NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.35 - สาวน้อยตู้เย็นกับการสำรวจทะเลทราย


         เทียบกับที่เคยเจอมา ป่าแห่งนี้ถือว่ามีขนาดเล็ก

 

「โอ้ว ทะลุป่าออกมาแล้วแฮะ!」

「โอ้วว〜……ทะเลทราย」

 

เบื้องหน้าสองสาวเป็นทะเลทรายกว้างใหญ่

เห็นต้นกระบองเพชรบนพื้นทรายเต็มไปหมด

แต่ไม่เห็นผู้เล่นเลยสักคน

 

「ไปกันเถอะจ้ะ」

「จ้า」

 

ทั้งสองเดินเข้าไปในทะเลทราย

 

「ดีนะที่ในเกมไม่หิวน้ำน่ะ」

「จริงด้วย ไม่งั้นคงสำรวจไม่ได้」

 

ในเกมนี้ ผู้เล่นจะไม่มีอาการขาดน้ำ

แม้จะเป็นทะเลทรายที่ร้อนระอุ แต่พวกเธอก็ไม่ได้รับความเสียหายที่เกิดจากอุณหภูมิ

เพียงแต่มันเดินยากเพราะเป็นพื้นทราย ถึงจะไม่ง่าย แต่สองสาวก็ตัดผ่านเนินทรายไปหลายต่อหลายลูกแบบเดินหน้าช้า ๆ แต่ชัวร์

 

「ไม่มีอะไรเลย〜」

「ดูเหมือนงั้นแฮะ」

 

เนื่องจากมีเนินทรายมากมายปิดบังสายตาไว้ ก็เป็นไปได้ว่าอาจมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ พวกเธอจึงต้องสำรวจอย่างละเอียด

 

「ระหว่างนี้ก็เดินสำรวจกันต่อไปละกัน」

「โอเคจ้า」

 

พวกเธอไม่ได้ปล่อยโอโบโร่กับไซรัปออกมา

 ถึงเอาไซรัปออกมา มันก็ปีนขึ้นเนินทรายไม่ได้

แล้วพอเห็นโอโบโร่เลอะเม็ดทรายเต็มตัว แซลลี่ก็เอามันกลับเข้าไปในแหวน

เธอบอกว่าเห็นแล้วรับไม่ได้

พอทั้งคู่ปีนข้ามเนินทรายไป 10 ลูก ก็มองเห็นโอเอซิสแห่งนึง

 

「เจอแล้ว!」

「งั้นรีบเลย!」

 

ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่มีแต่ทราย สีเขียวของโอเอซิสช่างดูมีชีวิตชีวายิ่งนัก

สองสาวพากันเดินไปหาโอเอซิสอย่างร่าเริง

 

「เป็นไง? มีดันเจี้ยนซ่อนอยู่มั้ย?」

「แยกกันไปสำรวจคนละด้านดีกว่า มันไม่กว้างเท่าไหร่คงใช้เวลาไม่นานหรอก」

 

สองสาวค้นหาทุกซอกทุกมุมของโอเอซิส แต่สุดท้ายก็ไม่เจออะไร

 

「ฟู่〜… ไม่มีอะไรเลยอ่ะ」

「น่าเสียดาย」

「จะพักซักหน่อยมั้ย?」

「เอาดิ เราเองก็เหนื่อย」

 

แซลลี่ยืดเหยียด

วันนี้ ทั้งแซลลี่และเมเปิ้ลต่างก็ผ่านการต่อสู้อันยาวนานมา

ก็ไม่แปลกถ้ารู้สึกเหนื่อย

เมเปิ้ลลงนอนเหยียดยาวแล้วมองไปรอบ ๆ แบบไม่ตั้งใจ

 

「หือ〜……แซลลี่จัง! มีคนมาแน่ะ!」

 

เมปิ้ลลุกขึ้นยืนและเตรียมยกโล่

แซลลี่กำมีดพร้อมหันไปจ้องมองผู้เล่นที่กำลังเข้ามาใกล้

 

「โอ้ว… มีคนมาก่อนแล้วนี่ แถมเป็นเมเปิ้ลจัง…… โชคไม่ดีเลยเรา」

 

ผู้มาเป็นเด็กสาวสวมชุดญี่ปุ่น

ท่อนบนเป็นกิโมโนสีดอกซากุระ

แล้วยังมีฮากามะสีม่วงด้วย

อาวุธของเธอเป็นดาบคาตานะ

 

「เธอคนนั้นได้ที่ 6 ในอีเวนต์ครั้งก่อน」

「เอ๋?! จริงดิ」

「ชั้นก็เช็คข้อมูลมาพอสมควรนะ เรื่องแค่นั้นก็ต้องรู้อยู่แล้ว」

「อา ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ แต่……ถ้าไม่รังเกียจล่ะก็ ได้โปรดปล่อยชั้นไปเถอะ」

 

ท่าทางเหมือนเด็กสาวจะไม่มีกะใจจะสู้ด้วย

แต่ไม่รู้ว่าใจจริงจะเป็นอย่างนั้นหรือเปล่า

 

「……แล้วถ้าเราตอบว่า "ไม่" ล่ะ จะว่าไง?」

「ถ้างั้น……ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ อย่างน้อยก็ขอลากพวกเธอซักคนไปลงนรกด้วยกัน」

 

แม้เด็กสาวจะพูดว่า "พวกเธอซักคน" แต่เป้าหมายเธอคงหมายถึงแซลลี่

เมเปิ้ลกำลังเตรียมตัวเผื่อว่าจะได้โจมตีหรือป้องกันได้ทันที

 

「ถ้างั้น คนที่เหลืออยู่ ก็จะได้เหรียญไปทั้งหมด แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน」

แซลลี่กระซิบ

 

「…………อา!」

「เอามั้ย?」

「ลุยเลยมั้ย?」

 

ทั้งสองมองเด็กผู้หญิงพร้อมกัน

 

「【Super Acceleration】!」

 

เด็กสาวเผ่นหนีเต็มสูบ

เธอโกยแน่บโดยไม่แม้แต่หันกลับไปมอง

 

「【Super Acceleration】!」

 

แซลลี่ไล่ตามไปเต็มกำลัง

ราวกับเสือชีต้าห์ไล่ตามเหยื่อ

 

「ร-รอด้วย〜!」

 

เมเปิ้ลวิ่งตามพวกนั้นเต็มกำลังเช่นกัน

แต่ราวกับเต่ากำลังคืบคลาน

 

「ทำไมเธอถึงมีสกิล【Super Acceleration】ได้ล่ะเนี่ย……!!」

「ดูถูกกันเหรอ?」

 

การเร่งความเร็วของทั้งสองสิ้นสุดลง ณ.หุบเขาที่ล้อมรอบด้วยเนินทราย ไม่มีที่ให้หลบหนีอีกแล้ว

เด็กสาวชักดาบคาตานะออกมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

จริง ๆ แล้ว เธอคิดว่าถ้าคู่ต่อสู้ไม่ใช่เมเปิ้ลล่ะก็ เธอคงจะเอาชนะได้

เพราะยังไงเธอก็เป็นถึงอันดับ 6 เชียวนะ

 

「【First of the Blades・Kagerou】」

 

เงาร่างของเด็กสาวสั่นไหวแล้วหายวับ

 

และในพริบตาต่อมา ก็ไปปรากฏเบื้องหน้าแซลลี่

ดาบคาตานะที่กวาดจากด้านข้างตัดผ่านลำตัวของแซลลี่

 

「หา…?!!」

 

เด็กสาวประหลาดใจ

ที่เห็นแซลลี่หายวับไปกับตา ราวกับละลายกลายเป็นอากาศ

 

「เจอเข้าครั้งแรก ก็ออกอาการแบบนี้กันทุกคนแหละ」

 

แสงสีแดงวาบออกจากร่างเด็กสาว

เนื่องจากพลังโจมตีของแซลลี่ไม่มากนัก ความเสียหายจึงไม่เท่าไหร่ เธอกรีดมีดผ่านท้องเด็กสาวขณะพุ่งผ่านด้านข้างไป

และแซลลี่ก็ทิ้งระยะห่างอีกครั้ง

 

「ถ้าไม่รีบจัดการชั้นก่อนเมเปิ้ลมา จะแย่เอานา」

 

แซลลี่บอกเด็กสาว

 

「หึ!……【First of the Blades・Kagerou】」

 

เด็กสาวพุ่งเข้าหาแซลลี่ด้วยความเร็วสูงอีกครั้ง

และดาบคาตานะของเธอก็ฟันเข้าหาเหมือนกับครั้งที่แล้ว

 

「ไม่ได้ผลหรอก ท่านี้ชั้นเคยเห็นมาแล้ว」

 

เป็นภาพที่แปลกตา

ดาบคาตานะที่ตวัดเข้าหาจากระยะประชิดกลับถูกแซลลี่หลบได้โดยการก้มตัวแล้วพุ่งเข้าชาร์จ

แซลลี่ย่อตัววิ่งเข้าหาเด็กสาวจากทางด้านซ้าย

 

「อุ……!」

 

แสงสีแดงวาบออกมาจากเท้าของเด็กสาว

 

「ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะแกร่งขนาดนี้……」

「ขอบใจที่ชม」

 

ทั้งคู่หันกลับมาเผชิญหน้ากัน

แซลลี่ไม่เปิดฉากโจมตีก่อน

เธอจะเล็งจังหวะที่คู่ต่อสู้เปิดช่องว่างตอนเธอหลบการโจมตีเท่านั้น

ถ้าโจมตีก่อนแล้วโดนสวนกลับ เธอคงพ่ายแพ้ในทีเดียว

ถึงคู่ต่อสู้จะไม่รู้เรื่องนี้ก็เถอะ ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า

 

「……คงต้องเอาจริงแล้วซินะ」

 

เด็กสาวพูดเสียงทุ้มพร้อมกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไป

ไม่สิ แม้แต่รูปร่างเธอก็เปลี่ยนไปด้วย

ผมเงางามสีดำสนิทเปลี่ยนเป็นสีขาวหิมะ ดวงตาสีดำก็กลายเป็นสีแดง

รอบ ๆ ตัวเธอ มีแสงสีดอกซากุระแบบเดียวกับชุดกิโมโนของเธอส่องสว่างออกมา

 

「………」

 

แซลลี่เองก็หยุดพูดเล่นและเร่งพลังสมาธิขึ้นจนสุด

นี่คือไพ่ตายของแซลลี่

พลังขั้้นสุดยอดที่ไม่มีใครเลียนแบบได้

 

「【Last of the Blades・Oborozuki】」

 

การโจมตีต่อเนื่องที่มองไม่เห็นพุ่งเข้าหาแซลลี่

เนื่องจากขยับด้วยความเร็วสูง ใบดาบจึงสั่นไหวราวกับจะหายไป

เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมองทันการเคลื่อนไหวของดาบเหล่านี้ด้วยตาเปล่า

 

「……!!」

 

คนที่กระซิบเสียงแผ่วคือเด็กสาวในชุดญี่ปุ่น

การโจมตีต่อเนื่องที่มองไม่เห็นนั้น ไม่โดนตัวแซลลี่เลย

เมื่อเรียกใช้สกิลโจมตีต่อเนื่องแล้ว แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่สามารถเปลี่ยนวิถีของดาบจนกว่าผลของสกิลจะหมดลง

“โดนซิ”, “โดนซิ” เธอเหวี่ยงดาบไป ภาวนาไป

 

แซลลี่สามารถหลบการโจมตีต่อเนื่องเหล่านั้นได้

การเคลื่อนเท้า

การกลอกตา

การขยับแขน

การขยับไหล่

เสียงดาบแหวกอากาศ

โดยใช้ข้อมูลทั้งหมดนั้น เธอจึงสามารถคาดการณ์การเคลื่อนไหวของดาบแล้วหลบแบบฉิวเฉียด

 

จากมุมมองของคู่ต่อสู้ มันเป็นอะไรที่เหลือเชื่อ การโจมตีถูกหลบโดยการขยับตัวเพียงนิดเดียว

ใช่แล้ว ราวกับว่า

ดาบของเธอไม่ยอมโดนตัวแซลลี่ แทนที่จะเป็นแซลลี่หลบดาบ

 

การโจมตีต่อเนื่องสิบสองครั้ง แต่ละครั้งเป็นการโจมตีถึงตาย ยุติลงในที่สุด

เด็กสาวจ้องมองแซลลี่ ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนแล้วก็หงายหลังลัมตึง

 

「ชั้นแพ้แล้วล่ะ ขอแบบทีเดียวจบนะ」

 

สีผมและสีตากลับเป็นเหมือนเดิม

ออร่ารอบตัวก็หายไป

 

「ชั้นเองก็หวาดเสียวมาก เกือบไปเหมือนกัน」

「ไว้คราวหน้า จะโจมตีให้โดนให้ได้เลย」

 

ในขณะที่แซลลี่กำลังจะกวาดมีดลงไป

 

「อ๊าาาาาาา! เดี๋ยวนะ หยุดไม่อยู่แล้วววววววว!!!」

 

ทั้งสองหันขวับไปทางที่ที่ได้ยินเสียงร้อง และตรงนั้น พวกเธอเห็นวัตถุสีดำกำลังกลิ้งลงมาตามเนินทราย

 

「เอ๋! หยุดก่อน! เมเปิ้ลจัง! ห-หยุด!!」

 

ใช่แล้ว วัตถุนั้นคือเมเปิ้ล

ยังดีที่เธอปลดโล่ไปก่อนแล้ว

สถานการณ์อย่างนี้ ถึงจะบอกให้หยุด แต่เธอก็หยุดไม่อยู่แล้วจริง ๆ

 

เมเปิ้ลพุ่งเข้าหาทั้งคู่

เธอพุ่งลงพื้นอย่างแรงจนพื้นทรายพุ่งกระจาย

เจอกับสถานการณ์อย่างนี้ ทำเอาทั้งสามคนนิ่งอึ้งไปพักใหญ่

 

และในช่วงนั้น พื้นทรายใต้เท้าของทั้งสามก็เกิดการเปลี่ยนแปลง

 

「หา?!!」

「อุ! หนีไม่ได้!」

「เอ๋?? เอ๋??」

 

สามสาวมีปฏิกิริยาต่างกันไปขณะถูกทรายดูดด้วยความเร็วสูง

 

มีสองคนที่กลับตัวกลางอากาศแล้วลงพื้นอย่างสวยงาม

ส่วนคนที่เหลือหล่นตูมลงบนพื้นจนเสียงเกราะดังสะท้อนก้อง

แน่นอน คน ๆ นั้นคือเมเปิ้ลจังของเรา

 

ยังดีที่ว่า หล่นจากที่ไม่สูงมาก ความเสียหายจึงเป็นศูนย์

 

「ก-เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?」

「เป็นดันเจี้ยนที่ตอบสนองต่อจำนวนผู้เล่นละมั้ง〜 เพราะจู่ ๆ มันก็ทำงานตอนเมเปิ้ลกลิ้งลงมา」

 

พอมองแซลลี่ที่กำลังรวบรวมสติวิเคราะห์สถานการณ์ ทุกคนก็สังเกตเห็นว่า

 

มีโซ่สีดำล่ามมือของทั้งสามคนไว้ด้วยกัน

 

「「「เอ๋?」」」

 

มือขวาของแซลลี่ถูกล่ามติดกับเด็กสาวชุดญี่ปุ่น

มือซ้ายโยงกับเมเปิ้ล

มือข้างที่เป็นอิสระคือ มือขวาของเด็กสาวกับมือซ้ายของเมเปิ้ล

โซ่ยาวเมตรกว่า ๆ เท่านั้น พวกเธอจึงไม่สามารถเคลื่อนไหวแบบปกติได้

 

สามสาวตระหนักถึงวิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นในทันที




NEKOPOST.NET