[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。 ตอนที่ 36 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.36 - สาวน้อยตู้เย็นกับดันเจี้ยนใต้ทรายดูด


「อืม〜……ดูเหมือนจะถอดไม่ออกนะ」

 

*แซ่ก แซ่ก* แซลลี่พยายามดึงโซ่ แต่ดึงยังไงก็ไม่ขาด

 

「มีปุ่มอยู่ในมือชั้นด้วย?」

「ชั้นก็มี」

「เหมือนกันเลย……ตอนแรกมัวแต่ตกใจเลยไม่ได้สังเกต」

 

สรุปจากการพูดคุย สามสาวตัดสินใจกดปุ่มที่อยู่ในมือแซลลี่

พอปุ่มถูกกด หน้าจอสีฟ้าคล้ายกับหน้าจอสเตตัสก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

 

【โซ่จำกัดการเคลื่อนไหว】

โซ่ต้องสาปที่ล่ามผู้เล่น 3 คนไว้ด้วยกัน

ชะตากรรมของทั้งสามถูกเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน ถ้าใครสักคนตาย ที่เหลือก็ไม่รอด

【ไม่สามารถทำลายได้】

 

「อุบ๊ะ!… โหดจริง」

 

ในสถานการณ์ปัจจุบัน คนที่เสี่ยงที่สุดคือแซลลี่ เพราะไม่เพียงแต่หลบหลีกตามถนัดไม่ได้ HP เธอยังต่ำอีกด้วย

ไม่ว่ากดปุ่มของใคร ก็แสดงข้อมูลเดียวกัน

 

「ชั้นจะปกป้องเธอเองนะ」

 

เมเปิ้ลพูดขณะยกโล่ใหญ่เตรียมพร้อม

 

「อื้อ ต้องรบกวนแล้ว」

 

ทั้งสองพยักหน้าให้กัน

เป็นความเชื่อมันในกันและกันชนิดแทบมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเลยทีเดียว

 

「ทำแบบนี้ชั้นก็กลายเป็นคนนอกไปเลยน่ะซิ」

「……งั้นสงบศึกชั่วคราวนะ」

「อา เอางั้นก็ได้ จริง ๆ ก็ไม่อยากจะสู้ต่อแล้วเหมือนกัน……」

 

เด็กสาวชุดญี่ปุ่นสูดลมหายใจแล้วแนะนำตัว

เธอชื่อ คาสุมิ

ตามที่เห็น เธอถนัดการต่อสู้โดยใช้ดาบคาตานะ

 

「งั้น ระหว่างนี้จะสำรวจไปพลาง ๆ มั้ย?」

「เอาดิ!」

「อา ก็ดีเหมือนกัน ถ้าอยู่เฉย ๆ ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น เผลอ ๆ จะเอาโซ่ออกได้ถ้าเราเคลียร์ดันเจี้ยนนี้สำเร็จ」

 

สามสาวจึงเดินลงบันได้หินทรายที่อยู่เบื้องหน้า

 

「ขึ้นกับว่าจะเจอบอสแบบไหนอ่ะนะ ถ้าโชคไม่ดี อาจได้ตายหมู่」

「ขออย่าให้เจอแบบที่มีการโจมตีวงกว้างละกัน」

 

คาสุมิกับแซลลี่เดินลงบันได้ไป คอยระวังตัวไป ส่วนเมเปิ้ลก็มองล่อกแล่กไปรอบ ๆ

 

「รู้สึกอากาศมันชื้น ๆ มั้ย?」

「เอ๋? อา〜… เหมือนจะเป็นยังงั้นนะ」

「ผนังก็เปลี่ยนกลายเป็นผนังถ้ำไปแล้ว ด้านบนยังเป็นหินขัด แต่ลงมาข้างล่างนี้ มันดูไม่เรียบนะ」

 

ปลายทางของบันไดเป็นพื้นที่โล่งกว้าง

มีหินย้อยอยู่บนเพดาน น้ำที่หยดลงมาจากปลายหินย้อยส่งเสียงก้องสะท้อน

พื้นเป็นหินสีฟ้า ส่วนผนังถ้ำดูลื่น ๆ น่าขยะแขยงพิกล

พื้นเองก็เป็นเมือก ทำให้เดินลำบาก และสำรวจได้ยากขึ้นด้วย

 

「ดูตามสภาพแล้ว ไม่มีมอนสเตอร์เหรอนี่?」

「คิดว่างั้นนะ ดูเหมือนจะไม่มีซักตัว?」

 

พวกเธอไม่ได้ยินเสียงอะไรในนี้นอกจากเสียงน้ำหยด

 

「เดินต่อกันเถอะ ถึงจะยังไม่รู้ว่าปลายทางเป็นอะไร แต่ท่าทางมันจะยุ่งยากเอาการเลยล่ะ」

 

มีทางแยกอยู่หลายทาง

แต่ละทางก็มีเพดานสูง ประมาณเดียวกับที่ที่พวกเธอยืนอยู่ขณะนี้คือราว ๆ 10 เมตร

 

「แบบนี้ต้องระวังการโจมตีจากด้านบนด้วยนะ」

「คิดเหมือนกันเลย มีโอกาสเป็นไปได้สูงอยู่」

「งั้นชั้นจะเตรียมบล็อคให้นะ!」

 

พวกเธอเลือกทางเส้นหนึ่งแล้วเดินลึกเข้าไป สักพัก ก็เจอที่โล่งกว้างอีก

 

「ที่นี่ก็เหมือนเดิม… ไม่มีอะไรเลย」

「แค่ทำให้เราระแวงรึเปล่า? ไม่เจอมอนเลยซักตัว ถ้าเป็นอย่างนี้……」

「อาจเป็นดันเจี้ยนเน้นสำรวจก็ได้ เพราะมีบอสแค่ตัวเดียว เลยออกแบบให้สิ้นเปลืองเวลาสำรวจเข้าไว้หรือเปล่า?」

 

เมเปิ้ลพูดสิ่งที่คิดในใจออกมา สองสาวก็พยักหน้าเห็นด้วย

 

「ทางแยกก็เยอะเหมือนกัน……คงต้องใช้เวลาอย่างว่า」

 

สามสาวออกเดินต่อ

ไม่ว่าจะซ้าย ขวา บน ล่าง พวกเธอก็เดินจนทั่ว แต่ไม่ยักเจอห้องบอส

แล้วก็ไม่เจอมอนสเตอร์เลยแม้แต่ครั้งเดียว

 

「อา〜……ทางตัน……」

「ฟู่〜……ย้อนกลับกันเถอะ」

「………เอ่อ? รอเดี๋ยวนะ!」

 

เมเปิ้ลหยุดสองสาวไว้

มีแอ่งน้ำเล็ก ๆ อยู่ติดกับผนังของทางตัน

มีฟองผุดขึ้นมาจากแอ่งน้ำ ถ้าไม่สังเกตให้ดี คงเผลอมองข้ามไป แต่เมเปิ้ลกลับสัมผัสได้ถึงความแตกต่างเล็กน้อยในถ้ำที่ไร้ความแตกต่างนี้

ถึงจะเรียกได้ว่าบังเอิญ แต่ก็เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่

 

สามสาวเดินเข้าไปใกล้แล้วมองดู ในนั้นมีเหรียญสีเงินแวววาวจมอยู่

เมื่อเมเปิ้ลหยิบมันขึ้นมา ฟองก็หายไป มันอาจเป็นการตั้งค่าไว้เพื่อให้เป็นที่สังเกต

 

「อุบ๊ะ… ชั้นมองข้ามมันไปเลยนะเนี่ย」

「เหมือนกันเลย」

 

คาสุมิบอกว่า เหรียญนั่นเป็นของเมเปิ้ลเพราะเธอเป็นคนเจอ และนั่นกลายเป็นแนวทางปฏิบัติต่อไปของกลุ่มคือ

ใครเจอก่อน ก็เป็นของคนนั้น

 

「อีแบบนี้ เป็นไปได้มั้ยว่า ดันเจี้ยนนี้ไม่มีบอส」

「จริงด้วย เป็นไปได้สูงทีเดียว」

「หมายความว่าไง?」

「ก็ถ้ามีบอส เค้าคงวางเหรียญไว้แถว ๆ บอสน่ะ ก่อนหน้านี้ มันมักเป็นแบบนั้น」

「พูดปุ๊บ ก็ใช่เลย」

 

เพราะอย่างนั้น ด้วยเหตุที่ว่าพวกเธอพบเหรียญตรงนี้ ย่อมหมายความว่า ดันเจี้ยนนี้คงเป็นแบบเน้นให้สำรวจ

 

「จากนี้ไป คงต้องเช็คผนังและพื้นให้ละเอียดด้วยนะ ฟู่〜…… แค่นึกก็เหนื่อยแล้วอ่ะ〜」

「ชั้นก็จะพยายาม อยากได้อย่างน้อยซักเหรียญสองเหรียญบ้าง」

 

คราวนี้ สามสาวเดินย้อนกลับจากทางตันจริง ๆ

ถ้ำนี้มีทางตันอยู่เยอะ แถมหน้าตาก็เหมือนกันไปหมด ทำให้หลงทางได้ง่าย การสำรวจจึงไม่คืบหน้าอย่างที่คิด

 

「ชั้นคงมีประโยชน์มากกว่านี้ถ้าเป็นดันเจี้ยนแบบสู้กับบอสแล้วจบ〜」

「ใช่เลย!」

「อา ชั้นเองก็ถนัดสู้มากกว่าเหมือนกัน」

 

พวกเธอคุยไปด้วยเดินไปด้วย แล้วก็มาเจอที่โล่งกว้างอีกครั้ง

โครงสร้างมันเหมือนรังมด

แต่ถึงจะเปรียบอย่างนั้น ก็ไม่ยักเจอมดสักตัว

 

「อา!! มีอะไรส่องแสงแวบ ๆ น่ะ!」

「สมปัติรึเปล่า?」

「สงสัยนะ」

 

สามสาวเดินไปกลางพื้นที่โล่งกว้าง

และตรงนั้น มีพื้นที่ส่องแสงราวกับทางช้างเผือก ดูแตกต่างจากหินที่เคยเจอมาอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสามนั่งยอง ๆ  และเห็นว่ามันยาวถึงขนาดแบ่งครึ่งห้องเลยทีเดียว

 

「สวยดี… แต่ไม่ใช่หินอัญมณี ดูออกไปทางทรายทองมากกว่า」

「อา จริงด้วย แต่ดูเหมือนจะแงะมันออกมาไม่ได้นะ」

 

คาสุมิพยายามใช้ดาบคาตานะเขี่ย แต่มันก็ถูกดีดออกแบบเดียวกับตอนที่เธอพยายามโจมตีวัตถุที่ไม่สามารถทำลายได้ในเกม

ถ้าขุดพื้นเรืองแรงนี้ขึ้นมาได้ คงแบ่งกันระหว่างสามสาวได้สบายเพราะมันกว้างใหญ่เหลือเกิน

 

「อื〜ม…… เป็นไอเท่มที่เก็บได้เฉพาะเวลาที่กำหนดไว้รึเปล่านะ? แบบเดียวกับตอนป่าไผ่นะ」

「เป็นไปได้สูง」

「ป่าไผ่ไหน?」

 

คาสุมิไม่รู้จักป่าไผ่ เมเปิ้ลจึงเล่าให้เธอฟัง

 

「จำกัดเฉพาะกลางคืนงั้นเหรอ… ชั้นไม่ออกไปตอนกลางคืน เลยไม่เคยเจอ」

「ตอนนี้กี่โมงแล้ว?」

「แป๊บนะ……ห้าโมงครึ่งแล้ว ถึงเราจะออกจากถ้ำนี่ไปได้ ก็คงเย็นแล้วล่ะ」

「ถ้างั้น เราคงต้องค้างคืนที่นี่กันแล้ว」

「ลำบากจัง」

 

พวกเธอยังหาวิธีหลบหนีไม่เจอเลยเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

สามสาวออกสำรวจอีกครั้ง

พวกเธอเดินไป เช็คผนังถ้ำไป แต่ก็ไม่เจอเหรียญอีกเลย

 

「หือ?」

「อะไรเหรอ แซลลี่จัง」

「พวกเธอเห็นอะไรมั้ย?」

「ไม่นี่ แต่รู้สึกเหมือนพื้นมันสั่น ๆ นะ……」

「จริงเหรอ? ชั้นไม่เห็นรู้สึกเลย」

「ชั้นก็ไม่รู้สึกเหมือนกัน เธอแน่ใจรึเปล่า?」

「อื〜ม…… คงเพราะความเหนื่อยละมั้ง ก็เพิ่งสู้กับเมเปิ้ลตัวปลอมมานี่นา」

「เมเปิ้ลตัวปลอมเหรอ?」

「อ้า เรื่องมันเป็นยังงี้ーー」

 

เมเปิ้ลเล่าเรื่องบอสที่เลียนแบบรูปร่างได้

คาสุมิฟังเรื่องนั้นอย่างสนอกสนใจ

 

「งั้นก็เป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากมากเลยสินะ ชั้นเองสำรวจอย่างเดียว ไม่ได้สู้เลย〜」

「งั้นเล่าเรื่องการสำรวจของเธอให้ฟังมั่งซิ〜!」

「ฮ่า ๆ ๆ ได้ซิ ขอนึกก่อนนะ จะเริ่มจากตรงไหนดีเนี่ย……」

 

ด้วยสถานการณ์บังคับ ความสนิทสนมของสามสาวจึงเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

พวกเธอเข้ากันได้ดี แม้แต่แซลลี่เองยังเลิกคิดจะสู้กับคาสุมิไปแล้ว

 

6 ชั่วโมงผ่านไป

วันที่ 5 กำลังใกล้เข้ามา




NEKOPOST.NET