเดียวกับอุปกรณ์ที่เธอภาคภูมิใจ

นั่นก็คือ สีดำ พูดง่าย ๆ คือ เธอแพ้ราบคาบ

เมเปิ้ลที่กำลังหงุดหงิดสังเกตเห็นแซลลี่และลุกขึ้นยืน

 

「ยินดีต้อนรับกลับจ้า แซลลี่จัง〜!」

「เอ๋ อา อืม ขอบใจจ้ะ แล้วนั่นใครน่ะ?」

「สวัสดีจ้ะ ชั้นชื่อคานาเดะ  เพิ่งสร้างปราสาทกับเมเปิ้ลจังน่ะ」

「สนุกจังเลยเนอะ〜」

「จ้ะ〜」

 

แซลลี่รู้สึกว่าสองคนนี้คล้ายกันมาก

อาจเป็นเพราะทั้งคู่มีรูปแบบความคิดคล้าย ๆ กัน พวกเธอจึงสนิทสนมกันได้ในทันที

 

「เธอคิดว่าไง?」

「ชั้นคิดว่าไม่เป็นไรนะ ใช่มั้ย คานาเดะ?」

「ชั้นเลเวล 5 เอง ไม่ได้โม้นะ แต่ชั้นอ่อนแอสุด ๆ เลย」

 

พูดจบ คานาเดะก็แสดงสเตตัสของเธอให้แซลลี่ดู

เธอเลเวล 5 จริง ๆ

 

「ให้ชั้นดูง่าย ๆ แบบนี้ จะดีเหรอ?」

「ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร แซลลี่จังอยู่ปาร์ตี้เดียวกับเมเปิ้ลจัง งั้นก็ไม่มีปัญหา!」

 

แซลลี่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตอนที่เธอสำรวจใต้ทะเล แต่ดูเหมือนเธอจะไว้วางใจเมเปิ้ลมาก

เมเปิ้ลเองก็เช่นกัน

แซลลี่ที่ถูกเมเปิ้ลกดดัน จึงลงทะเบียนเป็นเพื่อนกับคานาเดะด้วย

โดยให้เหตุผลว่าเมเปิ้ลกับคานาเดะลงทะเบียนเป็นเพื่อนกันไปก่อนแล้ว

 

「อืม〜…… เรียกชั้นว่าแซลลี่ก็ได้นะ ถ้าเมเปิ้ลจังบอกว่าโอเค งั้นก็ไม่มีปัญหานะ อีกอย่าง……」

「อีกอย่างเหรอ?」

「ต่อให้เธอคิดร้ายกับเรา ชั้นคนเดียวก็จัดการเธอได้สบายอยู่แล้ว」

 

พูดจบ แซลลี่ก็ชักมีดออกมา

 

「รับรองว่าไม่ทำยังงั้นหรอก」

 

ถึงคานาเดะจะอยู่ด้วย แต่แซลลี่ก็บอกเรื่องดันเจี้ยนที่เพิ่งเจอให้เมเปิ้ลฟัง

 

「เอ๋〜…… ไม่อยากเข้าไปอ่ะ……」

「เหมือนกันเลย แต่ข้างในนั้นมีอะไรก็ไม่รู้… น่าเข้าไปดูนะ」

「อื〜ม…… เข้าใจล่ะ」

 

สองสาวเค้นสมองคิดว่าจะทำยังไงดี แต่คนที่ทำลายความเงียบงันนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น คานาเดะน่ะเอง

 

「ถ้าลำบากใจ งั้นชั้นเข้าไปดูให้มั้ย จุดสตาร์ทของชั้นห่างจากตรงนี้แค่ร้อยเมตรเอง」

 

เป็นข้อเสนอที่ผ่านการเตรียมใจตายไว้ด้วย

สองสาวบอกว่าไม่ต้องท่ำขนาดนั้นก็ได้  แต่คานาเดะพุ่งออกไปแล้ว

*ป๋อม แป๋ม* เธอว่ายน้ำไปจนเห็นเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ

 

「นั่นสกิล【Swimming I】นี่นา… งั้นก็น่าจะพอไปถึงเกาะนั้นได้…」

「จ-จะไหวมั้ยน่ะ?」

「ไม่รู้ซิ〜…」

 

พอทั้งคู่เห็นว่าไปจนถึงเกาะได้ ก็คิดถึงบางอย่าง

 

「คิดว่าไง?」

「ชั้นว่าน่าจะมีมอนที่แข็งแกร่งมาก ๆ อยุ่ในนั้นนะ〜…」

「แบบเดียวกับเจ้านกที่เราเจอเหรอ?」

「ใช่!」

 

อย่างไรก็ตาม นั่นก็เป็นแค่การคาดเดา ไม่แน่ว่า ปลายทางเทเลพอร์ทอาจเป็นห้องที่เต็มไปด้วยสมบัติก็ได้

 

「ถ้ามีสมบัติจริง ๆ งั้นคานาเดะก็จะได้ไปงั้นเหรอ?」

「ใช่」

 

ถ้าเจอสมบัติเข้าจริง ๆ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่เก็บมา

และต่อให้พวกเธอคิดจะไล่ตามไป ก็ไม่รู้ว่าปลายทางเทเลพอร์ทหลังจากนั้นจะไปที่ไหน

 

「อ้า〜 ตายจริง ๆ ด้วย」

 

ในตอนนั้นเอง คานาเดะก็เดินออกมาจากป่า

ถึงจะยังไม่ได้ฟังจากปากคานาเดะ แต่สองสาวก็ตระหนักถึงความสามารถของมอนสเตอร์ที่อยู่ในนั้นแล้ว

เพราะเหตุการณ์มันละม้ายคล้ายกันกับตอนที่เจอเจ้านกครั้งก่อน

 

「จะเล่าให้ฟังล่ะนะ เมเปิ้ลจัง」

「โฮ่ ๆ ล้างหูรออยู่แล้วจ้า」

 

แซลลี่ไม่ได้ว่าอะไร ถึงบทสนทนาจะออกไปทางเพี้ยน ๆ อยู่บ้าง

 

「ปลายทางเทเลพอร์ทอยู่ใต้น้ำน่ะ แถมน้ำนั่นยังทำให้เคลื่อนไหวไม่สะดวก ชั้นยังไม่ทันได้ทำอะไร ก็โดนปลาหมึกยักษ์บี้เอา」

「เข้าใจล่ะ……งั้นก็คงสู้ไม่ไหวจริง ๆ แหละ!」

 

ข้อแรกเลย มันเป็นสเตจใต้น้ำ นอกจากเมเปิ้ลจะเข้าไปไม่ได้แล้ว ถ้าน้ำในสเตจเป็นแบบเดียวกับ【Ocean】ของเธอล่ะก็ สกิลหลบหลีกของแซลลี่ก็ไร้ประโยชน์

พวกเธอไม่จำเป็นต้องฝืนเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง

ความกล้ากับบ้าบิ่นมันไม่เหมือนกัน

 

「เที่ยวนี้ขอผ่าน」

「คิดเหมือนกันเลย」

「งั้นสำรวจทะเลอีกสักหน่อยก็พอละกัน」

 

แซลลี่มองทะเลขณะยืดเหยียดตัว

น่าจะยังมีบางจุดที่เธอยังไม่ได้สำรวจ

 

「ให้ชั้นช่วยด้วยมั้ย? ถ้าเจอเหรียญ ชั้นจะยกให้พวกเธอนะ」

 

เป็นข้อเสนอที่ไร้ความเสี่ยงแต่ได้ผลตอบแทนสูง ซึ่งแน่ละ ของดีแบบนี้ไม่มีในโลก

 

「พูดจริงเหรอ ตานาเดะจัง?」

「ชั้นได้เจ้านี่ก็พอใจแล้ว」

 

พูดจบ คานาเดะก็หยิบลูกบาศก์รูบิกออกมา

 

「นั่นคือ?」

「รางวัลที่ได้จากอีเวนต์ไง มีวงเวทที่เชื่อมต่อไปยังเกาะลอยฟ้าที่อยู่หนือป่าด้านหลังโน่น…… แต่พอชั้นเคลียร์ได้ มันก็หายไปเลย ชั้นได้ไม้เท้ามาจากที่นั่นแหละ」

「เจ้าลูกบาศก์รูบิกเนี่ยนะไม้เท้า?!」

「ใช่แล้วจ้า ปลายทางเทเลพอร์ทเป็นห้องสมุดโบราณ แล้วก็… มีปริศนาจิ๊กซอว์อยู่ในห้องนึง ชั้นได้เจ้านี่มาตอนแก้ปริศนาได้ แต่ใช้เวลาตั้ง 4 วันแน่ะ」

 

เจ้าลูกบาศก์รูบิกลอยเหนือฝ่ามือคานาเดะ แล้วปล่อยแสงจาง ๆ ออกมา

 

「เจ้านี่เพิ่มสกิลให้ชั้นน่ะl」

「เห〜… แบบเดียวกับอุปกรณ์ของเราเลยแฮะ」

「มันเป็นสกิลที่เรียกว่า【Akashic Records】น่าสนใจมากเลยล่ะ」

「มันทำอะไรได้เหรอ?」

 

คานาเดะกำลังจะตอบคำถามเมเปิ้ล แต่เปลี่ยนใจ

 

「ถ้าเราได้ตี้กันเมื่อไหร่ ชั้นจะบอกเธอละกันนะ」

 

พอเห็นรอยยิ้มขี้เล่นนั้น เมเปิ้ลก็รู้ว่าถึงถามไปก็ไม่ได้คำตอบ

 

「อืม〜… จะตี้กันตอนนี้เลย คิดว่าคงไม่ได้หรอกนะ〜…」

「เข้าใจแล้ว〜 น่าเสียดายเนอะ」

 

คานาเดะยิ้มสนุก

ไม่ได้มีทีท่าเสียดายแม้แต่น้อย

คานาเดะเป็นผู้เล่นที่แตกต่างจากที่พวกเธอเคยเจอมาจนถึงตอนนี้ เธอมีนิสัยเฉพาะตัวที่เดาทางยาก

 

「ชั้นอยากเจอเธออีกหลังจบอีเวนต์นะ〜」

「ได้จ้า ไว้ตอนนั้นค่อยเล่นโอเทลโล่กันอีกนะ!」

「อืม ได้เลย」

「พวกเธอคุยกันเรียบร้อยแล้ว งั้นชั้นจะไปสำรวจล่ะ」

「ชั้นก็จะไปด้วยนะ  เผื่อจะช่วยอะไรได้」

 

แซลลี่กับคานาเดะเดินไปที่ทะเล

คราวนี้ เมเปิ้ลตั้งใจสำรวจชายหาดแบบจริงจัง

 

ผลก็คือ ไม่เจออะไรเลย

การสำรวจทั้งในทะเลและบนชายหาดเสร็จสิ้นโดยไม่เจออะไรที่สำคัญเลย

ถึงอย่างนั้น ก็นับได้ว่าสองสาวทำสิ่งที่น่าจะทำได้ในบริเวณนี้ครบหมดแล้ว

พวกเธอแยกทางกับคานาเดะแล้วออกค้นหาพื้นที่ที่จะสำรวจแห่งใหม่

 

「พยายามเข้าน้า〜!」

「แล้วเจอกันจ้า〜!」

 

พวกเธอกล่าวอำลาแล้วแยกทาง

 

 

「เป็นคนที่ทั้งลึกลับทั้งน่าสนใจเนอะ〜」

「งั้นเหรอ? ไม่เห็นรู้สึกเลย สงสัยเพราะอยู่กับเมเปิ้ลจังทุกวันละมั้ง〜…」

「พ-พูดแบบนี้หมายความว่าไงยะ?!!!」

 

ระหว่างนั้น สองสาวตกลงใจว่าจะเดินเลียบชายฝั่งทะเลไปเรื่อย ๆ

เพราะแบบนี้พวกเธอจะได้ไม่หลงทางไง




NEKOPOST.NET