[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。 ตอนที่ 23 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.23 - สาวน้อยตู้เย็นกับการสำรวจ


หลังสองสาวเดินผ่านทุ่งหญ้าประมาณ 1 ชั่วโมง

พวกเธอก็มองเห็นป่าอยู่ข้างหน้า

ทั้งคู่เริ่มรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาและเร่งฝีเท้า

「ส-สำเร็จแล้ว!」

「โห ป่าดงดิบ…」

สองสาวเข้าไปในป่า

ต้นไม้แน่นขนัดบังแสงจากท้องฟ้าไปเกือบหมด ทำให้ดูเลือนราง

อีกทั้งยังมีพุ่มไม้เต็มไปหมด เหมาะกับการซุ่มโจมตีของพวกมอนสเตอร์

「ฉันจะปกป้องเธอเองน้าาา〜!」

「จ้า เฉพาะเรื่องนี้แหละที่เชื่อมือเธอมากกว่าใคร」

การโจมตีขนาดทำให้คาเอเดะทรุดได้ เป็นคนอื่นคงทนไม่ไหวอยู่ดี ดังนั้นริสะจึงคอยระแวดระวังรอบ ๆ ขณะซ่อนอยู่หลังคาเอเดะแล้วพากันเดินเข้าป่า

ผ่านไป 30 นาที

สุดท้ายก็ไม่ปรากฏการลอบโจมตีที่สองสาวกังวล การสำรวจพื้นที่ของสองสาวดำเนินไปอย่างสงบเรียบร้อย

「ไม่ยักมีอะไรออกมาแฮะ」

「พอไม่มีอะไร ทำเอาใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ ซะงั้น」

「ฮ่า ๆ จริงด้วย…」

 

*ชิ้ง*, ป่าเงียบสงัดตามที่ริสะพูดกลับดูน่าสงสัย

ยิ่งลึกเข้าไป ก็ยิ่งไม่มีเสียงอะไรเลย

「ร-เราคุยอะไรกันหน่อยดีกว่ามั้ย!」

ความกังวลที่รุมเร้าทำเอาริสะเผลอตะโกน

「เอ๋?! ต..แต่ก็โอเคดีนะ อือม์」

ขณะที่คาเอเดะกำลังจะเอ่ยอะไรเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศนั่นเอง

ทั้งสองก็ได้ยินเสียงดัง *แช๊ะ*, เป็นเสียงจุดไฟ

เสียงแรกที่ได้ยินนับแต่มาถึงป่าแห่งนี้ ทำเอาสองสาวสะดุ้งตกใจ พากันมองหาแหล่งกำเนิดเสียง

และเห็นลูกไฟประหลาดสีฟ้าสองสามลูกกำลังลอยเข้ามาหา

「นี่เป็นเกมนะ นี่เป็นเกมนะ……!! โอ๊ย ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรจริง ๆ……」

ริสะพึมพำกับตัวเอง

「แบบนี้ไม่ค่อยโอเคใช่มั้ย?!!」

「อยากวิ่งหนีใช่ปะ? เผ่นกันดีมั้ย? ไปกันเลย?」

มันก็ไม่โอเคจริง ๆ นั่นแหละ

「เอ่อ, ถ้าใช้【Akujiki】ก็เสียดาย ทำไงดี……」

「ง-งั้นถอดอุปกรณ์ของเธอออกซิ ชั้นแบกเธอวิ่งเอง มันกำลังมาแล้ววววว!」

คาเดเดะชักชินเกตสึออกมาเตรียมพร้อมขณะขี่หลังริสะ

ริสะเผ่นแน่บโดยไม่พูดพล่ามทำเพลง

พอลูกไฟวิญญาณปรากฏตัว มอนสเตอร์อื่น ๆ ก็กรูกันตามมา ทั้งหัวกระโหลกลอยได้ ลูกไฟวิญญาณหลากสี ซอมบี้ วิญญาณ ปิศาจชนิดต่าง ๆ

 「อี๋ยยยย……! ไม่น่าเข้าป่านี้เล้ยยยยย!!」

「โหหห〜! ไฟสวยจัง! สีเขียวก็มีด้วย!」

สองสาวต่างอารมณ์โกยแน่บโดยไม่หันกลับมาต่อสู้

และแล้วก็เจอบ้านเก่าโทรมหลังหนึ่ง สองสาวพุ่งเข้าไปข้างในราวกับมันเป็นหลุมหลบภัย

「จะพังมิพังแหล่อยู่แล้ว… อยากสำรวจซักหน่อยมั้ย」

「ม่ายอาว เธออยากทำก็ทำเองดิ」

「กลัวผีล่ะซิ〜」

「ใครมันจะไม่กลัวล่ะ ดีนะที่เป็นเกม ถึงหนีได้……」

ริสะนั่งเก้าอี้ด้วยท่าทางหมดแรง ส่วนคาเอเดะเริ่มสำรวจไปทั่ว แต่เดิมที บ้านหลังนี้ก็ไม่มีเครื่องเรือนมากมายสักเท่าไหร่

มีเพียงโต๊ะโทรม ๆ และเก้าอี้เก่า ๆ ที่ริสะนั่งอยู่

พรมสกปรกคร่ำคร่าปูอยู่ใต้โต๊ะ

และมีตู้ลิ้นชักเก่า ๆ

แต่ไม่มีเตียง แสดงว่าไม่มีคนอยู่

หน้าต่างก็แตกร้าวเป็นบางจุด

「ลองดูข้างในลิ้นชัก เผื่อจะ… ว้า ไม่ยักมีอะไร〜」

คาเอเดะหวังไว้นิด ๆ ว่าอาจจะมีเหรียญอยู่ แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น

คาเอเดะเปิดหน้าต่างสเตตัส เช็คเวลากับนาฬิกาในหน้าจอ

「เอาไงดี? เลย 6 โมงเย็นไปแล้ว… อีกเดี๋ยวก็คงจะมืด」

「มิน่า〜… พวกผีถึงได้ออกมา ดันเข้าป่าผิดเวลาซะได้…… เรายังมีอาหารที่เตรียมมา คงพออยู่ได้ จริง ๆ ก็ไม่อยากอยู่นี่หรอก แต่....」

ริสะเหลือบมองไปนอกหน้าต่าง

มีเงาดำที่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ผู้เล่นอยู่ข้างนอก

เนื่องจากมอนสเตอร์ไม่ตามเข้ามาในบ้าน ที่นี่ก็น่าจะปลอดภัยดี

แต่ถ้าพวกเธอออกไปข้างนอก คงเป็นนรกสำหรับริสะเลยทีเดียว

「ช่วยไม่ได้แฮะ… คงต้องทนเท่านั้น……」

คาเอเดะสำรวจรอบบ้านเสร็จก็กลับมานั่งข้างริสะ แต่เนื่องจากไม่มีเก้าอี้เหลือ เธอจึงนั่งแหมะลงกับพื้น

「ใส่อุปกรณ์เผื่อไว้ดีกว่า เอาว่าโล่เป็น Snow White ละกัน เล่นไพ่กันมั้ย?」

ในเกม มีเครื่องเล่นง่าย ๆ อยู่สองสามชนิด ไพ่เป็นหนึ่งในนั้น

「คงพอช่วยฆ่าเวลาได้ แต่… มีแค่สองคน คงจบเร็วละมั้ง?」

「อ้าาา! จริงด้วย! ลืมไปเลย!」

ริสะเห็นคาเอเดะแล้วก็อดหัวเราะหึ ๆ ไม่ได้

ดูเหมือนเธอจะหายกลัวไปบ้างแล้ว และรับไพ่ที่คาเอเดะยื่นให้ แล้วแจกไพ่

ค่ำคืนนี้เพิ่งเริ่มต้น

 

「โอ๊ตส์ นี่ไง!!」

「แย่จัง ดันเป็นโจ๊กเกอร์ซะได้」

「หึ ๆ ๆ……」

 

คาเอเดะร้องครางหงิง ๆ

สองสาวเล่นเกมส์ เล่นไพ่ เล่นโอเทลโล่ และหมากรุกที่คาเอเดะนำออกมา

ระหว่างนั้น ทั้งคู่ก็ทานอาหารเย็น จากนั้นก็เล่นเกมต่อ

ในเกม ถึงจะไม่กินอาหาร ก็ไม่มีปัญหา แต่ริสะบอกว่า ถ้าต้องการอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด ควรกินอาหารในเกมเหมือนในโลกจริง เธอจึงเอาอาหารติดตัวมาเพียบ

ริสะยื่นอาหารให้คาเอเดะ และกินไปพร้อม ๆ กัน

ส่วนคาเอเดะเอามาแต่อุปกรณ์นันทนาการเท่านั้น

 

「อืมม์〜… อันนี้ล่ะ! เย้, ชนะแล้ว!」

「ไม่น่าเล้ยยย〜…」

 

ราวกับเป็นเหตุการณ์ตอนไปทัศนศึกษานอกโรงเรียน เพียงแต่พวกเธออยู่ในบ้านเก่า ๆ ที่มีต้นไม้แน่นขนัดล้อมรอบแทน

「ฆ่าเวลาไปได้เพียบเลย… 4 ทุ่มแล้ว」

คาเอเดะเช็คเวลาและเก็บไพ่รวมถึงเครื่องเล่นทั้งหมดเข้าช่องเก็บไอเท่ม

「พวกผียังรออยู่ข้างนอก สงสัยต้องค้างคืนที่นี่แล้วล่ะ〜…」

「ก็ดีเหมือนกัน น่าจะมีเหรียญหรืออุปกรณ์ซ่อนอยู่ในป่า… ตอนเช้าถ้าพวกมอนสเตอร์หายไปก็คงดีนะ」

「ขอโทษนะ อดสำรวจวันนี้เลย」

「ม่ายเป็นไร แต่พรุ่งนี้ลุยเต็มที่เลยนะ」

「เข้าใจแล้ว!」

 

ทั้งสองเอาถุงนอนออกมาวางแผ่บนพื้น

หลังกล่าวราตรีสวัสดิ์ ต่างคนก็นอนบนพื้น

แต่เนื่องจากยังโอกาสที่มอนสเตอร์จะเข้ามาโจมตีได้ ทั้งคู่จึงผลัดกันนอนรอบละ 2 ชั่วโมง

รอบแรกเป็นคาเอเดะนอนก่อน

「เงียบจัง〜…」

 

ในบ้านเก่าที่มีแต่เสียงกรนเบา ๆ ของคาเอเดะนั้น ริสะนั่งเก้าอี้และมองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวง

สองสาวกังวลไปเปล่า ๆ เพราะเหล่ามอนสเตอร์ไม่เข้าโจมตี

พอถึงเที่ยงคืน ขณะที่เธอกำลังจะปลุกคาเอเดะนั่นเอง

ก็มีเสียงเบา ๆ ทุ้ม ๆ ฟังไม่ชัดเจนดังมาจากบริเวณโต๊ะ

มันหยุดเป็นพัก ๆ แต่ก็ชัดเจนว่าเป็นเสียงคน

「อึ๋ยยยยยยยยยย!!」

ริสะที่ยืนอยู่ เตรียมจะปลุกคาเอเดะ เข่าอ่อนล้มลงทับคาเอเดะไปดื้อ ๆ

คาเดเดะที่หลับอย่างสบายใจเพราะมั่นใจในพลังป้องกันอันล้นเหลือของตัวเองสะดุ้งตื่นเพราะสามประสาน คือ เสียงชุดเกราะกระแทกพื้น เสียงร้องของริสะ และเสียงพูดเบา ๆ ทุ้ม ๆ นั้น

「เกิดอะไรขึ้น……?」

「ม-มันมาแล้วววว!! ที่โต๊ะ! ที่โต๊ะ!」

 

คาเอเดะเดินไปดูที่โต๊ะโดยไม่สนใจริสะที่ตะกุกตะกักด้วยความกลัว

เธอเองก็ได้ยินเสียงดังมาจากตรงนั้นเช่นกัน

คาเอเดะเพ่งสมาธิฟังว่าเสียงดังมาจากไหน

「ใต้โต๊ะเหรอ?」

ตรงนั้นมีพรมขาด ๆ วิ่น ๆ อยู่

เนื่องจากริสะขดตัวกลมอยู่ตรงมุมห้อง เธอจึงออกแรงย้ายโต๊ะได้เต็มที่

แล้วก็ตลบพรมขึ้นดูว่าข้างใต้มีอะไร

「อะฮ้า… มีห้องใต้ดินด้วย?」

บนพื้นที่ร่องแล้วก็มีด้ามจับ

คาเอเดะเปิดมันขึ้นมา

「เปิดง่ายจัง! …มีบันไดลงไปด้วยล่ะ」

เสียงนั้นได้ยินชัดขึ้น แสดงว่าที่มาของเสียงคือข้างล่างนี้

「ชั้นลงไปสำรวจหน่อยนะ?」

「ช...ชั้น ป...ไปด้วย ถ้าคาเอเดะแพ้ขึ้นมาละก็แย่เลย…」

ริสะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเกาะติดแผ่นหลังของเมเปิ้ลอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

「ไม่ต้องห่วง ชั้นนำหน้าเอง〜!」

「ขอบใจนะ ฮึ่ยยย์ ไปกันเถอะ!」

ริสะพยายามปลุกจิตต่อสู้ของตัวเอง เป้าหมายของทั้งสองคือต้นกำเนิดเสียงที่สะท้อนมาจากใต้ดิน

สองสาวเดินลงบันได




NEKOPOST.NET