[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。 ตอนที่ 29 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.29 - สาวน้อยตู้เย็นกับวันที่สามของอีเวนต์


สองสาวที่ผลัดเวรกันนอนบนยอดไม้พากันปีนลงเมื่อดวงอาทิตย์เริ่มขึ้น

ทั้งคู่อยู่ลึกกลางป่าจึงยากที่จะหาสถานที่สำรวจถัดไปได้

 

「เมเปิ้ลจัง เธออยากไปไหนต่อ?」

「งั้นก็……เดินทะลุป่าออกไปดีกว่า!」

「เข้าใจแล้ว! ตามนั้นละกัน」

 

สองสาวเดินผ่านป่าในทิศทางตรงข้ามกับเมืองร้าง

หลังผ่านไป 30 นาที แซลลี่กระซิบบอกเมเปิ้ล

「เมเปิ้ลจัง มีผู้เล่นแอบซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ด้านหลังเราทางขวาน่ะ」

 

นอกจากสกิล【Sensory Awareness】แล้ว แซลลี่ยังสามารถรับรู้ถึงมอนสเตอร์หรือผู้เล่นโดยฟังเสียงที่เกิดจากการเคลื่อนผ่านพุ่มไม้หรือเสียงโลหะกระทบกันของชุดเกราะอีกด้วย

เพื่อไม่ให้มีพิรุธ ทั้งสองเดินซุบซิบกันไปเหมือนเดิม

 

「ดูไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่นะ… แต่ดูเหมือนกำลังรอโอกาสอยู่」

「อยากจะจับตัวพวกนั้นมั้ย?」

「ทำได้ด้วยเหรอ?」

「อื้อ」

 

หลังตอบสั้น ๆ เธอก็ดึงชินเกตสุออกจากฝักเพียงสองสามเซนต์

 

「【Paralyze Shout】」

 

เสียงกดดาบกลับเข้าฝักดัง *กิ๊ง*  ก้องสะท้อนในป่า

เสียงครางดังมาจากพุ่มไม้ด้านหลัง

「เป็นไงบ้างจ๊ะ?」

「สมบูรณ์แบบไปเลย ไม่ผิดหวังจริง ๆ!」

 

สองสาวเดินเข้าหาพุ่มไม้โดยไม่มีปัญหา

ในนั้น มีผู้เล่นสองคนเป็นอัมพาตนอนแผ่อยู่กับพื้น

「เตรียมใจเป็นผู้ถูกล่าไว้ด้วยแล้วใช่มั้ย คราวหน้ามาอีกนะ」

การโจมตีของแซลลี่จัดการผู้เล่นสองคนนั้นได้อย่างง่ายดาย

ไม่มีเหรียญดร็อปมา

「ชั้นว่าพวกนี้ไม่มีสมองเอาซะเลย มาเล็งเมเปิ้ลจังเนี่ยนะ〜… ถ้าเป็นชั้น คงไม่มีทางเลือกเธอเป็นเป้าหมายหรอก……」

นี่เป็นครั้งที่สี่ที่พวกเธอพบกับผู้เล่นในอีเวนต์นี้

สองในสี่ครั้งนั้น กลายเป็นการต่อสู้ แต่ไม่ลำบากแม้แต่น้อยเพราะผู้เล่นฝั่งตรงข้ามไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากมาย ปาร์ตี้ของครอมอาจจะเป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ได้เกิดการต่อสู้ พวกเธอจึงยังไม่เจอการต่อสู้ที่ยากลำบากกับผู้เล่นคนอื่นเลย

 

「รวมวันนี้ด้วย ก็เหลืออีกแค่ 5 วัน… เราอาจจะเจอผู้เล่นเก่ง ๆ บ้างก็ได้」

 

ถ้าคิดว่าเจอผู้เล่น 4 ครั้งภายในเวลา 2 วัน คำนวณแบบง่าย ๆ ก็น่าจะเจอผู้เล่นอีก 10 ครั้ง

 

และใน 10 ครั้งนี้ ก็อาจมีผู้เล่นที่ได้ตำแหน่งสูงจากอีเวนต์คราวก่อน

ถ้าพวกเธอไม่ระวัง ก็อาจโดนโจมตีโดยไม่ทันรู้ตัวก็เป็นได้

ถูกต้องแล้ว เพราะพวกนั้นมีสกิลระดับเดียวกับที่สองสาวมี

 

หลังเดินผ่านป่าไปอีกชั่วโมง

เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มส่องผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้

ในที่สุด ทั้งสองก็เริ่มมองเห็นทิวทัศน์นอกป่า

「โอ้ว〜……」

「สุดยอด……」

 

เบื้องหน้าสายตาสองสาวเป็นหุบเขา

สองสาวยืนอยู่บนยอดผาที่สูงที่สุด

มีพืชพรรณอยู่เต็มไปหมด และมีเสียงนกร้องจิ๊บ ๆ

ก้นหุบเขามีหมอกหนาปกคลุมจนมองเห็นชัดเจนแค่บางจุด

ถ้าใครอยากสำรวจที่นี่ ก่อนอื่นคงต้องหาทางลงไปให้ได้เสียก่อน

 

「สงสัยว่าที่นี่จะมีใครสำรวจไปแล้วหรือเปล่าน้อ?」

「ไม่รู้เหมือนกัน แต่… ที่นี่กว้างมาก ต่อให้มีคนเคยสำรวจแล้ว ก็อาจมีบางจุดที่หลุดสำรวจไปก็ได้นะ?」

 

ตามที่เมเปิ้ลพูด หุบเขานี้กว้างใหญ่มาก

จากจุดที่สองสาวยืนอยู่ตอนนี้ ก็ยาวเกินกว่าร้อยเมตรเข้าไปแล้ว

ส่วนความกว้างก็กว้างเอาการอยู่

ประเมินคร่าว ๆ ก็อาจจะเกินกว่าร้อยเมตรสบาย ๆ

 

「เป็นไปได้. งั้นหาวิธีลงไปกันดีกว่า」

 

แซลลี่ตรวจสอบหน้าผาเบื้องหน้าพักนึง ก่อนจะค่อย ๆ ไต่ลงไปโดยมองหาจุดวางเท้าไปทีละก้าว

「อื้〜ม… ไม่มีที่พักเท้าให้เมเปิ้ลจังเลยอ่ะ〜…」

 

ระยะทางที่เคลื่อนที่ได้โดยใช้สกิล【Cover Move】นั้นมีจำกัด เนื่องจากเมเปิ้ลไม่สามารถลงจากผาได้เอง แซลลี่จึงพยายามมองหาชะง่อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ ๆ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีชะง่อนหินอย่างที่ต้องการเลย

「อื้〜ม… งั้นระหว่างนี้ ถ้าเจอที่ ๆ ให้ชั้นลงไปได้ ก็ส่งซิกมานะ ถ้าไม่เจอ เธอก็ลงไปคนเดียวเถอะ!」

 

เมเปิ้ลเช็คเวลาอยู่ เธอพูดขณะมองหน้าต่างสีฟ้า

「เอ๋?!… ข-เข้าใจแล้ว〜!」

 

แซลลี่ปีนลงไปด้วยฝีเท้าที่แผ่วพลิ้ว แต่ไม่ยักมีที่พักเท้าที่รองรับเมเปิ้ลได้เลย

แซลลี่ใช้เวลาสองชั่วโมงกว่าจะลงจากหน้าผาได้

「สุดท้ายก็ลงมาจนถึงพื้น… งั้นควรจะส่งข้อความถึงเมเปิ้ลหน่อยแล้วก็…」

 

ระหว่างที่แซลลี่ปีนลงไป เธอก็บอกตำแหน่งปัจจุบันของเธอกับเมเปิ้ลเป็นระยะ ๆ

ครั้งนี้ เธอส่งข้อความว่า เธอลงมาจนถึงตีนหน้าผาแล้ว

หลังส่งข้อความไปได้ไม่ถึงนาที ก็มีข้อความตอบกลับจากเมเปิ้ล

 

【หลบไปอีกหน่อย!】

「น-นี่เธอคิดจะทำอะไรน่ะ」

 

พอแซลลี่ตอบว่า "เข้าใจแล้ว" เธอก็ถอยหลบออกไปอีกหน่อยตามที่เมเปิ้ลบอก และคอยดูว่าเมเปิ้ลจะทำอะไรจากยอดไม้

「อุบ๊ะ〜… นั่นมันอะไรกันน่ะ……」

 

ที่แซลลี่เห็นอยู่บนยอดผาคือ ลูกกลมสีม่วงขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 10 เมตร

 

และระหว่างที่แซลลี่กำลังจ้องมองอยู่

มันก็กลิ้งไปข้างหน้าช้า ๆ แล้วหล่นจากหน้าผาลงมา

หน้าผาส่วนที่สัมผัสกับมันถึงกับหลอมละลาย ตัวลูกบอลเองก็เล็กลงเรื่อย ๆ

และเมื่อลงมาถึงก้นหุบเขา แรงกระแทกทำเอาชิ้นส่วนมันแตกกระจาย น้ำเหนี่ยว ๆ สาดไปทั่วบริเวณ

「ต-ตาลายไปหมดแย้ว〜〜………」

เมเปิ้ลเดินเซออกจากใจกลางลูกกลมที่เละเทะนั้น

แซลลี่ลงจากต้นไม้ เดินเข้าหาเมเปิ้ล

แต่ถึงกระนั้น ก็ไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป เพราะทั่วตัวเมเปิ้ลเปรอะไปด้วยน้ำพิษ

 

「นั่นมันอะไรกัน?」

「นั่นเหรอ อ๋อ… สกิลที่เรียกว่า【Venom Capsule】น่ะ… มันจะขังเป้าหมายไว้ในลูกกลมพิษ…… และไม่ยอมให้หลุดออกมาน่ะ」

 

เนื่องจากใช้สำหรับกักขัง ดังนั้นเรื่องความทนทานถือว่าไว้ใจได้

แม้ว่าน้ำเสียงเมเปิ้ลจะอ่อย ๆ เนื่องจากยังตาลายอยู่ แต่แซลลี่ก็เข้าใจวิธีใช้อย่างถูกต้องจนได้

「ถ้าคนที่ถูกขังอยู่ในนั้นไม่มีสกิล【Poison Nullification】HP จะลดลงเรื่อย ๆ ตอนเซลลี่ใช้มันก็ต้องระวังหน่อยนะ」

「เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ชั้นไม่มีทางใช้มันอยู่แล้ว!」

 

พอเมเปิ้ลฟื้นตัวจนพอเดินไหว สองสาวจึงพากันเดินไปยังเป้าหมายที่ก้นหุบเหว

 

พื้นยังคงลาดเอียงแถมบางจุดยังมีลักษณะคล้ายขั้นบันไดขนาดใหญ่ ซึ่งค่อนข้างอันตรายเนื่องจากหมอกที่หนาจัดจนมองไม่เห็นว่าข้างหน้ามีอะไรอยู่

「มองข้างหน้าไม่เห็นเลย……」

「ถ้าเป็นแบบนี้ เราอาจจะมองข้ามเหรียญไปก็ได้ ระวังจะโดนลอบโจมตีกับขั้นบันได้พวกนั้นด้วยนะ เมเปิ้ลจัง」

「อื้อ! เข้าใจแล้ว」

 

แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น แค่ตกขั้นบันไดไม่สามารถลด HP ของเมเปิ้ลได้หรอก

เพราะอย่างนั้น สองสาวจึงมองข้ามไปถึงตอนเจอหน้าผาเบื้องหน้าแล้ว

พวกเธอค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้าในหมอกที่หนาทึบจนมองเห็นได้แค่สองสามเมตรเบื้องหน้า

 

「เอ๊ะ〜? เสียงน้ำ…?」

「เอ๋?!…… จริงด้วย! สงสัยมีแหล่งน้ำอยู่แถวนี้ละมั้ง?」

 

สองสาวเดินตรงเข้าหาที่ที่ได้ยินเสียงน้ำ

ระหว่างทาง เจอมอนสเตอร์ค้างคาวซึ่งเป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อยสำหรับสาว ๆ

ดูเหมือนระดับของมอนสเตอร์ละแวกนี้ไม่ค่อยเท่าไหร่

「ตรงนั้นไง!」

แม่น้ำเล็ก ๆ อยู่เบื้องหน้าสองสาว

แม่น้ำใสสายนั้นไหลตามขั้นบันไดจนเกิดเสียงดัง

 

「ดูนั่นซิ!」

 

ตรงที่ที่เมเปิ้ลชี้ มีรอยแยกบนก้อนหินที่แทบมองไม่ออกว่าเป็นถ้ำ

ตอนแรกคิดว่าเป็นดันเจี้ยน แต่พอเข้าไปข้างใน ก็พบว่าเป็นแค่รอยแยกขนาดใหญ่ที่ไม่ลึกมากนักและไม่มีร่องรอยของมอนสเตอร์เท่าไหร่

 

「… ใช้เป็นที่พักดีกว่า เพราะจะสำรวจหุบเขานี่ให้ทั่วคงจะต้องใช้เวลาอีกพอสมควรนะ」

 

แม้ว่าจะเป็นแค่รอยแยกขนาดใหญ่ตามที่แซลลี่พูด แต่โดยภาพรวมก็เหมาะที่จะตั้งแค้มป์ อย่างน้อยก็ดีกว่าต้องนอนบนยอดไม้

「อื้อ เห็นด้วยจ้า! ว่าแต่… เราน่าะจะตรวจดูไข่ที่ได้มากันนะ」

「อ้า จริงด้วย เราต้องให้ความอบอุ่นมันนี่นา」

 

สองสาวตกลงใจใช้ถ้ำนั้นเป็นแค้มป์ และหยุดพักสักหน่อย

ในเวลาเดียวกัน พวกเธอก็ตัดสินใจตรวจดูไข่มอนสเตอร์




NEKOPOST.NET