[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。 ตอนที่ 21 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.21 - สาวน้อยตู้เย็นกับอีเวนต์ที่สอง


สาวน้อยตู้เย็นกับอีเวนต์ที่สอง

ริสะกับคาเอเอะอยู่ในเมืองของสเตจที่สอง

เนื่องจากวันนี้เป็นวันเริ่มต้นอีเวนต์ที่สอง พวกเธอจึงพร้อมต่อสู้เต็มพิกัด

และในขณะนั้นเอง ประกาศจากทีมผู้ดูแลระบบก็มาถึง

「 อีเวนต์ครั้งนี้เป็นรูปแบบสำรวจพื้นที่! ไฮไลต์คือเหรียญเงิน 300 เหรียญที่กระจายอยู่ทั่วพื้นที่ที่จะเทเลพอร์ทไป! 10 เหรียญเงินเท่ากับ 1 เหรียญทอง สามารถนำเหรียญทองไปแลกสกิลหรืออุปกรณ์หลังเสร็จอิเวนต์ได้! 」

ขณะที่เสียงประกาศดำเนินไป หน้าต่างสถานะก็เปิดขึ้นเอง แสดงภาพเหรียญทองและเหรียญเงิน

คาเอเอะเคยเห็นเหรียญทองมาแล้ว เพราะเธอเคยได้รับเป็นของขวัญจากอีเวนต์ที่ผ่านมา

「 ผู้เล่นสิบอันดับแรกในอีเวนต์หลังสุดมีเหรียญทองอยู่แล้วคนละ 1 เหรียญ จะเอาชนะหรือขโมยจากพวกเขาก็ได้ หรือจะเน้นไปที่การสำรวจค้นหาเองก็ย่อมได้! 」

อุปกรณ์เสริมเช่น แหวนและสร้อยข้อมือที่งวดงาม อาวุธเช่นดาบใหญ่และคันธนู แสดงภาพไล่เรียงกันไปในวินโดว์ พวกมันแต่ละชิ้นหลับใหลอยู่ในพื้นที่ที่พวกเธอกำลังจะเดินทางไป

แน่ละ ในนั้นมีโล่ใหญ่ด้วย

「 ในอีเวนต์นี้ ถึงผู้เล่นจะตาย แต่ก็จะเสียแค่เหรียญที่ได้มาเท่านั้น! อุปกรณ์ติดตัวจะไม่หายไป ฉะนั้นไม่ต้องเป็นห่วง! ทางเดียวที่จะสูญเสียเหรียญก็คือ โดนผู้เล่นคนอื่นฆ่า จงอย่าเป็นกังวล จงสำรวจให้สมใจอยาก! ถ้าเกิดตายขึ้นมา ก็จะคืนชีพ ณ.จุดที่เทเลพอร์ทไปตอนแรก! 」

หายห่วงไปอย่าง

ถ้าอุปกรณ์ติดตัวไม่โดนขโมย ก็สะดวกขึ้นอีกนิด

จะได้ทุ่มเทสำรวจอย่างสบายใจ

「 อีเวนต์นี้จะมีระยะเวลา 1 สัปดาห์ในเกม ส่วนเวลาจริง จะผ่านไปแค่ 2 ชั่วโมงเพราะทางเราจะเร่งเวลาในระบบให้! บางจุดในพื้นที่จะปลอดมอนสเตอร์ ดังนั้นโปรดใช้จุดเหล่านั้นให้เกิดประโยชน์ด้วย!」

หมายความว่า ถึงจะนอนหลับและใช้เวลาในเกม 1 สัปดาห์ แต่ในความเป็นจริง เวลาจะผ่านไปแค่ 2 ชั่วโมงเท่านั้น

「 ไม่รู้จะพูดยังไงดี  มันแปลก ๆ นะ 」

「 พวกเขายังบอกอีกว่า ถ้าเราล็อกเอ้าท์ ก็จะเข้าร่วมอีเวนต์ไม่ได้อีก ดังนั้นถ้าเราอยากจะอยู่จนจบอีเวนต์ ก็ต้องไม่ล็อกเอ้าท์ อีกอย่าง สมาชิกทีมเดียวกันจะเทเลพอร์ทไปยังจุดเดียวกัน 」

ริสะและคาเอเอะได้ยินคำอธิบาย และอ่านในหน้าต่างสเตตัส หลังจากปรึกษากัน สรุปว่าพยายามอย่าล็อกเอ้าท์ดีกว่า

「 มีเหรียญมากพอสำหรับเราสองคน หวังว่าจะไม่พลาดน๊า 」

「 อื้อ พยายามให้เต็มที่กันเถอะ!」

ร่างของทั้งสองเลือนรางและหายวับไปจากเมืองในสเตจที่สอง

 

「 อ้าว…… ถึงแล้วเหรอ? 」

「 ดูเหมือนเราจะถึงที่หมายแล้วนะ 」

จากสัมผัสของพื้นดินตรงเท้า

ทั้งคู่อยู่กลางทุ่งหญ้าโล่งกว้าง

มองเห็นเกาะล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าราวกับจะเย้ยแรงดึงดูด ไกลออกไปเป็นบริเวณภูเขาสูง และมีมังกรบินอย่างสง่างามบนท้องฟ้าที่เปิดโล่ง

พื้นที่ที่ทีมผู้ดูแลระบบเตรียมไว้ให้คราวนี้ ดูอุดมสมบูรณ์และเป็นธรรมชาติมาก เรียกว่าเป็นสวรรค์ของมอนสเตอร์ทีเดียว

เป็นโลกที่สุดยอดราวกับนำมาจากความฝันเกี่ยวกับโลกแฟนตาซีของใครบางคนทีเดียว

 

「 โห〜! สวยอ่ะ! 」

「 มหัศจรรย์ของจริง… สวยจนสะท้านไปทั้งตัวเลย 」

ทั้งสองเดินไปคุยไปบนพื้นหญ้า ผ่านไปแล้ว 20 นาทีก็ยังไม่เจอผู้เล่นคนอื่น คราวก่อนคาเอเอะมาถึงปุ๊บก็เจอศัตรูปั๊บ แสดงว่าครั้งนี้เวทีที่เตรียมให้คงกว้างใหญ่สุด ๆ เป็นแน่

「 จะหาเหรียญเจอมั้ยเนี่ย〜…」

「 ใครจะไปรู้? เอาล่ะ ค่อย ๆ หาไปดีมั้ย ยังเหลือเวลาอีกเพียบ 」

ทั้งสองเดินคุยกันไป ทันใดนั้น ก็มีก๊อบลินแหวกออกจากพงหญ้าทางขวา ดูเหมือนจะเล็งสองสาวเป็นเป้าหมายและไล่กวดตามมาแม้ว่าทั้งสองจะเปลี่ยนทิศทางไปทางซ้าย

「 ศัตรูเป็นแค่ก๊อบลิน Snow White ก็คงพอมั้ง 」

คาเอเอะติดตั้งโล่ใหญ่เพราะเธอไม่อยากใช้ 【Akujiki】.อย่างสิ้นเปลือง

「 เราขอใส่อันนี้สักพักได้มั้ย? ตอนจำเป็นค่อยเปลี่ยนเป็น Mirror of the Dark Night 」

「โอเคจ้า〜! ฝากด้วยน้า คราวนี้ให้เราจัดการเองดีมั้ย 」

ริสะถลาเข้าไปหาเจ้าก๊อบลินแล้วเหวี่ยงมีดสั้น เจ้าก๊อบลินพยายามใช้ท่อนไม้ในมือกันไว้ แต่อุปกรณ์ระดับต่ำอย่างนั้นไม่สามารถหยุดมีดของริสะได้

 *ซวบ*  ท่อนไม้ถูกฟันขาดพร้อมกับเกิดเส้นสีแดงลึกล้ำบนร่างของก๊อบลิน

และแล้ว ศัตรูตัวแรกก็สลายเป็นกลุ่มแสงและหายวับไป

「 โห〜! เร็วมากกกก!」

「 หุ ๆ ๆ〜 ขอบใจจ้า! สงสัยแถวนี้มีแต่มอนกระจอกมั้ง เผลอ ๆ จะไม่มีเหรียญอยู่แถวนี้ด้วยอ่ะดิ 」

「ว้า〜… เป็นไปได้นะ เราเองก็คิดว่าเหรียญน่าจะซ่อนอยู่ตรงที่ที่เจอยากเหมือนกัน 」

ริสะเห็นด้วยกับคาเอเอะ สองสาวพยายามมองหาถ้ำหรือป่า ซึ่งเป็นภูมิประเทศที่น่าจะอุดมไปด้วยมอนสเตอร์

และหลังเดินค้นหาไปหนึ่งชั่วโมง

「ทางขวาก็ทุ่งหญ้า! ทางซ้ายก็ทุ่งหญ้า! ข้างหลังก็ทุ่งหญ้า! ข้างหน้าก็ยังเป็นทุ่งหญ้าอีก」

ริสะอดไม่ได้ต้องร้องตะโกนออกมา ไม่ว่ามองไปทางไหน ก็เห็นแต่ทุ่งหญ้า แผ่ขยายไปจนถึงเส้นขอบฟ้าเลยทีเดียว

「 มันจะกว้างเกินไปแล้วน้า〜… เจอแต่ก๊อบลินอย่างเดียว… นั่น พูดไม่ทันจบก็เจออีกล่ะ…」

อย่างที่คาเอเอะพิ่งพูด เจ้าก๊อบลินตัวนั้นเดินลากกระต่ายที่มันน่าจะจับได้ ดูเหมือนจะยังไม่ทันสังเกตเห็นคาเอเดะและริสะ *เคี้ยกเคี้ยก* มันหัวเราะเสียดประสาทอย่างมีความสุข

และขณะที่คาเอดอะและริสะกำลังจ้องมองเจ้าก๊อบลิน มันก็ "เดิน" เข้าไปในพื้น

「「……เอ๋?」」

สองสาวประหลาดใจจนตัวแข็งไปพักนึง พอได้สติคืนมา ก็รีบไปยังจุดที่เจ้าก๊อบลินหายตัวไป

「มะ-ไม่มีอะไรเลย?」

「ไม่สิ… ต้องมีอะไรสักอย่างอยู่ตรงนี้!」

ดูเหมือนริสะมีไอเดียอะไรสักอย่าง เธอยิง 【Wind Cutter】ไปรอบ ๆ

มันตัดผ่านอวกาศบิดผันแล้วบริเวณนั้นก็กลับสู่สภาพปกติ

แทบเท้าของสองสาว มีบันไดลงไปใต้พื้น

「 มันเป็นสกิลคล้าย ๆ กับ【Mirage】น่ะ ใช้บังทางเข้าเอาไว้ บางทีอาจมีทางเข้าอีกทางด้วยซ้ำ เพราะทุ่งหญ้านี่ก็กว้างเหลือเกิน…」

「 อยากเข้าไปดูมั้ย?」

「 แหงล่ะ! ถ้ำที่ซ่อนทางเข้ามิดชิดอย่างนี้ อาจมีสักเหร๊ยญสองเหรียญก็ได้ 」

「 โอ๊ตส์! งั้นลุยกันเลย!」

ทั้งคู่เข้าไปในถ้ำ

「 โย่…เสร็จล่ะ!」

ริสะสะบัดมีดกรีดใบหน้าก๊อบลิน

มอนสเตอร์ในถ้ำก็ไม่ได้เก่งกาจอะไร เจอการโจมตีของริสะเข้าไปก็พ่ายแพ้อย่างง่ายดาย

ทางเดินกว้างพอให้ทั้งสองเดินคู่กันไปได้ เธอจึงสามารถเหวี่ยงอาวุธได้อย่างเต็มที่

「 ทางแยกอีกล่ะ…」

คาเอดอะกระซิบ

อย่างที่คาเอเอะพูด ถ้ำนี้มีทางแยกเยอะมาก คล้ายกับรังมดทีเดียว ปลายทางเป็นทางตันก็มี เป็นห้องเล็ก ๆ ก็มี

「 ไปทางไหนดี… เมเปิ้ล ว่าไง」

「……งั้นก็...ไปทางขวาละกัน! ทางขวาลาดลง เราคิดว่าถ้ามีบอส ก็ต้องอยู่ในชั้นลึก ๆ แน่!」

「 โอเค〜, ไปทางขวากัน 」

ทั้งคู่เดินไปตามทางที่เลือก แล้วก็เจอห้องที่มีขนาดใหญ่ขึ้นมาหน่อย

ในตอนนั้นเอง

เสียงคำรามดังกึกก้องพร้อมกับพื้นที่สั่นสะเทือน

สองสาวรู้โดยสัญชาติญาณว่านี่คือเสียงคำรามของบอส

พร้อมกันนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าและเสียงโลหะกระทบกันเข้ามาใกล้ อีกทั้งยังมีเสียงกรีดร้องบาดหู

「 บอสตัวนี้คงสั่งการอะไรสักอย่าง พวกก๊อบลินกำลังรวมพล!」

「 แล้วเราเอาไงดี?」

กับคำถามของคาเอเอะ ริสะตอบขณะชักอาวุธเตรียมพร้อม

「 ห้องนี้มีทางออกสองทาง เธอไปสกัดอีกทางละกัน!」

「 โอเคจ้า〜 วางใจได้เลย!」

คาเอเดะยังไม่เปลี่ยนโล่ใหญ่ออก

เธอกะว่าจะเปลี่ยนตอนเจอบอส

คาเอเดะชักดาบชินเกทสุออกมา

แล้วการต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้น

「【Hydra(Poison Dragon)】」

เธอโจมตีเต็มแรงตั้งแต่แรก เพราะสำหรับเธอแล้ว ยิ่งโจมตีมากครั้ง พลังก็ยิ่งลดลง ถ้าเป็นไปได้ เธออยากกวาดให้เรียบตั้งแต่ช็อตแรก

Poison Dragon ที่ยิงเข้าใส่ฝูงก๊อบลินกลับถูกกำแพงเรืองแสงกั้นไว้เสียก่อน

ด้านหลังของทางเดิน

มีก๊อบลินสามตัวที่ถือไม้เท้าตั้งท่าอยู่หลังก๊อบลินตัวอื่น

กำแพงเรืองแรงคงเป็นเวทมนตร์ของเจ้าสามตัวนั้น

แต่ดูเหมือนว่า กำแพงเรืองแสงจะเป็นไพ่เด็ดสุดในมือแล้ว เพราะเจ้าสามตัวนั่นพากันหอบหายใจจนตัวโยน

การโจมตีของคาเอเดะรุนแรงขนาดนั้นเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม พิษสงของ Poison Dragon ก็ไม่ได้มีเพียงแค่นั้น

ถึงจะกั้นไว้ได้ แต่ตัวพิษที่กระจายไปทั่วกลับไม่ได้หายไป

ก๊อบลินที่สัมผัสถูกพิษเหล่านั้นเจ็บปวดทรมานจนล้มกลิ้ง สลายเป็นแสงแล้วหายไป

ถึงอย่างนั้น

เหล่าก๊อบลินยังเหยียบย่ำบนตัวพวกพ้องที่ล้มก่อนสลายหายไปข้ามทะเลพิษมาจนได้

พวกมันขัดขืนคำสั่งของบอสไม่ได้

พวกมันได้แต่เคลื่อนตัวเข้าหาศัตรูที่อยู่เบื้องหน้าเท่านั้น

「【Shield Attack】!」

การโจมตีของคาเอเดะแทบไม่ก่อให้เกิดความเสียหายโดยตรง แต่มันดันเหล่าก๊อบลินให้ตกลงสู่ทะเลพิษ

คาเอเดะแค่ต้องทำแบบเดิมไปเรื่อย ๆ จำนวนก๊อบลินก็ลดลงไปเรื่อย ๆ ส่วนก๊อบลินสามตัวที่คอยสนับสนุนด้วยเวทมนตร์ก็หมดพลังไปแล้ว

「【Shield Attack】! ครั้งนี้ปิดฉากล่ะ!!」

พอก๊อบลินตัวสุดท้ายจมลงสู่ทะเลพิษ ดูเหมือนริสะก็จบการต่อสู้เช่นกันและเดินกลับมาหาคาเอเดะ

และสังเกตเห็นจอมเวทย์ก๊อบลิน จึงเริ่มใช้เวทโจมตี

「【Fire Ball】ตามด้วย 【Wind Cutter】!」

ดูเหมือนพวกมันจะป้องกันไม่ได้ และพ่ายแพ้ไปอย่างง่ายดาย

「 ทำได้ดีนะจ๊ะ แซลลี่!」

「 เธอก็เหมือนกันนะ เมเปิ้ล จัดซะอลังการเลยนะเนี่ย〜」

ริสะมองไปที่ทะเลพิษด้วยความประหลาดใจ

「แหะ ๆ… ไม่เอาน่า ไปกันเถอะ ในนี้มีบอสอยู่ชัดเลย 」

คาเอเดะหัวเราะอาย ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง

「 ว่างั้นเหมือนกัน ลุยเลย โย่วววว!」

ริสะกระโดดข้ามก๊อบลินที่กำลังทุรนทุรายอยู่ในทะเลพิษ ส่วนคาเอเดะก็แค่เดินลุยผ่านไปเพราะความต้านทานพิษของเธอสมบูรณ์แบบ

「 นี่ถ้าฉันเผลอโดนมันเข้า คงไปโลกหน้าในทันทีเลยแหง ๆ 」

ตามระบบเกม เธอจะไม่ได้รับความเสียหายจากเวทโจมตีของเพื่อน แต่ถ้าเป็นผลต่อเนื่องของเวทมนตร์ มันก็อีกเรื่องนึง

ยกตัวอย่างเช่น ถ้ายิงไฟร์บอลใส่กิ่งไม้จนไหม้ แล้วเอามือไปแตะโดนกิ่งไม้นั้น ก็จะได้รับความเสียหาย

「 ฉันจะระวังนะ โอเค 」

「 ถ้าเป็นงั้นก็ช่วยได้มากเลย 」

ทั้งสองล่วงลึกไปในถ้ำ

การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกำลังใกล้เข้ามา




NEKOPOST.NET